Кіріспе

Иван Ефимович Орлов (Галич, Кострома облысы, 1886 жылы 25 қазан, Москва, 1936 жылдан кейін) - ресейлік философ, маңызды және басқа да субструктуралық логикалардың негізін қалаушы және өнеркәсіптік химик. Оның қайтыс болған күні белгісіз, бірақ 1936-1937 жылдар аралығында болған.

Білім және ғылыми мансап

Орлов Мәскеу университетінің жаратылыстану факультетінде оқыды. Оның академиялық мансабы 1916 жылы басталды, ол индуктивті ойлау әдісі мен индуктивті дәлелдеу түсінігіне қатысты бірнеше мақала жариялады. 1916 жылдан бастап 7 жыл бойы ол ғылыми еңбектер жарияламады, бұл сол кездегі саяси ахуалдың бұзылуына байланысты болған шығар. 1920 жылдары жаңа құрылған Коммунистік академияда сабақ берді және Химия институтында офицер болды. 1923 жылы Орлов өзінің академиялық қызметін қайта бастады, ол өте нәтижелі болды. Оның еңбектерінің көбісі жетекші кеңес идеологиялық журналдарда жарияланды, онда ол сол жер мен уақытқа тән әзіл-оспақтарды өрбітті. Орловтың еңбегі математика мен логика философиясына, атап айтқанда, табиғаты бойынша марксистік диалектикалық логикаға қатысты. Ол ықтималдық теориясы, психология, музыка теориясы және химиялық инженерия туралы жазды.

Логика

Табиғи ғылымдардың дамуын талдап, олардың нақты "логикасын" ашуға тырысты. Орловтың пікірінше, ойлау заңдары сәйкестік пен қарама-қайшылық заңдарымен шектелген ресми ережелер ретінде қарастырылуы керек. (Орлов осыны жазғанда, табиғи дедукция, реттілік есептеу және семантикалық кестелер болашақта болды.) Біз алдыңғы және кейінгі семантикалық байланысты іздеуіміз керек. Негізгі "логикалық қарама-қайшылық" өзін-өзі көрініп, алғышарттар мен сабақтастықтың байланысында көрінеді және дәстүрлі логикадан өзгеше логиканы қажет етеді. Егер біз корулярийді үй-жайлардың қажетті шарты деп айтсақ, онда, Орловтың пікірінше, біз міндетті түрде аристотельдік емес, табиғаты жағынан диалектикалық логикаға жетеміз.

Сәйкестіктік ұйғарымдарының логикасы

Орлов 1928 жылы совет математикалық журналында жарияланған "Представкалардың үйлесімділігі логикасы" атты еңбегінде дәл осындай логиканы ұсынды. Бұл мақалада ұсыныстардың үйлесімділігі (бірлеспеушілігі) мәселесі импликациялық рәсімнің түсіндіру призмасы арқылы талданады. Ол сондай-ақ интуиционисттік теріске шығаруды классикалық теріске шығарумен S4 модальдық логикаға аударуды болжады. Орловтың шығармашылығы ұзақ уақыт бойы танымал болмады, өйткені оның орыс тіліндегі басылымдары Кеңес Одағынан тыс жерлерде мүлдем танымал емес еді. Тек Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана Орловтың ізашарлық рөлі біртіндеп пайда болды. Субструктуралық логика, интуиционисттік, тиісті, сызықтық логика және т.б. сияқты категориялар классикалық логиканың табиғи дедукция ("құрылымдық") ережелерін шектеу арқылы алынуы мүмкін. Мысалы, тиісті логика әлсіретудің құрылымдық ережесін қолданбайды (оны монотондық ереже деп те атайды), және бұл ереже басқа құрылымдық ережелерге ұқсамайды (Доссен). Орлов табиғат заңдарын механикалық түрде азайтуға сенген. Ол Георг Кантордың көпшілік теориясын, салыстырмалылық теориясын (ол эфирдің бар екеніне сенді) және А. Чижевскийдің гелиобиологиясын сынға алды.

Өнеркәсіптік химия

1928 жылы Орлов логикалық және философиялық еңбектерді жариялауды тоқтатып, өнеркәсіптік химияға, атап айтқанда, бром мен йод өндіруге және химияға қатысты неміс еңбектерін орыс тіліне аударуға бет бұрды.