Кіріспе

Бермуд еріктілер атқыштар корпусы (BVRC) 1894 жылы Бермуд гарнизонының Регулярлы армияның жаяу әскер құрамына резерв ретінде құрылды. 1951 жылы Бермуда винтовкасы деп аталды, 1965 жылы Бермуда полкіне біріктірілді.

Құрылу

Бермудтар 1612 жылдан бастап 1812 жылғы американдық соғыс аяқталғанға дейін өздерінің ополчияларын сақтағанмен, АҚШ тәуелсіздігінен кейін құрылған тұрақты сарбаздардың үлкен гарнизонынан кейін оның күшін жоюға рұқсат етілді. Бермудадағы әскери гарнизонның себебі, ең соңында, Ирландия аралында Корольдік әскери-теңіз кеме жасақтарының қорғанысы болды. Сол кезде негізгі қорғаныс әртүрлі батареялар мен бекіністерде орнатылған жағалаулық артиллериямен (және қажеттілік бойынша алыс жерлерге тез жылжытуға дайын болған қару-жарақ қоймаларында сақталған ұтқыр қарулармен) және Корольдік гарнизондық артиллериямен (RGA) жасақталған. Бір уақытта Бермудтар милициясы артиллериясы (BMA) деп аталатын RGA үшін ерікті резерв құрылды. Егер артиллерияның күш-жігеріне қарамастан, жау кемелері Бермудаға әскери күш түсіруге қол жеткізсе (бұл кішкентай қайықтар арқылы оңтүстік жағалаудағы жағажайларға жету үшін рифтерден өтуі мүмкін), жаяу әскер оларды ең нашар сценарийде, форттар мен кемежайға кері шегіну арқылы күресуі керек еді. BVRC колониялық Парламентінің 1892 жылы қабылданған актісі бойынша құрылды. Капитан Чарльз Спенсер Браун Эванс Ломбе Уэльс принсі Лайнстер полкіне (Royal Canadians) 1894 жылы қарашада корпустың көтерілуін қадағалау үшін келді және алғашқы адъютант болды. BVRC бастапқыда үш компанияға бөлінді (A, B және C), олардың әрқайсысы Бермуданың Батыс шетінде, орталығында және Шығыс шетінде орналасқан (бұл Бермуда гарнизонмен бөлінген үш әскери округ, округтер Боаз аралындағы Кларенс казармасынан, Проспект лагерінен және Сент-Джордж гарнизонынан басқарылатын, жалпы командалық штаб Проспект лагерінде). BVRC штаб-пәтері орталықта орналасқан (алғашқыда Гамильтон қаласындағы қоғамдық ғимараттарда, содан кейін Форт-Гамильтонда, Проспект лагерінің оңтүстік-батыс бөлігінде), онда төртінші компания, D қосылды. Он екі офицер тағайындалды, оның ішінде командалық офицер, майор сэр Джозиа Рис, бастапқы үш компанияның әрқайсысы үшін үш адам, хирург лейтенант және капеллан. Бұларға Регулярлы армиядан бекітілген төрт тұрақты штаб қосылды, соның ішінде капитан Эванс Ломбе, полк майоры (RSM) және екі комиссиясыз офицер (NCO). Корпустың міндетті күші 300 адам, барлық дәрежелер. BVRC-дегі ең төменгі шен, басқа да мылтық полктерінде сияқты, Rifleman болды, ол қалыпты жаяу әскер полкіндегі жекеменшікке тең болды (алғашқы мылтық полктерін жаяу әскер бірліктерінен қарулары, тактикасы және жасыл (камуфляж) киімдерімен ерекшеленді. Британ армиясының стандартты қаруы ретінде мылтықты Энфилд мылтығы алмастырған кезде, жаяу әскердің және мылтық және жеңіл жаяу әскер полктерінің техникасы мен тактикасы арасында ешқандай айырмашылық болмады). BVRC-ге жалдау 17 жастан 50 жасқа дейінгі ақ нәсілді ер адамдарға ғана шектелген, бірақ ақ нәсілділер үшін кедергі еріктілердің мылтық клубының мүшесі болуын талап ету арқылы жүзеге асырылды. Сол кездегі жекеменшік атыс клубтарының барлығы ақ нәсілділерге ғана мүше болды. Бермудалық еріктілердің қызмет шарттары Ұлыбританиядағы еріктілерге ұқсас болды. Әскерге түсу ерікті болды, ал мүше он төрт күн бұрын хабарласа отырып, корпустан шыға алады, бірақ белсенді қызметте болған кезде немесе әскери лагерьде жаттығу кезінде ол әскери заңға бағынады. Британиядағы еріктілер бастапқыда өздерінің киім-кешектері мен жабдықтарын (оның ішінде мылтықтарын) төлейді деп күтілген болса, Бермуда еріктілеріне осылар берілді. Империяның басқа да атқыштар полкіне сәйкес, киім қара батырмалы зеленің түстес болды, бірақ 1898 жылдан бастап хаки киімдері шығарылды. Еріктілер "жетілді" деп қайтарылуы үшін жаттығуларға қатысудың ең төменгі деңгейі, жыл сайынғы тексеру мен мылтық сынақтарын аяқтауы талап етілді. Корпус соғысқа немесе шабуылға жауап ретінде шақырылуы мүмкін, бірақ еріктілер олардың келісімінсіз шетелге жіберілмеді.

Ұлы соғыс

BVRC келесі екі онжылдықта оқытуды және дамуды жалғастырды. 1914 жылы соғыс жарияланғанда, ол Гарнизонның ішінде өз рөлін атқару үшін қалыптасты. Көптеген жас жігіттерді жұмыстан шығару экономикаға зиян тигізгендіктен, кейбір сарбаздар азаматтық жұмысты жалғастырды, содан кейін Бермуданың айналасындағы BVRC күзететін көптеген жерлерде кезек күзетіп тұрды. BVRC-ге берілген негізгі міндет - жағалауды күзету, бірақ ол басқа да рөлдерді атқарды, олардың ең маңыздысы Ирландия аралында Корольдік әскери-теңіз флотының кемежайларын қорғау, ол Корольдік әскери-теңіз флотының Солтүстік Америка және Батыс Үндістан станциясының негізгі базасы болды және Бермуда суларында трансатлантикалық конвойлардың қалыптасуын қадағалады.

Шетелдік контингенттер

Осы шектеулерге қарамастан, BVRC 1914 жылдың желтоқсанында тезірек жасақ құрастырып, оны Батыс майданға жіберді. Бұл контингент еріктілер мен арнайы майданға шақырылғандар құрамында болды. Контингент қыста және көктемде Уорвик лагерінде жаттықты. Оның құрамына капитан (уақытша майор) Ричард Дж. Таккер және 88 басқа да шендер кірді. Офицерлер жетіспегендіктен, генерал-лейтенант сэр Джордж Буллок, капитанның міндетін атқарады. Нәтижесінде бұл контингент "Буллоктың жігіттері" деп аталды. Контингент Бермудадан 1915 жылдың маусым айында Англияға кетті, Канадаға сапар шегіп, одан кейін Атлантиканы өте отырып, Канаданың әлдеқайда үлкен жобасымен бірге өтті. Контингент Линкольншир полкінің 2-ші батальонына қосылады деп үміттенген болатын, ол соғыс басталған кезде Бермудадағы гарнизонға орналасты. Контингент Гримсбидегі Линкольндердің қоймасына келген кезде, 2-батальон Францияда болған және оның орнына 3 Линкольнге қосылған (кем дегенде бір Бермуди, бірақ BVRC-ден емес, капрал Г.С. Уайлс 2-ші Линкольндермен қызмет етті). Режименттік депоның командирлері Контингентті бөлшектеп, оның мүшелерін Линкольн ретінде қайтадан жалдап, оларды алмастыру ретінде таратқысы келсе де, Соғыс кеңсесінің хаты олардың өз белгілері бойынша бірлік ретінде бірге болуын қамтамасыз етті. Контингент қосымша рота ретінде 1 Линкольнге (егер оның адамдары 3 Линкольннің күшімен қалды) қосылды және 1915 жылдың шілдесінде Францияға келді, бұл Фронтқа жеткен алғашқы отаршыл еріктілер бірлігі болды. Контингент келесі жазға дейін осындай күйде қалды, ол кезде оның күші толық рота құрауға мүмкіндік бермейтіндей болды, 1916 жылы 25 қыркүйекте Гюдекурда қалған күшінің 50 пайызын жоғалтты. Бірінші контингенттің аман қалғандары Бермудадан жуырда келген Викерс пулеметшілері ретінде Бермудада оқыған бір офицер мен 36 басқа қатарлы екінші контингентке біріктірілді. Екінші контингент өзінің Викерс пулеметтерін (армияда жаңа полк, пулемет корпусы бойынша жиналған) алып тастады. Бірлескен контингенттер Льюис жеңіл пулеметшілері ретінде қайта даярланды және 1 Линкольн штабына 12 қарулы топ берді. Соғыс аяқталған кезде екі контингент де өздерінің 75 пайыздан астам күшін жоғалтты. 40 адам әскери қызметте қайтыс болды, біреуі "О" орденімен марапатталды. Б. Е. және алты әскери медаль. Екі контингенттен 16 жеке сарбаз, соның ішінде бірінші контингенттің майор-сержанты, түстi сержант Р.С. Эрл соғыстан кейін BVRC-нің командалық офицері болды. Кейбір тағайындалғандар басқа бөлімшелерге ауысты, соның ішінде ұшу асасы Артур Роу Сперлинг және Генри Дж. Уотлингтон, екеуі де Корольдік ұшу корпусына барды (кем дегенде он жеті басқа Бермудиандықтар RFC-ге қызмет етті, оның ішінде тағы бір BVRC атқышы, кейіннен майор Сесил Монтгомери Мур, Бермудадағы корпустан бөлініп, Францияда Құрметті ұшу айқасын алды. Шетелдік контингенттен бір NCO да RFC-ге ауысты). Соғыс аяқталғанға дейін BVRC ұрыс құрметіне ие болды Ипрес 1915, Нов Шапель, Лоос, Сома 1916, Ипрес 1917, Лис, Гинденбург желісі, Мессенс 1917, Сома 1918. Алайда олар соғыстың соңғы кезеңін көрген жоқ. 1918 жылы 1 Линкольн Франциядан кері қайтарылып, 1916 жылы жарияланған Ирландия Республикасы армиясымен күресу үшін Ирландияға жіберілді. BVRC британдық армиядағы көптеген сарбаздардың жалақысын арттырған No1 армиялық бұйрықтан пайдаланды, бірақ сол бұйрық "туған" деп саналатын британдық Вест-Индия полкіне пайда әкелмеді.

Соғыс аралығы

Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін BVRC және BMA демобилизацияланды және жойылды, бірақ екеуі де жаңадан жалдау арқылы қайта құрылды. BVRC-тің көптеген бұрынғы мүшелері қайтадан әскери қызметке қабылданды. Ұлыбританияда еріктілер күші 1908 жылы қайта ұйымдастырылып, қалған отаршылдар мен еманри бөлімдерін сіңіріп, Аумақтық армияны (TA) құрды. Басқа өзгерістердің бірі - ТҚ-да қызмет көрсету шарттары енгізілді. Еріктілер енді он төрт күн бұрын жұмыстан кетуі мүмкін емес, бірақ Британ армиясының кәсіби сарбаздары сияқты, олар шақырылған мерзімді аяқтауы керек еді. Қайта құрылған BVRC аумақтық болып қайта ұйымдастырылды, бірақ ол номиналды түрде еріктілер бірлігі болып қалды. Оның Линкольншир полкімен байланысы ресми түрде жасалды, Линкольндер өздерінің аумақтық батальондарымен атқарған аталық рөлін қабылдады. Үшінші жергілікті аумақтық, Бермуда ерікті инженерлері (BVE) 1931 жылы жағалау батареяларында қорғаныс электр шамдарын басқару үшін құрылды және он жылдан кейін BVRC сигналдары бөлімін сіңірді. Қатарлы әскердің артиллериясы мен инженерлік жасақтары 1928 жылы гарнизоннан шығарылды, ал BMA және BVE өздерінің бос тұрған рөлдеріне толық жауапкершілікті алды. Бермудада толық бір жаяу әскер батальоны болмайды. Оның орнына Ямайкаға жіберілген батальоннан бөлінген рота беріледі.

Екінші дүниежүзілік соғыс

BVRC 1939 жылы 3 қыркүйекте, тіпті соғыс жарияланғаны туралы хабарлар алынбастан, Германияға Ұлыбритания Польшадан кетуге ультиматум бергенде жұмылдыруды бастады. Алдыңғы соғыстағыдай, ол жағалауды күзету позицияларын алды, бірақ оның міндеттері көп ұзамай көбейді. Территориялықтардың мүшелері әскери қызметке шақырылды, ал 1940 жылдың қазан айында олардың күшін арттыру үшін әскери міндеттілік енгізілді. 1939 жылдың қазан айында қара нәсілділерді жалдап, БМА-мен әкімшілік байланыста болған тағы бір жаяу әскер бөлімін - Бермудтар милициясы жаяу әскерін құрды. Гарнизонның жаяу әскер міндеттері осы екі аумақтық және 2-ші батальонның, Проспект лагеріндегі Корольдің Шропшир жеңіл жаяу әскерінің (KSLI) бөлінісі арасында бөлінді. Бұрынғы соғыстағыдай, көп ұзамай еріктілер құрамында Контингент құрылды. BVE және BMA-ның бірнеше мүшелері осы контингентпен бірге Англияға (Бермуд аралдарынан 1940 жылдың маусым айында кетіп) барды, онда BVRC мүшелері Линкольншир полкіне қайтадан қабылданды. Бұл контингентке екі офицер, Роберт Браунлоу Такер және Энтони "Тоби" Смит кірді, олар соғыстың аяқталуына дейін Линкольндердің рота командирлері болды. Олар Линкольндермен майор дәрежесіне жететін төрт бермудианның бірі болды (бірақ олардың бірі, болашақ генерал-майор Глин Чарльз Англим Гилберт, МК, ешқашан BVRC-де қызмет етпеді, ал соңғысы, майор Патрик Линн Перселл, Бермудадан 1940 жылғы BVRC контингентіне қосылған BMA лейтенанты ретінде кетті. Сиерра-Леонедегі жағалаулық артиллерия қызметінен кейін ол Корольдік артиллериядан Линкольншир полкіне ауысты). Сонымен қатар, Бермуда ерікті атқыштар корпусының 1940 жылғы контингентінің бір мүшесі Бернард Джон Эбботт болды, ол мектеп мұғалімі және соғысқа дейінгі Бермуда кадет корпусының офицері болды. Ол Бермуда ерікті атқыштар корпусына қайта тағайындалды. Ол Норфолктегі 50-ші батальонға тағайындалды, ол Линкольншир полкінің 8-ші батальоны болды. Ол соғысты Қиыр Шығыста штаб офицері ретінде аяқтады, ал 1945 жылдың 25 желтоқсанындағы Лондон газеті "Соғыс суб" деп жазды. Майор Х.Ж. АББОТТ . (108051) өзінің орнын, 26 желтоқсан 1945 ж. подполковник дәрежесімен. Гарнизонды босатудан қорқып, Бермудидің бөлімшелерінен шетелге жіберілетін қосымша жобаларға мораторий енгізілді. Бұл мораторий 1943 жылға дейін көтерілмеді, сонда BVRC және Бермуд милициясы (BMI және BMA бірге) теңізден тыс елдерге жіберу үшін контингенттерді бөлді. Екі контингент бірге жаттықты, кейін әрқайсысы өз жолын тапты. 1944 жылдың мамыр айында BVRC Бермудадан Англиядағы Линкольндарға қосылу үшін кетіп қалды. Контингенттің мүшелері Линкольн деп аталды, ал көпшілігі Бельгияда 2 Линкольнға қосылды, өйткені одақтастар Солтүстік-Батыс Еуропаға қарай алға жылды. Олар Бермудалық майор "Тоби" Смиттің қолбасшылығындағы күшейтулер ротасының құрамында саяхаттады, ол көп ұзамай басқа үш Бермудалықпен бірге қаза тапты. Англияда екінші контингенттің он бір мүшесі парашютшілер ретінде жаттығулар өткізу үшін әуеде ұшып жүрген дивизияға ерікті түрде қосылды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Соғыстан кейін Еуропаға бірлік ретінде барған BVRC ерлері әрқайсысы жеке-жеке қайтып келді, өйткені әрқайсысы өзінің "саны" шығатынын күтті. BVRC және BMA Лондондағы Жеңіс парадына контингенттер жіберді. 1946 жылы екі бөлім де демобилизацияланып, командалық құрылымдарға айналды. Қалған екі аумақтық бірлестік таратылды, бірақ BVRC және BMA 1953 жылы қайта құрылды. Сол кезде BVRC Бермуда винтовкасы деп аталды. "Еріктілер" сөзінің жоғалуы, мүмкін, ақылға қонымды болған, өйткені екі бөлімде де әскери міндеттілік қайта енгізілген. 1953 жылы HM Dockyard жабылатыны туралы хабарланды. Бұл әскери базаны күзету үшін құрылған әскери гарнизонның да жабылатынын білдірді. Соңғы Регламенттік армия бөлімшесі (Корнуолл герцогының жеңіл жаяу әскерінің жасағы) 1955 жылы шығарылды, ал кемежай 1958 жылы жабылды. 1953 жыл сонымен қатар Бермудиандық бөлімшелер тағайындалған Император қорғаныс жоспарының соңғы жылы болды және жағалаудағы артиллерияның соңғысы пайдаланылмай қалды. BMA, әлі де Корольдік артиллерияның киім-кешегі мен бас киім белгісін киіп жүрсе де, жаяу әскердің рөліне айналды. Соғыс кеңсесі мен оның мұрагері Қорғаныс министрлігіне немесе НАТО-ға қарасты тапсырмалар болмағандықтан, екі бөлімше де таратылуы мүмкін еді, бірақ Бермуд үкіметі өз себептерімен оларды өз есебінен ұстап тұруды таңдады. Бермуданың 1960-шы жылдары ұлтаралық бөліну мен Бермуда қоғамының теңсіздікінен туындаған шиеленістің жиілігі кейде зорлық-зомбылыққа ұласып кеткен кезде жаңа рөл пайда бола бастады. Сол кезде екі нәсілге бөлінген жаяу әскердің болуы саяси және экономикалық жағынан тиімді емес болып кетті. Нәтижесінде 1965 жылдың қыркүйегінде Бермудталық мылтықтар мен Бермудталық милиция артиллериясы біріктіріліп, Бермудталық полк (қазіргі Корольдік Бермудталық полк) құрылды. Корольдік Бермуд полкінің белгісі - бұл BVRC белгісінің Мальта кресті мен Корольдік артиллерия белгісінің далалық пулеметінің үйлесімі. Бірлік өзінің екі алдыңғысының тарихын және дәстүрін сақтайды (ол BVRC-нің мылтық жасыл және қара тұрақты белбеуін киіп жүреді, ал салтанатты міндеттерде оның барабаншылары киетін қызыл көйлектердің қара қаптамалары бар). Алайда, BVRC ұрыс құрметтері берілмеді. Бұл 1946-1948 жылдар аралығындағы тұрақсыздықтың салдарынан. Бұл жағдайды түзету үшін жасалған әрекеттер Ұлыбритания әскерінің қатаң саясатына байланысты сәтті болмады. Бастапқыда Бермудта, Ла-Манш аралдарында және Мальтада жартылай резервтік бөлімшелер Британ армиясының басымдық тәртібі бойынша 28-ші болып саналды, бірақ олардың негізгі корпустарының тұрақты армияға орналасуына сәйкес осы тәртіпте орналастырылды. Бұл дегеніміз, Бермудтар отаршылдық артиллериясы (BMA), Корольдік артиллерия полкінің бөлігі ретінде, Бермуд еріктілер атқыштар корпусының (BVRC) алдында тұрды, бірақ екінші болып көтерілді. Бүгінде Бермуд полкі (2015 жылдан бері Корольдік Бермуд полкі деп аталады), BMA және BVRC-нің бірігуі ретінде 28-ші орында.