Кіріспе
Ортағасырлық Ирландиядағы науқан Брюс науқаны - Шотландия королі Роберт Брюстің ағасы Эдвард Брюстің Ирландиядағы үш жылдық әскери науқаны. Ол 1315 жылы Ларн қаласында жерленгеннен бастап, 1318 жылы Лоф графтығындағы Фохарт шайқасында жеңілгеніне дейін созылады. Бұл Шотландияның Англияға қарсы тұңғыш тәуелсіздік соғысының және ирландтар мен англо-норманндар арасындағы қақтығыстың бір бөлігі болды. Баннокберн шайқасында жеңіске жеткеннен кейін Роберт Брюс ағылшынға қарсы соғысын кеңейтуді шешті. Ол өзінің інісі Эдуардтың қол астында Ирландияға шабуыл жасауға әскер жіберді. Кейбір ирландтық басшылар одан Англия-Норманны Ирландиядан қуып шығаруға көмектесетін әскер жіберуін сұрады. Экспедицияның тағы бір себебі - Шотландияның Тажы үшін бәсекелесетін, жер аударылған Балиол әулеті жақтастары Ирландияға қашып кеткен. Бұл науқан 1318 жылы Фохарт шайқасында Эдуардтың жеңілуімен және өлімімен аяқталды.
The Bruce campaign was a three year military campaign in Ireland by Edward Bruce, brother of the Scottish king Robert the Bruce. It lasted from his landing at Larne in 1315 to his defeat and death in 1318 at the Battle of Faughart in County Louth. It was part of the First War of Scottish Independence against England, and the conflict between the Irish and Anglo Normans. After his victory at the Battle of Bannockburn, Robert the Bruce decided to expand his war against the English by sending an army under his younger brother Edward to invade Ireland. Some native Irish leaders also asked him to send an army to help drive the Anglo Normans out of Ireland, offering to crown his brother High King of Ireland in return. Another reason for the expedition was that supporters of the exiled House of Balliol, rival competitors for the Crown of Scotland, had fled to Ireland. The campaign effectively ended with Edward's defeat and death in the Battle of Faughart in 1318.
Тарихи негіздер
14 ғасырдың басында Ирландияда 1186 жылы ұлымен құлатылған Руаидри мак Тайрделбах Уа Конхобаирден (Рори О'Конор) кейін жоғары патша болған жоқ. Сонымен қатар, Плантагенеттер әулеті 1155 жылы папаның Laudabiliter құжаты бойынша Ирландияны басқару құқығын алды және аралдың шығыс бөлігінің көп бөлігін жанама түрде басқарды. Бұл ел Норман шапқыншылығынан аман қалған Гелл әулеттері мен Ирландияның Гиберно-норман иелігі арасында бөлінді. 1258 жылы кейбір Гелдік аристократтар Брайан Уа Нейлды жоғары патша етіп сайлады; алайда, ол 1260 жылы Даунпатрик шайқасында норманндардан жеңілді.
Ирландияға шабуыл
1315 жылы шотланд королі Роберт Брюс өзінің інісі Эдвард Брюсті Ирландияға шабуылға жіберді. Брюстің Ирландиядағы жорығының себептері туралы бірнеше теориялар бар. Ирландияға шабуыл жасау үшін ұсынылған бір теория Англияны адамнан, материалдан және қаржыдан құрту және тіпті Шотландияның пайдасына Ирландиядағы ресурстарды пайдалану болды, бұл соғыстың екінші майданы болды, өйткені Англия ресурстар мен Глендрум үшін Ирландияға қатты арқа сүйеді. Оның ағасы Тарберттен Западтық аралдарға өзінің қайын ұлы Уолтер Стюартпен бірге "барлық аралдар үлкенді-кішілі оның еркіне" жеткізілгенше оларды бағындыру үшін жүзіп кетті. Эдуард Ольстер графының вассалдары мен одақтастары, де Мандевилл, Гленс бисеттері, Логан және Савидж, сондай-ақ олардың ирланд одақтастары, жалпы алғанда, сэр Томас де Мандевилл бастаған әскермен кездесті. Алайда олар шайқаста шотландтықтарға жеңілді. Кейін шотландтар қаланы, бірақ қаланы емес, Каррикфергусты ала алды. Маусымның басында Тиронның Доналл О Неилл және он екі солтүстік патшалары мен иелері Эдвард Брюске кездесті. "Біз осы мақсатқа тез әрі тиімді қол жеткізе алуымыз үшін, біз өз көмегімізге және көмегімізге Эдвард де Брюиді шақырамыз, ол - Кариктің атақты графы, Роберттің ағасы, Құдайға шүкірлік, шотландтардың атақты патшасы, біздің асыл ата-бабаларымыздан шыққан. "Әрі кез-келген адам өз құқығынан бас тартып, оны басқаға беруге ерікті болғандықтан, аталған патшалықта оның шынайы мұрагерлері ретінде бізге тиесілі екендігі белгілі болған барлық құқықтарды біз өз патенттік хаттарымызбен бердік және бердік, және ол онда биліктің [яғни Англияның Эдуард II] қателігімен мүлдем сәтсіз болған сот, әділдік пен әділдікті жүзеге асыру үшін, біз оны [Эдвард Брюсті] бірауыздан бекітіп, жоғарыда аталған патшалығымыздағы патшамыз және мырзамыз етіп тағайындадық, өйткені біздің үкімде және адамдардың жалпы үкімінде ол пәк және парасатты, кішіпейіл және пәк, өте сабырлы, барлық нәрседе сабырлы және қалыпты, және құдіретті (Аллаға мадақ болсын) Құдай мен біздің әділдіктің көмегімен құлдық үйінен бізді күшті түрде алып тастауға және әркімге тиісті нәрселерді беруге дайын, ол оған лайық және ол барлық құқықты қалпына келтіруге дайын, ол Ирландиядағы шіркеуде бұрыннан да болғаннан гөрі үлкен бостандықтарды және иеліктерді беруге дайын және оған зиян келтіруге дайын". 1317 жылғы Ремонстрация мен 1320 жылғы Арброт декларациясының арасындағы ұқсастықтар көптен бері айқын. Арброт декларациясы да Иоанн XXII папаға ағылшындардың жаман мінез-құлқына наразылық білдіріп жіберілді. Тарихшы Шон Даффи Декларацияның авторы Ремонстранстың мәтініне қатты сүйенген деп айтады.
1318 жылы жеңілген
Бірнеше жыл бойы жылжымалы соғыстан кейін Брюс және оның одақтастары өздері жаулап алған аумақтарды ұстай алмады. Оның әскері тонау арқылы тамақтанады, бұл оның танымалдылығын арттырды. 1315-1317 жылдардағы пан-еуропалық Ұлы ашаршылық Ирландияға да әсер етті, ал ауру оның әскерінде кеңінен таралды, оның қысқаруына себеп болды, ол 1318 жылдың соңында Лоф графтығындағы Фаугарт шайқасында жеңіліп, қаза тапты.