Кіріспе

Италия композиторы (1691 - 1761) Франческо Фео (1691 - 28 қаңтар 1761) - негізінен операларымен танымал болған итальян композиторы. Ол Неаполде дүниеге келіп, қайтыс болды, оның операларының көпшілігі осы жерде тұсаукесерленді.

Өмір

Фео 1704 жылы 3 қыркүйекте Неаполдегі Санта-Мария-делла-Пиета консерваториясында музыка оқыды. Ол кездескен композиторлар арасында Леонардо Лео, Джузеппе де Мажо (кейін оның немересіне үйленетін) және Николо Джоммелли болды. Оның алғашқы мұғалімі Андреа Бассо болды, ал 1705 жылдан кейін жаңадан тағайындалған Никола Фаго болды. Фео 1712 жылға дейін консерваторияда болды. 1713 жылы ол өзінің алғашқы операсы Lamor tirannico, ossia Zenobia (Тирраникалық махаббат немесе Зенобия) және 1714 жылғы карнавал үшін Il martirio di Santa Caterina (Мысырдың Киелі Екатеринаның шейіт болуы) ораторийін ұсынды. Оның атағы жергілікті шіркеулер үшін қасиетті шығармалармен, мысалы 1718 жылы Missa defunctorum (Requiem Mass) және Неаполде сахналанған басқа композиторлардың операларын орындау үшін оның речитативтері, ариялары мен комикалық көріністерімен көбейе бастады. 1719 жылы Фео "La forza della virtù" (Құрмет күші) деп аталатын шығармасын, ал 1720 жылы "Teuzzone seria" операсын жазды. Шынайы атақ тек 1723 жылы Сан-Бартоломео театры үшін "Сифакс, Нумидия патшасы" операсымен келді. Либретто Неаполге жаңа келген 25 жасар Пьетро Метастасионың драмалық музыкаға алғашқы әрекеті болды. Оның танымалдылығы артып келе жатқан Фео Санто-Онофрио Порта-Капуана консерваториясында мұғалім болып тағайындалды, онда ол Габриэле Протамен бірге жұмыс істеді және Никола Гриллодан орын алды. Алдағы он алты жылда ол Неапольдегі ең маңызды ұстаздардың бірі ретінде танылды. Сант-Онофриодағы студенттерінің арасында Николо Джоммелли, Никола Сабатино, Маттео Капраника және Дженнаро Манна болды. 1739 жылы ол Сант-Онофриодан шығып, жаңадан зейнеткерлікке шыққан Франческо Дюрантенің орнына Консерватория деи Повери ди Гесу Кристода сабақ берді. Фео 1743 жылға дейін сонда қалады, оған Альфонсо Кагги және кейіннен Джироламо Абос көмектесті. Ол жерде болған кезінде ол Джакомо Инсангуин мен Джан Франческо де Маджоға сабақ берді. Фео 1723-1743 жылдар аралығында өзінің ораторияларының көпшілігін, сондай-ақ кантаталарының жақсы бөлігін және басқа да көптеген қасиетті музыканы жазды. Оның ең танымал ораториосы Сан Франческо Салезио, Апостол дель Шаблай (Сан Франциск Сальский, Шаблай елшісі, 1734), ол келесі жиырма жылда Италияда көптеген рет орындалады. Рим мен Турин үшін тағы алты опера сериясы мен бірнеше интермедзо жазды. Оның досы Джованни Баттиста Перголезиге 1734 жылы Cavalieri della Vergine dei Dolori жаңа Stabat Mater жазуға тапсырыс бергендей, Феоға Scarlatti жазған қазір сәнсіз болғанды ауыстыру тапсырылды. Фео 1738 жылы Мадридке арналған Оресте мен Полиница серенатын жазды, ал Прагадағы Қасиетті Крест аталарына ол "La distruzione dell'esercito dei Cananei con la morte di Sisara" ("Канаандық әскердің жойылуы және Сисараның өлімі", 1739) ораториясын жазды. Соңғы операсы "Арсац" 1740 жылы Туринде "Регио" театрының қайта ашылуында орындалды. Оның соңғы ораториясы "Рут" 1743 жылы Римде орындалды. 1743 жылы Poveri di Gesù Cristo жоюға және семинарияға айналдырылды. Фео оқытушылықтан зейнеткерлікке шықты, бірақ Неаполидегі шіркеулер үшін қасиетті музыканы құрастыруды жалғастырды, соның ішінде 1726 жылы маэстро ди капелла болды. Соңғы автографы - 1760 жылы тенор мен струндық аспаптарға жазылған Quoniam tu solus sanctus (Сен ғана қасиеттісің) композициясы.