Кіріспе
Ағылшын хирургы және биологы; трансплантация және қатерлі ісік зерттеушісі (1911-2001) Вудруфтардың қалған бөлігі Лондонға оралды, ал екі ұл Finchley-дегі соңғысының резиденциясында анасы мен әжесімен бірге тұрды. Майкл мен оның ағасы 1917 жылы анасы Маргарет стафилококкпен жұқтырылған сепсигемиядан қайтыс болғаннан кейін Австралияға оралды. Содан кейін екеуі 1917 жылы әкесімен қайта қосылғанға дейін аз уақыт тамарасының қамқорлығында болды. 1919 жылы Харольд қайтадан үйленді де, жаңа әйелі оның бірінші некеден туған балаларын тәрбиеледі. Екі ұл алғашқы білімін Мельбурн қаласындағы Тринити грамматикалық мектебінде алған. Содан бастап ол жастық шағының бәрін Австралияда өткізді, 1924 жылы бір жыл Еуропада, әкесінің Париждегі Пастер институтына демалыспен кеткенін қоспағанда. Осы уақыт ішінде Вудрафф ағасымен бірге Англияның оңтүстік жағалауындағы Сомерсет штатының Таунтон қаласындағы Куинс колледжінде оқыды. Мектеп директоры австралиялықтарды "артта қалған" "колониалдар" деп қарастырды және Вудраффты тиісті деңгейден бір жыл төмен деңгейге қойды. Ол Мельбурн университеті мен университеттік жатақхана колледжінде оқыды. Ол үшінші курсты бітірген соң медицинаны оқып, білім алуды шешті, бірақ ата-анасы оның алдымен диплом алуын қалаған. Инженер ретінде табысқа жету қабілетіне қатысты қорқынышына қарамастан, Вудрафф бірінші сыныптық марапатталған сыныпта бірінші орынға ие болды. Сонымен қатар, математикадан екі жыл білім алып, бірінші сыныптық үздіктер қатарына қосылды. 1945 жылы Сингапурдағы River Valley Road әскери тұтқын ауруханасында болған кезде, химиялық анестетиканы жапондықтар қатты шектеген кезде, Вудрауф және Корольдік Нидерланд әскерлерінің дәрігерлік / стоматологиялық әріптесі гипнозды көптеген тіс және хирургиялық процедуралар үшін анестезияның жалғыз құралы ретінде сәтті қолданды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Вудрафф өзінің хирургиялық дайындығын жалғастыру үшін Мельбурнға оралды. Оқу кезінде ол Альберт Коутстың хирургиялық көмекшісі болды. Бұл лауазым жалақысыз болғандықтан, Вудрафф өзін қамтамасыз ету үшін патология оқытушысы ретінде жартылай жұмысқа орналасты.
The remainder of the Woodruffs returned to London, and the two boys lived with their mother and paternal grandmother in the latter's residence in Finchley. Michael and his brother went back to Australia in 1917 after their mother, Margaret, died of a staphylococcal septicaemia. The two then spent a short time under the care of an aunt before being rejoined by their father in 1917. In 1919, Harold remarried and his new wife raised the children from his first marriage. The two boys did their early schooling at Trinity Grammar School in Melbourne. From then on he spent all of his youth in Australia except for a year in Europe in 1924 when his father went on sabbatical leave at Paris's Pasteur Institute. During this time, Woodruff and his brother boarded at Queen's College in Taunton, Somerset on the south coast of England. The headmaster at the school regarded Australians as "colonials" who were "backward" and put Woodruff in a year level one year lower than appropriate. He won a government scholarship to the University of Melbourne and Queen's College, a university residential college. He decided to take up medical studies at the end of his third year of undergraduate study, but his parents wanted him to finish his degree first. Despite his fears regarding his ability to succeed as an engineer, Woodruff placed first in his graduating class with first class honours. He also completed two years of the maths program with first class honours. While stationed at the River Valley Road prisoner of war hospital in Singapore in 1945, with the supplies of chemical anæsthetics severely restricted by the Japanese, Woodruff and a medical/dental colleague from the Royal Netherlands Forces successfully used hypnotism as the sole means of anæsthesia for a wide range of dental and surgical procedures. At the conclusion of World War II, Woodruff returned to Melbourne to continue his surgical training. During his studies, he served as the surgical associate to Albert Coates. This position was unpaid, so Woodruff accepted an appointment as a part time pathology lecturer to support himself.
Ерте мансап
Үйленгеннен кейін Вудрафф FRCS емтиханының екінші жартысын тапсыру үшін Англияға барды. Вудрафф жаңа әйеліне жұмысқа орналасу кепілісіз қабылдады және Австралияның Қызыл Кресті ұсынған Оксфорд университетіне екі жылдық саяхаттан бас тартты, өйткені ол үйге оралып, жұмыс істеуді талап етті. Кетер алдында ол Шеффилд университетінің хирургия бойынша оқытушысы лауазымына өтініш берді және олар оның өтінішін қабылдағанын білді. Ол 1947 жылы FRCS емтиханына қатысып, Вудраффтың пікірінше, оның емтихан тапсырушыларының бірі, полковник Джулиан Тейлор Чангиде онымен бірге болғандығы кедергі келтірмеген нәтиже берді. Ол осы мүмкіндікті және әйелі зертханалық көмекші ретінде алған білімімен пайдаланып, аналық трансплантаттарды (алушы әлі ана құрсағында болған кезде жасалған тін трансплантаттарын) зерттеді. Сол кезде хирургиялық қауым егер емделушіге ана құрсағында трансплантация жасалса, ол донордың ұлпасын кейін өмірінде қабылдап алуы мүмкін деп болжады. Вудраффтың тышқандармен жасаған тәжірибелері теріс нәтиже берді. Абердинде болған кезде Вудрафф Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының (ДДҰ) саяхаттық стипендиясы бойынша АҚШ-қа барды. Бұл сапар барысында ол көптеген әйгілі американдық хирургтармен кездесті, бұл оның өз жұмысын әрі қарай жалғастыруға деген ықыласын арттырды. АҚШ-тан оралғаннан кейін Вудрафф кортизонның әсері мен қан антигенінің теріден шығарылуына әсерін зерттеді. Қан антигендерін зерттеу барысында Вудрафф қан антигендері бірдей екі ерікті адамды тауып, олардың терісін алмастыруын ұйымдастырды. Гранттар қабылдамағанда Вудрафф қабылдамауды қосымша факторлармен бақылау керек деп анықтады.
Эдинбург
1957 жылы Вудрафф Эдинбург университетінің хирургиялық ғылым кафедрасына сұхбатсыз тағайындалды. Вудрафф өзінің алғашқы бүйректі трансплантациялағанда сақ болу керек деп ойлады, өйткені ол британдық медициналық қауымдастықтың трансплантацияға деген көзқарасын консервативті деп санады. Англияның Корольдік хирургтар колледжінде 1970 жылы 8 сәуірде "Жеке тұлғаның биологиялық аспектілері" деп аталатын Листердің баяндамасы жасалды. Вудраффтың клиникалық трансплантация бағдарламасының табысы танылды және Эдинбургтегі Батыс бас ауруханасында Нюфилд трансплантация хирургия бөлімшесін салу және ашу үшін Нюфилд қорынан қаржыландырылды. 1970 жылы трансплантация бөлімшесінде В гепатиті таралып, бірнеше науқас пен Вудраффтың төрт қызметкері бауыр жетіспеушілігінен қайтыс болды. Вудраффты бұл апат қатты дүрліктірді, ал бірлік болашақта осындай апаттың алдын алу үшін төтенше жағдай жоспарын әзірлеу үшін тергеу жүргізілген кезде біраз уақытқа жабылды. Содан соң бөлімше жұмысын қайта бастады. және MRC клиникалық және популяциялық цитогенетика бөліміне қосылды. Ол келесі он жылды сол жерде өткізді, онкологиялық зерттеулерге қатысып, ісік иммунологиясына басымдық берді. Сол уақытта Вудрафф жиырма бес мақала және екі кітап жариялады. Вудрафф сонымен қатар бірнеше ғылыми ұйымдарда қызмет атқарды, ол Корольдік қоғамның вице-президенті және Трансплантация қоғамының президенті болды. Ақырында Вудрафф көптеген жылдар бойы ДДҰ кеңесшісі және бірқатар университеттерде қонақ профессор болып қызмет етті. Ол трансплантацияға үлкен ықпал жасаса да, Питер Моррис "әрбір жиналыста үстемдік ететін адам" деп атағанмен, Вудрафф өзінің мансабында медицина мен хирургияның көптеген аспектілерін қамтитын сегіз кітап жазды. Жапондық лагерьлердегі жетіспеушілік аурулары. ҚР СІМ арнайы есебі No 274 - ші. H. M. Stationery Office, Лондон, 1951 жыл. Стоматология студенттеріне арналған хирургия. Блэкуэлл, Оксфорд. (Төртінші басылым, 1984 жыл, Х. Э. Берримен бірге) 1954. Тін мен мүшелерді трансплантациялау. Чарльз С. Томас. Спрингфилд, Иллинойс, 1960 жыл. Біреу және көп: Эдвин Стивенс - дінтанушылар үшін лекциялар. Корольдік медицина қоғамы, Лондон, 1970. Ғылым мен хирургия туралы. Эдинбург университетінің баспасы, Эдинбург, 1976. Қатерлі ісік пен хосттың өзара әрекеттесуі: оның терапиялық маңызы. Грун Страттон, Нью-Йорк, 1980 жыл. Ракта жасушалық өзгерісі мен бейімделуі: биологиялық негіз және терапиялық салдарлар. Оксфорд университетінің баспасы 1990. Ешнәрсе тәуекелге түспейді, ешнәрсе жеңе алмайды. Шотланд академиялық баспасы 1996. (автобиография)
Жеке өмір
1946 жылы Вудрафф Хейзел Гвенет Эшбиге үйленді. Вудрафтардың екі ұлы, одан кейін бір қызы болды. Олардың тұңғыш ұлы Шеффилд университетінде азаматтық инженерлік мамандықты бітірді, қыздары да сол университетте оқып, ботаника ғылымдарының магистрі болды. Екінші ұлы Лондон университетінде медицина мамандығын алып, көз дәрігері болды. Вудрафф әйелімен бірге теннис ойнайтын. Эдинбургке көшіп келгеннен кейін Вудрафф Royal Forth Yacht Club-пен желкендеуді бастады және кейбір жарыстарға қатысты. Ол қайықты иеленіп, әйелімен бірге әр жазда Жерорта теңізінде жүзіп жүретін. Студент кезінде Вудрафф құмарлықпен ескіргіш және хоккей ойнайтын.