Gioacchino Conti

Кіріспе

Италиялық опера әншісі Джоачино Конти (28 ақпан 1714 - 25 қазан 1761), Gizziello немесе Egizziello деп танымал, итальяндық сопрано кастрато опера әншісі.

Өмірбаян

Конти 1714 жылы Арпинода дүниеге келген, мүмкін композитор Никола Контидің ұлы. Неаполде Доменико Гиззимен оқығаннан кейін, ол 1730 жылы Римде дебют жасады. Кейбір заманауи энциклопедиялық дереккөздерге сәйкес, бұл оқиға Леонардо Винчидің 4 ақпанда Театро делле-Дамеде премьерасы өткен Артасерседе орын алды. Алайда, оның есімі түпнұсқа либреттоның актерлік құрамында жоқ, оның театрлық дебюті, бәлкім, 1731 жылы, Винчидің "Didone abbandonata" және "Артасерсе" қайта жаңғыртылуында болуы керек. Бір түрлі-түсті анекдот тағы бір кастрат жұлдызы Каффареллидің Неапольден Римге тез арада барып, оның дебютіне жасырын түрде қатысуға қалай асыққандығын айтады; және ақырында оған құлшыныспен айқайлады: "Браво, брависсимо Гиззиелло, бұл сізге айтқан Каффарельо!" Қалай болғанда да, 1732 жылдың басында оны 1 қаңтарда Перголезидің алғашқы операсы "La Salustia" репетициясы кезінде Неапольдегі Сан-Бартоломео театрында кенеттен қайтыс болған кастрато Николо Гримальдиді (Николини) ауыстыруға шақырды. Театрдың труппасының мүшесі болғаннан кейін сол жылы ол Иоганн Адольф Хассе, Леонардо Лео және Франческо Манчинидің жаңа операларында және Винчидің Катоне операсының Утика мен Артасерсе қайта жаңғыруларында өнер көрсетті. Оның кейінгі мансабы оны бүкіл Италияға, сондай-ақ шетелге алып барды. 1736-1737 жылдары ол Лондонда болды, онда ол Джордж Фридерик Гендельмен айналысты, онымен ол табысты ынтымақтастық орнатты. Конти өзінің көптеген шығармаларында, мысалы, Аталанта, Джустино, Беренице және Арминио, сондай-ақ Ариоданте, Партенопе және Альцинаның қайта жаңғыруларында өнер көрсетті. Ол өз заманының ең үздік және ең әйгілі музыканттары үшін көптеген премьераларда ән шырқады, соның ішінде Николо Джоммелли (Манлио, 1746), Балдассаре Галуппи (Артасерсе, 1751) және Иоганн Адольф Хассе (Деметрио, 1747). 1759 жылдан кейін Конти сахнадан кетіп, Римге қоныс аударды, ол өмірінің соңғы екі жылын сонда өткізді. Өз заманы үшін өте өткір сопрано болғандықтан (Хандел оны бірнеше рет C6 дейін жеткізді), Конти колоратураны теріс пайдалануға бейімделмеген және ол өзінің ағыл-тегіл және тегіс реендерлеу және өрнектілеу стилін жақсырақ түсінуді таңдады: ол сезімтал және жұмсақ әнші ретінде танымал болды, бірақ ол әрқашан вокалды виртуозность жағынан абсолютті үздіктікті сақтады, тіпті, мысалы, оның замандасы (және досы) Фаринелли сияқты акробатикалық болмаса да.

Conti was born in Arpino in 1714, possibly the son of the composer Nicola Conti. After studying in Naples with Domenico Gizzi, after whom he would later be nicknamed, he made his debut in Rome at an early age, around 1730. According to some modern encyclopedic sources, it took place in Leonardo Vinci's Artaserse, which premiered on 4 February at the Teatro delle Dame. However, his name does not appear in the cast of the original libretto, and his theatrical debut ought probably to be dated instead in 1731, in revivals of Didone abbandonata and of the same Artaserse, both by Vinci. A colourful anecdote relates how another overweening castrato star, Caffarelli, rode post haste to Rome from Naples just to attend incognito his debut; and full of enthusiasm eventually yelled at him: "Bravo, bravissimo Gizziello, it’s Caffariello who's telling you!" Whatever the case, at the beginning of 1732 he was urgently called upon to replace the castrato Nicolò Grimaldi (Nicolini), who suddenly died on 1 January during the rehearsals of Pergolesi's first opera La Salustia at the Teatro San Bartolomeo in Naples. Having become a member of the theatre's company, later that year he performed in new operas by Johann Adolph Hasse, Leonardo Leo and Francesco Mancini, and in revivals of Vinci's Catone in Utica and Artaserse. His subsequent career led him throughout Italy, as well as abroad. In 1736–37 he was in London, where he had been engaged by George Frideric Handel, with whom he would build a profitable collaboration. Conti performed in many of his works, such as Atalanta, Giustino, Berenice and Arminio, as well as in revivals of Ariodante, Partenope, and Alcina. He sang at many premieres for the best and most famous musicians of his time, including Niccolò Jommelli (Manlio, 1746), Baldassare Galuppi (Artaserse, 1751) and Johann Adolph Hasse (Demetrio, 1747). After 1759, Conti left the stage and settled in Rome, where he spent the last two years of his life. Being a very sharp soprano for his time (Handel got him repeatedly to reach up to C6), Conti was not quite well disposed towards abuse of coloratura and he chose rather to turn to better account his fluent and smooth style of rendering and expression: he has thus remained famous as a sentimental and gentle singer, but he also always kept a condition of absolute excellence at vocal virtuosity, even though not so acrobatic as, for instance, that of his contemporary (and friend) Farinelli.