Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Руссель де Байльюль (1077 жылы қайтыс болды), сонымен қатар Франгопулос және Норман бас Руссель (лит. Норман Рейзи Урсел) - Византияға барған нормандық авантюрист (немесе жер аударылған). Император Роман IV (1068-71 жылдары билік еткен) тұсында сарбаз болған. Ол латын тілінде Ursellus de Ballione немесе Roscelin немесе Roskelin de Baieul деп те белгілі, ал Анна Комнена оны Ourselios (Οὐρσέλιος) деп атады, оны Urselius деп те атады. Руссель Апулия норманндарымен Италияға аттанды, Терра д'Отрантода қоныстанды және Сицилияда Роджер де Гоутвиллдің қол астында қызмет етті. Джеффри Малатерраның айтуынша, Руссель Серами шайқасында өзінің батылдығымен ерекшеленді, онда ол граф Роджерді қашып бара жатқан сарацендерді қуып жүруге шақырды. Малатерраның қысқаша баяндауынан басқа, Анна Комненаның Алексиадасы Руссельдің негізгі көзі болып табылады. Ол 1071 жылы Манзикерт жорығында болды, бірақ соғысқа қатыспады, өйткені ол бұрын император Романостың Хлиатқа азық іздеуге және тонауға жіберген болатын. Кейіннен ол императорлық қызметте қалып, 3000 франко-нормандық ауыр ат әскерімен Кіші Азияға қайтадан жіберілді, онда ол Галатия мен Ликаониядағы кейбір аумақтарды жаулап алды және 1073 жылы өзін ханзада ретінде, өзінің Нормандық әріптестері көрсеткен үлгіге сәйкес, тәуелсіз князьдік құрды. Оның астанасы Анкира болды, қазіргі Түркияның астанасы. Оны бағындыру үшін Византия соты императордың ағасы, кайсар Джон Дукас және Никефор Ботаниаттар қол астындағы әскерді Руссельге қарсы жіберді, бірақ олар Сангариос өзенінің маңызды көпірінде болған шайқаста жеңілді. Осы жеңіске күшейіп, Руссель өз әскерімен Константинопольдің қарама-қарсысындағы Хризополис қаласына қарай аттанып, оны тонаған. Ол кейін Джон Дукасты император тағына талапкер ретінде орнатты, бұл жергілікті тұрғындардың көбірек қолдауына ие болу және көбірек сарбаздарды тартуға мүмкіндік берді. Император Михаил VII үрейленіп, бір жағынан Руссельді тыныштандыруға тырысты. Оған атақ-даңқ беруге және Константинополде тұтқынға алынған әйелі мен балаларын босатуға уәде берді. Екінші жағынан, Русселді алып тастау үшін Селжук әскербасы Тутуш I-нің генералы Артукпен келісім жасады. Келесі шайқастар кезінде Руссель мен Дукас тұтқындалды, бірақ тұтқындарды Византияға берудің орнына, Руссельдің әйелі күйеуі үшін төлем төледі, ал Руссель өз жерлеріне оралды. Ол бұрынғы Армянкон аймағындағы жерлерді бақылауын кеңейтуді жалғастырды және Амасея мен Неокайсерея сияқты қалалық орталықтарды бақылауға алды. Руссель салықтық кірістерді жинап, әскери қамалдар арқылы өзінің әскери күшін нығайта алды және басқыншы түрікмендерден қорғаныс көрсету үшін жергілікті элитамен келісімдер жасады. Анатолиядағы императорлық билік құлатып жатқан уақытта, Руссельдің аймағының салыстырмалы қауіпсіздігі Константинополь сотына қиындық туды. Руссель жергілікті тұрғындар арасында соншалықты танымал болды, сондықтан оны тұтқындауға жіберілген келесі Византиялық генерал, болашақ император Алексий Комнен, оны 1075 жылы тұтқындау үшін айла-шарғы қолдану керек болды. 1077 жылы Русель Константинопольдегі тұтқындалуынан босатылып, Никефор Бринний Ақсақалға қарсы батальонға басшылық етті. Руссель Перинт қаласында гарнизон құрды және Михаил VII құлағаннан кейін оған Никефоритз қосылды. Руссель кенеттен қайтыс болды, ал Никефоритз оны уландырды деп айыпталды.
Roussel de Bailleul (died 1077), also known as Phrangopoulos and Norman Chief Roussel (lit. Norman Reisi Ursel), or in the anglicized form Russell Balliol was a Norman adventurer (or exile) who travelled to Byzantium and was a soldier under the Emperor Romanus IV (ruled 1068–71). He is also known as Ursellus de Ballione in Latin or Roscelin or Roskelin de Baieul, and Anna Comnena called him Ourselios (Οὐρσέλιος), also rendered Urselius. Roussel ventured with the Apulian Normans to Italy, settled in Terra d'Otranto and served under Roger de Hauteville in Sicily. According to Geoffrey Malaterra, Roussel distinguished himself with his bravery at the Battle of Cerami, where he urged Count Roger to pursue the fleeing Saracens. Aside from this brief account by Malaterra, the Alexiad of Anna Comnena is the main source for Roussel. He was at the campaign of Manzikert in 1071, but did not participate in the battle, as he was previously dispatched by the Emperor Romanos to Chliat to forage and plunder. Afterwards he remained in imperial service, and was sent into Asia Minor again with a force of 3,000 Franco Norman heavy cavalry, where he conquered some territory in Galatia and Lycaonia and founded an independent principality in 1073, with himself as prince, following the example set by his fellow Normans in the Mezzogiorno. His capital was Ancyra, now the capital of Turkey. In order to subdue him, the Byzantine court sent an army under the Emperor's uncle, kaisar John Doukas, and Nicephorus Botaniates against Roussel but they were defeated in a battle at an important bridge of the Sangarios river. Strengthened by this victory, Roussel proceeded with his army to the Chrysopolis, just opposite Constantinople and sacked it. He then set up John Doukas as a usurper candidate to the imperial throne, most likely to gain more backing from the local population and attract more soldiers. Emperor Michael VII reacted in panic and tried on one hand to appease Roussel by promising him titles and releasing his wife and children who had been hostages in Constantinople while on the other hand making a deal with Artuq, a general of Seljuk warlord Tutush I to remove Roussel. During the following skirmishes both Roussel and Doukas were captured but instead of delivering the prisoners to the Byzantines, Roussel's wife paid a ransom for her husband and Roussel returned to his lands. He continued to expand his control over lands in the former Armeniakon theme and also gained control over urban centres such as Amasea and Neokaiserea. It seems that Roussel was able to collect tax revenues, strengthen his military power through military fortresses and making deals with local elites in return for providing protection against the invading Turkmen. In a time where the imperial authority in Anatolia was crumbling, the relative security of Roussel's domain was a challenge to the court in Constantinople. Roussel's popularity with the locals was so strong that the next Byzantine general sent to capture him, the future emperor Alexios Komnenos, had to use a ploy to take him in 1075. In 1077, Roussel was ransomed from his Constantinopolitan imprisonment to lead a battalion against Nikephoros Bryennios the Elder. Roussel garrisoned in Perinthus and he was joined there by Nikephoritzes after the fall of Michael VII. Roussel died suddenly and Nikephoritzes was accused of having poisoned him.