Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық хирург және антисептикалық ізашар (1827–1912 жж.)
British surgeon and antiseptic pioneer (1827–1912)
Джозеф Листер, 1-ші барон Листер, (5 сәуір 1827 – 10 ақпан 1912) – британдық хирург, медицина ғылымының қайраткері, эксперименталды патолог және антисептикалық хирургия мен профилактикалық денсаулық сақтаудың негізін қалаушы. Джозеф Листер хирургия өнерін Джон Хантер хирургия ғылымын өзгерткендей өзгертті. Техникалық тұрғыдан алғанда, Листер ерекше хирург болмаса да, бактериология және жаралардың инфекциясын зерттеуі оның операциялық техникасын жаңа деңгейге көтерді, оның байқаулары, қорытындылары және тәжірибелері әлемдік хирургияны революциялады. Листердің үлесі төрт қырынан көрінеді. Біріншіден, Глазго корольдік ауруханасындағы хирург ретінде ол карбола қышқылын (қазіргі фенол) хирургиялық құралдарды, науқастардың терісін, тігістерді, хирургтардың қолын және палаталарды зарарсыздандыру үшін енгізді, осылайша антисептика принциптерін дамытты. Екіншіден, ол жараның жазылуындағы қабыну мен тіндердің қанмен қамтылуының рөлін зерттеді. Үшіншіден, микроскоп арқылы үлгілерді талдау арқылы диагностикалық ғылымды жетілдірді. Төртіншіден, ол операциядан кейін аман қалу мүмкіндігін арттыру стратегияларын жасады. Дегенмен, оның ең маңызды үлесі – жаралардың шіруіне микробтардың себеп болатынын анықтауы, бұл Луи Пастердің ферментацияның микробтар теориясымен байланысты болды. Листердің еңбегі операциядан кейінгі инфекциялардың азаюына және науқастар үшін хирургияны қауіпсіз етуге әкелді, осылайша ол «заманауи хирургияның әкесі» деп танылды.
Joseph Lister, 1st Baron Lister, (5 April 1827 – 10 February 1912) was a British surgeon, medical scientist, experimental pathologist and a pioneer of antiseptic surgery and preventive healthcare. Joseph Lister revolutionised the craft of surgery in the same manner that John Hunter revolutionised the science of surgery. From a technical viewpoint, Lister was not an exceptional surgeon, but his research into bacteriology and infection in wounds raised his operative technique to a new plane where his observations, deductions and practices revolutionised surgery throughout the world. Lister's contributions were four fold. Firstly, as a surgeon at the Glasgow Royal Infirmary, he introduced carbolic acid (modern day phenol) as a steriliser for surgical instruments, patients' skins, sutures, surgeons' hands, and wards, promoting the principle of antiseptics. Secondly, he researched the role of inflammation and tissue perfusion in the healing of wounds. Thirdly, he advanced diagnostic science by analyzing specimens using microscopes. Fourthly, he devised strategies to increase the chances of survival after surgery. His most important contribution, however, was recognising that putrefaction in wounds is caused by germs, in connection to Louis Pasteur's then novel germ theory of fermentation. Lister's work led to a reduction in post operative infections and made surgery safer for patients, leading to him being distinguished as the "father of modern surgery".
Ерте өмір
Листер Англияның Лондон қаласына жақын Уптон ауылындағы өркендеген, білімді квакер отбасында дүниеге келді. Ол төрт ұл мен үш қыздың төртінші баласы және екінші ұлы болды. Оның әкесі ғалым және шарап сатушы Джозеф Джексон Листер, анасы – мектеп көмекшісі Изабелла Листер (туған тегі Харис). 1818 жылдың 14 шілдесінде жұбайлар Батыс Йоркширдегі Акворт қаласында некелесіп, үйленді. Листердің әкесінің әкесінің әкесі Томас Листер Батыс Йоркширдегі Бинглиде тұратын шаруалардың бірнеше буынының соңғысы болды. Листер жас кезінде Достар қоғамына қосылып, өзінің нанымдарын ұлы Джозеф Листерге жеткізді. 1720 жылы ол Лондон қаласындағы Альдерсгейт көшесінде темекі дүкенін ашу үшін Лондонға көшіп келді. Оның ұлы Джон Листер сол жерде дүниеге келді. Листердің әкесі 1752 жылы сағатшы Исаак Роджерстің шәкірті болды және 1759 жылдан 1766 жылға дейін Ломбард көшесіндегі Белл аллеясында өз кәсібін жүргізді. Содан кейін ол әкесінің темекі бизнесін жалғастырды, бірақ 1769 жылы оны тастап, әйелінің әкесі Стивен Джексонның бизнесінде шарап сатушы болып жұмыс істеді. Ол No 28 Old Wine and Brandy Values Lothbury Street, Tokenhouse Yard көшесінде орналасқан. Оның әкесі құрама микроскоптарда қолданылатын ахроматикалық объектив линзаларын жасауда алғашқы қадамдар жасады. Ол микроскопты жетілдіруге 30 жыл жұмсады, соның нәтижесінде Апланаттық Фокустар заңын ашты және бір линзаның бейне нүктесі екіншісінің фокус нүктесімен сәйкес келетін микроскоп құрастырды. Осыған дейін жасалған ең жақсы үлкейту линзалары кома деп аталатын, қалыпты пайдалануға кедерлес болатын, шамадан тыс екіншілік аберрацияны тудыратын. Бұл гистологияны тәуелсіз ғылымға айналдырған маңызды жетістік саналды. 1832 жылы Листердің еңбектері оның Корольдік қоғамға сайлануына жеткілікті бедел берді. Оның анасы Изабелла – теңіз саяхатшысы Энтони Харристің кіші қызы. Изабелла кедейлерге арналған квакер мектебінде, Акворт мектебінде жұмыс істеді, мектеп директоры болған анасына көмектесті. Жұбайлардың үлкен қызы – Мэри Листер. 1851 жылдың 21 тамызында ол Plaistow-дағы Достар үйіне тиесілі Линкольн қонақүйі мен Орта ғибадатханасының адвокаты Рикман Годлиге үйленді. Олардың алты баласы болды. Олардың екінші баласы Рикман Годли – нейрохирург, Университет колледжінің ауруханасында клиникалық хирургия профессоры және Виктория патшайымының хирургы. 1917 жылы ол Листердің өмірбаянын жазды. Джозеф пен Изабелла Листердің үлкен ұлы – Джон Листер, ол ауыр ми ісігінен қайтыс болды. Джонның өлімінен кейін Жүсіп отбасының мұрагері болды. Жұбайлардың екінші қызы – Изабелла София Листер, ол 1848 жылы ирланд квакері Томас Пимге үйленді. Листердің тағы бір ағасы – Уильям Генри Листер, ол ұзақ аурудан кейін қайтыс болды. Жұбайлардың кіші ұлы – Артур Листер, шарап сатушы, ботаник және өмір бойы квакер болып қалды, ол Мицетозоаларды зерттеді. Ол қызы Гулиелма Листермен бірге Мицетозоалар туралы стандартты монография жасау үшін жұмыс істеді. 1898 жылы Листердің еңбектері оның Корольдік қоғамға сайлануына жеткілікті бедел берді. Гюлиелма Листер, талантты суретші, кейінірек стандартты монографияны түсті суреттермен жаңартты. Оның жұмысы 1904 жылы Линнеа қоғамының мүшесі болып сайлануына мүмкіндік берді, ал 1929 жылы ол қоғамның вице-президенті болды. Жұбайлардың соңғы баласы – Джейн Листер, ол екінші рет үйленген, шай саудасының көтерме саудашысы Смит Харрисонға үйленді. Олардың үйленуінен кейін Листерлер 1822 жылға дейін үш жыл бойы Лондонның орталық бөлігіндегі 5 Токенхаус-Ярдта тұрды, онда олар Томас Бартон Бекпен серіктестікпен порт шараптарын сататын. Бек – хирургия профессоры және аурудың микробтық теориясын қолдаушы Маркус Бектың атасы, ол кейін Листердің жаңалықтарын антисептиктерді енгізу үшін күресінде жариялады. 1822 жылы Листердің отбасы Стоук Ньюингтонға көшіп келді. 1826 жылы отбасы 69 акр жерді қамтитын ұзақ, төменгі Анн патшайым стиліндегі Уптон Хаусқа көшіп барды. Ол 1731 жылы сол кезеңнің стиліне сәйкес қайта салынған.
Lister was born to a prosperous, educated Quaker family in the village of Upton, then near but now in London, England. He was the fourth child and second son of four sons and three daughters born to gentleman scientist and wine merchant Joseph Jackson Lister and school assistant Isabella Lister née Harris. On 14 July 1818, the couple were married in a ceremony in Ackworth, West Yorkshire. Lister's paternal great great grandfather, Thomas Lister, was the last of several generations of farmers who lived in Bingley in West Yorkshire. Lister joined the Society of Friends as a young man and passed his beliefs on to his son, Joseph Lister. He moved to London in 1720 to open a tobacconist in Aldersgate Street in the City of London. His son, John Lister, was born there. Lister's grandfather was apprenticed to a watchmaker, Isaac Rogers, in 1752 and followed that trade on his own account in Bell Alley, Lombard Street from 1759 to 1766. He then took over his father's tobacco business, but gave it up in 1769 in favour of working at his father in law Stephen Jackson's business as a wine merchant at No 28 Old Wine and Brandy Values on Lothbury Street, opposite Tokenhouse Yard. His father was a pioneer in the design of achromatic object lenses for use in compound microscopes He spent 30 years perfecting the microscope, and in the process, discovered the Law of Aplanatic Foci, building a microscope where the image point of one lens coincided with the focal point of another. Up until that point, the best higher magnification lenses produced an excessive secondary aberration known as a coma, which interfered with normal use. It was considered a major advance that elevated histology into an independent science. By 1832, Lister's work had built a reputation sufficient to enable his being elected to the Royal Society. His mother, Isabella, was the youngest daughter of master mariner Anthony Harris. Isabella worked at the Ackworth School, a Quaker school for the poor, assisting her widowed mother who was the superintendent of the school. The eldest daughter of the couple was Mary Lister. On 21 August 1851, she married the barrister Rickman Godlee of Lincoln's Inn and the Middle Temple, who belonged to the Friends meeting house in Plaistow. The couple had six children. Their second child was Rickman Godlee, a neurosurgeon, who became Professor of Clinical Surgery at the University College Hospital and surgeon to Queen Victoria. He became Lister's biographer in 1917. The eldest son of Joseph and Isabella Lister was John Lister, who died of a painful brain tumour. With John's death, Joseph became the heir of the family. The couple's second daughter was Isabella Sophia Lister, who married the Irish Quaker Thomas Pim in 1848. Lister's other brother was William Henry Lister, who died after a long illness. The youngest son of the couple was Arthur Lister, a wine merchant, botanist and lifelong Quaker, who studied Mycetozoa. He worked alongside his daughter Gulielma Lister to produce the standard monograph on Mycetozoa. By 1898, Lister's work had built a reputation sufficient to enable his being elected to the Royal Society. Gulielma Lister, a talented artist later updated the standard monograph with colour drawings. Her work built a reputation sufficient to enable her to be elected a fellow of the Linnean Society in 1904, becoming its vice president in 1929. The couple's last child was Jane Lister; she married Smith Harrison, a wholesale tea merchant, who was marrying for a second time. After their marriage, the Listers lived at 5 Tokenhouse Yard in Central London for three years until 1822, where they ran a port wine business in partnership with Thomas Barton Beck. Beck was the grandfather of the professor of surgery and proponent of the germ theory of disease, Marcus Beck, who would later promote Lister's discoveries in his fight to introduce antiseptics. In 1822, Lister's family moved to Stoke Newington. In 1826, the family moved to Upton House, a long low Queen Anne style mansion that came with 69 acres of land. It had been rebuilt in 1731, to suit the style of the period.
Мектеп
Бала кезінде Листер сөйлеу қиындықтарын бастан өткерді, және осының нәтижесінде 11 жасқа дейін үйде оқытылды. Листер содан кейін Гертфордширдегі Хитчин қаласындағы Исаак Браун мен Бенджамин Эбботт академиясы – жеке квакер мектебіне қабылданды. Листер он үш жасқа келгенде, Тоттенхэмдегі Гроув Хаус мектебінде оқыды, ол да математика, табиғаттану және тілдерді оқуға арналған жеке квакер мектебі болды. Әкесі Листердің француз және неміс тілдерін жақсы меңгергеніне қатысты талаптар қойды, себебі ол мектепте латын тілін үйренетінін білген. Листерді әкесі ерте жасынан бастап ынталандырып отырды, және өмірінің кейінгі жылдарында әкесінің оған тигізген зор әсері туралы, әсіресе табиғи тарихты зерттеуге баулығаны туралы айтты. Листердің табиғат тарихына деген қызығушылығы оны сүйектерді зерттеуге, кішкентай жануарлар мен балықтарды жинап, оларды әкесі түсіндірген камера-люцида әдісімен суретке түсіруге немесе эскиздер жасауға жетеледі. Әкесінің микроскопиялық зерттеулерге деген қызығушылығы Листерде хирург болуға деген ниетті қалыптастырды және оны ғылыми зерттеулерге дайындады. Листердің туыстарының ешқайсысы медициналық қызметпен айналыспаған. Годлидің сөзіне сүйенсек, дәрігер болу шешімі толығымен спонтанды болған сияқты. 1843 жылы әкесі оны университетке жіберуді шешті. Листер діни талаптарға байланысты Оксфорд немесе Кембридж университеттеріне қабылдана алмағандықтан, ол квакерлерді қабылдаған аздаған оқу орындарының бірі – секталық емес Лондон университетінің колледжінің (UCL) медициналық факультетіне түсуге өтініш берді. Листер ботаниканың кіші курсы бойынша мемлекеттік емтихан тапсырды, бұл оқуға қабылдану үшін қажетті шарт еді. Листер 1844 жылы көктемде 17 жасында мектепті бітірді.
As a child, Lister had a stammer and this was possibly the reason was educated at home until he was eleven. Lister then attended Isaac Brown and Benjamin Abbott's Academy, a private Quaker school in Hitchin in Hertfordshire. When Lister was thirteen, he attended Grove House School in Tottenham, also a private Quaker School to study mathematics, natural science, and languages. His father was insistent that Lister received a good grounding in French and German, in the knowledge he would learn Latin at school. From an early age, Lister was strongly encouraged by his father and would talk about his father's great influence later in life, particularly in encouraging him in his study of natural history. Lister's interest in natural history led him to study bones and to collect and dissect small animals and fish that were examined using his father's microscope and then drawn using the camera lucida technique that his father had explained to him, or sketched. His father's interests in microscopical research developed in Lister the determination to become a surgeon and prepared him for a life of scientific research. None of Lister's relatives were in the medical profession. According to Godlee, the decision to become a physician seemed to be an entirely spontaneous decision. In 1843 his father decided to send him to university. As Lister was unable to attend either University of Oxford or the University of Cambridge owing to the religious tests that effectively barred him, he decided to apply to the non sectarian University College London Medical School (UCL), one of only a few institutions in Great Britain that accepted Quakers at that time. Lister took the public examination in the junior class of botany, a required course that would enable him to matriculate. Lister left school in the spring of 1844 when he was seventeen.
Университет
1844 жылы Листердің он жетінші туған күніне дейін ол 28 Лондон жолындағы пәтерге көшіп барды, оны Эдвард Палмермен бөлісті, ол да квакер болған. 1844 және 1845 жылдар аралығында Листер грек, латын және табиғаттану пәндерін оқуын жалғастырды. Латын және грек тілдерінен сабақтарда ол «Құрмет грамотасын» жеңіп алды. Ал эксперименталды табиғаттану сабағы үшін Листер бірінші жүлдені алып, Чарльз Хаттонның «Математика және табиғаттанудағы ойын-сауықтар» кітабының бір данасын алды. Әкесі оның жалпы білімін жалғастыруын қаласа да, университет 1837 жылдан бері әрбір студент медициналық білім алуға кіріспес бұрын бакалавр (BA) дәрежесін алуын талап етіп келді. Листер 1845 жылдың тамызында оқуға түсті, бастапқыда классика бойынша BA дәрежесін алуды көздеді. 1845 және 1846 жылдар аралығында Листер табиғаттану математикасы, математика және грек тілін оқыды, әрбір пән бойынша «Құрмет грамотасын» алды. 1846-1847 жылдары Листер анатомия және атом теориясын (химия) оқыды және өзінің эссесі үшін жүлде жеңіп алды. 1846 жылдың 21 желтоқсанында Листер мен Палмер Роберт Листонның әйгілі операциясына қатысты, онда Листердің сыныптасы Уильям Сквайр науқасқа алғаш рет эфирді қолданып, жансыздандырды. 1847 жылдың 23 желтоқсанында Листер мен Палмер 2 Бедфорд Плейске көшіп, Ходжкин лимфомасын ашқан Томас Ходжкиннің немере інісі Джон Ходжкинге қосылды. Листер мен Ходжкин мектепте дос болған. 1847 жылдың желтоқсанында Листер классика және ботаника мамандығы бойынша 1-ші дивизионда бакалавр дәрежесін алды. Оқу кезінде Листер жеңіл түрде шешекке шалдықты, ағасы осы аурудан қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң. Қайғы және оқу стресі 1848 жылдың наурыз айында жүйкелік құлауға әкелді. Листердің немере інісі Годли осы жағдайды сипаттау үшін бұл терминді қолданды, бұл жасөспірімдік шақ 1847 жылы қазіргідей қиын болғандығын көрсетеді. Листер сауығу үшін ұзақ демалысқа шығуға шешім қабылдады, бұл оның оқуын бастауын кейінге қалдырды. 1848 жылдың сәуір айының соңында Листер Ходжкинмен бірге Мэн аралына сапар шекті, ал 1848 жылдың 7 маусымында Ильфракомбке келді. Маусымның соңында Листер Дублин квакері Томас Пимнің үйінде тұруға шақырылды. Оны база ретінде пайдаланып, Листер Ирландияны аралап шықты. 1848 жылдың 1 шілдесінде Листер әкесінен жылылық пен махаббатқа толы хат алды, онда соңғы кездесуі «жаңбырдан кейін күннің шуағы, бұлтты күннен кейін» деп сипатталды және оған «бізді қоршаған игіліктер мен сұлулықты көруге және ләззат алуға ашық, құдайға ұнамды, көңілді рухта болуға кеңес берді. Бір жылға жуық уақыттан бері жазбалар жоқ, 1848 жылдың 22 шілдесінен бастап.
In 1844, just before Lister's seventeenth birthday, he moved to an apartment at 28 London Road that he shared with Edward Palmer, who was also a Quaker. Between 1844 and 1845, Lister continued his pre matriculation studies, in Greek, Latin and natural philosophy. In the Latin and Greek classes, he won a "Certificate of Honour". For the experimental natural philosophy class, Lister won first prize and was awarded a copy of Charles Hutton's "Recreations in Mathematics and Natural Philosophy". Although his father wanted him to continue his general education, the university had demanded since 1837, that each student obtain a Bachelor of Arts (BA) degree before commencing medical training. Lister matriculated in August 1845, initially studying for a BA in classics. Between 1845 and 1846, Lister studied the mathematics of natural philosophy, mathematics and Greek earning a "Certificate of Honour" in each class. Between 1846 and 1847, Lister studied both anatomy and atomic theory (chemistry) and won a prize for his essay. On 21 December 1846, Lister and Palmer attended Robert Liston's famous operation where ether was applied by Lister's classmate, William Squire to anaesthetise a patient for the first time. On 23 December 1847, Lister and Palmer moved to 2 Bedford Place and were joined by John Hodgkin, the nephew of Thomas Hodgkin who discovered Hodgkin lymphoma. Lister and Hodgkin had been school friends. In December 1847, Lister graduated with a degree of Bachelor of Arts 1st division, with a distinction in classics and botany. While he was studying, Lister suffered from a mild bout of smallpox, a year after his elder brother died of the disease. The bereavement combined with the stress of his classes led to a nervous breakdown in March 1848. Lister's nephew Godlee used the term to describe the situation and is perhaps indicative that adolescence was just as difficult in 1847, as it is now. Lister decided to take a long holiday to recuperate and this delayed the start of his studies. In late April 1848, Lister visited the Isle of Man with Hodgkin and by 7 June 1848, he was visiting Ilfracombe. At the end of June, Lister accepted an invitation to stay in the home of Thoman Pim, a Dublin Quaker. Using it as his base, Lister travelled throughout Ireland. On 1 July 1848, Lister received a letter full of warmth and love from his father where his last meeting was " sunshine after a refreshing shower, following a time of cloud" and advised him to "cherish a pious cheerful spirit, open to see and to enjoy the bounties and the beauties spread around us :—not to give way to turning thy thoughts upon thyself nor even at present to dwell long on serious things". From 22 July 1848, for almost a year, the record is blank.
Медициналық студенттер
Листер 1849 жылдың қысында медицина студенті ретінде тіркелді. Оқу кезінде Листер университеттегі дебаттық клубтың және ауруханалық медициналық қоғамның белсенді мүшесі болды. 1849 жылдың күзінде ол әкесі сыйлаған микроскоппен колледжге қайта оралды. Анатомия, физиология және хирургия курстарын аяқтағаннан кейін, ол «Құрмет дипломымен» марапатталды, анатомия және физиологиядан күміс медаль, ал ботаникадан алтын медаль жеңіп алды. Оның негізгі лекторлары – ботаника профессоры Джон Линдли, химия профессоры Томас Грэм, салыстырмалы анатомия профессоры Роберт Эдмонд Грант, анатомия профессоры Джордж Винер Эллис және медициналық құқықтану профессоры Уильям Бенджамин Карпентер болды. Листер өзінің жазбаларында Линдли мен Грэмды жиі жоғары бағаласа да, Листерге ең көп әсер еткендер – офтальмология және хирургия профессоры Уортон Джонс және физиология профессоры Уильям Шарпи болды. Студент кезінде Листер доктор Шарпидің лекцияларына қатты қызығушылық танытты, олар оған тәжірибелік физиология мен гистологияға деген махаббатты ұялатты, ол өмірі бойы сақталды. Томас Генри Хаксли Уортон Джонсты физиологиялық лекцияларының әдістемесі мен сапасы үшін жоғары бағалады. Клиникалық ғалым ретінде физиологиялық ғылымдар саласында ол жасаған жаңалықтарының саны бойынша көш бастады. Ол сонымен қатар өзінің негізгі саласы – офтальмологиялық хирургияда да шебер саналды. Ол қан айналымы мен қабыну құбылыстарын зерттеді, бұл зерттеулер бақаның терісі мен жартылай қанатты жануардың қанатында жүргізілді және ол, әрине, осы зерттеу әдісін Листерге ұсынды. Шарпи қазіргі физиологияның әкесі деп есептеледі, өйткені ол бұл тақырып бойынша алғашқы лекциялық курс өткізді. Осыған дейін бұл сала анатомияның бір бөлігі деп есептелді. Шарпи Эдинбург университетінде оқыды, содан кейін француз анатомы Гийом Дюпютреннің клиникалық хирургиясын және Жак Лисфран де Сен-Мартеннің операциялық хирургиясын оқу үшін Парижге барды. Парижде Шарпи Сайммен танысып, өмір бойына дос болды. Эдинбургке көшкеннен кейін ол физиологиялық әріптесі Аллен Томсонмен бірге анатомияны оқытты. 1836 жылы ол Эдинбургтен Лондон университетінің колледжіндегі физиология профессоры қызметіне ауысты.
Lister registered as a medical student in the winter of 1849. During his studies, Lister was active in the University Debating Society and the Hospital Medical Society. In the autumn of 1849, he returned to college, bearing a gift of a microscope from his father. After completing courses in anatomy, physiology and surgery, he was awarded "Certificate of Honour's", winning the silver medal in anatomy and physiology and a gold medal in botany. His main lecturers were John Lindley professor of botany, Thomas Graham professor of chemistry, Robert Edmond Grant professor of comparative anatomy, George Viner Ellis professor of anatomy and William Benjamin Carpenter professor of medical jurisprudence. Although Lister often spoke highly about Lindley and Graham in his writings, it was Wharton Jones professor of ophthalmic medicine and surgery and William Sharpey professor of physiology, who exercised the greatest influence on Lister. As a student, Lister was greatly attracted by Dr. Sharpey's lectures, which inspired in him a love of experimental physiology and histology that never left him. Wharton Jones was praised by Thomas Henry Huxley for the method and quality of his physiology lectures. As a clinical scientist working in physiological sciences, he was foremost in the number of discoveries he made. He was also considered a brilliant ophthalmic surgeon, his main field. He conducted research into the circulation of the blood and phenomena of inflammation that was carried out on the frog's web and the bat's wing, and no doubt suggested this method of research to Lister. Sharpey was called the father of modern physiology as he was the first to give a series of lectures on the subject. Prior to that the field has been considered part of anatomy. Sharpey studied at Edinburgh University, then went to Paris to study clinical surgery under the French anatomist Guillaume Dupuytren and operative surgery under Jacques Lisfranc de St. Martin. It was in Paris that Sharpey met Syme and became life long friends. After moving to Edinburgh, he taught anatomy with Allen Thomson as his physiological colleague. He left Edinburgh in 1836, in order to become the first Professor of Physiology at University College, London
Клиникалық нұсқаулық
Листерге екі жылдық клиникалық оқуды аяқтау қажет болды, ол 1850 жылғы қазан айында Университет колледжінің ауруханасында интернатураны бастады. Ол интерн болып жұмыс істеді, содан кейін Уолтер Хейл Уолшеге үй дәрігері болды – патологиялық анатомия профессоры және 1846 жылғы «Рактың табиғаты мен емделуі» зерттемесінің авторы. Листер 1850 жылы академиялық жетістіктерін «Құрмет грамоталарымен» марапаттау арқылы жалғастырды, анатомиядан екі алтын медаль, ал хирургия және медицинадан күміс медаль жеңіп алды. 1851 жылы екінші курста Листер 1851 жылғы қаңтарда киімші, ал 1851 жылғы мамырда Джон Эрик Эриксеннің үй хирургы болды. Эрихсен – хирургия профессоры және 1853 жылғы «Хирургия ғылымы мен өнері» атты еңбектің авторы, бұл еңбел ағылшын тіліндегі хирургия бойынша ең танымал оқулықтардың бірі болып есептеледі. Кітап көптеген басылымдардан өтті, оның сегізінші және тоғызыншы басылымдарын Маркус Бек өңдеді, Листердің антисептикалық әдістерін және Пастер мен Роберт Кохтың микробтар теориясын қосты. Оның алғашқы науқас жазбалары 1851 жылғы 5 ақпанда тіркелді. Киімші ретінде оның тікелей жетекшісі Генри Томпсон болды, ол «Мен оны ұялшақ квакер ретінде есімде сақтаймын, менің есімде, колледждегі кез келген адамнан гөрі жақсы микроскопы болған» деді. Листер 1851 жылғы қаңтарда Эрихсенге киімші болып жұмысқа орналасқанда, ерлер палатасында эризипелла эпидемиясы басталды. Ислингтон жұмыс үйінен келген жұқтырған науқас Эрихсеннің хирургиялық бөлімінде екі сағат қалды. Ауруханада инфекция болған жоқ, бірақ бірнеше күн ішінде он екі адам жұқтырып, төртеуі қайтыс болды. Листер жазбаларында бұл аурудың хирургиялық қызбаның бір түрі екенін, әсіресе жақында операция жасаған науқастардың нашар жұқтырғанын, ал ескі операциядан кейін жараланғандардың көбінесе құтылғанын атап өтті. Листер Эрихсен үшін жұмыс істеген кезде жаралардың жазылуына қызығушылық танытты. Эрихсен миазмист болған, ол жаралардың жарадан шыққан миазмалардан жұқтырады және палатадағы басқа науқастарға таралатын «жаман ауаның» зиянды түрін тудырады деп ойлаған. Эрихсен инфекция жұқтырған жарасы бар жеті науқастың палатаны «жаман ауамен» қанықтырып, гангренаға әкелгенін сенді. Алайда Листер рационалды көзқарас танытты, кейбір жаралар тазартылғанда жазылатынын байқады. Ол жараның өзінде бірдеңе дұрыс емес деп ойлады. Ол үй хирургы болған кезде, Листерге пациенттердің күтімі тапсырылды. Аутопсия кезінде пиемиядан қайтыс болған кішкентай баланың шыбық сүйегін тексеріп жатып, Листер мойын сүйегінің орнында қалың сары іріңнің бар екенін және оның брахиальдық және қолтық тамырларды кеңейткенін байқады. Ол сондай-ақ іріңнің тамырлардағы клапандарды айналып өтіп, кері бағытта жылғанын байқады. Ол тізе буынындағы іріңді және өкпедегі бірнеше абсцестерді де тапты. Листер Шарль Эммануэль Седильоның өкпедегі бірнеше абсцестер жануардың тамырларына ірің енгізу арқылы туындайтынын білген, бірақ сол кезде бұл фактілерді түсіндіре алмады және ағзалардағы іріңнің метастаздық тегі бар деп сенді. 1900 жылғы 2 қазанда «Хаксли лекциясы» кезінде Листер аурудың микробтар теориясына деген қызығушылығының және теорияның хирургияға қалай қолданылатынының кішкентай баланың өлімін зерттеуден басталғанын сипаттады. Оның хирургиялық тәжірибесі кезінде гангрена эпидемиясы болды. Емдеу әдісі науқасты хлороформмен ұйқыға келтіру, жұмсақ тінді сүртіп тастау және некроздық етті сынап пернитратымен күйдіру болды. Кейде емдеу сәтті аяқталды, бірақ жараның шетінде сұр қабық пайда болса, ол өлімнің алдынан хабар берді. Бір науқаста емдеу сәтсіз болғандықтан бірнеше рет қайталанды, нәтижесінде Эрихсен аяғын ампутациялады, ол жақсы жазылды. Листер анықтаған дәлел – бұл аурудың «жергілікті у» және табиғаты паразиттік болуы мүмкін екендігі. Ол ауру тіндерді микроскоппен қарады. Ол өзі анықтай алмаған ерекше нысандарды көрді, өйткені оның бақылауларынан қорытынды жасауға анықтамалық жүйесі болмады. Ол жазбасында: «Мен оларды қандай да бір саңырауқұлақ түріндегі материя морби болуы мүмкін деп ойладым» деп жазды. Листер эпидемиялар туралы екі мақала жазды, екеуі де жоғалды. Бірінші мақала – ауруханалық гангрена, екіншісі – микроскопты қолдану туралы. Олар UCL студенттік медицина қоғамында оқылды.
Before he qualified for his degree, Lister had to complete two years of clinical instruction, beginning his residency at University College Hospital in October 1850. He began as an intern and then house physician to Walter Hayle Walshe. professor of pathological anatomy and author of 1846 study, The Nature and Treatment of Cancer. Lister continued his run of academic excellence in 1850 by being awarded "Certificates of Honours" and winning two gold medals in anatomy and silver medals in surgery and medicine. Then in his second year in 1851, Lister became first a dresser in January 1851 then a house surgeon to John Eric Erichsen in May 1851. Erichsen was professor of surgery and author of the 1853 Science and Art of Surgery described as one of the most celebrated textbooks on surgery in English. The book went through many editions, of which Marcus Beck edited the eighth and ninth editions, adding Lister's antiseptic techniques and Pasteur and Robert Koch's germ theory. His first case notes were recorded on 5 February 1851. As a dresser, his immediate boss was Henry Thompson who recalled " a shy Quaker I remember that he had a better microscope than any man in the college". Lister had only just begun working in his role as dresser to Erichsen in January 1851, when there was an epidemic of erysipelas in the male ward. An infected patient who came from an Islington workhouse was left in Erichsen's surgical ward for two hours. The hospital had been free of infection but within days there were twelve cases of infection and four deaths. In his notebook, Lister stated that the disease was a form of surgical fever, and particularly noted that recent surgical patients were infected the worst, but those with older operations with suppurating wounds, 'mostly escaped'. It was while Lister worked for Erichsen, that his interest in the healing of wounds began. Erichsen was a miasmist who thought the wounds were infected from miasmas that came from the wound itself and caused a noxious form of "bad air" that spread to other patients in the ward. Erichsen believed that 7 patients with an infected wound had led to saturation of the ward with "bad air" that spread to cause gangrene. However, Lister took a more rational approach, seeing that some wounds when they were debrided and cleaned, would sometimes heal. He believed that something in the wound itself was at fault. When he became a house surgeon, Lister had patients put in his charge. For the first time, he came into contact face to face with the various forms of blood poisoning diseases like pyaemia and hospital gangrene, the disease that rots living tissue with a remarkable rapidity. While examining the excision of the elbow of a little boy during the autopsy, who had died of pyaemia, Lister noticed that a thick yellow pus was present at the seat of the humerus bone, and that distended the brachial and axillary veins. He also noticed the pus advanced in the reverse direction along the veins, bypassing the valves in the veins. He also found suppuration in a knee joint and multiple abscesses in the lungs. Lister knew that Charles Emmanuel Sédillot had discovered that multiple abscesses in the lungs were caused by introducing pus into the veins of an animal but at the time could not explain the facts but believed the pus in the organs had a metastatic origin. On 2 October 1900, during The Huxley Lecture, Lister described how his interest in the germ theory of disease and how the theory applied to surgery, began with his investigation into the death of the little boy. There was an epidemic of gangrene during his surgeoncy. The method to effect a recovery was to chloroform the patient, scrape the soft slough off and burn the necrotic flesh away with mercury pernitrate Occasionally the treatment would be successful but if a grey film appeared at the edge of the wound, then it presaged death. In one patient, the treatment was repeated several times due to it failing, resulting in Erichsen amputating the limb, which healed fine. The evidence that Lister recognised was that the disease was a "local poison" and probably parasitic in nature. He examined the diseased tissues under his microscope. He saw peculiar objects that he could not identify, as he had no frame of reference to draw conclusions from the observations. In his notebook he recorded:
I imagined they might be the materies morbi in the form of some kind of fungus. Lister wrote two papers on the epidemics; both were lost. The first paper was on Hospital gangrene and the second was on the use of the Microscope. They were read to the Student Medical Society at UCL.
Листердің алғашқы операциясы
2013 жылдың 26 маусымында медицина тарихшысы Рут Ричардсон мен ортопедиялық хирург Брайан Роудс екеуі Листердің мансабына қатысты зерттеу жүргізіп жатқанда, оның алғашқы операциясын сипаттаған мақала жариялады. 1851 жылдың 27 маусымында сағат 13:00-де Гоуэр көшесіндегі шұғыл жәрдем бөлімінде жұмыс істейтін екінші курс студенті Листер өзінің алғашқы операциясын жасады. Операция сегіз баланың анасы Джулия Салливанға жасалды. Оның мас күйдегі күйеуі оны құрсағына пышақтап, қамауға алынды. 1851 жылдың 15 қыркүйегінде Листер Олд-Бейлидегі сотта куәгер ретінде сөйледі. Оның куәлігі күйеуінің кінәлі екенін анықтауға көмектесті, ол 20 жылға Австралияға жер аударылды. Листер әйелде шамамен сегіз дюймдік, бір метрдей кішкентай ішектен тұратын, екі жерде зақымдалған және төменгі құрсағынан шығып тұрған ішек орамын тапты. Ішінде үш ашық жара болды. Ішектерді қандай жылы сумен тазартқаннан кейін, Листер оларды денеге қайта орналастыра алмады, сондықтан кесікті кеңейтуге шешім қабылдады. Содан кейін олар денеге қайта салынып, жаралар тігіліп, құрсақ тігілді. Пациентке ішек қозғалысын баяулату үшін опиум берілді, бұл ішектердің жазылуына көмектесуі тиіс болды. Салливан денсаулығын қалпына келтірді. Ол Глазго ауруханасында алғашқы ресми операциясын жасағанға дейін толық он жыл өтті. Бұл операция тарихшылардың назарынан тыс қалды. Ливерпульдік хирург-консультант Джон Шепард 1968 жылы жазған «Листер, Джозеф Листер және іш қуысы хирургиясы» атты мақаласында бұл операцияны атап көрсетпеді, керісінше 1860 жылдардан бастап зерттеулерді жүргізді. Ол Листердің не істегенін білмеген секілді.
On 26 June 2013, medical historian Ruth Richardson and orthopaedic surgeon Bryan Rhodes published a paper in which they described their discovery of Lister's first operation, made while both were researching his career. At 1pm on 27 June 1851, Lister, who was a second year medical student and working at a casualty ward in Gower Street, conducted his first operation. The operation was on Julia Sullivan, a mother of eight grown children. She had been stabbed in the abdomen by her husband, a drunk and ne'er do well, who was taken into custody. On 15 September 1851, Lister was called as a witness to his trial at the Old Bailey. His testimony helped convict the husband, who was transported to Australia for 20 years. Lister found the woman with a coil of intestine about eight inches across, consisting of about a yard of the small intestines, that were damaged in two places, protruding from her lower abdomen. The abdomen itself contained three open wounds. After cleaning the intestines with blood warm water, Lister was unable to place them back into the body, so he took the decision to extend the cut. They were then placed back in the body, the wounds sewn shut and the abdomen sutured. The patient was administered opium to induce constipation, to enable the intestines to recover. Sulivan recovered her health. It was a full decade before his first public operation in the Glasgow Infirmary. This operation was missed by historians. Liverpool consultant surgeon John Shepherd, in his essay on Lister, Joseph Lister and abdominal surgery, written in 1968, failed to mention the operation, instead starting his dates from the 1860s onwards. He apparently was unaware of what Lister accomplished.
Иристің түйісу тінінің байқалуы
Листер университеттің студенті кезінде өзінің алғашқы мақаласын жазды. 1853 жылы ол «Микроскопиялық ғылымның тоқсандық журналында» жариялануға лайық деп танылды. 1852 жылдың 11 тамызында Листерге Университет колледжінің ауруханасында Уортон Джонс жаңадан алынған адам ирисінің бір бөлігін ұсынды. Листер Джонстың операциясын бақылап, иристі зерттеуге сирек мүмкіндік алды. Листер қолдағы зерттеулерді қарастырып, сондай-ақ жылқы, мысық, қоян және гвинея шошқасының тіндерін зерттеді, көздеріне операция жасалған науқастардан алты хирургиялық үлгі алды. Листер соңғы емтиханды тапсу қажеттілігіне байланысты зерттеуді толыққанды аяқтауға үлкермеді. Ол мақалада кешірім сұрады:
Lister wrote his first paper while he was still at university. It was considered good enough to be published in the Quarterly Journal of Microscopical Science in 1853. On 11 August 1852, Lister was presented with a piece of a fresh human iris by Wharton Jones, at the University College Hospital. Lister was present at the operation conducted by Jones and took the rare opportunity to study the iris. Lister reviewed the existing research, as well as studying tissue from a horse, a cat, a rabbit and a guinea pig as well as taking six surgical specimens from patients who underwent a surgical operation on their eye. Lister was unable to complete the research to his satisfaction, due to the need to pass his final examination. He offered an apology in the paper:
Мақала швейцариялық физиолог Альберт фон Кёлликердің жұмысын одан әрі дамытып, иристегі дилататор және сфинктер деп аталатын екі ерекше бұлшық еттің бар екенін көрсетті, бұл бұрынғы зерттеушілердің дилататор оқушы бұлшық еті жоқ деген пікірін жоңқалады.
The paper advanced the work of Swiss physiologist Albert von Kölliker, demonstrating the existence of two distinct muscles, the dilator and sphincter in the iris, that corrected the convictions of previous researchers that there was no dilator pupillae muscle.
Терінің бұлшықет тінін байқау
Оның келесі мақаласы 1 маусым 1853 жылы сол журналда жарияланған қаз терісіне байланысты зерттеу болды. Листер Кёлликердің тәжірибелік зерттеулерін растады, адамдарда шаштың теріден тік тұруына тегіс бұлшық ет талшықтары жауапты екенін, ал басқа сүтқоректілерде ірі сезімтал түктер жолақты бұлшық еттермен байланысты екенін көрсетті. Листер бас терісінің тінінен гистологиялық кесінділер жасаудың жаңа әдісін ұсынды. Листердің микроскопия шеберлігі соншалықты жоғары болды, ол неміс гистологы Фридрих Густав Хенленің шатасуын түзете алды, ол кішкентай қан тамырларын бұлшық ет талшықтары деп қате түсінген еді. Әр мақалада ол камера люсида арқылы жасалған дәл суреттерді қолданды, оларды өлшеу және бақылаулардың масштабын анықтау үшін пайдалануға болатын. Екі мақала да Ұлыбританияда және шетелде үлкен қызығушылық тудырды. Листердің әкесінің ескі досы, натуралист Ричард Оуэн екі мақалаға да қатты әсер етті. Оуэн Листерді өзінің бөліміне жұмысқа алуды ойлады және 2 тамыз 1853 жылы оған алғыс хат жіберді. Кёлликер Листердің жасаған талдауына өте риза болды. Ұлыбританияға көп сапарлаған Кёлликер ақырында Листермен кездесіп, өмір бойына дос болып қалды. Олардың тығыз достығы Кёлликердің 17 қараша 1897 жылғы хатында сипатталған, оны Рикман Годли олардың қарым-қатынасын көрсету үшін таңдады. Кёлликер Листерге, ол Корольдік қоғамның президенті болған кезде, Копли медалін алғандығы үшін құттықтау хаты жіберіп, қайтыс болған ескі достарын еске алды және Сым мен Листермен бірге Шотландияда өткізген уақытын жылы еске алды. Ол кезде Кёлликердің жасы 80-ге жуықтады.
His next paper was an investigation into goose bumps that was published on 1 June 1853, in the same journal. Lister was able to confirm Kölliker's experimental studies, that in humans the smooth muscle fibres are responsible for making hair stand out from the skin, in contrast to other mammals in which large tactile hairs are associated with striated muscle. Lister demonstrated a new method of creating histological sections from the tissue of the scalp. Lister's microscopy skills were so advanced that he was able to correct the observations of German histologist, Friedrich Gustav Henle, who mistook small blood vessels for muscle fibres. In each of the papers, he created camera lucida drawings that were so accurate, that they could be used to scale and measure the observations. Both papers attracted significant attention both in Britain and abroad. The naturalist Richard Owen, who was an old friend of Lister's father was particularly impressed by both papers. Owen contemplated recruiting Lister for his own department and forwarded him a thank you letter on 2 August 1853. Kölliker was particularly pleased with the analysis that Lister had formulated. Kölliker who made many trips to Britain, would eventually meet Lister and become life long friends. Their close friendship was described in a letter by Kölliker on 17 November 1897, that Rickman Godlee chose to use to illustrate their relationship. Kölliker sent a letter to Lister, when he was president of the Royal Society, congratulating Lister on receiving the Copley medal and fondly remembered his old friends who had died and celebrated his time in Scotland while with Syme and Lister. Kölliker was 80 years old at the time.
Хирургиялық мамандық 1854
Листердің хирургияны зерттеуіне дейін көптеген адамдар жаралардың инфекциялануына "жаман ауа" немесе миазма әсерінен туындайтын химиялық зақымданулар себепті болады деп сенген. Аурухана палаталарын миазма арқылы инфекцияның таралуына қарсы сақтық шарасы ретінде кейде түскі уақытта желдетіп тастаған, бірақ қол жууға немесе науқастың жараларын тазалауға жағдай болмаған. Хирург науқасты қарар алдында қолын жууға міндетті болмаған; бактериялық инфекция туралы теория болмағандықтан, мұндай амалдар қажет деп есептелмеген. Игнац Семмельвейс пен Оливер Венделл Холмс ағаның жұмысына қарамастан, ауруханаларда санитарлық ережелер сақталмай хирургиялық операциялар жасалған. Сол кездегі хирургтар "ескі, жақсы хирургиялық иіс" деп айтатын және өз тәжірибелерін көрсету үшін жуылмаған операциялық халаттарындағы дақтармен мақтанатын.
Before Lister's studies of surgery, many people believed that chemical damage from exposure to "bad air", or miasma, was responsible for infections in wounds. Hospital wards were occasionally aired out at midday as a precaution against the spread of infection via miasma, but facilities for washing hands or a patient's wounds were not available. A surgeon was not required to wash his hands before seeing a patient; in the absence of any theory of bacterial infection, such practices were not considered necessary. Despite the work of Ignaz Semmelweis and Oliver Wendell Holmes Sr., hospitals practised surgery under unsanitary conditions. Surgeons of the time referred to the "good old surgical stink" and took pride in the stains on their unwashed operating gowns as a display of their experience.
Джеймс Сайм
Сайм Листермен танысқанға дейін екі он жылдан астам Эдинбург университетінде клиникалық лекциятор болып жұмыс істеді және Ұлыбританиядағы ең батыл және ең жаңашыл хирург деп есептелді. Мансабында хирургиялық ізашар болған ол, күрделілікті ұнатпағандықтан, анастезия пайдаланылмайтын дәуірде қарапайым хирургиялық амалдарды қалайтын. 1823 жылдың қыркүйегінде 24 жасында Сайм Шотландияда алғаш рет жамбас буынынан ампутация жасап, танымал болды. Хирургиядағы ең қанды операция саналған бұл амалды Сайм бір минуттан да аз уақытта аяқтады, себебі анестезия жоқ кезде жылдамдық маңызды болды. Сайм жасаған хирургиялық амал, яғни Сайм ампутациясы – бұл тобық буыны деңгейінде жасалатын, аяқты алып тастап, өкше жастығын сақтап қалатын операция үшін кеңінен танылып, мақтауға ие болды. Сайм ғылыми хирург саналды, оның «Жаңа сүйек қалыптастыру үшін периостеумның күші туралы» мақаласы оны дәлелдейді, сондай-ақ ол антисептиктерді қолдаушылардың бірі болды.
Syme was a well established clinical lecturer at Edinburgh University for more than two decades before he met Lister and was considered the boldest and most original surgeon then living in Great Britain. He became a surgical pioneer during his career, preferring simpler surgical procedures as he detested complexity, in the era that immediately preceded the introduction of anaesthesia. In September 1823, at the age of 24, Syme made a name for himself by first performing an amputation at the hip joint, the first time in Scotland. Considered the bloodiest operation in surgery, Syme completed it in less than a minute, as speed was essential in a time before anaesthesia. Syme became widely known and acclaimed for his development of a surgical operation that became known as Syme amputation, an amputation at the level of the ankle joint, where the foot is removed and the heel pad is preserved. Syme was considered a scientific surgeon, as evidenced by his paper On the Power of the Periosteum to form New Bone, and became one of the first advocates of antiseptics.
Эдинбургке келу
1853 жылдың қыркүйегінде Листер Эдинбургке Шарпиден Саймға ұсыныс хаттарымен келді. Листер алғашқы тағайындалуына қынжылған, бірақ Сайммен кездескеннен кейін Эдинбургте қалды – Сайм оны құшақтап, кешке шақырды және жеке операцияларында көмектесуге мүмкіндік берді. Листер Саймның Миллбанк үйіне, Морнингсайдке (қазір Астли Эйнсли ауруханасының бір бөлігі) шақырылды, онда ол Саймның басқа некеден туған қызы Агнес Сайммен және дәрігер Роберт Уиллистің немересімен танысты. Листер Агнес әдемі емес деп ойласа да, оның шапшаң ойлау қабілетіне, медициналық тәжірибемен таныстығына және жылы мінезіне риза болды. Листер Миллбанкке жиі баратын, ал Лондонмен салыстырғанда, одан да беделді адамдармен танысты. Сол айда Листер Эдинбург университетінде Саймның ассистенты болып жұмыс істеуге кірісті. Әкесіне жазған хатында Листер аурухананың үлкендігіне таңырқап, Сайм туралы ойларымен бөлісті: «Аурухана мен күткеннен үлкен; 200 хирургиялық төсек және басқа бөлімдерде көптеген төсек бар. Университет колледжі ауруханасында бар болғаны 60 хирургиялық төсек болған, сондықтан бұл жерде өте пайдалы болуға мүмкіндік ашылып тұрған сияқты. Сайм, менің ойымша, британдық хирургтардың біріншісі, және осындай адамның тәжірибесін бақылап, әңгімесін тыңдау – ең үлкен артықшылық». 1853 жылдың қазан айында Листер қысты Эдинбургте өткізуге шешім қабылдады. Сайм Листерге қатты әсер еткендіктен, бір айдан кейін Листер Эдинбургтегі Корольдік ауруханада Саймның қосымша үй хирургы және Чемберс-стриттегі Минто-хаустағы жеке ауруханасындағы ассистенты болды. Листер Агнеске үйленуге ниеттенгендіктен, әкесіне тағы бір хат жазып, егер Листер мен Агнес үйленсе, қаржылық қолдауын жалғастыратынын сұрады. Листердің әкесі Агнес Достар қоғамына жатпаса да, қаржылық жағдайына ешқандай әсер етпейтінін жауап берді. Джозеф Джексон ұлына жиһаз сатып алу үшін қосымша ақша ұсынды және Саймдан күйеу тойына сыйлық беруді ұсынатынын және осы мәселені тікелей Сайммен келісе алатынын айтты. Әкесі Листерге Достар қоғамынан өз еркімен шығуды ұсынды. Листер шешім қабылдады және кейіннен квакерлерді тастап, протестантқа айналды, содан кейін Джеффри көшесіндегі Сент-Полс епископ шіркеуіне қосылды. 1855 жылдың тамызында Листер Агнес Саймға ұсыныс жасады. 1856 жылдың 23 сәуірінде Листер Морнингсайдтағы Миллбанк үйінің қонақ бөлмесінде Агнес Саймға үйленді. Агнес әпкесі бұл квакер туыстарының пікірін ескермеу үшін жасалғанын айтты. Қатысқандар тек Сайм отбасы болды. Эдинбургке оралғаннан кейін, жұбайлар 11 Rutland Street мекенжайындағы жалға алынған үйге көшті. Үш қабатты үйдің бірінші қабатында пациенттерді қабылдауға арналған кабинет, ал екінші қабатында ыстық және суық су бар зертханасы болды. Листердің ізбасары болған шотланд хирургі Уотсон Чейне, оның қайтыс болғаннан кейін Агнес жұмысына толыққанды берілгенін, оның жалғыз хатшысы болғанын және олар оның жұмысын тең дәрежеде талқылағанын мәлімдеді. Листердің кітаптарында Агнес мұқият жазған көптеген жазбалар бар. Агнес Листердің диктантын сағаттап жазып алатын. Агнес жазған қағаздардың арасында Листер камера люцида техникасын қолданып салған кішкентай суреттерге орын қалдырылатын, оларды Агнес кейіннен қосатын.
In September 1853, Lister arrived in Edinburgh bearing letters of introduction from Sharpey to Syme. Lister was anxious about his first appointment but decided to settle in Edinburgh after meeting Syme who embraced him with open arms, invited him to dinner and offered him an opportunity to assist in his private operations. Lister was invited to Syme's house, Millbank, in Morningside (now part of Astley Ainslie Hospital), where he met, amongst others, Agnes Syme, Syme's daughter by another marriage and granddaughter of the physician Robert Willis. While Lister thought that Agnes was not conventionally pretty, he admired her quickness of mind, her familiarity with medical practice, and her warmth. Lister became a frequent visitor to Millbank and met a much wider group of eminent people than he would have in London. In the same month, Lister began work as an assistant to Syme at the University of Edinburgh In a letter to his father, Lister was surprised at the size of the Infirmary and spoke about his impressions of Syme, " is larger than I expected to find it; there are 200 Surgical beds, and a large number in other departments. At University College Hospital there were only about 60 Surgical beds, so altogether a prospect appears to be opening of a very profitable stay here. Syme is, I suppose, the first of British surgeons, and to observe the practice and hear the conversation of such a man is of the greatest possible advantage". By October 1853, Lister decided to spend the winter in Edinburgh. Syme was so impressed by Lister, that after a month Lister became Syme's supernumerary house surgeon at the Royal Infirmary of Edinburgh and his assistant in his private hospital at Minto House in Chambers Street. Lister was determined to marry Agnes and sent a further letter to his father, asking his father if his financial support would continue should Lister and Agnes become married. Lister's father replied that Agnes not being in the Society of Friends would not affect his pecuniary arrangements. Joseph Jackson offered his son extra money to buy furniture and suggested that Syme would offer a dowry and that he would negotiate with Syme directly on it. His father suggested that Lister should voluntarily resign from the Society of Friends. Lister made up his mind and subsequently left the Quakers to become a protestant, later joining the congregation of the Saint Paul's Episcopal Church, in Jeffrey Street, Edinburgh. In August 1855, Lister became engaged to Agnes Syme. On 23 April 1856, Lister married Agnes Syme in the drawing room of Millbank, Syme's house in Morningside. Agnes's sister stated that this was out of consideration of any Quaker relations. Only the Syme family were present. When they returned to Edinburgh, the couple moved into a rented house at 11 Rutland Street in Edinburgh. The house was situated over three floors with a study on the first floor, that was converted into a consulting room for patients and a room with hot and cold taps on the second floor that became his laboratory. The Scottish surgeon Watson Cheyne, who was almost a surrogate son to Lister, stated after his death that Agnes had entered into her work wholeheartedly, had been his only secretary, and that they discussed his work on an almost equal footing. Lister's books are full of Agnes' careful handwriting. Agnes would take dictation from Lister, taken at hours at a stretch. Spaces would be left blank amongst the reams of Agnes' handwriting for small diagrams, that Lister would create using the camera lucida technique and Agnes would later paste in.
Хирург көмекшісі
1856 жылдың 13 қазанында ол Эдинбург корольдік ауруханасының ассистент хирург қызметіне бірауыздан сайланды. 1856 жылы ол Эдинбург Харви қоғамының мүшесі де сайланды.
On 13 October 1856, he was unanimously elected to the position of Assistant Surgeoncy at Edinburgh Royal Infirmary. In 1856 he was also elected a member of the Harveian Society of Edinburgh.
Физиология мен патологияға қосқан үлесі 18531859
Эдинбургте болған кезінде Листер 1853 және 1859 жылдар аралығында бірқатар физиологиялық және патологиялық эксперименттер жүргізді. Оның тәсілі өлшеу және сипаттау бойынша да қатаң және ұқыпты болды. Листер Франция, Германия және басқа да еуропалық елдердегі физиологиялық зерттеулердегі соңғы жетістіктер туралы жақсы білген және өзінің бақылаулары мен нәтижелері туралы әріптестері Альберт фон Кёлликер, Вильгельм фон Виттих, Теодор Шванн және Рудольф Вирхов сияқты басқа да жетекші дәрігерлермен үнемі пікір алмасып, олардың еңбектеріне дұрыс сілтеме жасағанын қамтамасыз етті. Листердің негізгі зерттеу құралы – микроскоп, ал негізгі зерттеу материалы – бақалар болды. Бал айына дейін олар Кенростағы оның туысының үйіне барған. Листер микроскопын алып, бірнеше бақа ұстап, оларды қабынуды зерттеу үшін пайдалануға ниеттенген, бірақ олар қашып кетті. Ол үйге келгеннен кейін, эксперименттерінде Даддингстон көлінен ұсталған бақаларды қолданды. Листер өз зертханасында және ветеринариялық колледждің мал сою орнында эксперименттер жүргізді, онда қолданылған жануарлар өлі немесе хлороформмен ұйытылған болды. Егер Листер бақа қолданса, олардың сезімін жою үшін оларды тікелей жұлыннан зақымдайтын. Ол эксперименттерінде жарғақ, қой, мысық, қоян, өгіз және жылқыны да пайдаланды. Листер білім алуға талмай еңбек еткен, және оның көмекшісі Томас Аннандейл осы туралы былай деді:
While he was in Edinburgh, Lister conducted a series of physiological and pathological experiments between the years 1853 and 1859. His approach was rigorous and meticulous in both measurement and description. Lister was clearly aware of the latest advances in physiological research in France, Germany, and other European countries and maintained an ongoing discussion of his observations and results with other leading physicians in his peer group including Albert von Kölliker, Wilhelm von Wittich, Theodor Schwann, and Rudolf Virchow and ensured he correctly cited their work. Lister's primary instrument of research was his microscope and his primary research material were frogs. Before his honeymoon, the couple had visited his uncle's house in Kinross. Lister had taken his microscope and captured several frogs, intending to use them in the study of inflammation, but they escaped. When he returned from his honeymoon, he used frogs captured from Duddingston Loch in his experiments. Lister carried out his experiments in his laboratory and in the veterinary college abattoir on animals that were either dead or when they were chloroformed. If Lister was using a frog they were pithed, to deprive them of sensation. He also used bats, sheep, cats, rabbits, oxen and horses in his experiments. Lister was tireless in his pursuit of knowledge and this is illustrated by Thomas Annandale, his assistant who stated:
Бұл эксперименттердің нәтижесінде 1857 және 1859 жылдар аралығында он бір мақала жарияланды. Олар артериялардың жүйкелік реттелуін, қабынудың бастапқы кезеңдерін, қан ұюдың бастапқы кезеңдерін, жүйке талшықтарының құрылымын және симпатикалық жүйкелерге қатысты ішек жүйкелік реттелуін зерттеді. Ол үш жыл бойы эксперименттерін жалғастырып, Глазго университетіне қызметке тағайындалды.
These experiments resulted in the publication of eleven papers between 1857 and 1859. They included the study of the nervous control of arteries, the earliest stages of inflammation, the early stages of coagulation, the structure of nerve fibres, and the study of the nervous control of the gut with reference to sympathetic nerves. He continued the experiments for three years until he was appointed to a position at the University of Glasgow.
1855 Жарақаттың қабынуын зерттеудің басталуы
16 қыркүйек 1855 ж. күнгі хатында Листер дәрістерін бастамас бұрын алты апта бұрын қабынуды зерттеудің басталуын жазды. Қабыну – оның өмір бойы толғандырған тақырыбы. Кейінгі өмірінде Листер қабыну табиғатын зерттеуін антисептикалық принципті қалыптастыруға «маңызды алғышарт» деп санағанын және осы ерте нәтижелерді өзінің еңбектерінің естелік жинағына қосуды талап еткенін айтты. 1905 жылы, жетпіс сегіз жасында ол былай деп жазды:
In a letter dated 16 September 1855, Lister recorded the beginnings of his research into inflammation, six weeks before his lectures were to begin. Inflammation was the subject that would preoccupy him for the rest of his life. Later in life, Lister stated that he considered his research into the nature of inflammation to be an "essential preliminary" to his conception of the antiseptic principle and insisted these early findings be included in any memorial volume of his work. In 1905, when he was seventy eight years old, he wrote,
«Қабыну төрт белгімен сипатталады: қызу, қызару, ісіну және ауыру. Листерден бұрынғы хирургтар үшін бұл жергілікті немесе жалпы инфекцияны білдіретін іріңдеу немесе шірудің пайда болуын білдірді. Аурудың микробтық теориясы ашылмағандықтан, инфекция деген ұғым болған жоқ. Дегенмен, Листер қан тамырларындағы қан ағысының баяулауы қабынудың алдында байқалатынын білген. Джозеф Джексон Листер Томас Ходжкинмен бірлесіп, қан жасушаларының қан ұю алдында қалай әрекет ететінін, яғни ойыс жасушалардың қалай жиылып, қабаттасатынын сипаттаған мақала жазған. Листер келесі қадамды бақылау үшін, микроскоп арқылы қан тамырларын көру үшін тіндердің тірі қалуы маңызды екенін білген. 1855 жылдың қыркүйегінде Листердің алғашқы тәжірибесі микроскоп астында қараған бақаның артериясында жүргізілді, оған қабынудың ерте сатысын анықтау үшін әртүрлі температурадағы су тамшысы әсер етті. Ол бастапқыда су тамшысын қолданды, соның салдарынан артерия бір секундқа тарылып, ағыны тоқтады, содан кейін кеңейіп, аймақ қызарып, қан ағыны күшейді. Ол температураны біртіндеп жоғарылатты, қан ағысы баяулап, содан кейін қатып қалды. Зерттеулерінің ауқымын кеңейту үшін хлороформмен шаршылаған жануардың қанатында тәжірибе жалғасты. Листер тамырлардың тарылуы капиллярлардан қан жасушаларының шығарылуына, тоқтауына емес, қан сарысуының ағып кетуіне әкелетінін қорытты. Бұл оның алғашқы дербес ашылуы болды. 1855 жылдың қазан айында тәжірибелер тоқтатылып, 1856 жылдың қыркүйегінде жұбайлар Ратланд скверіне көшіп келгенде қайта басталды. Листер тітіркендіргіш ретінде горчицадан бастады, содан кейін кротон майы, сірке қышқылы, кантаридин майы, хлороформ және тағы да басқаларын қолданды. Олар үш мақаланың жарық көруіне әкелді. Оның алғашқы еңбегі осы сыртқы лекцияларға дайындық қажеттілігінен туындады және бір жыл бұрын басталды, Рутленд көшесіне көшкеннен кейін алты апта бойы дамуын жалғастырды. «Бақаның аяғында байқалған қабынудың ерте сатылары» деген алғашқы мақала 1856 жылдың 5 желтоқсанында Эдинбургтағы Корольдік хирургтар колледжінде оқылды. Соңғы үштен бірі импровизацияланып оқылды.
Inflammation is defined by four symptoms, heat, redness, swelling and pain. For surgeons prior to Lister, this meant the arrival of suppuration or putrefaction, meaning local or general infection. As the germ theory of disease had not been discovered, infection as a concept did not exist. However, Lister knew that the phenomena of the slowing of the blood through the capillaries seemed to precede inflammation. Joseph Jackson Lister had written a paper with Thomas Hodgkin that described how blood cells behaved prior to a clot, i. e. specifically how the concave cells fitted themselves together into stacks. Lister knew that to observe the next step, it was important that the tissue remain alive so the blood vessels could be observed through the microscope. In September 1855, Lister's first experiment was on the artery of a frog viewed under his microscope, which was subjected to a water droplet of differing temperatures, to determine the early stage of inflammation. He initially applied a water droplet at which caused the artery to contract for a second and the flow ceased, then dilated and the area turned red and the flow of blood increased. He progressively increased the temperature until it was The blood slowed down and then coagulated. He continued the experiment on the wing of chloroformed bat to widen his research focus. Lister concluded that the contraction of the vessels led to the exclusion of blood cells from the capillaries, not their arrest and blood serum continued to flow. This was his first independent discovery. The experiments ceased between October 1855 and continued in September 1856 when the couple moved into Rutland Square. Lister started with mustard as an irritant, then Croton oil, acetic acid, oil of Cantharidin and chloroform and many others. They led to the production of three papers. His first paper grew out of the need to prepare for these extramural lectures and had begun the year before, continuing in development for six weeks, after he moved into Rutland Street. The early paper titled: "On the early stages of inflammation as observed in the Foot of a Frog" was read to the Royal College of Surgeons of Edinburgh on 5 December 1856. The last third was read out extempore.
1856 жылы қанның құюы туралы зерттеулер басталды
Листердің қан ұю процесін зерттеуі осы кезеңде оның жүргізген екінші маңызды зерттеу саласы болды. Ол септицемияның кейбір жағдайларындағы қабыну кезінде қан тамырларының ішкі қабығына әсер ететінін, бұл ішкі қан ұюына, жараларда шіруге және екіншілік қан кетуге алып келетінін байқаған. 1856 жылдың желтоқсанында Агнес жазғандай, ол өзінің саусағын сұғып, қан ұю процесін бақылаған қарапайым тәжірибеден бастап, 1858 мен 1863 жылдар аралығында қан ұюы туралы бес физиологиялық мақала жазды. Қан ұюын түсіндіру үшін бірнеше теориялар болды, бірақ бұл теориялар көбінесе қабылданбады. Дегенмен, қанда сұйықтандырушы зат, яғни аммиак ерітіндісінде сақталатын фибрин бар деген пікір болды, бұл "Аммиак теориясы" деп аталды. 1824 жылы Шарль Скудамор көмірқышқыл газын ерітінді ретінде ұсынған. Басым теория Бенджамин Уорд Ричардсонға тиесілі болды, ол 1857 жылы Астли Купердің үшжылдық сыйлығын жеңіп алған еңбегінде қанның аммиактың болуына байланысты сұйық күйде қалатынын айтқан. Сол жылы Эрнст Вильгельм фон Брюке қан тамырларының тіршілік әрекетінің қанның табиғи ұюға бейімділігін тежейтінін ұсынды.
Lister's research into the process of coagulation was the second major area of investigation that he conducted during this period. He had observed during inflammation in certain cases of septicaemia, that it affected the blood vessels lining leading to intravascular blood clotting, that led to putrefaction and secondary haemorrhage in wounds. Beginning with a simple experiment in December 1856 that was described in a note by Agnes, where he pricked his own finger to observe the process of coagulation, it led to five physiology papers on coagulation between 1858 and the last in 1863. There were several competing theories that explained the occurrence of a blood clot, and although the theories were largely abandoned, it was still thought that blood contained a liquifying agent, i. e. fibrin held in a solution of ammonia that became known as the "Ammonia theory". In 1824, Charles Scudamore had proposed carbonic acid as the solution. The prevailing theory was from Benjamin Ward Richardson, who won the 1857 Astley Cooper triennial prize for his essay, where he postulated that blood remained liquid due the presence of ammonia. In the same year, Ernst Wilhelm von Brücke proposed that the vital actions of the vessels inhibited the blood's natural tendency to coagulate.
1856 Мүсін талшығының ұсақ құрылымы туралы
Листердің үшінші мақаласы 1858 жылы сол журналда жарияланды және 1 желтоқсан 1856 жылы Эдинбург Корольдік қоғамында оқылды. Бұл зерттеу еріксіз бұлшық ет талшықтарының ұсақ құрылымдарының гистологиясы мен функциясына арналған. Эксперимент 1856 жылдың күзінде жүргізілді және Кёлликердің жеке бұлшық ет талшықтарының құрылымына қатысты байқауларын растау мақсатында жасалды. Кёлликердің сипаттамасы сынға түсті, себебі ол жеке жасушаларды қарау үшін тінді бөлу үшін инелерді қолданған, сондықтан оның қарсыластары ол эксперимент артефакттарын, нақты бұлшықет жасушаларын емес, байқады деп мәлімдеді. Листер қан тамырларының бұлшық ет талшықтарының, Листердің сөздерінше, сәл жалпақталған созылған элементтерге ұқсас, Кёлликердің шошқа ішегінде тапқандарымен бірдей екенін нақты дәлелдеді, бірақ олар ең ішкі мембрананың айналасында спираль тәрізді және жеке-жеке оралған. Ол пішіннің әртүрлі өзгерістерінің – ұзын түтік тәрізді денелерден және созылған ядролардан бастап, қысқа "біліктерге" дейін – бұлшық ет талшықтарының қысылу фазаларына байланысты екенін айтты. "Хаксли лекциясында" ол осы тамырларды қысу үшін одан тиімді механизмді көзге елестете алмайтынын мәлімдеді.
Lister's third paper was published in 1858 in the same journal and was read before the Royal Society of Edinburgh on 1 December 1856. It was research into the histology and function of the minute structures of involuntary muscle fibres. The experiment was conducted in the autumn of 1856, and was designed to confirm Kölliker's observations on the structure of individual muscle fibres. Kölliker description had been criticised as he had used needles to separate the tissue, to observe the individual cells, so his critics stated that he had observed artefacts for the experiment rather than the real muscle cells. Lister proved conclusively that the muscle fibres of blood vessels, described by Lister as slightly flattened elongated elements, were similar to those found by Kölliker in pig intestine, but were wrapped spirally and individually, around the innermost membrane. He stated that the different variations in shape, from long tubular bodies with pointed ends and elongated nuclei to short "spindles" with squat nuclei, were due to different phases of the contraction. During "The Huxley Lecture" he stated he could not imagine a more efficient mechanism being used to constrict these vessels.
1857 Мысықтың мезентериясындағы сүт сұйықтығының ағысы туралы
Оның келесі жұмысы 1853 жылы жасаған байқауларына негізделген қысқаша баяндама болды. Листердің бұл алғашқы эксперименті, таза микроскоп жұмысына қарағанда, екі мақсатты дәлелдеуге арналды: біріншіден, лимфа жүйесіндегі хил ағынының сипатын анықтау, екіншіден, асқазан-ішек қабырғасындағы сүт жолдарының (лактеалдардың) қатты затты – түйіршіктер түрінде – ішек қуысынан сіңіре алатынын анықтау. Бірінші эксперимент үшін, бұрын нан мен сүтпен қоректендірілген тышқанға хлороформ беріліп, іш қуысы ашылды және ішектің бір бөлігі микроскоп астындағы шыныға орналастырылды. Листер экспериментті бірнеше рет қайталап, әр жолы мезентериялық лимфаның үздірілмей ағатынын, ал сүт жолдарында көзге көрінетін қырылулардың болмағанын көрді. Екінші эксперимент үшін Листер нанды индиго бояуымен бояп, тышқанға берді, нәтижесінде хилде ешқандай индиго бөлшегі табылмады. Листер бұл жұмысын 1857 жылдың 26 тамызы мен 2 қыркүйегі аралығында Дублинде өткен Британдық медициналық қауымдастықтың 27-ші мәжілісіне ұсынды. Жұмыс 1858 жылы "Микроскопиялық ғылымның тоқсандық журналында" ресми түрде жарияланды.
His next paper was a short report based on observations that he made in 1853. This first experiment by Lister, as opposed to purely microscope work, was to prove two goals: firstly to determine the nature of the flow of chyle in the lymphatics and secondly, to determine if the lacteals in the gastrointestinal wall could absorb solid matter, in the form of granules, from the lumen. For the first experiment, a mouse that was fed beforehand on bread and milk was chloroformed and then had its abdomen opened and a length of intestine placed on glass under a microscope. Lister repeated the experiment several times and each time saw mesenteric lymph flowing in a steady stream, without visible contractions of the lacteals. For the second experiment, Lister dyed some bread with indigo dye and fed it to a mouse, with the result that no indigo particles were ever seen in the chyle. Lister delivered the paper to the 27th meeting of the British Medical Association, that was held in Dublin between 26 August to 2 September 1857. The paper was formally published in 1858 in the Quarterly Journal of Microscopical Science.
Қабынудың шығу тегі мен механизмі туралы жеті мақала
1858 жылы Листер қабынудың пайда болуы мен даму механизмдері туралы жүргізген физиологиялық тәжірибелерінен тұратын жеті мақала жариялады. Осы мақалалардың екеуі қан тамырларын жүйке жүйесінің реттеуіне арналған зерттеулер болды, атап айтқанда "Артериялардың жиырылуын реттейтін жүйке жүйесінің бөліктері туралы" және "Бақаның терісіндегі пигменттік жүйе туралы". Ал үшінші және сериядағы маңызды мақаласы "Қабынудың бастапқы кезеңдері туралы" деп аталды, ол Уортон Джонстың зерттеулерін одан әрі дамытты. Бұл үш мақала 1857 жылғы 18 маусымда Лондон Корольдік қоғамында оқылды. Олар бастапқыда бір мақала ретінде жазылып, Шарпиге, Джон Гудсирге және ағылшын патологы Джеймс Пейджетке қарау үшін жіберілген. Бірақ Пейджет пен Гудсир оны үш жеке мақала ретінде жариялауды ұсынды.
In 1858, Lister published seven papers on physiological experiments he conducted on the origin and mechanism of inflammation. Two of these papers were research into the neural control by the nervous system of blood vessels, "An Inquiry Regarding the Parts of the Nervous System Which Regulate the Contractions of the Arteries" and "On the Cutaneous Pigmentary System of the Frog", while the third and the principal paper in the series was titled: "On the Early Stages of Inflammation", which extended the research by Wharton Jones. The three papers were read to the Royal Society of London on 18 June 1857. They had originally been written as one paper and had been sent to Sharpey, John Goodsir and the English pathologist James Paget for review. However, Paget and Goodsir both recommended that it should be published as three separate papers.
1858 ж. Артериялардың жиырылуын реттейтін жүйке жүйесінің бөліктері туралы зерттеу
Бұл тәжірибелер сериясының біріншісі симпатикалық жүйке жүйесінің қан тамырларының диаметріне (калибріне) тигізетін әсерінің шығу тегі туралы физиологтар арасындағы заманауи дауды шешу үшін жоспарланды. Бұл дау Альбрехт фон Галлер 1752 жылы "De partibus corporis humani sensibilibus et irritabilibus" деген диссертациясында сезімталдық және ашулану деп аталатын жаңа теорияны ұсынғаннан кейін басталды. Бұл дау 18-ғасырдың ортасынан бері талқыланып келеді. Галлер жиырылу қабілеті – тіндерге тән қасиет және физиологияның негізгі фактісі деген пікірді алға тартты. Бұл жағымсыз қасиетке қатысты, бұлшықет тінінің, әсіресе ішкі мүше тінінің сыртқы күштерге автоматты жауабы, оларды стимуляциялағанда жиырылуға әкелетін құбылыс. Тіпті 1853 жылы, беделді оқулықтарда, мысалы Уильям Бенджамин Карпентердің "Адам физиологиясының принциптері" еңбегінде "ашулану" доктринасы даусыз факті деп жарияланды және Джон Хьюз Беннетт 1859 жылы "Британ энциклопедиясының" 8-ші басылымы үшін физиология мақаласын жазған кезде де ол даулы деп есептелді. 1856 жылдың күзінде Листер бақаның желісіндегі қан тамырларының диаметрін өлшеу үшін көз микрометрімен жабдықталған микроскопты пайдаланды. Ол эксперименттердің бірінде орталық жүйке жүйесінің бөліктерін және сондай-ақ, бұрыштық нервті екіге бөліп, алдында және кейін өлшеді. Листер қан тамырларының тонусын ұзынша ми мен жұлын басқарады деген қорытындыға келді. Бұл Уортонның "Қанның күйі және қабыну кезіндегі қан тамырлары туралы байқаулар" атты мақаласында келтірілген тұжырымдарын жоққа шығарды. Ол артқы аяқтардың қан тамырларын бақылау жұлын орталықтарына байланысты екенін растай алмады.
The first of these series of experiments was designed to satisfy a contemporary dispute between physiologists, concerning the origin of the influence exercised over blood vessel diameter (calibre) by the sympathetic nervous system. The dispute began when Albrecht von Haller formulated a new theory known as Sensibility and Irritability in his 1752 thesis De partibus corporis humani sensibilibus et irritabilibus. The dispute had been debated since the middle of the 18th century. Haller put forward the view that contractability was a power inherent in the tissues which possessed it, and was fundamental fact of physiology. It concerned the property of irratability, the supposed automatic response of muscular tissue, especially visceral tissue, to external stimulus, that caused them to contract when stimulated. Even as late as 1853, highly respected textbooks, for example William Benjamin Carpenter Principles of Human Physiology stated the doctrine of 'irritability' was a fact beyond dispute, and was still considered contentious when John Hughes Bennett created the Physiology article for the 8th edition of Encyclopædia Britannica in 1859. In his experiments that he started in the autumn of 1856, Lister used a microscope fitted with ocular micrometer to measure the diameter of blood vessels in a frogs web. In a before and after experiment, he ablated parts of the central nervous system and also before and after, with the splitting of the sciatic nerve. Lister concluded that blood vessel tone was controlled by the medulla oblongata and the spinal cord. This refuted Wharton's conclusions, in his paper Observations on the State of the Blood and the Blood Vessels in Inflammation. who was not able to confirm that the control of blood vessels of the hind legs was dependent upon spinal centres.
1858 жабақтың терідегі пигмент жүйесі туралы
Бастапқы мақаланың екінші бөлігі пигменттің табиғаты мен мінез-құлқына қатысты тәжірибе болды. Жабаның терісі әртүрлі жағдайларда түсін өзгерте алатыны көп жылдар бойы белгілі болды. Бұл механизмді және оған әсер ететін факторларды алғаш рет 1832 жылы Веналық Эрнст Вильгельм фон Брюке сипаттады, ал кейіннен 1854 жылы Вильгельм фон Виттих және 1947 жылы Эмиль Харлесс оны одан әрі зерттеді. Листер қабынудың басталуының әрқашан бақаның қанатының түсінің өзгеруімен бірге жүретінін байқады. Ол пигменттердің "өте ұсақ пигмент түйіршіктерінен" тұратынын анықтады, олар жұлдыз тәрізді жасушалардың желісінде орналасқан. Бұл жасушалардың тармақтары тым ұсақ бөлініп, бір-бірімен және көрші жасушалармен еркін бірігіп, нағыз теріде нәзік желі құрайды. Пигменттің концентрациясы мен таралуы оның ішіндегі жұлдыз тәрізді жасушалардың тармақтарының жиырылуы мен созылуына байланысты деп есептелді, және жасушалардың осы қозғалыстары жүйке жүйесінің ықпалында болады деп болжалды. Сол кезде материяның жасушалық теориясы болған жоқ, сонымен қатар эксперименттік зерттеулерді жақсартуға мүмкіндік беретін бояулар мен бекіткіштер де болмады. Листер бұл туралы былай деп жазды: "Жасуша қабыршасының өте нәзік болуы оны қоршаған тіндердің арасында табуды өте қиын етеді". Листер пигмент түйіршіктерінің өзі, ал емес жасушалардың қозғалатынын және бұл қозғалыс жүйке жүйесінің бақылауымен ғана емес, сонымен қатар тіндерге тікелей әсер ететін тітіркендіргіштердің әсерінен де туындауы мүмкін екенін байқады. Ол пигмент қан тамырларының белсенділігін көрсетеді деп сенді, бірақ қабыну процесін қан ағынының баяулауы бастады.
The second part of the original paper was an experiment into the nature and behaviour of pigment. It had been known for some years that the skin of the frog is capable of varying in colour under different circumstances. The first account of this mechanism and how it is affected had been first described by Ernst Wilhelm von Brücke of Vienna in 1832 and later investigated further by Wilhelm von Wittich in 1854 and Emile Harless in 1947. Lister had seen how the beginning of inflammation was always accompanied by a change of colour in the frog's web. He determined that the pigments consisted of "very minute pigment granules" that are contained in a network of stellate cells, the branches of which, subdividing minutely and anastomosing freely with one another and with those of neighbouring cells, constitute a delicate network in the substance of the true skin. It had been supposed that the concentration and diffusion of the pigment depended upon the contraction and extension of the branches of the star shaped cells in which it was contained; and that only these movements of the cells were under the influence of the nervous system. At the time, there was no cell theory of matter nor was there any dyes or fixatives that could used to enhance experimental discovery. Indeed, Lister wrote of this, stating "The extreme delicacy of the cell wall makes it very difficult to trace it among the surrounding tissue". Lister observed that it was the pigment granules themselves and not the cells that moved, and that this movement is not merely brought about by the control of the nervous system, but that it may be caused by the direct action of irritants on the tissues themselves. He believed that pigment reflected the activity of blood vessels, though it was the slowing of blood flow that initiated the process of inflammation.
Артериялық артериядан пайда болған спонтандық гангрена туралы және қан тамырларының ауруларында қанның ұю себептері туралы
Листердің алғашқы еңбегі – балада спонтанды гангренаның жағдайы туралы есеп. Коагуляция туралы мақала 1858 жылдың 18 наурызында Эдинбург Медико-хирургиялық қоғамының алдында оқылды. Агнес жазған хабарламасында, медициналық мектептегі отырыста оны бағалай алатын адам болмағанын және оған жасалған ескертулердің өте нашар болғанын айтады. Листер жақсарту туралы бірнеше ұсынысты жоққа шығарды. Көптеген қолдаушылар оны үлкен жетістік деп жариялады. Мақала кешкі сағат 7-де жазылды, Листер диктант берді, ал Агнес 50 минут бойы жазды, содан кейін кешкі сағат 8-де Джордж-стрит залында қоғамға таныстырылды. Листер бастапқыда қойдың ампутацияланған аяқтарын пайдаланды және қанның қан тамырларында алты күнге дейін сұйық күйде қалатынын, ал қан тамыры ашылғанда, бірақ ақырындап, қан ұюына ұшырайтынын анықтады. Сондай-ақ, қан тамырлары жаңа болса, қан сұйық күйде қалатынын байқады. Кейінірек тәжірибелерде ол мысықтарға көшті. Жануардың жамбас венасын ашып, қабынуды имитациялау үшін тітіркендіргіштерді қолданды, содан кейін әсерін өлшеу үшін ағынды қысып, ашты. Ол зақымдалған қан тамырларында қанның ұюын байқады. Соңында, қанда аммиак болса, қан ұюын тоқтатуда қан тамырының жағдайына қарағанда кем маңызды екенін түсінді. Ол өзінің гипотезасын үш мәйітте әртүрлі веналар мен артериялардың жағдайын қарастырып тексерді және дұрыс екенін анықтады. Сондай-ақ, аммиак теориясы денедегі қан тамырларына қатысты емес, бірақ денеден тыс қанға қатысты болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Бұл дұрыс болмаса да, оның басқа қорытындылары дұрыс болды. Атап айтқанда, қан тамыры қабыршақтарының қабынуы қанның ұюына әкеледі. Листер қан тамырының бітелуінің кішкентай қан тамырларының желісі арқылы қысымды арттыратынын, бұл "қан сұйықтығының" пайда болуына және одан әрі жергілікті зақымдалған қан ағынына әкелетінін түсінді. Әрине, Листердің қан ұю каскады туралы білімі болмады, бірақ оның тәжірибелері қазіргі кездегі қан ұюды түсінуге үлкен үлес қосты. Листер сәуір айында аттың қан тамырларын және қанын зерттеумен тәжірибелерін жалғастырды. Бұл 7 сәуірде қоғамға тағы бір хабарлама жасауға әкелді. Оның қан ұю жөніндегі жұмысы жыл соңына дейін жалғасты. Листердің қан ұю туралы екінші мақаласы 1958 жылдың тамызында жарияланды және 1858 жылы Эдинбург медицина журналында жарияланған екі жағдайдың бірі болды. Тақырыбы: "Брахиалды артерияның лигатурасы, ұлпалардың тұрақты тіршілігін көрсетеді". Бұл жағдайда науқастың қолы, турникетпен 30 сағат бойы қысылғаннан кейін ампутациядан сақталғаны туралы айтылды. Екінші жағдай "Аорта аневризмасының аралас мысалы" деп аталды және 1858 жылдың желтоқсанында жарияланды.
Lister's first paper is an account of a case of spontaneous gangrene in a child. The paper on coagulation was read before the Medico Chirugical Society of Edinburgh on 18 March 1858. In an account written by Agnes, she states that there was no one at the medical school meeting who was capable of appreciating it, and the remarks made upon it were very poor. There were suggestions for improvement which Lister threw out. There was lots of cheering, proclaiming it a great success. The paper was written up at 7pm, with Lister dictating and Agnes writing it during a 50 minute session, followed by the exposition to the society at George Street hall at 8pm. Lister first used the amputated legs from sheep and discovered that blood remained liquid in the blood vessels for up to six days and still underwent coagulation, albeit more slowly when the vessel was opened. He also noticed that if vessels remained fresh, the blood would remain fluid. In later experiments he moved to cats. He tried to emulate an inflamed blood vessel by exposing the jugular vein of the animal and applying irritants then constricting and opening the flow, to measure the effect. He noticed that in the damaged vessel the blood would coagulate He eventually came to the conclusion that if there was ammonia in the blood, it was much less important than the condition of the vessel in stopping coagulation. He tested his hypothesis on three cadavers by examining the condition of various veins and arteries and found he was correct. He also concluded that the Ammonia theory did not apply to vessels in the body, but it could apply to blood outside the body. While that was incorrect, his other conclusions were accurate. Specifically that inflammation in the blood vessel lining, results in coagulation occurring. Lister realised that vascular occlusion increased the pressure through the network of small vessels, leading to the formation of "liquor sanguinis" that lead to further localised damaged perfusion. Certainly, Lister had no knowledge of the coagulation cascade but his experiments contributed to the current understanding of clotting, the final product of coagulation. Lister continued experimenting in April, examining vessels and blood from a horse. This resulted in another communication to the society on 7 April. His work in coagulation continued until the end of the year. Lister's second article on coagulation was published in August 1958, and was one of two case histories he published in the Edinburgh Medical Journal in 1858. Titled: "Case of Ligature of the Brachial Artery, Illustrating the Persistent Vitality of the Tissues". The history described saving a patient's arm from being amputated which had been constricted by a tourniquet for thirty hours. The second history was titled "Example of mixed Aortic Aneurysm" and published in December 1858.
1858 Висцеральды жүйкелердің қызметі туралы зерттеудің алдын ала есебі
Листердің қан тамырларының жүйкелік реттелуіне деген тұрақты қызығушылығы оны 1858 жылдың маусым және шілде айларында бірқатар тәжірибелер жүргізуге итерді, онда ол ішек жүйкелік реттелуін зерттеді. Зерттеу нәтижелері Шарпиге жіберілген үш хат түрінде жарияланды. Бірінші екі хат 1858 жылдың 28 маусымы мен 7 шілдесінде жіберілді. Ал соңғы хат "Висцеральды жүйкелердің функциялары туралы алдын ала есеп, атап айтқанда, «тежеуші жүйе» деп аталатын нәрсеге қатысты" деген атпен жарияланды. Ол Клод Бернар, Л.Дж. Бадж және Август Уоллердің еңбектерін зерттеді және «симпатикалық әрекет» деп белгілі бір құбылысқа қызығушылық танытты, онда қабыну тітіркендіру көзінен өзге аймақта пайда болатын. Бұл оны Пфлюгердің 1857 жылғы «Ішек-қарынның перистальтикалық қозғалысы үшін тежеуші жүйке жүйесі туралы» мақаласын зерттеуге жетеледі. Пфлюгер шлангтік жүйкелердің олармен байланысты ішек бұлшық қабатын қоздырудың орнына, олардың қозғалысын тежейтінін ұсынды. Неміс физиологы Эдуард Вебер де осы пікірді қолдады. Пфлюгер осы тежеуші жүйкелерді «Hemmungs Nervensystem» деп атады, ал Симе Листердің өтініші бойынша оларды «тежеуші жүйке жүйесі» деп аудару керек деп ойлады. Листер Пфлюгердің тежеуші жүйкелер туралы идеясын ғана емес, сенімсіз деп қана есептемеді, сонымен қатар оны байқаулармен растау мүмкін емес деп санады, себебі жеңіл тітіркендіру бұлшықет белсенділігін арттырды, ал тітіркендіру күшейген сайын бұлшықет белсенділігі төмендеді. Листердің пікірінше, жүрек пен ішек қозғалысын омыртқа жүйесімен бақылау тек өте қысқа мерзімдік кезеңдерде ғана мүмкін. Листер қоян мен бақаларда жүйкелер мен омыртқа миын тітіркендіру үшін механикалық тітіркендіру және гальванизмді қолдана отырып, бірқатар тәжірибелер жүргізді. Қоянның белсенді ішек қозғалысы оны эксперимент үшін өте қолайлы деп тапты. Ішек рефлексінің бұзылмауы үшін қояндарды анестезияламады. Листер үш тәжірибе жүргізді. Бірінші тәжірибеде қоянның қабырғасынан кесік жасалып, ішек бөлігі тері арқылы шығарылды. Листер магниттік катушканы омыртқа миындағы шлангтік жүйкелерге қосты. Ток қолданғанда ішек толыққандай босаңсыды, бірақ ток жергілікті түрде қолданғанда ішекке тарамайтын шағын локальді жиырылыс пайда болды. Листер «Бұл байқау өте маңызды, себебі тежеуші әсер тікелей бұлшықет тіндеріне емес, оның жиырылуын әдеттегі жағдайларда тудыратын жүйке аппаратына әсер ететінін дәлелдейді» деді. Екінші тәжірибеде Листер ішектің бір бөлігіндегі қан ағынын шектеу арқылы, тамырларды байлап, перистальтиканың күшеюін анықтады. Ток қолданғанда ішек босаңсыды. Ол ішек қабырғасындағы жүйкелер ішектегі қызметті бақылайтынын және қан жоғалту салдарынан олар ынталандырылғанын қорытындылады. Үшінші тәжірибеде ол ішектің бір бөлігінен жүйкелерді алып тастады, сонымен бірге жақсы қанмен қамтамасыз етілгенін қамтамасыз етті. Бұл жолы бөліктерді тітіркендіру, бөліктердің өздігінен жиырылуынан басқа ешқандай әсер көрсетпеді. Ішек қабырғасының гистологиялық зерттеуі кезінде Листер 1857 жылы Георг Мейснердің байқаған миентериялық плекс деп аталатын нейрондардың плексін тапты. Листер «Ішек-қарынның ішкі ганглиондық аппараты бар, ол барлық жағдайларда перистальтикалық қозғалыстар үшін қажетті және өздігінен әрекет ете алуға қабілетті болса да, жүйке жүйесінің басқа бөліктерімен ынталандырылуы немесе тежелуі мүмкін» деген қорытынды жасады. Листер тежеуші жүйеге сенбесе де, ол сыртқы жүйкелер ішек моторлық функциясын тітіркендіргішке әсері арқылы жанама түрде бақылайды деген қорытындыға келді. Бұл 1964 жылы ғана Карл-Аксель Норберг дәлелдеді.
Lister continual interest in the nervous control of blood vessels led him to conduct a series of experiments during June and July 1858, where he researched the nervous control of the gut. The research was published in the form of three letters sent to Sharpey. The first two letters were sent on 28 June and 7 July 1858 The last letter was published as the "Preliminary Account of an Inquiry into the Functions of the Visceral Nerves, with special reference to the so called Inhibitory System.". He had been studying the work of Claude Bernard, LJ Budge and Augustus Waller and had become interested in what was known as "sympathetic action", where inflammation appeared in a different area from the source of irritation. This led him to study Pflüger's 1857 paper titled "About the inhibitory nervous system for the peristaltic movements of the intestines", proposed that the splanchnic nerves instead of exciting the intestine muscle layer that they are connected to, inhibit their movement. The German physiologist Eduard Weber made the same claim. Pflüger had named these inhibitory nerves "Hemmungs Nervensystem", a name that Syme, at Lister's request thought they should be translated as inhibitory nervous system. Lister dismissed Pflüger's idea of inhibitory nerves as not only implausible but not supported by observation, as a mild stimulus caused increased muscle activity which changed to a decreased muscle activity as the incoming stimulus became stronger. Lister believed that it was questionable whether the motions of the heart or the intestines are ever checked by the spinal system, except for very brief periods. Lister conducted a series of experiments using mechanical irritation and galvanism to stimulate the nerves and spinal cord in rabbits and frogs. and due to rabbits active gut movement, he considered them ideal for the experiment. To ensure their gut reflexes were not impaired, the rabbits were not anaesthetised. Lister conducted three experiments. In the first experiment, an incision was made in the rabbit's side and a section of intestine was pulled through the skin. Lister then connected a magnetic coil battery to the splanchnic nerves in the spinal cord. When the current was applied, the gut completely relaxed but when the current was applied locally, a small localised contraction occurred that did not spread to the bowel. Lister stated that "this observation is of fundamental importance, since it proves that the inhibitory influence does not operate directly upon the muscular tissue, but upon the nervous apparatus by which its contractions are, under ordinary circumstances, elicited". In the second experiment, Lister examined the reaction in a section of the bowel, when he restricted the blood supply by tying the vessels and found that there was an increase in peristalsis. When he applied current the gut relaxed. He concluded that activity in the gut was under the control of bowel wall nerves and had been stimulated due to loss of blood. In the third experiment he removed the nerves from a section of the bowel while ensuring to maintain a good blood supply. This time, stimulation of the section had no effect except when the section would spontaneously contract. During the histological study of the bowel wall, Lister discovered a plexus of neurons the myenteric plexus, that confirmed the observations made by Georg Meissner in 1857. Lister concluded, " it appears that the intestines possess an intrinsic ganglionic apparatus which is in all cases essential to the peristaltic movements, and, while capable of independent action, is liable to be stimulated or checked by other parts of the nervous system". Although Lister did not believe in the inhibitory system, he did conclude that extrinsic nerves controlled the intestinal motor function indirectly through their effect on the plexus. It was not until 1964 that this was proven by Karl‐Axel Norberg.
Қанның ұюы бойынша қосымша зерттеулер туралы хабарлама
Листердің қан ұюы туралы үшінші мақаласы – 1859 жылғы 16 қарашада Эдинбург Медико-хирургиялық қоғамының алдында оқылған, бес беттен тұратын қысқа хабарлама түріндегі мақала болды. Мақалада Листер қанның ұюы тек аммиактың болуына ғана тәуелді емес, сондай-ақ басқа да факторлардың ықпалында болуы мүмкін екенін анықтады. Қоғам алдындағы көрсетуде Листер 29 сағат бұрын төгілген жылқы қанының үлгісін пайдаланды және оған сірке қышқылын қосты. Қан қышқылданғанына қарамастан, сұйық күйінде қалды, бірақ 15 минут тұрғаннан кейін қатып қалды. Листер аммиак теориясының бұрыс екенін көрсетті, себебі қанның ұюы аммиактың болуына байланысты емес. Ол аммиактан басқа немесе оған қоса қанның ұюына басқа факторлар да әсер етуі мүмкін деген қорытындыға келді және аммиак теориясының негізсіз екенін тұжырымдады.
Lister's third paper on coagulation was a short article in the form of a communication consisting of five pages that were read before the Medico Chirugical Society of Edinburgh on 16 November 1859. In the paper, Lister found that the coagulation of blood was not solely dependent on the presence of ammonia, but may also be influenced by other factors. In a demonstration before the society, Lister had a sample of horse's blood that had been shed twenty nine hours earlier and added acetic acid to it. The blood remained fluid despite being acidified, but it eventually coagulated after being left to stand for 15 minutes. Lister demonstrated that the Ammonia theory was incorrect as the coagulation of the blood was not dependent on the presence of ammonia. He concluded that other factors may influence blood coagulation in addition to or instead of ammonia, and that the Ammonia theory was fallacious.
Глазгодағы тағайындалу
1 тамыз 1859 жылы Листер әкесіне Глазго университетінің хирургия профессоры Джеймс Адэр Лоридің денсаулығының нашарлап бара жатқанын хабарлады, ол өлімге жақын деп ойлады. Анатомист Аллен Томсон Саймға хат жазып, Лоридің жағдайы және Листердің осы лауазымға ең лайықты кандидат екендігі туралы хабарлады. Листер Саймның оның осы лауазымға үміткер болуын қалағанын айтты. Ол одан әрі лауазымның артықшылықтарын талқылады: жоғары жалақы алу, көбірек операциялар жасау және жеке практиканы кеңейту мүмкіндігі. Лори 1859 жылдың 23 қарашасында қайтыс болды. Келесі айда Листерге негізсіз болғанымен, оның тағайындалғанын растайтын жеке хабарлама келді. Бірақ мәселе әлі шешілмегенін көрсетті, себебі 1860 жылдың 18 қаңтарында «Глазго Геральд» газетінде шешімді Эдинбургтегі Лорд-адвокат пен шенеуніктерге беру туралы қауесет тарады. Бұл хат Глазго университетінің басқару органы – Академикалық Сенат мүшелерін ашуландырды. Мәселе вице-канцлер Томас Барклейге жүктелді, ол Листердің пайдасына шешім шығарды. 1860 жылдың 28 қаңтарында Листердің тағайындалуы ресми түрде расталды.
On 1 August 1859, Lister wrote to his father to inform him of the ill health of James Adair Lawrie, Regius Professor of Surgery at the University of Glasgow, believing he was close to death. The anatomist Allen Thomson had written to Syme to inform him of Lawrie's condition and that it was his opinion that Lister was the most suitable person for the position. Lister stated that Syme believed he should become a candidate for the position. He went on to discuss the merits of the post; a higher salary, being able to undertake more surgery and being able to create a bigger private practice. Lawrie died on 23 November 1859. In the following month, Lister received a private communication, although baseless, that confirmed he had received the appointment. However, it was clear the matter was not settled when a letter appeared in the Glasgow Herald on 18 January 1860 that discussed a rumour that the decision had been handed over to the Lord Advocate and officials in Edinburgh. The letter annoyed the members of the governing body of Glasgow University, the Senatus Academicus. The matter was referred to the Vice Chancellor Thomas Barclay who tipped the decision in favour of Lister. On 28 January 1860, Lister's appointment was confirmed.
Хирургияға сайлау
1860 жылдың тамызында Листер Корольдік ауруханадағы қызметке үміткерлігінен бас тартылған еді. Листер Смитке жағдайын түсіндіріп, студенттердің хирургияны дұрыс түсінуі үшін анатомиялық демонстрациялардың қажеттігін айтқанда, Смит «аурухана – емдеу мекемесі, білім беру емес» деген пікірін білдірді. Томсон оған бұл лауазымның берілгеніне сендіргендіктен, бұл жауап Листерді қынжырлатты және таңқалдырды. Ол тіпті әкесіне де хат арқылы лауазымға кепілдік берілгенін хабарлаған. 1860 жылдың қарашасында қысқы лекциялық курс басталды. Барлығы 182 студент лекцияларға тіркелді және Годлидің сөзіне сүйенсек, бұл «Ұлыбританияда, тіпті Еуропадағы жүйелі хирургия бойынша ең ірі курс» болды. Көптеген 4-курс студенттерінен, сондай-ақ 3- және 2-курс студенттерінен құралған топ Листерді медициналық қоғамның құрметті президенті етіп тағайындауды шешті. 1861 жылы хирургтік қызметке сайлау уақыты жақындағанда, 161 студент оның үміткерлігін қолдаған петицияға қол қойды. Листер 1861 жылдың 5 тамызында ғана сайланды, бұл Бек «қиын үгіт науқаны» деп сипаттады. 1861 жылдың қазан айында Листер ХХIV (24) және ХХV (25) палаталарға жауапкер болып тағайындалды. Алғашқы операциясын ол 1861 жылдың қарашасында ғана жасады. Листер GRI-ге келгеннен кейін жаңа хирургиялық блок салынды және ол антисептикалық тәжірибелерін осы жерде жүргізді.
In August 1860, Lister had been rejected for a post at the Royal Infirmary by David Smith, a shoemaker who was the chairman of the hospital board. When Lister put his case to Smith explaining the need for anatomical demonstrations so the students could understand the practice of surgery, Smith stated his belief that "the infirmary was a curative institution, not an educational one". The rejection both annoyed and surprised Lister as he had been promised by Thomson that the position was assured. Indeed, he had informed his father of the fact that the post was guaranteed in his letter to his father. In November 1860, the winter lecture course began. In total 182 students registered for the lectures and according to Godlee it was likely the "largest class of systematic surgery in Great Britain, if not in Europe". The class consisting of mostly 4th year students with some 3rd and 2nd year students, was so enthused, that they decided to make Lister the Honorary President of their Medical Society. When the time approached for the election to the surgeoncy in 1861, 161 students signed a petition on parchment supporting his claim for election. Lister was not elected until 5 August 1861, in what was described by Beck as a "troublesome canvas". Lister was put in charge of wards XXIV (24) and XXV (25) in October 1861. It wasn't until November 1861 that he performed his first public operation. Soon after Lister arrived at the GRI, a new surgical block was built and it was here that he conducted many of his trials of antisepsis.
Холмс хирургиялық жүйесі
Қысқы лекция курсын аяқтағаннан кейін және тағайындалуға дейінгі аралықта Листердің хаттарында ғылыми қызығушылықты тудыратын аз материал болды. Соңында, 1861 жылғы 2 тамызда әкесіне жазған хатында себебін түсіндірді. Ол қан ұюына қатысты тәжірибелерін тоқтатты және Тимоти Холмс жазған «Хирургия жүйесі» атты төрт томдық кітабы үшін «Ампутация» және «Эстетика» (анестезия туралы) екі тарауын жазуға кірісті, ол 1862 жылы жарық көрді. Хлороформ Листердің қалаулы анестезиялық құралы болды. Ол Холмс үшін 1861, 1870 және 1882 жылдардағы тарауларға үш мақала жазды. Листер 1855 жылы Саймға хлороформды алғаш ұсынғанда анестезия ғылымы жаңа ғана басталып, 1880-жылдарға дейін оны қолдануды жалғастырды. Оның әпкесі Изабелла Софи 1848 жылы тісін суырып алғанда оның қолданылуын алғаш сипаттады. 1854 жылы ол оны жақ сүйегінде ісігі бар үш науқасқа асқынусыз қолданды. Ол оны алкоголь мен опиум сияқты «алғашқы қабыну кезеңінде» әсер ететін «ерекше тітіркендіргіш» деп санады. Листер оны эфирге қарағанда жасанды жарықта қолдану қауіпсіз болғандықтан, жүрек пен қан тамырларын қорғағандықтан және, Листердің пікірінше, науқасқа «жан тыныштығын» сыйлағандықтан артық көреді, себебі ол ең қауіпсіз деп есептеді. 1871 жылғы басылымда ол 1861 және 1870 жылдар аралығында Эдинбург және Глазго ауруханаларында хлороформнан ешкімнің қаза болмағанын хабарлады. Листер оның көмекшісінің хлороформды қарапайым матаға маска ретінде қалай қолданғанын, сондай-ақ науқастың тынысын қадағалағанын сипаттады. 1870 жылы ол тарауды жаңартқанда «қарттар мен осал адамдарға» хлороформ қолданудан алаңдаушылық білдірді. Сол басылымда ол тіс жұлу үшін азот тотығын және іш қуысы операциясынан кейін құсуды болдырмау үшін эфирді қолдануды ұсынды. 1873 жылдың қысында ағылшын медициналық журналдары күкірт эфирін қолдану керек екенін хабарлады, бірақ Уотсон Чейне 1873 жылдың қысында хлороформнан ешкімнің қаза болмағанын мәлімдеді. 1880 жылы Британдық медицина қауымдастығы клиникалық сынақтар үшін синтетикалық газ этиден дихлоридін ұсынды. 1881 жылғы 14 қарашада Пол Берт хлороформның доза-әсер қисығын жариялады, бірақ Листер науқасты есінен айыру үшін кішкентай доза жеткілікті деп сенді. 1882 жылдың сәуірінен бастап Листер эфирді қолдана отырып клиникалық зерттеулер жүргізді, ал шілдеден қарашаға дейін – зертханалық тәжірибелерді шақшықұстарда, содан кейін өзінде және Агнеспен жүргізіп, дұрыс дозаны анықтады. 1882 жылғы тарауда хлороформды қолдануды ұсыну жалғасты. Ампутация туралы тарау анестезия тарауына қарағанда техникалық тұрғыдан күрделірек болды, мысалы, жараны жабу үшін қақпақтар жасау үшін теріні қалай кесу керектігін сипаттады. Бірінші басылымда Листер ампутация тарихын Гиппократтан бастап Томас Приджин Тейл, Уильям Хей, Франсуа Шопарт, Николай Пирогов және Доминик Жан Ларриге дейін, сондай-ақ Этьен Морельдің турникеттің табылуына дейін қарастырды. Бірінші басылымда Листер салқындатуларға 7 бет арнады, бірақ үшінші басылымда тек бір ғана сөйлемде судың ауаны шығарып тастайтыны ойластырылғандықтан құрғақ салқындатуды ұсынды. Үшінші басылымда Листер үш жаңа хирургиялық әдісті сипаттауға назар аударды. Біріншісі – 1858 және 1860 жылдар аралығында Генри Дуглас Карденнің тізе ампутациясы әдісін өңдеу арқылы жасалған жамбас арқылы ампутация жасау әдісі. Жамбас ампутациясы жамбас сүйегінің кондильдері арқылы, дөңгелек пішінде, кішкентай артқы жапқышпен жасалды, бұл әдемі жара қалдырды. Екінші әдіс – құрсақ аортасындағы қан ағынын бақылау үшін аорталық турникет. Аортаның тамырлары дұрыс жабылуға тым қатты болды, ал лигатуралар артерия қабырғаларын зақымдады немесе ұзақ уақыт қалдырылса ерте өлімге әкелді. Үшінші әдіс – 1863-1864 жылдары аяқты көтеріп, аяқ-қолдың қан айналымын тоқтату үшін жылдам резеңке турникет қолдану арқылы жасалған қансыз операция әдісі, бірақ бұл Эсмарк бинтін қолдану арқылы қажетсіз болды. 1859 жылы ол J. Марион Симс ойлап тапқан күміс сым тігістерін қолдануды ұсынды, бірақ олардың қолданылуы антисептиктердің пайда болуымен азайып кетті.
During this period between the end of his winter lecture course and his appointment, Lister's correspondence contained little of scientific interest. Finally, a letter to his father dated 2 August 1861 explained the reason. He has halted his experiments on coagulation to work on writing two chapters, "Amputation" and "On Æsthetics" (On anaesthetics) for a book by Timothy Holmes called System of Surgery that was published in four volumes in 1862. Chloroform was Lister's preferred anaesthetic. He wrote three papers for Holmes in 1861, 1870 and 1882 chapters. The science of anaesthesia was in its infancy when Lister had first recommended chloroform to Syme in 1855 and had continued to use it until the 1880s. His sister Isabella Sophie had first described its use to him in 1848 when she had a tooth pulled. He had further clinical experience using it on three patients who had tumours of the jaw, without complications in 1854. He had classed it along with alcohol and opium as a "specific irritant" in "On the early stages of imflammation". Lister preferred it, as it was safer to use in artificial light than ether, it protected the heart and blood vessels and as Lister believed gave the patient "mental tranquility" as it was the safest. In the 1871 edition, he reported there had been no deaths in Edinburgh or Glasgow infirmaries from chloroform, during the period between 1861 and 1870. Lister described how his assistant applied the chloroform onto a simple handkerchief, as a mask while he watched the patient's breathing. In 1870, he updated the chapter to state that he felt apprehension about using chloroform on the "aged and infirm". In the same edition he recommended nitrous oxide for tooth extraction and the use of ether to avoid vomiting after abdominal surgery. In the winter of 1873, the English medical journals reported that sulphuric ether should be used instead but Watson Cheyne stated there had been no deaths from chloroform during the winter of 1873. In 1880, the British Medical Association recommended the synthetic gas ethidene dichloride for clinical trials. On 14 November 1881, Paul Bert published the dose response curve of chloroform but Lister believed that smaller doses would be sufficient to anaesthetize the patient. Starting in April 1882, Lister first conducted clinical research using ether and from July to November, lab experiments on chaffinches and then on himself and Agnes, to determine the correct dose. The 1882 chapter continued to recommend chloroform. The chapter on amputation was much more technical than the anaesthesia chapter, for example describing the ways of cutting the skin to produce flaps to close over the wound. In the first edition, Lister examined the history of amputation from Hippocrates to Thomas Pridgin Teale, William Hey, François Chopart, Nikolay Pirogov and Dominique Jean Larrey and the discovery of the tourniquet by Etienne Morel. In the first edition, Lister devoted 7 pages to dressings, but by the third edition only a single sentence to recommend a dry dressing as opposed to the more common water dressing, where it was thought that water excluded the air. By the third edition, Lister focused on describing three innovative surgical techniques. The first was a method for amputation through the thigh that he developed between 1858 and 1860 that was a modification of Henry Douglas Carden's technique for knee amputation. The thigh amputation was through the femoral condyles, in a circular fashion with a small posterior flap that enabled a neat scar. The second technique was an aortic tourniquet for controlling blood flow in the abdominal aorta. The vessels of the aorta were too tough to close properly and ligatures either damaged the artery walls or caused premature death if left in too long. The third technique was a method of bloodless operation that he created in 1863 1864 by elevating a limb and quickly applying an india rubber tourniquet to stop limb circulation but it became unnecessary with the use of the Esmarch bandage. In 1859, he advocated for the use of silver wire sutures that had been invented by J. Marion Sims, but their use fell out of favour with the introduction of antiseptics.
Круандық лекция
1863 жылдың 1 қаңтарында Листер «Қан ұюы туралы» деген тақырыпта Croonian лекциясын ұсынды, бұл қатқылдану мәселесіне оралу болды, бірақ жаңалықтар аз болды. Лекция Корольдік қоғам мен Корольдік дәрігерлер колледжінің шақыруымен Лондон қаласында өтті. Листер лекцияны аммиак теориясының жаңылыс екенін қайта растаумен бастады, оның орнына төгілген қанның қатты және сұйық элементтері кездескенде ұйып қалатынын ұсынды. Эксперименттер арқылы ол қан плазмасының (liquor sanguinis) өзінің құю қабілеті жоқ екенін, бірақ қызыл қан жасушаларымен жанасқанда оны иеленетінін көрсетті. Листердің пікірінше, тірі тіндерде де қан ұюға қатысты ұқсас қасиеттер бар. Ол жасушалық тіндердің арасындағы кеңістікте құюға болатын сұйықтықтың бар екенін айтады және эдема сұйықтығының шығарылғаннан кейін ұюы мүмкін жағдайларды сипаттайды, бұл қызыл қан жасушаларының аздап қосылуынан болуы мүмкін. Листер қабынулы тіндердің айналасында қан ұюын тудыруға бейімділігін атап өтті, бұл қабынулы тіндердің уақытша тіршілік қасиеттерін жоғалтып, қарапайым қатты денелер сияқты әрекет етуіне және қан ұюына әкелетінін көрсетеді. Ол қабынулы артериялар мен веналардағы қан ұюының мысалдары келтірді, бұл жасанды түрде құрғатылған қан тамырларындағы жағдайға ұқсас. Листер содан кейін қабыну экссудациясы мен эдема эффузиясы арасындағы айырмашылықты сипаттайды, қабынулы тіндер қан ұюын тудырады, ал эдема эффузиясы сұйық күйде қалады. Қабынулы капиллярларда жинақталған қызыл қан жасушаларының салдарынан қысымның артуы капилляр қабырғаларының салауатты күйін жоғалтуына ықпал етеді, бұл қан ұюына әкеледі. Лекцияның соңғы бөлімдерінде Листер бұрынғы микроскопиялық зерттеулері туралы баяндады, олар Философиялық еңбектерде жарияланған және тіндердің тітіркендіргіштердің әсерінен уақытша тіршілік күшінен айырылуы мүмкін деген көзқарасты қолдады. Оның сөзіне göre, қабыну конгестиясының пайда болуы қызыл қан жасушаларының жабысқақтығынан туындайды, олар тітіркенген тіндермен өзара әрекеттескенде осы қасиетті иеленеді, бұл денеден тыс қатты заттармен кездескендегі олардың мінез-құлқына ұқсас. Лекцияны аяқтаған Листер өзінің қабыну табиғаты туралы бұрынғы қорытындылары қан ұюы туралы зерттеулері арқылы тәуелсіз расталғанына көз жеткізді.
On 1 January 1863, Lister returned to the topic of coagulation when he presented the Croonian Lecture with the title "On the coagulation of the blood", although there was little that was new. The lecture was given at the invitation of the Royal Society and the Royal College of Physicians and was held in London. Lister opened the lecture by reconfirming the fallacious nature of the Ammonia theory, instead proposing that shed blood coagulates when the solid and fluid elements of the blood meet. Through experiments, he confirmed that blood plasma (liquor sanguinis) alone lacks the ability to coagulate, but gains it when in contact with the red blood cell. Lister suggests that living tissues possess similar properties in relation to blood coagulation. He mentions the presence of coagulable fluid in the interstices of cellular tissue and describes instances of oedema liquid coagulating after emission, possibly due to a slight admixture of red blood cells. Lister highlighted the tendency of inflamed tissues to induce coagulation in their vicinity, suggesting that inflamed tissues temporarily lose their vital properties and behave like ordinary solids, leading to coagulation. He provided examples of inflamed arteries and veins exhibiting coagulation on their interior, similar to artificially deprived vessels. Lister then describes the difference between inflammatory exudations and oedema effusions, with inflamed tissues inducing coagulation while oedema effusions remain fluid. The increased pressure caused by accumulated red blood cells in inflamed capillaries is hypothesised to contribute to the loss of healthy condition in capillary walls, leading to coagulation. In the closing sections of the lecture, Lister relates his previous microscopic investigation, published in the Philosophical Transactions, which supported the view that tissues can be temporarily deprived of vital power under the action of irritants. He proposes that inflammatory congestion arises from the adhesiveness of red blood cells caused by the interaction with irritated tissues, similar to their behaviour outside the body when encountering ordinary solids. In finishing the lecture, Lister was satisfied that his previous conclusions on the nature of inflammation were independently confirmed through his research into blood coagulation.
Қарындарды қуыру үшін кеуде қуыру
Листердің 1863 және 1864 жылдың басында жасаған ең жаңа жұмысы – қол білегіндегі қуысты хирургиялық жолмен кесу техникасын әзірлеу болды, яғни туберкулез салдарынан зақымданған сүйекті алып тастау. Бұл процедура бүкіл аяқты ампутациялаудың орнына, буынға кіретін сүйектердің ұштарын алып тастаудан тұрды және «консервативті хирургия» саласындағы соңғы жетістік деп есептелді. Бірнеше хирург осы процедураны жасауға тырысқан. Оны алғаш рет 1839 жылы неміс хирургтары Иоганн фон Диц, ал 1849 жылы де, 1851 жылы британдық хирург Уильям Фергюссон орындаған. Шикіліктерді кесу техникасын жетілдіру көбінесе сәтті аяқталғанымен, қол білегін кесуде ұқсас нәтижеге қол жеткізу қиын болды, сондықтан 1860 жылы да ампутация ең тиімді емдеу түрі саналды. Листер әзірлеген күрделі техниканың мәні – аурудың пайда болуы мүмкін тіндерді алып тастау, бірақ саусақтар мен қол білегін қозғалтатын құрылымдарды сақтап қалу болды. Бұл техника медициналық практикаға енгізілді, ал хирургтардың басты шағымы операцияның ұзақтығы – 90 минутқа созуы болды. Листер 1865 жылғы наурыз айында «The Lancet» журналында мақала жарияламас бұрын шамамен бір жыл күтті. Мақалада 15 науқастың жағдайлары сипатталды. Қорытындысы бойынша, он адам толық жазылып шықты, екеуі жазылуға үміттенді, екеуі операциямен байланыссыз себептерден қайтыс болды, ал Листер бір операцияны қанағаттанарлықсыз деп бағалады, яғни сәтсіздік көрсеткіші 13% құрады.
Lister's most original work that he undertook during 1863 and the beginning of 1864 was the development of a surgical technique for the excision of caries from the wrist, i. e., the removal of diseased bone due to tuberculosis. The procedure consisted of the removal of the ends of the bones entering into an articulation instead of amputating the whole limb and was considered a recent development in "conservative surgery". Several surgeons had attempted the procedure. It was first performed by German surgeons Johann von Dietz in 1839 and de in 1849, followed by British surgeon William Fergusson in 1851. While the development of techniques for excision of the elbow was largely successful, similar success for the excision of the wrist was elusive, so amputation was considered the most appropriate treatment even in 1860. The complicated technique that Lister developed was the removal of the tissue where the disease was likely to occur but in the process preserving those structures that were used to move the fingers and wrist. The technique was adopted by the profession and the only complaint from surgeons was the length of the operation at 90 minutes. Lister waited almost a year before publishing the paper in March 1865 in The Lancet. The paper presented 15 case histories. In summary, ten people were cured, two had hopes of achieving a cure, two died of causes independent of the operation and Lister considered one operation unsatisfactory, which was a failure rate of 13%.
Пастер
1864 жылдың соңында немесе 1865 жылдың көктемінде (көздер әртүрлі) Глазгодағы химия профессоры Томас Андерсонмен үйге қайтып бара жатып, шіру туралы сөйлескенде Андерсон Листердің назарын француз химигі Луи Пастердің соңғы зерттеулеріне аударды. Пастер ашыту мен шіруге себеп болатын тірі нәрселерді жане зерттеген еді. Листер бұл кезде континенттік әдебиетті көп оқымайтын, бірақ 1860-1863 жылдар аралығында Пастердің ашыту және шіру туралы талқылауларын қамтитын Француз ғылым академиясының апталық журналы «Comptes rendus hebdomadaires» журналын оқып бастады. Андерсон Листерге ұсынған екі мақала: «Sur les corpuscules organisés qui existent dans l'atmosphère, examen de la doctrine des générations spontanées» (1861) – «Атмосферадағы ұйымдастырылған бөлшектер туралы, спонтанды жаралу доктринасын зерттеу». Осы мақаласында Пастер қайнатылған инфузиядағы тіршілік споралардан пайда болады деген гипотезаны дәлелдеп, спонтанды жаралу теориясын жоққа шығарды. Сондай-ақ, ол ауадағы бөлшектерді өсіруге болатынын және оларды стерильді сұйықтыққа енгізгенде, олар қайта пайда болып, сұйықтықта көбейетінін дәлелдеді. Листер сол күні оқыған екінші мақала Пастердің «Examen du rôle attribué au gaz oxygène atmosphérique dans la destruction des matières animales et végétales après la mort» (1863) – «Жануарлар мен өсімдіктердің өлімінен кейін атмосфералық оттегі газына таңылған рөлді зерттеу» атты мақаласы болды, ол 1863 жылдың 29 маусымында жарияланды. Мақалада ашыту, шіру және жай гору органикалық заттарды жояды және бұл тіршілік үшін қажетті процестер деген қорытынды жасалды. Пастер баяу горудың микроорганизмдердің қатысуында болатын анаэробтық жағдайлармен байланысты екенін білді. Листердің микроорганизмдер жөніндегі жұмысына бірнеше мақала тікелей әсер етті. Үшінші мақаласы – «Mémoire sur la fermentation appelée lactique (Extrait par l'auteur)» (1857) – «Сүт қышқылы ашыту туралы естелік (автордан алынған үзінді)», ол сыра ашытқысында ашыту процесіне жауапты микробты ашуын сипаттайды. Төртінші мақаласы – «Memoire sur la Fermentation Alcoolique» (1860) – «Алкогольдік ашыту туралы естелік», ол «Annales de chimie et de physique» журналында жарияланды. Пастер ашыту процесін бастаған тірі организмдер – ашытқыдағы Saccharomyces cerevisiae микроорганизмдерін сипаттады. Пастердің соңғы еңбегі – «Animalcules infusoires vivant sans gaz oxygène libre et déterminant des fermentations» (1861) – «Еркін оттегісіз тіршілік ететін және ашытуды анықтайтын инфузориялар», бұл мақала 1861 жылы ұсынылды және Листерге инфекцияға организмнің реакциясы тіндер мен мүшелердің зақымдануына әкелетін сепсистің мәнін түсінуге көмектесті. Пастердің зерттеулері оны май қышқылын өндіретін фермент оттегі жоқ жерде тіршілік ететін микроб екеніне сендірді. Листер маңызды деп тапқан соңғы мақаласы – «Recherches sur la putréfaction» (1863) – «Шіру туралы зерттеулер», ол «Шіру тірі ферменттермен анықталады» деген қорытындымен аяқталды. Пастердің зерттеулеріне қызығушылық танытқан Листер ғана емес, сонымен қатар королева Викторияның хирургы Томас Спенсер Уэллс 1864 жылы Британдық медицина қауымдастығының мәжілісінде Пастердің еңбегінің маңыздылығын атап өтіп, былай деді: «Пастердің атмосферадағы органикалық микробтардың бар екендігі туралы білімімізді қолдану арқылы, кейбір микробтардың жаралардан бөлінетін секрециядан немесе іріңнен ең қолайлы қоректік заттарды табатынын және оларды сіңірген кезде уға айналдыратынын түсіну оңай». Алайда Уэллс микробактериялық теорияны дәлелдейтін тәжірибе жасаған жоқ және оны тәжірибеге енгізу үшін қажетті әдістерді әзірлей алмады.
At the end of 1864 or during the spring of 1865 (sources vary) while walking home with Thomas Anderson, the chemistry professor at Glasgow and discussing putrefaction, Anderson drew Lister's attention to the latest research of the French chemist Louis Pasteur, who had discovered living things that caused fermentation and putrefaction. At that time, Lister was not a wide reader of continental literature, began reading the weekly journal Comptes rendus hebdomadaires of the French Academy of Sciences through the years 1860 1863 where Pasteur discussed fermentation and putrefaction. The two papers that Anderson recommended to Lister was Sur les corpuscules organisés qui existent dans l'atmosphère, examen de la doctrine des générations spontanées 1861 (On the organized particles that exist in the atmosphere, examination of the doctrine of spontaneous generations). In this paper, Pasteur disproved the theory of spontaneous generation by proving the hypothesis that life in boiled infusions arose from spores. He also proved that particles in the air could be cultivated; and if they were introduced from the air, into a sterile liquid, they would reappear and multiply in the liquid. The second paper that Lister read that day was Pasteur's magnum opus, titled Examen du rôle attribué au gaz oxygène atmosphérique dans la destruction des matières animales et végétales après la mort 1863 (Examination of the role attributed to atmospheric oxygen gas in the destruction of animal and plant matter after death). published on 29 June 1863. The paper concluded that fermentation, putrefaction and slow combustion destroyed organic matter and these were necessary processes for life to exist. Pasteur learned that slow combustion was related to the anaerobic conditions that were present if microorganisms were present. Several other papers would directly influence Lister's work on microorganisms. The third paper was the Mémoire sur la fermentation appelée lactique (Extrait par l'auteur) (Memoir on the so called lactic acid fermentation (Extracted by the author)) that was published in 1857 and describes the discovery of the microbe that is responsible for the process of fermentation in beer yeast. The fourth paper was the Memoire sur la Fermentation Alcoolique (Memoir on Alcoholic Fermentation) that was published in Annales de chimie et de physique in 1860. Pasteur described the living beings, microorganisms in yeast, Saccharomyces cerevisiae that were responsible for the effervescent change that led to fermentation. The last paper by Pasteur was the Animalcules infusoires vivant sans gaz oxygène libre et déterminant des fermentations, (Animal Infusoria Living in the Absence of Free Oxygen and their fermentations) The paper that was presented in 1861, was seminal in enabling Lister to understand the nature of sepsis, where the bodies response to infections leads to injury in the tissue and organs. Pasteur's research led him to believe the ferment that produced Butyric acid was a microbe that lived in the absence of oxygen. The last paper that Lister found important was "Recherches sur la putréfaction" (Research on putrefaction) that concluded stating " that putrefecation is determined by living ferments". Lister was not the only surgeon who was interested in Pasteur's research. Thomas Spencer Wells, who was surgeon to Queen Victoria, had emphasised the significance of Pasteur's work at a meeting of the British Medical Association in 1864, stating "[By] applying the knowledge for which we are indebted to Pasteur of the presence in the atmosphere of organic germs it is easy to understand that some germs find their most appropriate nutriment in the secretions from wounds, or in pus, and that they so modify it as to convert it into a poison when absorbed". However, Wells did not have an experiment to demonstrate the germ theory and was unable to develop the techniques to put it into practice.
Ашылу
Пастердің еңбектерін табуы сәйкес келген жағдайдың нәтижесі болды, өйткені ол оларды хирургиялық инфекцияларды бақылауға тырысқан кезеңде оқыды. Листер Пастердің қорытындыларын еш күмәнсіз қабылдаған аз ғана хирургтардың бірі болды. Ол оларды өте ұзақ уақыт бойы мазалаған мәселенің қарапайым түсіндірмесі ретінде қабылдады. Ол жаралардың жұғуы мен іріңдеуі жараға кішкентай, тірі, ауада тарайтын микроорганизмдердің енуінен туындауы керек деп сенді. Ол инфекцияның таралу жолын түсінді, хирургтың қолы, бинттер мен құралдарының да заластануға ұшырайтынын білді. Дегенмен, Пастердің жұмысы Листердің бұрыннан айтып келген, ластану ауадан таралатындығы туралы пікірін ғана растады. Листер ауаның емес, көптеген түрлі микробиалды тіршілік иелерінің себепкер екенін түсінбеді. Листердің сол кездегі жұмысы Пастердің еңбегіне тікелей байланысты болғандықтан, жараның жұғуы бір ғана организмнен туындаған деп ойлаған болуы мүмкін. Ол да, ешкім де табиғатта қанша түрлі микробтар бар екенін білген жоқ. Оқығаннан кейін туған түсінік оны қолданатын қолдарды, бинттерді және құралдарды осы кең таралған организмдерден қалай тазалауға болатынын, ал жараны қалай емдеуге болатынын анықтауға итермеледі. Пастер микроорганизмдерді жоюдың үш жолын ұсынды: сүзу, қыздыру немесе химиялық ерітінділер қолдану. Листер сүзудің тиімділігіне қызығушылық танытып, Пастердің көптеген тәжірибелерін өзгертілген күйде сыныпта оқыту үшін қайталады, бірақ ақырында алғашқы екі әдісті жараларды емдеуге қолдануға болмайтындықтан алып тастады. Листер Пастердің тұжырымдарын өз тәжірибелерімен растап, оның зерттеулерін жараларға арналған антисептикалық әдістерді әзірлеу үшін пайдалануға шешім қабылдады.
The discovery of Pasteur's work was serendipitous, as he read them during the time that he was struggling to control post surgical infections. Lister was one of the few surgeons who was able to accept Pasteur's conclusions without question. He accepted them as a simple explanation for a problem he had long experienced. He was now convinced that infection and suppuration of wounds must be due to entry into the wound of minute living airborne creatures. He recognised that contamination was the vector for infection, realising from the first that the surgeon's hands, dressings and instruments would also be contaminated. However, Pasteur's work could only confirm the view, which Lister had always expressed that contamination came from the air. Lister did not realise that it was not the air but the vast number of different microbial life that was responsible. As Lister's work at that time was derived directly from Pasteur's work, Lister probably thought that infection of the wound was due to a single organism. He had no conception, nor indeed did anybody else of the vast number of types of germs that existed in nature. The realisation that occurred after reading the papers, spurred him to determine how the hands, dressings and instruments he used could be rid of these ubiquitous organisms and how the wound could be cleared of them. Pasteur suggested three methods to eliminate microorganisms: filtration, exposure to heat, or exposure to chemical solutions. Lister was particularly interested in the efficacy of filtration and repeated many of Pasteur's experiments in modified form for instruction in his class, but eventually excluded the first two techniques as they were not applicable for the treatment of wounds. Lister confirmed Pasteur's conclusions with his own experiments and decided to use his findings to develop antiseptic techniques for wounds.
Карбола қышқылы
1834 жылы Фридлиб Фердинанд Рунге фенолды, сондай-ақ карбола қышқылы деп аталатын, көмір шарынан таза емес күйде алды. Сол кезде креозоттың – теміржол төсегі мен кемелерде ағашты шіруден сақтау үшін қолданылатын химиялық зат – және карбола қышқылының арақатынасы белгісіз болды, себебі креозот ағашты шіруден қорғайтын. Карлайлда креозотты канализацияны тазарту үшін қолданғанын естіген Листер Андерсоннан үлгі алды. "Неміс креозоты" деп аталатын бұл зат қалың, жағымсыз иісті қара шайыр тәрізді зат еді. Листердің антисептикалық емдеудегі алғашқы тәжірибелері күрделі сүйек сынықтарын емдеуге бағытталды, өйткені олар көбінесе ең қауіпті жарақаттардың бірі болып саналды. 1865 жылдың 21 наурызында Листер 22 жастағы пациент, Нил Келлидің аяғындағы ауыр күрделі сүйек сынығын емдеу үшін карбола қышқылымен алғашқы тәжірибесін бастады. Оның емдеуі жараны қан қалдықтарынан тазартудан және содан кейін бүкіл жараға балға көмегімен сұйылтылмаған карбола қышқылын жағудан тұрды. Содан кейін, қышқылға малынған мақта жараның үстіне салынып, жабысқақ пластырьмен бекітілді. Антисептик буға түспеуі үшін, жабысқақ пластырьпен бекітілген жіңішке қалайы немесе қорғасын парағы қойылды. Аяқ пен шина арасына қан мен сұйықтықтарды сіңіру үшін қаптама салынды. Жаңа антисептик қолданғанға дейін алынбайтын қабық пайда болды. Бұл емдеу Листер кейіннен енгізетін антисептикалық таңулардың көптеген қасиеттерін иеленсе де, сәтсіз аяқталып, пациенттің өліміне әкелетін іріңдеу пайда болды. Карбола қышқылына малынған мақтадан тұратын алғашқы қарапайым таңудың кемшіліктері көп ұзамай байқалды. Неміс креозоты да идеалды емес еді, себебі ол теріні тітіркендіріп, жараны тудырып, содан кейін тіндердің некрозына әкелетін іріңдеуге себеп болатын. Ол суда да нашар еритін. Листер фенолдың басқа көзін іздеуді бастады. Листер Манчестер Корольдік институтының құрметті химия профессоры Фредерик Крейс Калверттің фенолды әлдеқайда таза күйде аз мөлшерде өндіріп жатқанын және одан бір бөлігін алуға қол жеткізгенін анықтады. Фенол кішкентай ақ кристалдар түрінде болды, ол еріп, судың 1:20 бөлігінде жақсы еритін, ал майда кез келген пропорцияда еритін. Сулы ерітінді кез келген күшті лосьон ретінде қолданылып, жараларды дезинфекциялауға пайдаланылуы мүмкін, ал майдағы ерітінді антисептик ретінде қолдануға қолайлы таңуды қамтамасыз ететіндей болды. Листер фенолмен тәжірибе жүргізе бастады және 1:4 немесе 1:6 пропорциясында қайнатылған зығыр майымен араласқан әк карбонатынан жасалған жаңа таңу жасады.
In 1834, Friedlieb Ferdinand Runge discovered phenol, also known as carbolic acid, which he derived in an impure form from coal tar. At that time, there was uncertainty as to the relationship of creosote – a chemical that had been used as a preservative on the wood used for railway sleeper and ships since it protected the wood from rotting – and carbolic acid. Upon hearing that creosote had been used for treating sewage in Carlisle, Lister obtained a sample from Anderson. Known as "German creosote", it was a thick, smelly tarry substance. Lister's earliest experiments in antiseptic treatment were directed at treating compound fractures as these were often the most fatal forms of injury. On 21 March 1865, Lister began his first experiment with carbolic acid on a 22 year old patient, Neil Kelly who had suffered a severe compound fracture of the leg. His treatment consisted of cleaning the wound of all blood clots and then applying the undiluted carbolic acid by the use of forceps across the whole wound. A piece of lint soaked in the acid was then laid on the leg, overlapping the wound and fixed by an adhesive plaster. A sheet of thin block tin or sheet lead was placed to cover the lint, to prevent the antiseptic from evaporating. This was further fixed with adhesive plaster and packing was used between the limb and the splints for the purpose of soaking up any blood or discharges. A crust formed that was not removed except to apply a new antiseptic. While the treatment possessed many of the essential characteristics of the antiseptic dressings that Lister would subsequently introduce, it was a failure and suppuration began to occur, leading to the death of the patient. The disadvantages of the first primitive dressing consisting of lint soaked in carbolic acid, were soon apparent. The German creosote was also far from ideal as it was irritating to the skin causing ulceration and then suppuration that occasionally resulted in tissue necrosis. It was also almost insoluble in water. Lister began to look for another source of phenol. Lister discovered that Frederick Crace Calvert, an honorary chemistry professor from the Royal Manchester Institution was manufacturing small quantities of phenol at a much finer purity and managed to obtain some. The phenol was in the form of small white crystals which liquified at and was readily soluble in a ratio of 1:20 parts of water and to any extent soluble in oil. The watery solution could be used in a lotion of any strength and be used for disinfection of wounds while the solution in oil that served as a reservoir of antiseptic seemed likely to provide a suitable dressing. Lister began to experiment with the phenol and produced a new dressing made of a putty that consisted of carbonate of lime mixed with phenol mixed with boiled linseed oil in a ratio of 1:4 or 1:6.
Қонақжайлық
1847 жылға дейінгі антисептикалық хирургия тарихы көбінесе жарақаттардағы, әсіресе шайқаста алған жарақаттардағы инфекцияны болдырмау немесе емдеумен байланысты болды.
The history of antiseptic surgery in the years before 1847, was preventing or treating infection in accidental wounds, often received in battle.
1860-шы жылдардағы хирургия және патологиялық теория
1860 жылдары Листердің хирургияға және патология теориясына қатысты пікірлері замандастарының пікірлерімен саяхаттайтын.
In the 1860s, Lister's assumptions about surgery and theory of pathology were similar to those of his contemporaries.
Джеймс Гринлиз
1865 жылғы 12 тамызда Листер толық күшті карбола қышқылын қосылған сынықты дезинфекциялау үшін алғаш рет қолданғанда табысқа жетті. Ол 11 жасар Джеймс Гринлистің жарасына карбола қышқылы ерітіндісіне малынған мақта қолданды. Жараны карбола қышқылымен зығыр майында жуып, оған қышқылмен араластырылған мақта жабып, жараны қорғау үшін қалайыдан жасалған жапқышпен жапқаннан кейін, мақтаның көмегімен қан мен лимфа сұйықтығы жарадан қышқылдың шайылып кетпеуіне көз жеткізді. Содан соң аяғын шинамен бекітіп, байлап қойды. Төрт күннен кейін ол жапсырманы жаңартқанда, инфекцияның дамымағанын анықтады. Ол қайтадан киініп, 5 күнге қалдырды. Екінші таңбасын алып тастағанда, жараның айналасындағы тері күйгенін байқады. 5%-10% қышқыл мен зәйтүн майы қосылған марлядан тұратын киініш тағы төрт күн бойы қолданылды. Содан соң ол жараны толыққандай жазылғанша сумен таңдады. Алты аптадан кейін Листер баланың сүйектерінің біріккенін, іріңдемегенін көріп, таң қалды. 1866 жылғы 19 мамырда Листердің шұғыл жәрдем бөлімшесінде жақсартылған әдіспен емделген алғашқы науқас, кең көлемде ісігі мен көкжиегі бар қосылған сынықпен түсті. Науқас 21 жастағы Джон Хейни, темір құю зауытында құюшы, ол кранды қадағалап отырғанда тізбек үзіліп, темір құбырдың құм қалыпты құрайтын 12 центнерлік металл қорап төрт фут биіктіктен құлап, сол аяғына көлбеу қонды. Екі аяқ сүйегі де сынған, ал жарадан аяқ бұлшықеттері мен тіндеріне қан көптеп құйылған. Науқас ауруханаға жеткізілгенде, оның қанына ауа көпіршіктері араласқан. Мұндай жағдайда әдеттегі ем – ампутация, бірақ Листер жараны фенолмен емдеуді шешті. Ол аяғын қысып, қан мен ауаның мүмкіндігінше көп бөлігін шығарды. Содан кейін ол жараға карбола қышқылына малынған мақта жабып, қақтап қойды. Жараның үстінде бактериясыз қабық пайда болды. Листер алғаш рет қабықтың қалай біртіндеп тірі тінге айналып жатқанын көрді, тіпті жаңа карбола қышқылы қолданылғанда да – бұл жаңалық болды. Өкінішке орай, Хейниде жаралы жарақат пайда болды. Оларды некроздық тінді алып тастау үшін азот қышқылымен, ал жараны стерильдеу үшін карбола қышқылымен емдеді. Хейни жарақаттан аман қалды. 27 мамырда Листер әкесіне қатты қанағаттанғанын білдіріп, "Мен қанның ыдырауын және іріңдеудің қаупін болдырмау үшін жараға карбола қышқылын қолдануға тырыстым. Қазір оқиғаға сегіз күн болды, науқас жай сынық болғандай жағдайын сезініп жатыр" деді. Екі аптадан кейін тағы бір хат келіп, "Іріңді ісік мүлдем дерлік басылып, аяқ нығая бастады" деп жазды. 1866 жылғы 7 тамызда Хейни ауруханадан шығарылды.
On 12 August 1865, Lister achieved success for the first time when he used full strength carbolic acid to disinfect a compound fracture. He applied a piece of lint dipped in carbolic acid solution onto the wound of an 11 year old boy, James Greenlees, who had sustained a compound fracture after a cartwheel had passed over his left leg. After washing the wound with carbolic acid in linseed oil, a dressing of putty mixed with the acid was applied widely over the wound and a sheet of tin was then placed to cover the wound to protect it. The putty was used to ensure the acid wasn't washed out of the wound by blood or lymph fluid. The leg was then put in a splint and bandaged to hold the lot in place. After four days, he renewed the pad and discovered that no infection had developed. It was again dressed and left for 5 days. When the second dressing was removed, he found the skin around the wound was burnt. A dressing consisting of gauze soaked in a combination of 5% to 10% acid and olive oil was applied for a further four days. He then applied a water dressing to the wound until healing was complete. After a total of six weeks, Lister was amazed to discover that the boy's bones had fused back together, without suppuration. On 19 May 1866, the first patient to use the improved method was presented at Lister's accident ward with a compound fracture with extensive swelling and bruising. The patient was John Hainy, a 21 year old casting moulder in an iron foundry, who was supervising a crane when a chain broke and a metal box, containing a sand mould for an iron pipe and weighing 12 hundredweight, fell from a height of four feet and landed obliquely on his left leg. Both of the leg bones were broken and a wound measuring by had bled profusely into the muscles and tissue of the leg. A secondary complication had occurred when air bubbles had mixed with the blood when the man was moved to the hospital. In such a case, the normal treatment would be amputation, but Lister decided to treat the wound with phenol. He squeezed the leg to remove as much air and blood as possible. Then he placed a piece of lint soaked in carbolic acid on the wound, covered by tin foil. A bloody crust formed over the wound, consisting of a scab that was free of bacteria. Lister saw for the first time how the scab was gradually converted into living tissue, even when new carbolic acid was being applied something that was entirely new. Unfortunately Hainy developed bed sores that became gangrenous and these were treated with nitric acid to remove the necrotic flesh and carbolic acid to sterilize the wound. Hainy survived the injury. On 27 May, Lister wrote to his father expressing intense satisfaction, stating "I tried the application of carbolic acid to the wound, to prevent decomposition of the blood and to prevent the fearful mischief of suppuration. It is now eight days since the accident and patient has been going exactly as though the fracture were a simple one." Two weeks later another letter followed, reporting "The great swelling has almost entirely subsided, and the limb is becoming firm". On 7 August 1866, Hainy was released from hospital.
Қоспалы сынықтарды, абсцестерді емдеудің жаңа әдісі туралы
1867 жылдың басында Листер карбола қышқылымен жасаған тәжірибелерінің күрделі сынықтар бойынша жазбаларын жаңа мақалаға түсіре бастады, бұл оның антисептиктердің жаңа әдісін сипаттаған алғашқы еңбегі болды. "Күрделі сынықтарды, абсцестерді және т.б. емдеудің жаңа әдісі туралы" деген тақырыптағы мақала The Lancet журналында 1867 жылдың наурыз және шілде айлары аралығында 5 бөлімге бөлініп жарияланды, ал бірінші бөлімі 1867 жылдың 10 наурызында шықты. Мақала екі бөлімнен тұрады: негізгі бөлімі күрделі сынықтарға арналған, ал қысқаша бөлімі абсцестерді емдеуге қатысты. Мақаланың тұжырымдық құрылымын қамтамасыз ету үшін Листердің қабыну туралы теориясы қолданылды. Ол адам жараланғаннан кейін қабыну дереу пайда болатынын, және оның қажетті де, қауіпті де екенін айтты. Бұл жазылу процесінің бастапқы кезеңі болды, бірақ сонымен бірге жараға енген сұйықтықтар өлі тіндерге ұқсас. Қабынудың әсерінен шіру пайда болуы мүмкін. Листер кейін ұлпаның грануляция арқылы жазылуын сипаттады, ол күрделі сынықтардағы жаралардың нәтижесі деп санайтын. Листер грануляциялық тіндердегі жасушалардың өте белсенді екенін және тірі болғандықтан шіруге төзімді екеніне сенді. Олар сезімтал нервтері болмағандықтан, қосалқы қабынуға да төзімді болды. Листер содан кейін "ауадағы шіру" – "бағасы төмендетілген қауіп" екенін, жараның жазылу кезінде кішкентай жараларды ыдыраудан қорғайтын қыртыстармен дәлелдеді. Листер шірудің тіндерге қалай әсер ететінін, көбінесе 24 сағаттан кем уақытта пайда болатынын және оның ерекше иісі болатынын түсіндірді. Ол шірудің қайдан пайда болатынын және жараның "жасыл беті" грануляциялар пайда болмай тұрып немесе грануляциялардың бетіндегі сұйықтықтар көмескіленбей тұрып қалай шіруге ұшырайтынын сипаттады. Шығарылған сұйықтықтар өте жегіш болатын және сезімтал нервтерге әсер етіп, жанама қабыну мен қызбаны тудыратын. Бұл өз кезегінде жасушалардың жаңаруының артуына және жасушалардың өліміне әкеліп, жарадағы шіріген материалдың мөлшерін арттыратын. Жанама шіру кезінде жаралар пайда болып, нәтижесінде іріңдеуге себеп болатын. Мақаланың келесі бөлімінде Листер ең танымал мәлімдемесін жасады, атап айтқанда, органикалық тіндердің ыдырауы атмосферадағы газ тәрізді компоненттерден емес, "ауадағы ұсақ бөлшектерден, олар әртүрлі төменгі сатыдағы тіршіліктердің микробтары, бұрыннан-ақ микроскоппен ашылған және шірудің кездейсоқ серігі деп есептелген" және Пастер шірудің "негізгі себебі" деп анықтаған. Ол микробтардың қантты спиртке айналдыратын ашытқы сияқты жұмыс істейтінін түсіндірді. Листердің микробтары – өлі тіндермен тіршілік ететін қоректенушілер, ол оларды тірі тіндерге паразиттік әсер ететіндер ретінде қарастырмады. Осы тұрғыдан алғанда, Листердің еңбегі көптеген интерпретацияларға жол ашады, бірақ жаралар контекстінде ол тірі тіндер микробтарға қарсы тұра алады деп сенді. Ол микробтардың тірі организмдер ме, әлде химиялық агенттер ме деген мәселеге ешқашан тоқталған жоқ. Мақаланың қалған бөлімінде Листер карбола қышқылын қолдануды және оның жараны микробтардың енуінен қорғайтын тығыз қыртысты қалай қалыптастыратынын сипаттайды. Содан кейін ол 11 науқасқа жасаған тәжірибелерінің нәтижелерін баяндады. 7, 10 және 11-ші жағдайларды қоспағанда, барлық жағдайларда грануляция арқылы жазылу орын алды. 1 және 9-шы жағдайларда іріңдеу болды. Листер іріңді маңызды деп санамады, өйткені ол қабынумен немесе шірудің өзгеруімен байланысты емес. Ол жараның аз мөлшерде іріңдеуі салауатты грануляциядағы алаңдаушылықтың себебі емес деп есептеді.
In the early months of 1867, Lister began writing up the compound fracture case histories of his experiments with carbolic acid into a new paper, in the first paper to describe his new technique of antiseptics. The paper titled "On a New Method of treating Compound Fracture, Abscess, Etc., with Observations on the Conditions of Suppuration" was published in The Lancet in 5 instalments between March and July 1867 with the first instalment appearing on the 10 March 1867. The paper is divided into two sections, the main portion dealing with compound fractures and a short note on the treatment of abscesses. Lister's theory of inflammation was used to provide the conceptual structure of the article. He stated that inflammation appeared immediately after a person was wounded and it was both necessary and dangerous. It was essentially a precursor to healing but at the same time, the fluids which flowed into the wound were akin to dead tissue. Through the action of inflammation, putrefaction could occur. Lister then described tissue healing by granulation which he believed was the likely outcome in wounds in compound fractures. Lister believed that cells in granulated tissue were remarkably active and since they were alive, were immune to putrefaction. They were also immune to secondary inflammation as they lacked sensory nerves. Lister then claimed that airborne putrefaction, "a danger that was underrated", was proven by the scabs which appeared to protect small wounds from decomposition during wound healing. Lister then explained how putrefaction affected tissue, that often it appeared in less than 24 hours and had an associated smell. He described the source of putrefaction and described how the "raw surface" of the wound could putrify before the granulations formed or the liquids on the surface of the granulations putrified. The liquids that were produced were extremely acrid and acted on the sensory nerves to initiate indirect inflammation and fever. This in turn led to an increase in cell turnover and resultant cellular death, increasing the quantity of putrescent material in the wound. When indirect putrefaction occurred, sloughs were produced that resulted in suppuration. In the next section of the paper, Lister made his most famous declaration, namely that the decomposition of organic tissue was not caused by the gaseous components in the atmosphere but "minute particles suspended in [the air], which are the germs of various low forms of life, long since revealed by the microscope, and regarded as merely accidental concomitants of putrescence" and had been identified by Pasteur as the "essential cause" of putrefaction. He described how the germs worked in the same manner as yeast that converts sugar to alcohol. Lister's germs were scavengers who lived on dead tissue and he didn't see them as being parasitic on living tissue. In that respect, Lister's paper is open to many interpretations but in the context of wounds, he believed that living tissue could resist germs. He never made the distinction as to whether germs were living beings for example in erysipelas, that entered the body or were a chemical agent. In the rest of the paper, Lister describes using Carbolic Acid, along with a description of how the acid forms a dense crust that protects the wound from the ingress of germs. He then describes the outcome of his experiments on 11 patients. Healing by granulation occurred in all cases except 7,10, 11 which didn't suppurate. Cases 1 and 9 did suppurate. Lister didn't regard pus as significant as it was not associated with inflammation or change in putrefaction. In essence, he had attained healing by granulation without inflammation in compound fracture cases. He believed that the elimination of suppuration wasn't a desirable therapeutic outcome, as a small amount of suppuration on a healthy granulation wasn't a cause for alarm.
Сүт безінің қатерлі ісігі
1867 жылдың шілдесінде Листер өзінің қарындасы Изабелла Пимнің сүт безінің қатерлі ісігі бар екенін білді. Сол кезде Пим Пейджет пен Саймға қаралып, бірақ оның кең таралған карциномасы болғандықтан, екеуі де операция жасауға кеңес бермеді. Листер радикалды мастэктомия жасау туралы қиын шешім қабылдады. Ол Эдинбургте Сайммен кеңесуге бел буды және операцияны өлі денеде жаттықты. Процедура оның жеке үйінде өтті. Қалпына келу жақсы болды және жарада аз ғана ірің болғанымен, Листердің антисептик қолдануы шірудің алдын алды. Ертесі күні ол әкесіне былай деп жазды: "Операция кем дегенде, ол менің қарындасым болмағанда да, жақсы жасалды деп айта аламын. Бірақ мен мұндай нәрсені қайтадан жасағым жоқ."
In July 1867, Lister discovered that his sister Isabella Pim had breast cancer. At the time, Pim had visited Paget and Syme but had such an extensive carcinoma that both surgeons had advised against operating. Lister made the difficult decision to perform a radical mastectomy. He decided to consult Syme in Edinburgh and rehearsed the operation on a dead body. The procedure took place in his own house. The recovery went smoothly and although there was some suppuration in the wound, Lister's use of antiseptics prevented putrefaction from occurring. The next day he wrote to his father, "I may say the operation was done at least as well as if she was not my sister. But I do not wish to do such a thing again.
Хирургиялық практиканың антисептикалық қағидасы
Алдыңғы мақаланың соңғы бөлігі жарияланғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Сайм Листерді 9 тамызда 1867 жылы Дублинде өткен Британдық медициналық қауымдастықтың мәжілісіне қатысуға шақырды. Листердің "Хирургиялық тәжірибеде антисептикалық принцип туралы" атты жаңа мақаласын дайындау қиынға соқты, ол Листердің антисептикалық хирургия бойынша екінші мақаласы болды. Кейіннен ол 21 қыркүйекте 1867 жылы Британдық медициналық журналында жарияланды. Листер эксперименттер негізінде, жаралардағы сіңудің негізгі себебі - ыдырау деп мәлімдеді. Бұл мәлімдеменің бірнеше аспектілерін қарастыру қажет. Біріншіден, бұл тек жараларға қатысты, себебі Листердің денедегі басқа жерлердегі сіңу туралы өзгеше пікірлері болды. Екіншіден, ол ыдыраудың "негізгі" себеп екенін, бірақ жалғыз себеп емес екенін айтты. Үшіншіден, жаралардағы іріңнің себебі - шіру. Листердің мәлімдемесін ең жақсы сипаттау - ол қабынулы жаралардағы сіңудің маңызды себебін анықтады, ол - ыдырау. Листер хирургиялық патологияға қатысты, қабынулы тіндердегі іріңнің пайда болуына назар аударды, хирургиялық тәжірибеде зиянның негізгі себебі. Оның оқырманға жасаған тілегі, мәні бойынша, хирургиялық консенсусқа қатысты: "Сіңудің және оның барлық қауіптерінің алдын алу, әрине, қажет" - бұл хирургтардың қабынулы жарада іріңнің пайда болуынан қорқуын білдіреді. Листер басқа дереккөздермен салыстырғанда, "оттегі, шірудің себебі ретінде баршаға мәлім" деген мүлдем дұрыс емес мәлімдеме жасады. Листер Пастердің жұмысын таныстырып, жарадағы ұсақ организмдерді жоятын бинт қолдану арқылы ыдыраудан сақтануға болатынын айтты. Листер өзінің жаңа хирургиялық әдісін жалпы принципке айналдыруды шешті. Ол оны "антисептикалық принцип" деп атады, осылайша оның атауын карболалық қышқылмен байланыстырды. Оның принципі - ауыр жарақаттардан кейін болатын жергілікті қабыну және жалпы қызба, ыдыраған қанның немесе тіндердің қоздырғыш және улағыш әсерінен туындайды. Ол "ұлы принципті" айтты - ыдырау жаралардағы аурудың себебі емес, ол жалғыз себеп. Мақалада Листер хирургтарға ірің пайда болған жағдайда да емді жалғастыруды тапсырды. Себебі карболалық қышқыл сіңуді тудырды, бірақ ыдыраудың алдын алды, бұл қалыпты хирургиялық емге қайшы келді, себебі сіңудің пайда болуы бірдеңе дұрыс емес екенін көрсетеді, Листердің жағдайында антисептикалық ем сәтсіз аяқталды. Ол бұл ұстанымды "патологиялық принциптерге" сүйене отырып растау қажет екенін атап өтті, грануляциялық тіндердің іріңге бейімділігі жоқ екенін, тек "табиғаттан тыс жағдайға" түскенде ғана ірің пайда болатынын түсіндірді. Ол карболалық қышқыл мен ыдырау заттарының ұқсас екенін, екеуі де химиялық процесс арқылы сіңуді тудыратынын түсіндірді, бірақ карболалық қышқыл тек қолданылған тіннің бетінде әрекет ететін болса, ыдырау "өзін-өзі таратып, өзін-өзі күшейтетін у" болып табылады. Ыдыраған тіндер ыдыраудың көбеюіне орын жасайды, бұл тіндердің айналасында шіруге әкеледі. Листер карболалық қышқылдан пайда болған ірің қабынумен бірге болмаса қабылданатынын айтты. Осы тұрғыдан алғанда, Листердің грануляция арқылы қалыпты немесе бұзылған жазылуға қатысты көзқарасы сол кезеңдегі орташа хирургтың көзқарасымен бірдей болды. Яғни, қабыну болғанда жазылу орын алмайды. Листер қағаздың соңғы бөлігінде шірудің ауруханалардағы аурудың себебі екенін, бұл хирургиялық қоғамдастықта жиі кездесетін сенім емес екенін атап өтті. Ол өзінің емдеген екі үлкен палатасы Глазгодағы ең нашар палаталар екенін және антисептиктерді қолданғаннан бері "жарақаттар мен абсцестер енді атмосфераны шіріген деммен уламайды", бұл палаталардың мінезін толығымен өзгертуге әкелді. Оларда піямия, ауруханалық гангрена немесе эризипела жаңа антисептикалық режим басталғаннан бері бірде-бір рет кездеспеді. Алайда Листер "шіріген демнің" қалай қызбаға әкелетінін түсіндірмеді.
Within a few days of the publishing of the last part of the previous paper, Syme asked Lister to attend the British Medical Association meeting in Dublin on 9 August 1867. Lister had some difficulty preparing a new paper, the seminal "On the Antiseptic Principle in the Practice of Surgery *" which was Lister's second paper on antiseptic surgery. It was later published in the British Medical Journal on 21 September 1867. Lister claimed that on the basis of experiments on inflammation, the essential cause of suppuration in wounds was decomposition. Several aspects of this claim needs to be examined. Firstly, it was specific to wounds only, as Lister had other views about suppuration in other sites on the body. Secondly, he stipulated that decomposition was the "essential" cause of suppuration, i. e. it wasn't the only cause. Thirdly that decomposition was the cause of pus appearing in wounds. Lister's pronouncement is best described as that he had discovered the only important cause of suppuration in inflamed wounds is decomposition. Lister was specifically referring to the pathology of pus formation in inflamed tissue, the essential cause of harm in the practice of surgery. His appeal to the reader, in essence, to surgical consensus "To prevent the occurrence of suppuration, with all its attendant risks, was an object manifestly desirable" refers to the surgeons dread of pus appearing in an inflamed wound. Lister then made a wholly inaccurate statement " oxygen, which was universally regarded as the agent by which putrefaction was effected." when compared against other sources. Lister introduced the work of Pasteur, claiming that decomposition may be avoided by using a dressing that could destroy the minute organisms in the wound. Lister decided to formulate his new surgical technique into a general principle. He termed it the "antiseptic principle", thus linking its nomenclature with carbolic acid. His principle was that all the local inflammatory mischief and general febrile disturbance which follow severe injuries are due to the irritating and poisoning influence of decomposing blood or sloughs. He was stating a "great principle" – not that decomposition was the cause of disease in wounds,– it was the only cause. In the paper, Lister instructed surgeons to continue with the treatment even when suppuration appeared. The reason for this was the carbolic acid induced suppuration but prevented decomposition, which was contrary to normal surgical treatment that saw suppuration as an indication that something was wrong, in Lister's case essentially that the antiseptic treatment had failed. He noted that he felt it necessary to affirm this position on "pathological principles" that granulation tissue had no inherent tendency to form pus but only did so when "subjected to a preternatural tendency". He explained that carbolic acid and decomposing substances were similar, i. e., they both caused suppuration by a chemical process but while carbolic acid only acted on the surface of the tissue to which it is applied, decomposition is a "self propagating and self aggravating poison". Decomposing tissue was a breeding ground for more decomposition that led to putrefaction in the tissue surrounding it. Lister was arguing that the pus that formed by carbolic acid was acceptable as long as it wasn't accompanied with inflammation. In this respect, Lister's approach to normal or abnormal healing by granulation was the same as the average surgeon of the period. Simply, that healthy healing didn't occur when inflammation was present. Lister paid particular significance to putrefaction, in the last part of the paper stating that decomposing wounds were the cause of disease in hospitals, which was not an uncommon belief amongst the surgical community. He described how the two large wards where he offered treatment were the unhealthiest in Glasgow and since the application of antiseptics, "wounds and abscesses no longer poison the atmosphere with putrid exhalations" leading to the wards completely changing their character. Not a single instance of pyaemia, hospital gangrene, or erysipelas had occurred in them since the new regime of antiseptics had begun. However, Lister never explained how the "putrid exhalations" led to fever.
Эдинбург 18691877 жыл
Листер Эдинбургке келгенде, оның екі маңызды міндеті болды. Біріншісі – оның таңуларын (дәкелерін) жетілдіру, екіншісі – антисептиктердің тиімділігін арттыру, осы әдісті операциялардың барған сайын кең ауқымына қолдану арқылы. Ол осы мақсат үшін сүйек деформацияларын түзетуді, сондай-ақ жазылу кезінде дұрыс бітпеген сынуларды қайта орналастыруды таңдады. 1870 жылы Листер «Хирургиялық аурухананың денсаулығына антисептикалық емдеу жүйесінің әсері туралы» деген мақаласын жариялады. Листердің ұқыптылығы Эдинбургте жұмыс істеген кезде одан да анық байқалды, және бұл оның аурухананың 4-ші және 5-ші палаталарына арналған жазбаларында көрініс тапты. 1871 жылдың 14 қаңтарында Листер «British Medical Journal» журналында марля және спрей туралы алғашқы мәліметтерін жариялады. 1872 жылы ол Асклепий клубының мүшесі болып сайланды.
When Lister attended Edinburgh, he had two primary objectives. The first was to perfect the design of his dressings, the second was to improve the reliability of antiseptics by applying the technique to an ever wider class of operations. The cases he selected for this were the repair of bone deformities along with the rewiring of fractures where the union was malformed while healing. In 1870, Lister published "On the Effects of the Antiseptic System of Treatment upon the Salubrity of a Surgical Hospital". Lister's meticulous nature became ever more apparent when he moved to work in Edinburgh and this is reflected in his casebooks for wards 4 and 5 at the infirmary. On 14 January 1871, Lister published his first details of Gauze and Spray in the British Medical Journal. In 1872 he was elected a member of the Aesculapian Club.
Спрейлер
Сондықтан Листер карбола қышқылының ерітіндісімен аспаптарды, хирургиялық тілістерді және таңуларды шашыратудың нәтижелерін сынап көрді. Листер бұл ерітіндіні жараға сүрткенде гангренаның таралуын едәуір азайтатынын анықтады.
Therefore, Lister tested the results of spraying instruments, surgical incisions, and dressings with a solution of carbolic acid. Lister found that the solution swabbed on wounds remarkably reduced the incidence of gangrene.
Лондон 1877 1900 жыл
1877 жылдың 10 ақпанында шотланд хирургі, Король колледжі ауруханасындағы жүйелі хирургия кафедрасының профессоры сэр Уильям Фергюссон қайтыс болды. 18 ақпанда Король колледжінің өкілі жасаған алғашқы ұсынысқа жауап ретінде Листер, егер ол ондағы оқытуды түбегейлі реформалай алса, кафедраны қабылдауға дайын екенін айтты. Листердің миссиясы евангелистік және апостолдық болғаны сөзсіз, және Лондонға көшуінің нағыз мақсаты осы еді. Британдық хирург Джон Вуд бастапқыда осы лауазымға үміткер болып тіркелген және кафедраға сайланды. Вуд Листердің кафедраны иеленуіне қарсы болды. 1877 жылдың 8 наурызында Листер әріптесіне жеке хат жазып, олардың оқыту әдістерінің айырмашылығын атап көрсетті және Фергюссон туралы пікірін ашық білдірді: "Фергюссонның клиникалық кафедраны басқарғандығы, әрине, аса маңызды мәселе емес". Басқа әріптесімен сөйлескенде Листер, осы лауазымға тағайындалу мақсатының "антисептикалық жүйенің Метропольде таралуын қамтамасыз ету" екенін мәлімдеді. Студенттері оны қала беруге көндіру үшін ұйымдастырған естелік шарасында Листер Лондон оқытуын сынады. Оның сөзін бір тілші естіп, Лондон мен Эдинбург газеттерінде жариялады. Бұл Листердің лауазымын қауіпке ұшыратты, себебі бірнеше аптадан кейін Джон Вудқа кафедраны тапсырған Король колледжінің басқару кеңесіне хабар жетті. Алайда, мамыр айында келіссөздер қайта басталды және ол ақыры 1877 жылдың 18 маусымында жаңадан құрылған Клиникалық хирургия кафедрасына сайланды. Екінші Клиникалық хирургия кафедрасы Листер үшін арнайы құрылды, өйткені аурухана Листер сайланбаса, жағымсыз жарияланымнан қорқуда еді.
On 10 February 1877, Scottish surgeon, Sir William Fergusson Chair of Systematic Surgery at King's College Hospital, died. On 18 February, in reply to a tentative approach from a representative of Kings College, Lister stated that he would be willing to accept the Chair on the proviso that he could radically reform the teaching there. There was no doubt that Lister's mission was both evangelical and apostolic and this was his true purpose in moving to London. British surgeon John Wood was originally next in line and was elected to the chair. Wood was hostile to Lister obtaining the chair. On 8 March 1877, in a private letter to an associate, Lister contrasted their differing teaching methods and stated in no uncertain terms his opinion of Fergusson, "The mere fact of Fergusson having held the clinical chair is surely a matter of no great moment". In a comment to another colleague, Lister stated that his goal in taking the appointment was "the thorough working of the antiseptic system with a view to its diffusion in the Metropolis". At a memorial held by his students to persuade him to remain, Lister criticised London teaching. His impromptu speech was heard by a reporter, that ensured it was published in the London and Edinburgh newspapers. This jeopardised Lister's position, as word reached the governing council at King's College, who awarded the chair to John Wood, a few weeks later. However, negotiations were renewed in May and he was finally elected on 18 June 1877 to a newly created Chair of Clinical Surgery. The second Clinical Surgery Chair was created specifically for Lister, as the hospital feared the negative publicity that would have resulted had Lister not been elected.
Регентс паркіне көшу
1877 жылдың 11 қыркүйегінде Джозеф пен Агги Лондонға көшіп келді, және олар 12 Park Crescent, Regent's Park мекенжайында үй тапты. Листер қазан айының бірінші күні сабақ беруді бастады. Аурухана барлық студенттердің Листердің лекцияларына қатысуын міндетті етті. Қатысушылардың саны Эдинбургтегі оның сабақтарына үнемі қатысқан төрт жүз адаммен салыстырғанда аз болды. Листердің жұмысқа орналасу шарты орындалды, бірақ оған Эдинбургтегідей 60 кереуеттің орнына 24 төсек берілді. Листер Эдинбургтен ауруханадағы жаңа командасының ядросын құрайтын төрт адамды әкелуге рұқсат беру керектігін талап етті. Бұл оның ассистент-хирургі болған Уотсон Чейне, анатомиялық суретші және аға ассистент Джон Стюарт, сондай-ақ Листердің жарақаттарды таңушылары (хирургиялық көмекшілер) В. Х. Доби мен Джеймс Алтам еді. Листердің алғашқы лекциясында студенттердің оны сөккенінен де, қызметкерлердің де ыңғайсыздықтары болды. Тіпті медбикелер де жаулық танытты. Бұл 1877 жылдың қазан айында Эдинбург Корольдік ауруханасынан Psoas абсцесімен емделуге келген Лиззи Томас атты пациенттің қажетті құжаттары болмағандықтан қабылдамауы арқылы айқын көрінді. Листерге мұндай бейшаралықпен қараған медбикелердің болуына сену қиын болды. Одан да артығы, мұндай ойлау оның пациенттері үшін нағыз қауіпті болды, өйткені оның жүйесі антисептикалық отаға дайындық жұмыстарын адал қызметкерлердің орындауына тәуелді еді.
On 11 September 1877, Joseph and Aggie moved to London and the couple found a house at 12 Park Crescent, Regent's Park. Lister began teaching on the first day of October. The hospital made it mandatory that all students should attend Lister's lecturers. Attendance was small compared to the four hundred who would regularly attend his classes in Edinburgh. Lister's conditions of employment were met, but he was only provided with 24 beds, instead of the 60 beds that he was used to in Edinburgh. Lister stipulated that he should be able to bring from Edinburgh four people who would constitute the core of his new staff at the hospital. These were Watson Cheyne who became his assistant surgeon, John Stewart, an anatomical artist and senior assistant, along with W. H. Dobie and James Altham who were Lister's dressers (surgical assistants who dressed wounds). There was considerable friction at Lister's first lecture, both from students who heckled him and staff. Even the nurses were hostile. This was clearly illustrated in October 1877 when a patient, Lizzie Thomas, who travelled from Edinburgh Royal Infirmary to be treated for a Psoas abscess, was not admitted due to not having the correct paperwork. Lister could hardly believe that such a lack of sympathy from imperious nurses could exist. More so, such a state of mind was a real danger to his patients, because his system depended on loyal staff to carry out the preparations for antiseptic surgery.
Кіріспе мекен-жайы
1877 жылы 1 қазанда Листер Лондонда "Ферментацияның табиғаты" тақырыбындағы әдеттегі кіріспе лекциясын, мәні жағынан – тұсаукесерлік дәрісін оқыды. Листер сүттің ашыту процесін сипаттап, қанның шіруіне ферментацияның қалай себеп болатынын түсіндірді және барлық ферментацияның микроорганизмдерге байланысты екенін дәлелдеуге тырысты. Ол үстіне шыны қақпақтарымен жабысқан сынақ түтікшелеріне салынған сүтті демонстрация үшін пайдаланды. Сынақ түтікшелеріне ауа өткенімен, сүт бұзылмаса да, бұл ферментацияға ауаның себепкер екенін көрсетті. Тәжірибе екі қорытындыға келді: біріншісі, қайнатылмаған сүт ашытуға бейімделмейді, екіншісі, Листер бөліп алған Bacterium lactis бактериясы сүт қышқылының ашытуына себеп болады. Лекция жақсы қабылданалмады. Қорғау ретінде Джон Стюарт оны былай деп сипаттады: "Біздің ойымызша, бұл жау территориясындағы науқанның керемет және үміт беретін бастауы болды. Көзімізге өте жарқын көрінген жарыққа, жаңа идеялардың күшіне түсініксіз немқұрайлылық пен еңсерілмейтін инерция байқалды."
On 1 October 1877, Lister held the customary introductory address, in essence, his inaugural lecture in London, with the subject, "The nature of fermentation". Lister described the fermentation of milk and explained how putrefaction was caused by fermentation of blood and, in the process, tried to prove that all fermentation was due to microorganisms. For his demonstration, he used a series of test tubes containing milk that were loosely covered with glass caps. Although air had entered the test tubes and the milk had not decomposed demonstrated that air was responsible for fermentation. The experiment had two conclusions, first that unboiled milk had no tendency to ferment and secondly that an organism that Lister had isolated, Bacterium lactis was the cause of lactic acid fermentation. The address was badly received. In defence, John Stewart described it as: "a brilliant and most hopeful beginning of what we regarded as a campaign in the enemy's country There seemed to be a colossal apathy, an inconceivable indifference to the light which, to our minds, shone so brightly, a monstrous inertia to the force of new ideas."
Сынған жамбас сүйектерінің сымдары
1877 жылдың қазан айында Листер Фрэнсис Смит деген науқасқа өмірге қауіп төндірмейтін деп есептелген операция жасады. 200 студенттің алдында жасалған, сынған тізеқапқа жасалған ашық операция екі бөлігін сыммен біріктіруді қамтыды және бұл, тізе буыны алғаш рет ашылған жағдай болған болуы мүмкін. 1881 жылы Листер Лондон клиникалық қоғамының президенті болып сайланды. 1883 жылдың қазан айында Сент-Клэр Томсон Лондон медицина қоғамының мәжілісінде Листердің тізе операциясынан өткен алғашқы жеті науқасын жинады. Ол сондай-ақ металл сыммен тізеқапты жарақаттан қалпына келтіру әдісін әзірледі және мастэктомия техникасын жетілдірді. Ол сонымен қатар мысық ішегінен жасалған тігістер, тігіс материалдары мен резеңке дренаждарды қолдануға алғашқы болып кірісті, сондай-ақ аортаға арналған бұрышқы құрылғыны жасады. Ол карбола қышқылының хирургиялық қолданысымен бірге сұйылтылған спрейін де енгізді, бірақ 1890 жылдардың соңында карбола қышқылы спрейлері операция нәтижелерінде ешқандай пайдалы өзгеріс бермейтінін көргеннен кейін олардан бас тартты. Карбола қышқылы спрейіне ұшыраған пациенттерде жөтел, көзге тітіркеніс, шағын тіндік зақымдану сияқты операцияның жалпы нәтижесіне әсер етпеген ұсақ белгілер ғана байқалды.
In October 1877, Lister performed an operation on a patient, Francis Smith, that was not considered life threatening. The open operation on a fractured patella, in front of 200 students, involved wiring the two fragments together and was likely the first case in which a healthy knee joint was ever opened. In 1881 Lister was elected President of the Clinical Society of London. In October 1883, St Clair Thomson gathered together Lister's first seven patients who had knee operations for examination at the Medical Society of London meeting. He also developed a method of repairing kneecaps with metal wire and improved the technique of mastectomy. He was also known for being the first surgeon to use catgut ligatures, sutures, and rubber drains, and developing an aortic tourniquet. He also introduced a diluted spray of carbolic acid combined with its surgical use, however, he abandoned the carbolic acid sprays in the late 1890s after he saw it provided no beneficial change in the outcomes of the surgeries performed with the carbolic acid spray. The only reported reactions were minor symptoms that did not affect the surgical outcome as a whole, like coughing, irritation of the eye, and minor tissue damage among his patients who were exposed to the carbolic acid sprays during the surgery.
Шетелдегі қабылдау (18701876)
1869 жылы Копенгаген университетінің Матиас Саксторф деген профессоры Листердің әдістерін үйрену үшін Гласгоудағы Листерге барды. 1870 жылдың шілде айында Саксторф Листерге жазған хатында Листердің әдісінің тиімді екенін мойындады:
In 1869, Mathias Saxtorph from the University of Copenhagen visited Lister in Glasgow to adopt his methods. In July 1870, Saxtorph recognised Lister's technique as being effective in a letter to Lister where he stated:
Мен бас хирург болып жұмыс істейтін Фредерик ауруханасы өте көне ғимарат, және хирургиялық бөлімдерінде 150 науқасым бар. Бұрын, әр жылы көптеген адамдар қан инфекциясынан (пиемия) қайтыс болып, кейде бұл ең ұсақ жарақаттардан туындаған. Бірақ, өткен жылы елге келгеннен бері бірде-бір қан инфекциясының тіркелмегеніне қуаныштымын, және бұл нәтиже сіздің антисептикалық емдеуіңізге байланысты деп сенемін.
The Frederick Hospital, to which I am head surgeon is a very old building and I have 150 patients in the surgical wards. Foremerly, there used to be every year several cases of death from pyaemia, sometime, arising from the most trivial injuries. Now, I have had the satisfaction that not a single case of pyaemia has occurred since I came home last year, which result is certainly owing to the introduction of your antiseptic treatment.
Германия
Германияда Листер әдісін алғаш рет 1867 жылы Лейпцигте Карл Тьерш қолданды. Листердің тәсілін енгізген Тьерш өзінің нәтижелерін жарияламады, бірақ студенттеріне Листердің әдістерін үйретті. Оның үй хирургы Герман Георг Йозеф, абсцессі бар 16 науқаста оны сынап, жағымды нәтижелерге қол жеткізді. Йозеф өзінің нәтижелері бойынша Листер әдісінің құндылығын дәлелдейтін диссертация жазды, ол келесі жылы Лейпцигте таныстырылды. 1870 жылдың қаңтар айында Генрих Адольф фон Барделебен Берлиндегі Медициналық қоғамға нәтижелерді сипаттаған мақала ұсынды, бірақ олардың статистикалық бағалауын бермеді. Еуропалық континентте листершілдікті қабылдау Франко-Прус соғысы кезінде тоқтап қалды, бірақ бұл Листердің идеяларын дамытуға ең үлкен мүмкіндік болды. Соғыс басталған кезде Листер «Қазіргі соғыста жарақат алған сарбаздарға қолданылатын антисептикалық емдеу әдісі» атты кітапша жазды, онда соғыс даласында және әскери госпитальде қолданылуы мүмкін антисептикалық тәсілдің қарапайым жолы сипатталған. Кітапша бірден неміс тіліне аударылды, алайда ол маңызды өзгеріс жасамады. Германияда Листердің антисептикалық жүйесінің ең маңызды жақтауы – хирург және остеотомия маманы, Галле университетінде оқытқан Рихард фон Волкман болды. 1870 жылдың тамызында ол Франко-Прус соғысы кезінде 12 әскери госпиталь мен 1442 төсекке жауапты болды. 1871 жылдың қысында өзінің госпиталіне оралғанда, ол барлық палаталарда жұқпалы аурулармен ауырған науқастарды тапты. Ол осы тәжірибе туралы былай деп жазды:
The first use of Lister's method in Germany was by Karl Thiersch in Leipzig in 1867. Thiersch who practised Lister's approach since its introduction, never published his results but taught Lister's methods to his students. His house surgeon Hermann Georg Joseph, tested it on 16 patients who had abscesses, with favourable results. Joseph wrote a thesis on his results proving the value of the Lister method, which was presented in Leipzig the following year. In January 1870, Heinrich Adolf von Bardeleben presented a paper to the Berlin Medical Society that described the results but provided no statistical evaluation of those results. The adoption of Listerism on the European continent was halted during the Franco Prussian War, but it became the greatest opportunity to advance Lister's ideas. At the start of the war, Lister had written a pamphlet known as "A Method of Antiseptic Treatment Applicable To Wounded Soldiers in the Present War" that described a simplified technique of antiseptic that could be used on the battlefield and military hospital. The pamphlet was immediately translated into German, however it never made a material difference. By far the most important advocate for Lister's antiseptic system in Germany was the surgeon and Osteotomy specialist, Richard von Volkmann who taught at the University of Halle. In August 1870, he became surgeon general during the Franco Prussian War and was responsible for 12 army hospitals and 1442 beds. When he returned to his own hospital in the winter of 1871, he found large numbers of patients with infectious diseases throughout the ward. He wrote of the experience:
Ірі ампутациялардан және күрделі сынықтардан кейінгі өлім-жітім жыл сайын өсіп отырды. 1871 жылдың жазында, мен майданға кетпеген кезде, клиникада жарақат алғандардың көптігі байқалды. 1871-1872 жылдардың қысында қан улану және қызылшадан зардап шеккендердің саны соншалықты көп болды, мен мекемені уақытша жабу туралы өтініш беруді қарастырдым. Мәйітхана болмағандықтан, қаза тапқандар палаталардың астындағы жертөледе жатты.
The mortality after large amputations and complicated fractures grew year by year. In the summer of 1871, during my absence on the battlefield, the clinic was crowded by a large amount of injured. For eight months, in the winter of 1871 to 1872, the numbers of blood poisoning and rose disease victims were so great, that I considered applying for a temporary closure of the facility. Without a morgue, the dead stayed in the cellar beneath the wards
1872 жылы Волкман өзінің көмекшісі Макс Шедені Листердің клиникасына, оның жаңа әдістерін үйренуге жіберді. 1872 жылдың күзінде Шеде қайтып келгеннен кейін, Волкман Листердің жаңа әдістерін қолдана бастады. 1873 жылдың 16 ақпанында Теодор Биллротқа жазған хатында Волкман былай деп жазды:
In 1872, Volkmann sent his assistant Max Schede to visit Lister at his clinic, to learn his new techniques. Once Schede returned in the autumn of 1872, Volkmann began to use Lister's new techniques. On 16 February 1873, in a letter to Theodor Billroth, Volkmann wrote:
Өткен жылдың күзінен бері (1872) мен Листердің әдісін тәжірибеден өткізіп келемін. Алдын ала сынақтардың нәтижесінде, ескі «зақымдалған» ғимаратта жаралар қызба мен іріңсіз жазылып жатыр. 1874 жылдың сәуір айында Волкман «Антисептикалық окклюзивті таңғыштар және олардың жараның жазылу процесіне әсері» тақырыбында лекция оқыды, онда Листердің ықпалын егжей-тегжейлі сипаттады. Лекция Германияда танымал болды, сондықтан Листердің антисептикалық құралдары Германияда басқа дамыған елдерге қарағанда жылдам тарады. Германия хирургиясының конгресінде қатысушылар Листердің жұмысының нәтижелеріне қатты риза болды және оны Германияға шақырып, өз жұмысының нәтижелерін көруге шақырды. Листер континенттік турға шақыруды қабылдауға шешім қабылдады. 1875 жылдың көктемінде Листер Агнес, оның қарындасы және екі қызымен бірге Эдинбургтен кетіп қалды. Топ Франциядағы Канннан басталып, Италияның бірнеше қалаларын аралап, төрт күндік Венеция сапарымен аяқталды. Германияда Листер алғаш рет Нуссбаум басқарған «Allgemeines Krankenhaus» (жалпы аурухана) Мюнхенде болды. Мюнхенде Листер үшін жетпіс қонақтан тұратын мерекелік кеш өткізілді. Алайда Листерді ең салтанатты түрде Лейпцигте қарсы алды. Карл Тьерш басшылық еткен банкетке үш жүзден төрт жүзге дейін қонақ келді. Листер Берлинге барар алдында Халледегі Волкманнға барды, онда топты Шарите ауруханасында жұмыс істейтін және антисептиканы алғаш қолданған Генрих Адольф фон Барделебен күтіп алды.
since autumn of last year (1872), I have been experimenting with Lister's method Already, the first trials in the old 'contaminated' house, show wounds healing, uneventful, without fever and pus. In April 1874, Volkmann presented a lecture with the title: "About antiseptic occlusive bandages and their influence on the healing process of wounds" where he detailed the influence of Lister. The lecture became famous in Germany, to such an extent that Lister's antiseptics were established in Germany, faster than in any other developed country. At the German Congress of Surgery, the members were so enthused with the results of Lister's work, that they invited him to visit Germany and see first hand the results of his work. Lister decided to accept the invitation to a continental tour. In the spring of 1875, Lister along with Agnes, his sister in law and two nieces left Edinburgh. The group spent several weeks in a tour that began in Cannes in France, visited several cities in Italy and finished with a four day visit to Venice. The first place in Germany that Lister visited was the "Allgemeines Krankenhaus" (general hospital) in Munich, which was run by Nussbaum. A celebratory dinner was held in Munich for Lister, with seventy guests. However, it was in Leipzig where Lister received his most glorious reception. A banquet was held with between three and four hundred guests present, led by MC Karl Thiersch. Lister then visited Volkmann in Halle before visiting Berlin, where the group was entertained by Heinrich Adolf von Bardeleben, who worked at the Charité hospital and was one of the earliest adopters of antiseptics.
Кейінгі өмірі
1892 жылдың желтоқсанында Листер Париждегі Сорбоннада Пастердің 70 жылдық мерекесіне қатысты. 2500 адамға есептелген театр көрерменге толы болды, онда университет басшылығы, мемлекеттік министрлер, елшілер, Франция президенті Сади Карно және Франция институтының өкілдері бар еді. Сағат 10:30-да Пастер кіріп, салтанатты шараны бастады. Листер сөз сөйлеуге шақырылып, орнынан тұрғанда зор құрметке бөленді. Сөз сөйлегенде ол өзінің және хирургияның Пастерге деген алғылышын айтты. Кейін Жан Андре Риксенс бейнелеген сахнада Пастер алға қадам басып, Листердің екі жағынан сүйді. 1896 жылдың қаңтар айында Листер Пастердің денесі Пастер институтындағы мазарға қойылғанда қатысты. 1893 жылы, Италияның Рапалло қаласындағы көктемгі демалысының төртінші күні Агнес Листер жедел пневмониядан қайтыс болды. Листер әлі де Кингс колледжі ауруханасының палаталарына жауапкер болса да, жеке практикасымен айналысуын тоқтатты, сонымен қатар тәжірибелік жұмыстарға деген ынтасы да жойылды. Әлеуметтік жиындар шектелді. Оқу мен жазуға қызығушылығы азайды және діни күйзеліске түсті. 1895 жылдың 31 шілдесінде Листер Кингс колледжі ауруханасынан зейнеткерлікке шықты. Листерге шотланд суретшісі Джон Генри Лоример салған портрет сыйға тартылды, бұл оның әріптестерінің құрметі мен ықыласын білдіретін шағын шара болды. Осылайша ол патшаның медициналық үйінің аға хирургі болды. Оның қайтысынан кейін, ол оның орнына тағайындалған король Эдуард VII-ге қайта тағайындалды. 1902 жылдың 24 маусымында, 10 күндік аппендицит тарихымен және оң жақ төменгі бөлігінде анық ісік болған Эдуардты сэр Фредерик Тревс жоспарланған тәж кигізуге екі күн бұрын операция жасады. Сол кездегі барлық ішкі операциялар сияқты, корольға қажет болған аппендэктомия операциядан кейінгі инфекциядан қаза табу қаупі зор болды, сондықтан хирургтар Ұлыбританияның жетекші хирургиялық маманымен кеңеспей операция жасауға батылмады. Листер оларға ең соңғы антисептикалық хирургиялық әдістер туралы кеңес берді (олар оған сөзсіз ерді), және король аман қалды, кейін Листерге: «Егер сен және сенің жұмысың болмағанда, мен бүгін осында отырмас едім» деді. 1903 жылы Листер Лондонды қысып, Парк-хаустағы Уолмердің теңіз жағалаундағы ауылына көшті.
In December 1892, Lister attended the celebration in honour of the 70th birthday of Pasteur at the Sorbonne in Paris, The theatre, designed to hold 2500 people was crowded and included the university governing staff, ministers of state, ambassadors, the President of France Sadi Carnot and representatives from the Institut de France. At 10:30am, Pasteur entered beginning the ceremony. Lister, invited to give the address, received a great ovation when he stood up. In his speech, he spoke about the debt that he and surgery owed to Pasteur. In a scene that was captured later by Jean André Rixens, Pasteur strode forward and kissed Lister on both cheeks. In January 1896, Lister was present when Pasteur's body was laid in his tomb at the Pasteur Institute. In 1893, four days into their spring holiday in Rapallo, Italy, Agnes Lister died from acute pneumonia. While still responsible for the wards at Kings College Hospital, Lister's private practice ceased along with an appetite for experimental work. Social gatherings were severely curtailed. Studying and writing lost appeal for him and he sank into religious melancholy. On 31 July 1895, Lister retired from Kings College Hospital. Lister was presented with a portrait painted by Scottish artist John Henry Lorimer, in a small presentation, held in recognition of the affection and esteem that felt by his colleagues. thus becoming the senior surgeon in the Medical Household of the Royal Household of the sovereign. After her death the following year, he was re appointed as such to her successor, King Edward VII. On 24 June 1902, with a 10 day history of appendicitis with a distinct mass on the right lower quadrant, Edward was operated on by Sir Frederick Treves two days before his scheduled coronation. Like all internal surgery at the time, the appendectomy needed by the King still posed an extremely high risk of death by post operational infection, and surgeons did not dare operate without consulting Britain's leading surgical authority. Lister obligingly advised them in the latest antiseptic surgical methods (which they followed to the letter), and the King survived, later telling Lister, "I know that if it had not been for you and your work, I wouldn't be sitting here today." In 1903, Lister left London to live in the coastal village of Walmer at Park House.
Өлім
Лорд Листер 1912 жылғы 10 ақпанда 84 жасында өзінің елдік үйінде қайтыс болды. Листердің жерлеу рәсімі 1912 жылғы 16 ақпанда сағат 13:30-да Вестминстер аббаттығында өткізілді, бұл үлкен қоғамдық аза тұру шарасы болды. Оның денесі үйінен шығарылып, Әйеттің (St. Faith) шағын шіркеуіне жеткізілді, ал Германия императоры Вильгельм II атынан Германия елшісі граф Пол Вольф Меттерних орхидеялар мен лилиялардан гүл шоғын қойды. Қызмет басталмас бұрын Фредерик Бридж Генри Перселлдің музыкасын, Шопеннің аза тұру маршын және Бетховеннің Tres Aequili шығармасын орындады. Содан кейін денесі биік катафалкқа қойылды, онда оның Еңбегі үшін ордені, Пруссияның Pour le Mérite ордені және Даннеброг орденінің Ұлы кресі қойылды. Кейін оны Джон Уильям Струт, Арчибальд Примроуз, Руперт Гиннес, Арчибальд Гейки, Дональд МакАлистер, Уотсон Чейне, Годли және Фрэнсис Митчелл Кейрд сияқты бірнеше шатыршылар көтеріп алып, сағат 16:00-да Лондонның Хэмпстед зиратына жеткізді. Листердің денесі орталық шіркеудің оңтүстік-шығыс бұрышындағы жер учаскесіне жерленді, оған оның отбасы мен достарының кішкентай тобы қатысты. Сол күні «Таймс» газетінде әлемнің түкпір-түкпірінен келген ғылыми қоғамдардың көптеген құрмет көрсетулері жарияланды. Сол күні Эдинбургтегі Сент-Джайлс соборында еске алу рәсімі өтті. Глазго университеті 1912 жылғы 15 ақпанда Бьют залында еске алу шарасын өткізді. Вестминстер аббаттығының солтүстік трансептіне Листердің мәрмәрден жасалған медальоны орнатылды, ол Дарвин, Стокс, Адамс және Уотт сияқты тағы төрт көрнекті ғалыммен қатар тұр.
Lord Lister died on 10 February 1912 at his country home at the age of 84. The first part of Lister's funeral was a large public service held at Westminster Abbey, which took place at 1.30 pm on 16 February 1912. His body was moved from his house and taken to The Chapel of St. Faith and a wreath of orchids and lilies was placed by the German ambassador Count Paul Wolff Metternich on behalf of the German Emperor Wilhelm II. Before the start of the service, Frederick Bridge played the music of Henry Purcell, the funeral march by Chopin and Beethoven's Tres Aequili. The body was then placed on a high catafalque, where his Order of Merit, Prussian Pour le Mérite and Grand Cross of the Order of the Dannebrog were placed. It was then borne by several pallbearers including John William Strutt, Archibald Primrose, Rupert Guinness, Archibald Geikie, Donald MacAlister, Watson Cheyne, Godlee and Francis Mitchell Caird where the catafalque was conveyed to Hampstead Cemetery in London, reaching it at 4pm. Lister's body was then buried in a plot in the south east corner of the central chapel, attended by a small group of his family and friends. Many tributes from learned societies all over the world were published in The Times on that day. A memorial service was held in St Giles' Cathedral in Edinburgh on the same day. Glasgow University held a memorial service in Bute Hall on 15 February 1912. A marble medallion of Lister was placed in the north transept of Westminster Abbey, which sits alongside four other noted men of science, Darwin, Stokes, Adams, and Watt.
Листер ескерткіш қоры
Лорд Листер қайтыс болғаннан кейін, Корольдік қоғам лорд Листердің құрметіне, қоғамдық мүдде үшін ақша жинау мақсатында Лорд Листердің естелік қорын құрды. Бұл, хирургтерге берілетін ең жоғары награда саналатын Листер медалінің негізіне айналды.
Following his death, the Lord Lister Memorial Fund was established by the Royal Society as a public subscription to raise monies for the public good in honour of Lord Lister. It led to the founding of the Lister Medal, considered the most prestigious prize that can be awarded to a surgeon.
Марапаттар мен құрметтер
1883 жылғы 26 желтоқсанда королева Виктория Листерді Миддлсекс графтығындағы Сент-Марилебон приходындағы Парк-Кресентте баронеттік шен берді. 1885 жылы ол Пруссияның ең жоғары ордені – Pour le Mérite орденімен марапатталды. Бұл орден 30 тірі неміс және олармен тең шетелдіктерге ғана берілетін. 1897 жылғы 8 ақпанда Ол Дорсет графтығындағы Лайм-Регистің бароны Листер ретінде жұртына көтерілген кезде тағы да құрметке ие болды. 1902 жылғы 26 маусымда (Эдуард VII патшаның тәж кию күні) жарияланған 1902 жылғы құрмет көрсету тізімінде Лорд Листер жеке кеңесші болып тағайындалды және жаңа Ардагерлік орденінің (OM) алғашқы мүшелерінің бірі атанды. Ол 1902 жылғы 8 тамызда корольден орденін алды және 1902 жылғы 11 тамызда Букингем сарайында Құпия кеңес мүшесі болып ант берді. 1902 жылдың желтоқсанында Дания королі Листерге Данеброг орденінің Ұлы кресті атағын берді, бұл оған кейінгі барлық құрметтерінен де артық қуаныш сыйлады.
On 26 December 1883, Queen Victoria created Lister a baronet, of Park Crescent in the parish of St Marylebone in the county of Middlesex. In 1885, he was awarded the Pour le Mérite, the highest Prussian order of merit. The order was restricted to 30 living Germans and as many foreigners. On 8 February 1897, he was further honoured when Her Majesty raised him to the peerage as Baron Lister, of Lyme Regis in the county of Dorset. In the 1902 Coronation Honours list published on 26 June 1902 (the original day of King Edward VII's coronation), Lord Lister was appointed a privy counsellor and one of the original members of the new Order of Merit (OM). He received the order from the King on 8 August 1902, and was sworn a member of the Privy Council at Buckingham Palace on 11 August 1902. In December 1902, the King of Denmark bestowed upon Lister the Knight of the Grand Cross of the Order of the Dannebrog, an Order of chivalry that gave him more pleasure than any of his later honours.
Медальдар
Өмір бойы Листер өз жетістіктері үшін көптеген медальдармен марапатталды. 1890 жылдың мамыр айында Листерге Эдинбург университетінің терапия саласындағы Камерон сыйлығы табысталды, бұл сыйлыққа Эдинбургтегі Синод залында өткен қысқаша сөз сөйлеу немесе лекция оқу міндеті кірді.
Throughout his life, Lister was awarded a number of medals for his achievements. In May 1890, Lister was awarded the Cameron Prize for Therapeutics of the University of Edinburgh, that included the delivery of a short oration or lecture, that was held at the Synod Hall in Edinburgh.
Академиялық қоғамдар
Листер 1880-1888 жылдар аралығында Англия Корольдік хирургтар колледжінің мүшесі болды. 1877 жылы Листерге неміс табиғаттанушылар қоғамының Котениус медалі табысталды. 1886 жылы ол колледждің вице-президенті болып сайланды, бірақ президенттік лауазымға ұсынылудан бас тартты, себебі ол қалған уақытын одан әрі зерттеулерге арнағысы келді. 1887 жылы Листер «Хирургиядағы антисептикалық емдеудің қазіргі жағдайы» тақырыбында Брэдшоу лекциясын оқыды. 1897 жылы Листер колледждің ең жоғары наградасы – Алтын медальмен марапатталды. Листер 1860 жылы Корольдік қоғамға мүше болып сайланды. Ол 1881 және 1883 жылдар аралығында Корольдік қоғам кеңесінің сенімді мүшесі қызметін атқарды. Он жыл өткен соң, 1893 жылдың қараша айында Листер екі жылға қоғамның сыртқы хатшысы лауазымына сайланды, ол шотланд геологы сэр Арчибальд Гейкиенің орнын басты. 1895 жылы ол лорд Келвиннің орнын басып, Корольдік қоғамның президенті болып сайланды. Ол 1900 жылға дейін бұл лауазымды атқарды. 1893 жылдың наурыз айында Листер Пастерден, Феликс Гюйоннан және Чарльз Бушардан телеграмма алды, онда оның Ғылым академиясының мүшесі болып сайланғаны туралы хабарланды. Листер 1893 жылы Америка өнер және ғылым академиясының халықаралық құрметті мүшесі, 1897 жылы Америка философиялық қоғамының халықаралық мүшесі және АҚШ Ұлттық ғылым академиясының халықаралық мүшесі болып сайланды.
Lister was a member of the Royal College of Surgeons of England between 1880 and 1888. In 1877, Lister was awarded the Cothenius Medal of the German Society of Naturalists. In 1886, he was elected vice president of the college, but declined the nomination for office of president, as he wished to devote his remaining time to further research. In 1887, Lister presented the Bradshaw lecture with a lecture titled "On the Present Position of Antiseptic Treatment in Surgery". In 1897, Lister was awarded the College Gold Medal, their highest honour. Lister was elected to the Royal Society in 1860. He served as a trustee on the Royal Society council between 1881 and 1883. Ten years later, in November 1893 Lister was elected for two years, to the position of foreign secretary of the society, succeeding the Scottish geologist Sir Archibald Geikie. In 1895, he was elected president of the Royal Society succeeding Lord Kelvin. He held the position until 1900. In March 1893, Lister received a telegram from Pasteur, Félix Guyon and Charles Bouchard that informed him he had been elected an associate of the Academie des Sciences. Lister was elected an International Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1893, an International Member of the American Philosophical Society in 1897, and an International Member of the United States National Academy of Sciences.
Ескерткіштер мен мұра
1903 жылы Британдық алдын алу медицинасы институты Листердің құрметіне Листер атындағы алдын алу медицинасы институты деп қайта аталды. Бұл ғимарат, тағы бір іргелес ғимаратпен бірге, қазіргі Челсидегі Листер ауруханасын құрайды, ол 1985 жылы ашылды. Глазго корольдік ауруханасындағы цитопатология, микробиология және патология бөлімдері орналасқан ғимарат, ауруханадағы оның еңбегін мойындау үшін Листердің құрметіне аталды. Гертфордширдегі Стивенэйдж қаласындағы Листер ауруханасы оның атымен аталады. Листердің есімі Лондон гигиена және тропикалық медицина мектебінің фризінде бейнеленген 23 адамның қатарында, бірақ фриз үшін аттарды таңдаған комиссия, кейбір аттардың неге таңдалғаны және басқаларының неге таңдалмағаны туралы түсіндірме бермеді. Листер Ұлыбританияда Лондонда қоғамдық ескерткіші бар екі хирургтың бірі – Листер мен Джон Хантер. Томас Броктың 1924 жылы қоладан жасаған Листердің мүсіні Портленд-плейстің солтүстік жағында орналасқан. Гласгоудағы Келвингроув паркінде гранит тұғырға орнатылған Листердің қоладан жасалған мүсіні бар, оны 1924 жылы Джордж Генри Паулин жасаған. Ол Лорд Келвиннің мүсініне жақын тұр. 1901–1904 жылдардағы «Дискавери» экспедициясы Антарктидадағы Корольдік қоғамның ең биік нүктесін Листер тауы деп атады. 1879 жылы Listerine антисептигі (алғаш хирургиялық антисептик ретінде жасалған, бірақ қазір ауыз су ретінде танымал) оның американдық ойлап табушысы Джозеф Лоуренс Листердің құрметіне аталды. Оның құрметіне аталған микроорганизмдердің қатарында J. H. H. Pirie атымен аталатын Listeria патогенді бактериялар туысы бар, оның өкілі – тамақ арқылы жұғатын Listeria monocytogenes, сондай-ақ 1906 жылы Эдуард Адольф Вильгельм Янн сипаттаған Listerella шырыш саңырауқұлақ туысы. Листер 1936 жылы «Оскар» сыйлығын жеңіп алған Халивелл Хоббстың «Луи Пастердің тарихы» фильмінде бейнеленген. Фильмде Листер – микробиологтың, көбінесе жаугершілікке толы медициналық қауымдастықтағы ең белгілі қолдаушыларының бірі және оның құрметіне өткізілген салтанатта баяндама жасаушы. 1965 жылдың қыркүйегінде Гринлистің Глазго корольдік ауруханасында оның жасаған антисептикалық операциясының 100 жылдығына орай Листерді құрметтеу үшін екі почта маркасы шығарылды, бұл осындай емдеудің алғашқы тіркелген жағдайы болды.
In 1903, the British Institute of Preventive Medicine was renamed Lister Institute of Preventive Medicine in honour of Lister. The building, along with another adjacent building, forms what is now the Lister Hospital in Chelsea, which opened in 1985. The building at Glasgow Royal Infirmary which houses the cytopathology, microbiology, and pathology departments was named in Lister's honour to recognise his work at the hospital. The Lister Hospital in Stevenage, Hertfordshire is named after him. Lister's name is one of 23 people featured on the frieze of the London School of Hygiene & Tropical Medicine – although the committee which chose the names to include on the frieze did not provide documentation about why certain names were chosen and others were not. Lister is one of only two surgeons in the United Kingdom who have the honour of having a public monument in London, Lister and John Hunter. The statue of Lister, created by Thomas Brock in bronze in 1924, stands at the north end of Portland Place. There is a bronze statue of Lister, mounted on a granite base in Kelvingrove Park, Glasgow that was sculpted by George Henry Paulin in 1924. It sits next to the statue of Lord Kelvin. The Discovery Expedition of 1901–1904 named the highest point in the Royal Society Range, Antarctica, Mount Lister. In 1879, Listerine antiseptic (developed as a surgical antiseptic but nowadays best known as a mouthwash) was named by its American inventor, Joseph Lawrence, to honour Lister. Microorganisms named in his honour include the pathogenic bacterial genus Listeria named by J. H. H. Pirie, typified by the food borne pathogen Listeria monocytogenes, as well as the slime mould genus Listerella, first described by Eduard Adolf Wilhelm Jahn in 1906. Lister is depicted in the Academy Award winning 1936 film The Story of Louis Pasteur, by Halliwell Hobbes. In the film, Lister is one of the beleaguered microbiologist's most noted supporters in the otherwise largely hostile medical community, and is the key speaker in the ceremony in his honour. Two postage stamps were issued in September 1965 to honour Lister on the centenary of his antiseptic surgery at the Glasgow Royal Infirmary of Greenlees, the first ever recorded instance of such treatment.
Жозеф Листер
Листердің жинақталған еңбектерінің екі томы, оларды сэр Гектор Чарльз Кэмерон, сэр У. Уотсон Чейне, Рикман Дж. Годли, С. Дж. Мартин және Доусон Уильямс дайындаған:
Two quarto volumes of Lister's collected papers, that were prepared by Sir Hector Charles Cameron, Sir W. Watson Cheyne, Rickman J. Godlee, C. J. Martin and Dawson Williams: