Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сириялық епископ (өмір сүрген шамамен 435–457 жж.)
Syrian bishop (fl. c. 435–457)
Ибас (сонымен қатар Ихиба немесе Хиба) Сирияда туған және Эдесса епископы болған (шамамен 435–457 жж.). Оның есімі сирия тілінде "Донат" есімінің баламасы. Ол жиі несториандық діннің дамуымен байланыстырылады, бірақ бұл пікір даулы және оған қарсы шығушылар бар.
Ibas (, Ihiba or Hiba; ) was bishop of Edessa (c. 435–457) and was born in Syria. His name is the Syriac equivalent of "Donatus". He is frequently associated with the growth of Nestorianism, although this assertion is contentious and has been opposed.
Эдессадағы пресвитер
Ол алғаш рет Раббула епископтығы кезінде Эдесса шіркеуінің пресвитері ретінде танылады, өз епискобының келіспеушілікпен қарсы тұрған теологиялық көзқарастарын ыстық ықыласпен қолдады. Ол Теодор Мопсуэстияның еңбектерін жоғары бағалап, оларды сирия тіліне аударып, Шығысқа кеңінен таратты. Кейбір мәліметтер бойынша, Ибас басшылық еткен Эдессаның танымал теологиялық мектебіне Персия және көрші елдерден келген жас христиандар білім алу үшін жиналды, бұл Теодордың сенімдерін таратуға көптеген мүмкіндіктер ұсынды. Раббула қате саналарлық ілімдердің өркендеуінен алаңдады және Теодордың еңбектерін анафемаға салуға және өртеп жіберуге тырысты. Дегенмен, Эдесса шіркеуі Теодордың іліміне көбінесе жақсы қатысты және Ибасты епископтарына қарсы қолдады. Ибас 431 жылы Ефесте өткен Бірінші соборға пресвитер ретінде қатысты, Александриялық Кириллдің өкіметшілдік әрекеттерін білді және 433 жылы "Персиядағы Хардашир (немесе Адашир) епискобы Мариске" деген атпен танылған адамға хат жазды, бұл хат кейін Үш тараудың біріне айналды. Бұл ат Сасанид дәуірінде Адашир деп аталған Селеукия Ктесифон епископының дұрыс түсінілмеген лақап атауы болуы мүмкін, ол сол кезде Персиядағы несториандардың басшысы, Католикус Дадиешу (421-56) болды. "Марис" несториандық даулардан бұрын Эдессада болып, Ибас оған сапарынан бергі оқиғаларды баяндау үшін жазды. Көрініп тұрған наразылығына қарамастан, бұл Ибасты тәуелсіз ойлы, партиялықтықтан алыс адам ретінде көрсетеді. Хатта Несторийдің Құдай ана атағын Мәриямға беруден бас тартқаны үшін қатты айыпталды, ал Ибас Кириллді аполлинариандыққа айыптап, оның 12 тарауының ересін айыптады, оны Мәсіхтегі адамдық пен құдайлықтың толық бірлігін сақтағаны және екі табиғаттың бір тұлғадағы католик ілімін жоққа шығарғаны үшін кінәлады.
He appears first as a presbyter of the church of Edessa during the episcopate of Rabbula, warmly espousing the theological views which his bishop uncompromisingly opposed. He admired the writings of Theodore of Mopsuestia, which he translated into Syriac and diligently disseminated through the East. The famous theological school of Edessa, of which, according to some accounts, Ibas was head, and to which the Christian youth from Persia and adjacent lands came for education, offered many opportunities for propagating Theodore's beliefs. The growing popularity of doctrines which appeared clearly heretical alarmed Rabbula, and he endeavored to get Theodore's works anathematized and burnt. However the church of Edessa was generally favorable to Theodore's teaching, and supported Ibas against their bishop. Ibas attended the First Council of Ephesus in 431 as a presbyter, was cognizant of the autocratic conduct of Cyril of Alexandria, and wrote in 433 the letter to a man that became known as "Maris, bishop of Hardaschir (or Adashir) in Persia", a letter which later became one of the Three Chapters. The name might well be a misunderstood appellation formula for the bishop of Seleucia Ctesiphon, a city known as Adashir during the Sassanid period, which at that point was a certain Catholicus Dadyeshu (421 56), head of the Nestorians in Persia. "Maris" had been at Edessa previous to the Nestorian controversy, and Ibas wrote to tell him what had occurred since his visit. Though evidently written under great exasperation, it shows Ibas as a man of independent judgment, and free from partisanship. In the letter, Nestorius is severely censured for refusing the title Theotokos to the Virgin Mary, and Ibas accuses Cyril of Apollinarianism, and denounces the heresy of his 12 chapters, charging him with maintaining the perfect identity of the manhood and Godhead in Christ, and denying the Catholic doctrine of the union of two Natures in One Person.
Епископ болып сайлануы және айыптаулары
435 немесе 436 жылы Раббула қайтыс болғаннан кейін Ибас оның орнын басуға сайланды. Бұл, марқұм епископтарының қатаң антинесториандық көзқарастарын ұстанатындарға ұнамады, сондықтан олар оның еретік ілімдерді ашық уағыздағаны туралы айыптаулар таратып, оны қызметтен шеттетуді жеделдетіп жоспарлады. Айыптаулар көп ұзамай Феодосий II және Константинополь архиепискобы Проклға жетті. Прокл үшін бұл мәселе соншалықты маңызды болды, сондықтан 437 жылдың соңында ол Шығыстың жетекші рухани тұлғасы Антиохиялық Иоанн I-ге хат жазып, Ибастың кінәсіз болған жағдайда, Несторийдің қателіктеріне қарсы Теодордың еңбектерінен алынған белгілі бір ұстанымдарды жария түрде айыптау арқылы дауды тоқтатуға көндіруін өтінді. Прокл бұл талапты барлық Шығыс епископтарына қойды, бірақ Ибас және көптеген епископтар Теодордың ұстанымдарын айыптаудан бас тартты. Осыған дейін олардың жолы кесілгенімен, Эдессадағы наразылар епископқа қарсы күресін жалғастырды. Олардың жетекшілері – төрт пресвитер: Самуил, Кир, Евлогий және Марас, олар Ибастың викарийлерінің бірі, Химерия епископы Уранның, белгілі Эвтихийшілдің ықпалымен әрекет етті. 442 жылы Антиохия патриархы болған Домнус II, өзінің інісі Иоанн I-нің орнына келіп, жаңа епископ Стефанның тағына отыруы үшін Иераполис Бамбикеге барған кезде Ибастың қарсыластары осы мүмкіндікті пайдаланды. Кир мен Евлогий Ибасқа қарсы айыптауды Домнусқа ресми түрде ұсынды, оған Эдессаның шамамен 17 дін қызметкері қол қойды және тағы 30-ы қолдау көрсетті. Домнусқа құрмет көрсету үшін Иераполис Бамбикеге жолға шыққан Ибас айыптау туралы естіп, дереу дін қызметкерлерін шақырды, Кир мен Евлогийді жала жабушылар деп жариялап, олардың ісіне қатысқандардың барлығына да осындай жаза тағайындаумен қорқытты.
When Rabbula died in 435 or 436, Ibas was elected his successor. This was distasteful to those who held the strong anti Nestorian views of their late bishop, and they speedily planned to secure his deposition, by spreading charges against him of openly preaching heretical doctrines. The accusations soon reached the ears of Theodosius II and Archbishop Proclus of Constantinople. To Proclus the matter appeared so serious that towards the close of 437 he wrote to John I of Antioch as the leading prelate of the East, begging him to persuade Ibas, if innocent, to remove the scandal by condemning publicly certain propositions chiefly drawn from Theodore's writings against the errors of Nestorius. The same demand was made by Proclus of all the Eastern bishops; but Ibas and the other bishops generally refused to condemn Theodore's propositions. Although blocked so far, the malcontents at Edessa continued to work against their bishop. Their leaders were four presbyters, Samuel, Cyrus, Eulogius and Maras, who acted at the instigation of one of Ibas's own suffragans, Uranius, bishop of Himeria, a pronounced Eutychian. While Domnus II, who had in 442 succeeded his uncle John I of Antioch as Patriarch of Antioch, visited Hierapolis Bambyce for the enthronization of the new bishop Stephen, Ibas' opponents chose that moment for action. Cyrus and Eulogius formally laid before Domnus the accusation against Ibas, signed by about 17 clergy of Edessa, and supported by 30. Ibas, starting his journey for Hierapolis Bambyce to pay his respects to Domnus, learned of the accusation, at once summoned his clergy, pronounced excommunication on Cyrus and Eulogius as calumniators, and threatened the same treatment to all who participated in their proceedings.
Антиохия мен Бейруттағы сынақтар
445 жылы Ибас Домнуспен Афанасий Перралық мәселесі бойынша Антиохияда өткен синодқа шақырылды, бірақ ол хат арқылы өзін ақтады. Домнус Ибасты қолдады және оған тағылған айыптауларды қарастыруға дайындық танытпады. Соңында, 448 жылы Үлкен ораза кезінде төрт басты айыптаушы өз айыптамаларын Домнус пен Шығыс кеңесіне тым ресми түрде ұсынды. Сондықтан Домнус Ибасты Пасхадан кейін оған жауап беру үшін шақырды. Антиохияда өткен кеңеске бар болғаны тоғыз епископ қатысты. Ибас 18 айыптаудың көп бөлігіне, олардың көпшілігі негіссіз және дәлелсіз болғанына жауап берді, мысалы, ол өзінің жеке пайдалануы үшін әсем тастармен әшекейленген тостағанды иеленді; Евхаристиядағы шарап сапасы және мөлшері нашар болды; тұтқындарды босату үшін берілген қаражатты мал айырбастау; симониялық тағайындаулар және қызметке және епископтыққа лайықсыз адамдарды қабылдау, әсіресе оның жүрегі жақын туысы Даниялды, ол Харран епископы қызметіне тағайындады. Ең ауыр айыптаулар: ол Кириллге анафема жариялап, оны ерестікпен айыптады; ол несториандық болды; және әсіресе, 445 жылы Пасха күні дінбастарының алдында ол: «Мен Мәсіхтің Құдайға айналуына қызғанышпен қарамаимын, себебі мен Одан кем бола алмаймын» және «Бүгін Иса Мәсіх Құдайға айналған күн» деген сөздерді айтты. Ол бірінші айыптауды мойындады, ал қалғандарын негіссіз жала жапқандық деп ашуланып жоққа шығарды. Айыптауды тағып отырғандардың тек екеуі ғана келді. Самуил мен Кир император мен Константинополь патриархының алдына шағымдану үшін, экскоммуникация алынып тасталған шарттарға қарамастан, Константинопольге барды, себебі Домнус жасайтын тыңдау Ибасқа қалай болса солай көңіл бөлмеуі мүмкін екенін түсінді. Домнус пен кеңес басты куәгерлер болмаған жағдайда іс жүргізуден бас тартты, ал іс мерзімізсіз кешіктірілді. Содан кейін Евлогий мен Марас Константинопольдегі серіктеріне қосылуға асықты, онда олар Шығыс епископтарына, әсіресе Теодоретке қарсы күшті оппозициялық партияны тапты. Олардың тобы Ураниус пен тағы да жарты ондай Эдессалық дін қызметкерлерінің келуімен күшейді. Император және Проклдан кейін архиепископ болған Флавиан олардың шағымдарын тыңдады, бірақ оларды ресми түрде тыңдаудан бас тартты. Іс Шығысқа қайтарылды, ал 26 қазан 448 жылы императорлық комиссия Ураниус Гимерский, Эвстафий Бейрут және 9 қыркүйекте 448 жылы Иринейдің орнынан түсуімен сайланған Фотий Тирліктерді тыңдау үшін тағайындады, ал Дамаскиус, трибун және мемлекеттік хатшы императорлық комиссар ретінде жіберілді. Бұл іс-әрекет епископтардың басқа епископтарға бағынуы керек екендігіне қатысты канонға қайшы келді, екі епископ басқа провинциядан императорлық жарлық негізінде тағайындалды. Алайда ешкім наразылық білдірмеді: императорлық билік абсолютті деп есептелді. Сотта да әділетсіздік болды. Үш судьяның бірі Ураниус Ибасқа қарсы қозғалыстың жетекшісі болды, ал қалған екеуі оның көмегімен өздерінің орындықтарына ие болды. Соттау орны ретінде Тир аталды, бірақ қырқыстардың алдын алу үшін сот ісі Бейруттағы епископтың резиденциясына ауыстырылды. Айыптамаға жауап ретінде Ибас судьялардың алдына көптеген дін қызметкерлерінің қол қойған ескерткішін ұсынды, ол ешқашан айтылған жала сөздерді айтпағанын мәлімдеді. Айыптауды қолдаған үш куәгер ғана болды және «Мариске» жазылған даулы хаттың көшірмесін ұсынды. Кейіннен Ибастың жаулары Екінші Эфес және Халкидон кеңестерінде Ибастың Мариске хат жазғанын мойындағанын және Бейрут кеңесінің хаттамалары жалған емес екенін мәлімдеді. Юстинианның Ибастың Бейрутта Мариске жазған хатынан бас тартқаны туралы мәлімдемесі Факундпен жоққа шығарылды, ол оның атынан жасалма деп санайды. Бейрут кеңесінің хаттамаларын жалған деп айыптау Ибастың хатты жазғанын мойындап, содан кейін серіктеріне аталған хаттамаларды жалған деп тануға мәжбүр еткенін немесе хатты жазбағанын жоққа шығарып, айыптаушыларын сол бөлімде аталған хаттамаларды жалған деп тануға мәжбүр еткенін көрсетті. Қалай болғанда да, комиссия мүшелері сот шешімінен қашып, достық келісімге келді. Оның жаулары Ибасқа айыптауларын алып тастауға келісті, ол өткенді ұмытып, айыптаушыларын өз балалары ретінде қарастырып, кез келген жаңа қиындықты Домнусқа шешу үшін тапсырады; және, алдамшылыққа күдік туғызбау үшін, Эдесса шіркеуінің кірістері Антиохиядағы сияқты oeconomi арқылы басқарылуы керек. Ибас теологиялық мәселелерде де қанағаттандырды. Ол қайтып келген кезде Несторийді және оның пікірлерін ашық түрде анафемалауға міндеттенді және өзінің ілімінің Иоанн мен Кирилл келіскен іліммен сәйкес екенін және Никея жарлықтарымен бірдей Эфес жарлықтарын қабылдағанын, олардың барлығы да Құдайдың ықыласымен болғанын мәлімдеді. Келісім 25 ақпан 449 жылы қол қойылды, Ураниус ғана қарсы дауыс берді.
In 445, Ibas was summoned by Domnus to the synod held at Antioch in the matter of Athanasius of Perrha, but he excused himself by letter. Domnus supported Ibas, and he showed no readiness to entertain the charges brought against him. At last, in Lent 448, the four chief accusers presented their indictment before Domnus and the council of the East in a manner too formal to be neglected. Domnus consequently summoned Ibas to appear before him after Easter to answer the charges. The council was held at Antioch, and was attended by only nine bishops. Ibas in person answered the 18 charges, mostly of a frivolous character and destitute of proof, e. g. that he had appropriated a jewelled chalice to his own use; that the wine at the Eucharist was inferior in quality and quantity; the malversation of sums given for the ransom of captives; simoniacal ordinations and the admission of unfit persons to the ministry and episcopate, especially his nephew Daniel, whom he had made bishop of Harran. The most serious charges were that he had anathematized Cyril and charged him with heresy; that he was a Nestorian; and especially that at Easter 445, in the presence of his clergy, he had spoken the blasphemous words, "I do not envy Christ His becoming God, for I can become God no less than He." and "This is the day that Jesus Christ became God". The first charge he acknowledged, the others he indignantly repudiated as base slanders. Only two of the accusers appeared. Samuel and Cyrus had gone to Constantinople, in defiance of the terms on which the excommunication had been lifted, to lay their complaint before the emperor and the Patriarch of Constantinople, deciding that a hearing by Domnus would obviously be biased towards Ibas. Domnus and the council declined to proceed in the absence of the chief witnesses, and the case seemed to be postponed indefinitely. Eulogius and Maras then hastened to join their companions in Constantinople, where they found a powerful party strongly hostile to the Eastern bishops, Theodoret in particular. Their faction was soon strengthened by the arrival of Uranius, and half a dozen more Edessene clergy. The emperor and Flavian, who had succeeded Proclus as archbishop, listened to their complaints, but declined to hear them officially. The case was remitted to the East, and by an imperial commission, dated 26 October 448, Uranius of Himeria, Eustathius of Beirut and Photius of Tyre, who was elected 9 September 448, on the deposition of Irenaeus, were deputed to hear it, and Damascius, the tribune and secretary of state, was dispatched as imperial commissioner. The whole proceeding was contrary to the canons that bishops should be subjected to the judgment of other bishops, two belonging to another province, on the strength of an imperial decree. No one, however, protested: imperial power was regarded as absolute. The tribunal also was grossly unfair. One of the three judges, Uranius, was ringleader of the movement against Ibas, while the other two had obtained their sees with his help. Tyre was named as the place of trial but the hearing was moved to the episcopal residence in Beirut to avoid disturbances. In response to the indictment, Ibas laid before his judges a memorial signed by many of his clergy, denying that he had ever uttered the alleged blasphemies. Only three witnesses supported the accusation, and brought forward a copy of the controversial letter to "Maris." It was later alleged by Ibas' enemies during the Second Council of Ephesus and the Council of Chalcedon that Ibas admitted to writing the Letter to Maris and that the minutes of the Council of Beirut were not forged. Justinian's assertion that Ibas had disowned the letter to Maris at Beirut, as having been forged in his name, is disputed by Facundus. Allegations of forgeries of the Council of Beirut's minutes lay bare that Ibas either did admit he wrote the letter and then reneged by having partisans falsify the aforementioned minutes, or that he denied writing the letter, forcing his accusers to falsify the said minutes in the same section. In any event, the commissioners, avoiding any judicial decision, brought about a friendly arrangement. His enemies agreed to withdraw their accusations on Ibas promising that he would forget the past, regard his accusers as his children, and remit any fresh difficulty for settlement to Domnus; and that, to avoid suspicion of malversation, the church revenues of Edessa should be administered, like those of Antioch, by oeconomi. Ibas gave equal satisfaction on theological points. He engaged to publicly anathematize Nestorius and all who thought with him on his return, and declared the identity of his doctrine with that agreed upon by John and Cyril, and that he accepted the decrees of Ephesus equally with those of Nicaea as due to the inspiration of the Holy Spirit. The concordat was signed, Uranius alone dissenting, 25 February 449.
Ефесте ақталды
Бірнеше апта ішінде бітім бұзылды. Евтих партиясына Хризафий, Александриялық Диоскор және олардың жақтастары 449 жылдың 1 тамызына Эфесте тағы бір Бас Кеңесті шақыру туралы жарлық алуға көмектесті. Кеңес Еутихидің беделін қалпына келтіруді көздегенімен, ол Ибасқа қарсы да қару ретінде пайдаланылды. Ибастың ересі туралы хабарлар оның болмаған кезінде Эдессада жылдам тарады, ол қаладан кетуге және Магистер милитумды өзін қорғау үшін күзет сұрауға мәжбүр болды. Бірақ ол азаматтық билікке шағымданудың бекер екенін тез түсінді. Херайас граф Осрхоне провинциясының әкімі болған, бірақ Хризафий мен Евтихтен оны тұтқындап, түрмеге қамап, істі қайта қарау туралы құпия тапсырма алған. 449 жылдың 12 сәуірінде Херайас Эдессаға кіргенде, сот процесін бастауға, оны абаттар мен монахтар және олардың жақтастары қарсы алды, Ибастың және оның ізбасарларының дереу қуылтылуын және айыпталуын талап етіп. Екі күннен кейін Ібас болмаған кезде және оның сотталуын талап ететін халықтың наразылығымен тергеу басталды. Эдессаның барлығы Херайас сот үкімін шығару үшін келгенін білді. Бірақ ол олардың жек көруіне тым баяу болды, және 17 сәуірде жексенбіде шіркеудегі жағдай соншалықты шиеленіске жетті, граф Бейрут синодының шешімін қайта қарауға және жаңа тергеу бастауға уәде беруге мәжбүр болды. Бұл келесі күні басталды; барлық ескі айыптаулар сол айыптаушылармен қайта жаңғыртылды, "Ибасқа дарға асу, шахтаға, циркке, жер аударылуға!" деген ұрандармен, түсіндіруге немесе қорғануға тырысқандардың барлық әрекеттерін басып тастады. Халықтың ықпалында қаладағы және айналасындағы монастырлардан келген монахтар маңызды рөл атқарды. Херайас, бұрыннан белгіленгендей, императорлық үкіметке айыптаулардың дәлелденгенін хабарлаған есеп берді, және 27 маусымда император құжатты алғанын мойындап, Ибастың орнына адалдардың сенімін ұстайтын епископты тағайындауға бұйрық берді. Тек заңды түрде құрылған синод ғана оны лауазымынан ала алатын еді, бірақ оның жаулары оның жамандықтарына осы уақытқа дейін қанағаттанды. Оған Эдессаға кіруге тыйым салынды, тұтқындалды және ең жаман қылмыскерлер сияқты қарауға алынды, провинциядан провинцияға сүйреліп, 40 рет тұратын жерін ауыстырды және 20 түрлі түрмеде отырды. Эфестегі екінші кеңес 3 тамызда ашылды. Оның мақсаттарының бірі – Ибастан құтылу болды, бұл 22 тамызда өткен екінші сессияда іске асырылды. Тир мен Бейрутта тергеу жүргізген үш епископтан олардың іс-әрекеттері туралы есеп беру сұралды; олар Ибастың ақталғанын хабарлаудан жалтарды, кейін Эдессада жүргізілген тергеудің көбірек пайдасы болатынын мәлімдеді. Эдесса монахтары мен айыптамаға қатысқан басқа тараптар қабылданды және олардан есеп сұралды, ол Ибасты күткендей айыптады. Бұл ұсыныс қарсылықсыз қабылданды, Бейрут епископы Евстафий және Тир епископы Фотий, бұрын дәл осы дәлелдермен оны ақтаған болатын, көпшілікпен бірге дауыс берді. Ибас сотқа шақырылмады, өйткені ол сол кезде Антиохияда түрмеде отырды. Ибастың лауазымынан алынғаннан кейін не болғаны белгісіз.
The truce was broken within a very few weeks. The Eutychian party was aided by the intrigues of Chrysaphius, Dioscorus of Alexandria and their partisans to obtain an edict summoning a further General Council at Ephesus for 1 August 449. Although the council was intended to rehabilitate the reputation of Eutyches, it served as a weapon against Ibas as well. Reports diligently spread in Edessa during his absence of Ibas's heterodoxy made his reception so hostile that he was obliged to leave the town and request the Magister militum for a guard to protect him. He soon discovered that all appeal to the civil power was in vain. The count Chaereas was governor of Osrhoene, but had secret instructions from Chrysaphius and Eutyches to arrest and imprison him and reopen the suit. When Chaereas entered Edessa on 12 April 449, to commence the trial, he was met by a mob of abbots and monks and their partisans, clamoring for the immediate expulsion and condemnation of Ibas and his followers. Two days later the inquiry began with Ibas absent and a mob agitating for his condemnation. All Edessa knew that Chaereas had come merely to announce a sentence of condemnation already passed. Chaereas, however, was moving too slowly for their hatred, and on Sunday, 17 April, the excitement in church was so violent that the count was compelled to promise that the verdict of the synod of Beirut should be reviewed and a new investigation commenced. This began on the next day; all the old charges were reproduced by the same accusers, amid wild yells of "Ibas to the gallows, to the mines, to the circus, to exile" drowning every attempt at explanation or defence. Crucial in the workings of the crowd were monks from monasteries in the city and its vicinity. Chaereas, as had been predetermined, addressed a report to the imperial government, declaring the charges proved; and on 27 June the emperor, acknowledging the receipt of the document, ordered that a bishop who would command the confidence of the faithful should be substituted for Ibas. Only a legally constituted synod could depose him, but meanwhile his enemies' malice could be gratified by his maltreatment. He was forbidden to enter Edessa, apprehended and treated as the vilest of criminals, dragged about from province to province, changing his quarters 40 times and being in 20 different prisons. The Second Council of Ephesus opened on 3 August. One of its objects was to finally get rid of Ibas, which was the work of the second session, held on 22 August. The three bishops who had conducted the investigation at Tyre and Beirut were asked for an account of their proceedings; they avoided reporting Ibas's acquittal, stating that the investigation that was later made at Edessa would be more useful. The monks of Edessa and the other parties to the indictment were admitted, and asked for their report, which condemned Ibas as expected. The motion of deposition carried without objection, Eustathius of Beirut and Photius of Tyre, who had previously acquitted him on the same evidence, voting with the majority. Ibas was not called to appear, being then in prison at Antioch. It is not clear what befell Ibas on his deposition.
Халкидонға қайта оралу
451 жылдың басында Ефестегі екінші собордың салдарынан биліктен шеттетілген және жер аударылған епископтарға оралуға рұқсат берілді, бірақ оларды қалпына келтіру мәселесі Халкидон соборына қалдырылды. 26 қазанда өткен 9-шы мәжілісте Ибастың ісі жиналған епископтардың қарауына ұсынылды. Оның Бейрут және Тир қалаларындағы Фотий мен Евстафийдің үкіміне сәйкес қалпына келтірілу туралы талабы бойынша, осы синодтың актілері (сондай-ақ Тирдегі бұрынғы синодтың актілері) оқылды, ал ертесі күні папаның легаттары Ибастың заңсыз түрде қызметтен алынғанын және оны дереу қалпына келтіру керек деген пікір білдірді. Ұзақ талқылаулардан кейін бұл шешім бірауыздан қабылданды. Легаттар бастама көтеріп, "оның хатының" догмаға сай екенін жариялады және оны қалпына келтіруге бұйырды. Барлық дінбасылар осы үкімге келісті, бірақ ол Несторий мен Евтихийді анафемаға айтуы және Леоның томын қабылдауы керек еді. Ибас ойланбастан келісті. "Ол бұған дейін өзінің жазбаларында Несторийді анафемаға айтқан еді және Евтихиймен бірге, сондай-ақ Бір Табиғатты үйрететін баршаларды анафемаға айтуға он мың рет дайын еді, сонымен қатар кеңес шындық деп санайтын барлық нәрсені қабылдаймын", деді ол. Осыған байланысты ол бірауыздан ақталды және келесі мәжілістерде Эдесса епископы қызметіне қайта орналастырылды. Ибастың шеттетілуінен кейін епископ болып сайланған Нонн заңды түрде тағайындалғандықтан, епископтық шенінен айырылмады, ал Ибастың 28 қазан 457 жылы қайтыс болуынан кейін, тыныш түрде митрополит болып іске кірісті. "Оның хатының" қабылдануы, Кеңес қай хатты айтатынын нақтыламағандықтан, кейінірек дау-дамайға және Халкидон соборының Марисқа жолданған хаттың мазмұнын мақұлдаған деген айыптауларға әкелді.
At the beginning of 451 the bishops who were deposed and banished as a consequence of the Second Council of Ephesus were allowed to return from exile, but the question of their restoration was left for the Council of Chalcedon. At the 9th session, 26 October, the case of Ibas came before the assembled bishops. On his demand to be restored in accordance with the verdict of Photius and Eustathius at Beirut and Tyre, the Acts of that synod (as well as a previous synod in Tyre) were read, and the next day the pope's legates gave their opinion that Ibas, was unlawfully deposed, and should be at once restored. After much discussion this was carried unanimously. The legates led the way, declaring "his letter" to be orthodox, and commanded his restitution. All the prelates agreed in this verdict, on the condition that he should anathematize Nestorius and Eutyches and accept the tome of Leo. Ibas consented without hesitation. "He had anathematized Nestorius already in his writings, and would do so again ten thousand times, together with Eutyches and all who teach the One Nature, and would accept all that the council holds as truth." On this he was unanimously absolved, restored as bishop of Edessa at the subsequent sessions. Nonnus, who had been chosen bishop on Ibas' deposition, having been legitimately ordained, was allowed to retain his episcopal rank, and on Ibas's death, 28 October 457, quietly succeeded him as metropolitan. The acceptance of "his letter," the Council not being specific which letter was being referred to, would lead to later controversy and allegations that the Council of Chalcedon had approved of the contents of the Letter to Maris.
VI ғасырдағы дау
Келесі ғасырда "Мариске" жазған хатына қатысты дау туындады, "Үш тарау" туралы белгілі дау кезінде, хат еретик деп танылды (Мопсуэстиялық Теодордың еңбектерімен және Несторийді қолдаған Теодореттің жазбаларымен бірге) Юстинианның жарлығымен, және 553 жылы өткен бесінші жалпы кеңесте ресми түрде айыпталып, оны және басқа да даулы құжаттарды Халкедон кеңесінде ортодоксалды деп мойындағандардың бәріне анафема жарияланды. Кейіннен Сирия православие шіркеуі Ибасты несториан деп қарады.
A controversy concerning his letter to "Maris" arose in the next century, in the notorious dispute about the "Three Chapters", when the letter was branded as heretical (together with the works of Theodore of Mopsuestia and Theodoret's writings in favour of Nestorius) in the edict of Justinian, and was formally condemned in 553 by the fifth general council, which pronounced an anathema against all who should pretend that it and the other documents impugned had been recognized as orthodox by the Council of Chalcedon. Later, the Syriac Orthodox Church anathematized Ibas as a Nestorian.
Ғибадатхана салушы
Эдесса жылнамасына сәйкес, Ибас Эдессада елшілердің жаңа шіркеуін салды. Бір сенатор оған 720 фунт салмақты күміс үстел сыйлады, ал Анатолий, Magister militum per Orientem, апостол Томаның қасиетті деректерін сақтау үшін күміс сандық берді. Томаның Парфияда уағыз айтқаннан кейін сол жерге жерленгені айтылады.
According to the Chronicle of Edessa, Ibas erected the new church of the Apostles at Edessa, to which a senator gave a silver table of 720 lb. weight, and Anatolius, Magister militum per Orientem, a silver coffer to receive the relics of Thomas the Apostle, who was said, after preaching in Parthia, to have been buried there.