George of Beltan

Кіріспе

Антиохияның Сирия православие шіркеуінің 51-ші патриархы Георгий Белтандық (сирия: Mor Gewargis) Антиохияның патриархы (Георгий I ретінде) және 758 жылдан 790 немесе 790 жылы қайтыс болғанға дейін Сирия православие шіркеуінің басшысы болды.

Өмірбаян

Георгий Емеса қаласының маңындағы Балтан қаласында мелкиттер отбасында дүниеге келген. Ол якобиттік дінге кірді және Кенешр монастырында сириялық және грек тілдерін, сондай-ақ филология, теология және юриспруденция пәндерін оқыды. Мұнда ол кейін діякон болып тағайындалды. 758 жылдың желтоқсан айында Маббог қаласында жаңа патриархты сайлау үшін синод өткізілді, бірақ консенсусқа қол жеткізілмеді және Георгий патриарх ретінде тағайындалды. Ракканың епискобы Иоанн және Месопотамияның басқа епископтары Георгияны патриарх деп танымағандықтан, Иоанн патриарх болып сайланды. Халифа әл-Мансур Иоаннды қолдады, сондықтан Георгийге Антиохиядағы патриархтық орындықта тұруға тыйым салынды және осы уақыт ішінде бірнеше монастырларда тұрып қалды. Иоанн 762/763 жылы қайтыс болғанға дейін патриарх болып қала берді. 764/765 жылы шіркеудегі жікке бөлінуді жою үшін Серугте синод өткізілді. Келіссөздер сәтті болмады, өйткені Георгий патриарх ретінде кейіп таныған кезде Ракканың Иоанн есімімен тағайындалған епископтарды танудан бас тартты. 765-766 жылдары Георгий Амид маңындағы Зукнин монастырында тұрған. 766 жылы әл-Мансур халифаның сарайында екі лагерь арасында кездесу өтті және Дауд Дарраны халифа патриарх етіп тағайындады. Георгий Бағдадта несториандық католикос Яков II, Антиохияның грек-православ патриархы Теодор және Тирханның несториандық епискобы Слиба зхамен бірге тұтқында болды. 767 жылы Георгий мен Слибашка арасында келісім жасалды, ол бойынша несториандарға Тагриттің қабырғаларынан тыс жерде шіркеу салуға рұқсат берілді, бұл негізінен сириялық православие қаласы, ал керісінше, Нисибистегі Мар Домиций сириялық православие шіркеуін қалпына келтіруге рұқсат етіледі. Георгий түрмеде отырған кезде Дауд Дара Георгийдің жақтастарын қуып, мұсылман билігінің көмегімен шіркеуге өз билігін енгізді. Дәуіт сириялық православие шіркеуінде танымалдылығын жоғалтып алды, ал ол тағайындаған көптеген епископтар өз епархияларынан бас тартылып, қуып шығарылды. 775 жылы халифа әл-Махдидің таққа отырғанынан кейін Георгий босатылды және мұсылман билігі оған өзінің атағын пайдаланудан және патриарх ретінде міндеттерін атқарудан тыйым салды, бірақ бұл орындалмады. Дәуіт Дараның танымалдылығы Георгийдің шіркеу ішінде жақсы қабылдануын қамтамасыз етті және шіркеудің көпшілігі оны заңды патриарх деп қарады. Дауд Дараның бұрынғы үйі болған Картмин монастыры 784/785 жылдары Георгияны танудан бас тартты. Бостандыққа шыққаннан кейін 775 жылы Георгий Антиохияға барып, онда 10 епископты тағайындады. Кейінгі жылдары Дауд Дара тағайындаған епископтар алынып тасталды, ал Георгийдің жақтастары қайта қалпына келтірілді. 785 жылы Георгий Жохан II Кеюнойоны, Шығыс Мафрианды, оппозицияны ұйымдастырудағы рөлі үшін биліктен құлатты. Сол жылы Георгий Серугқа жақын Кафр-Набуда синод өткізді және 22 канонды қабылдады. Георгийдің билік ету кезінде Евхаристияға қатысты "көктегі нан" деген сөз айғағы туралы пікірталас туындады, бұл Мәсіхтің тұлғасын бөліп қарағандықтан еретик деп саналды. Георгий бұл сөз тіркесін қолдануға тыйым салудан бас тартты, өйткені ол бұл шіркеудің ішінде жік салуға әкелетінін білген, өйткені ол кейін Тагриттің патриархы Куриякос кезінде болады. Георгий 790 жылы 1 желтоқсанда қайтыс болды және Мелитенге жақын Мор Бар Саума монастырында жерленді.

George was born in Baltan, near Emesa, into a family of Melkites. He became a Jacobite and studied Syriac and Greek at the Monastery of Qenneshre, as well as philology, theology and jurisprudence. Here he was later ordained as a deacon. In December 758, a synod was held in Mabbogh to elect a new patriarch, however, a consensus could not be reached and George was imposed as patriarch. John, bishop of Raqqa, and other bishops of Mesopotamia, did not recognise George as patriarch and John was elected patriarch. The Caliph al Mansur supported John and thus George was prohibited from residing at the patriarchal seat at Antioch and resided at several monasteries during this time. John continued to pose as patriarch until his death in 762/763 AD. In 764/765 AD, a synod was held at Serug to attempt to heal the division within the church. Negotiations were unsuccessful as George refused to recognise the bishops consecrated by John of Raqqa whilst posing as patriarch. From 765 to 766, George resided at the Monastery of Zuqnîn near Amid. A meeting was held in 766 between the two camps in the palace of the Caliph al Mansur and David of Dara was appointed patriarch by the Caliph. George was imprisoned in Baghdad alongside the Nestorian Catholicos Jacob II, Theodore, the Greek Orthodox Patriarch of Antioch, and Sliba zkha, Nestorian bishop of Tirhan. In 767 AD, an agreement between George and Sliba skha was made by which the Nestorians were permitted to build a church outside the walls of Tagrit, a predominantly Syriac Orthodox town, and in return, the Syriac Orthodox church of Mar Domitius in Nisibis would be allowed to be restored. Whilst George was imprisoned, David of Dara expelled George's supporters and imposed his authority on the church with the help of the Muslim authorities. David became increasingly unpopular within the Syriac Orthodox church and many of the bishops he appointed were rejected by their dioceses and driven out. Upon the accession of the Caliph al Mahdi in 775, George was released and was forbidden from using his title and performing his duties as patriarch by the Muslim authorities, but this was not enforced. David of Dara's unpopularity ensured that George was well received within the church and was considered the legitimate patriarch by the majority of the church. The monastery of Qartmin, former home to David of Dara, refused to acknowledge George as late as 784/785. Following his release, George travelled to Antioch in 775 where he ordained 10 bishops. In subsequent years, bishops appointed by David of Dara were removed and George's supporters were restored. In 785, George deposed John II Keeyunoyo, Maphrian of the East, for his role in organising the opposition. In the same year, George held a synod at Kafr Nabu, near Serug, and enacted 22 canons. A debate on the phrase "heavenly bread" in connection with the Eucharist emerged during George's tenure, which was considered heretical as it implied a division in of the person of Christ. George refused to forbid the use of the phrase, however, as he was aware that this would lead to a schism within the church as it would later do during the tenure of Patriarch Quriaqos of Tagrit. George died on 1 December 790 and was buried at the Mor Bar Sauma Monastery, near Melitene.