Кіріспе

Формула 1 жарыс көлігі McLaren M23 - Формула 1 жарыс көлігі, оны Гордон Коппак Джон Барнардтың көмегімен жобалап, McLaren командасы құрастырған. Бұл McLaren M16 Indianapolis 500 автокөлігінің дамуы болды. Ford Cosworth DFV қозғалтқышы қолданылды, оны арнайы тюнинг компаниясы Nicholson McLaren Engines дайындады. Бұл DFV-нің ат күші 490 ат күші шамасында болды. Жалпы саны 13 шасси, сериялық нөмірлері 1 - 12 және 14 болып жасалды. 13 нөмірлі шасси жасалмады, өйткені ол сәттілік әкелмейді деп саналды.

1973 жыл

M19 өзінің даму кезеңінің соңына жетті және Формула 1 автомобильдерінің соңғы буынымен және деформацияланатын соққыдан қорғау құрылымдарына қатысты ережелермен қатар жүру үшін жаңа дизайн қажет болды. M16 Indycar-дан шабыт алып, M19-дың артқы аспасының дизайнын пайдаланып, жаңа M23 1973 жылғы маусымда таныстырылды және Денни Хулммен бірге бірінші орынға ие болды. Хальм мен Питер Ревсон сол маусымда үш рет жеңіске жетті, ал жаңадан келген Джоди Шектер төртінші рет жеңіске жетті. Шектер 1973 жылы Ұлыбритания Гран-присінде Формула 1-де болған ең үлкен апаттың біріне жауапты болды, ол M23-ті топтың алдында айналдырды.

1974 жыл

Эмерсон Фиттипальди 1974 жылы Ф1 маусымында McLaren-ге Lotus-дан қосылды. Оның Lotus 72 туралы білімі McLaren-ге M23-ті дамытуға көмектесті және сол маусымда Фиттипальди McLaren-ге төрт жеңіспен Ferrari, Tyrrell және Lotus-ті жеңіп, алғашқы жүргізушілер мен конструкторлар әлем чемпионатын берді. Бұл маусымда Марлборо команданың титулдық демеушісі болды, олар 1996 жылға дейін солай болып қала берді. Фиттипальди машинаны жақсартуға тырысты; кең рельс және ұзын дөңгелек аралығы қабылданды. Жыл ішінде қайта қаралған M23 қайта жобаланған шанақ, қанаттар мен аэродинамикаға ие болды. Фиттипальди үш рет жеңіп, Хюльме бір рет жеңіске жетті.

1975 жыл

1975 жылы одан әрі дамуы - 6 жылдамдықты беріліс қорабы, сол кездегі жаңалық - Фиттипальдиге жүргізушілер чемпионатында екінші орынға, Фераридің 312T шассиінің пайдасына ие болған Ники Лауданың артына, ал Макларенге конструкторлар чемпионатында үшінші орынға, Ферари мен Брабхамның артына шығуға көмектесті. Команда арткы доңғалақтар алдындағы аэродинамикалық тепкіштерді, арткы доңғалақтар алдындағы әртүрлі мұрын профильдерін және май салқындатқыштарын орналастыру үшін арткы доңғалақтар алдындағы кеңейтілген корпусты қоса алғанда, әртүрлі шанақты стильдермен тәжірибе жүргізді. Сондай-ақ, Lotus 78-де алғаш рет көрінген жер әсері технологиясының бастауышы, машинаның астыңғы жағын жарыс трассасына бекіткен жақтағы юбкалар пайда болды. Бұл өзгерістердің көпшілігі M23 және оның мұрагері McLaren M26 үшін қабылданды.

1976 жыл

1975 жылдың соңында Фиттипальди ағасының Copersucar-мен демеушілік жасайтын Fittipaldi Automotive командасына қосылу үшін командадан кетті. Оның орнына Джеймс Хант 1976 жылы M23D соңғы эволюциясымен драмалық және даулы маусымды жеңіп алды. Испания Гран-приі үшін қозғалтқыштардың үстіндегі биік ауа қораптарын заңсыз ететін жаңа ережелер енгізілді. Нәтижесінде M23-де рульдің екі жағында ортаға орнатылған ауа шашақтары болды. Мұнай салқындатқыштары артқы дөңгелектердің алдына орналастырылды. Джеймс Хант әлем чемпионатына жету жолында алты жарыста жеңіске жетті.

1977 жыл

M26 болашақ ретінде көрінді және 1976 жылдың соңына дейін M23-те даму аяқталды. Алайда, жаңа машина қиындық туғызғанда, Хант пен Джохен Масс 1977 жылғы маусымның басында M23-ге сүйенді, ал машина төрт жасқа толғанға қарамастан, ол әлі де бәсекеге қабілетті болды, бірнеше поул-позиция мен подиумға ие болды. Жиль Вильнёв өзінің Гран-при дебютын 1977 жылғы Британ Гран-присінде М23 машинасында жасаған. M23 ешқашан техникалық жағынан ең озық F1 машинасы болған жоқ, бірақ жақсы дайындық және үздіксіз даму оған 16 Гран-при, екі жүргізуші және бір конструкторлар әлем чемпионатын жеңуге көмектесті. M23 сонымен қатар Formula 5000 жарыстарында пайдалану үшін өзгертілген. Австралиялық жүргізуші Джон МакКормак 1977 жылғы австралиялық жүргізушілер чемпионатында жеңіс үшін Лейландтың M23 машинасын жүргізді. МакКормак 1978 жылғы Австралия Гран-приінде де M23-ті полюске шығарып жіберді.