Кіріспе

Өліп кеткен жыландар туысы Haasiophis, Haasiophis terrasanctus түрінен тұрады, бұл артқы аяқтары бар жыландардың жойылған туысы. Бұл арғы аяқтары бар деп танылған үш Cenomanian жыландардың бірі.

Этимология

Бұл тұқым Ейн Ябрудтың қазбалары бойынша жұмыс бастаған және өлімінен бұрын тұқымның сипаттамасын бастаған марқұм палеонтолог Георг Хаастың құрметіне аталған. Бұл жер - аз энергиялы теңіз платформасы ортасында жиналған әк тас карбонаты. Иерусалимдегі Еврей университетінің коллекциясында HUJ Pal түрінде сақталған H. terrasanctus түрінің жалғыз белгілі үлгісі. EJ 695., 88 см, құйрығының ұшы ғана жоқ, және кішкентай жылан болып саналады.

Бас сүйегі

Бас сүйегі жақсы сақталған, бірақ аздап сығымдалған. Типтің сипаттамасында бас сүйегінің түтік жыландарда кездесетіндей базальды белгілері мен макростомандарда кездесетін жоғары дәрежелі белгілері бар екені сипатталады. Бас сүйегінде тістері жоқ шағын премаксилла бар, ал жоғарғы жақ сүйегінде, ауыз сөресінде, птеригоид және дентар сүйектерінде 73 75 тіс бар. Бас сүйегінің орбиталды алды аймағы кішкентай және жұқа, питонинді жыландардың орбиталды алды аймағына ұқсас. Бас сүйегінің алдыңғы және алдыңғы сүйектерінің байланысы Пахирахис туысы мен туысы жоқ Динилизияда кездесетіндермен өте ұқсас. Үлгінің құйрығы жоқ болғандықтан, жалпы омыртқа саны 199, сонымен қатар 200-ден бір бөлігінің сынықтары, ал кеуде қуысы 5-тен 154-ші омыртқаға дейін созылады. Лимфапофиздер (арқалы "клоакальды" қабырғалар) 155-ші омыртқадан бастап 160-шы омыртқаға дейін жалғасады. 45 48-ші және 105 108-ші омыртқалардың қабырғаларында пахиостоз, сүйектің қалыңдауы мен өсу белгілері бар.

Артқы аяқтары

Пахирахис туысына жататын Хаазиофис та құлтық қабырғасы мен омыртқасы жоқ. Пахирахис сияқты омыртқа бағанасы мен таз белдеуінің арасындағы байланыстың сақталған белгілері жоқ. Жазылмалы белдік сүйектердің үстінен жабылып, көрінетін бөлшектер азаяды. Үлгідегі рентген суреттерден H. terrasanctus-тың Пахирахис-ке ұқсас қарапайым трирадиатты екені анықталады. Екі жамбас сүйектері де үлгіде сақталған, бірақ оң аяқтың қалған бөлігі жоқ. Сол жақ зеугоподиум, тарс, құйрық сүйегі мен фибула сақталған, бірақ құйрық сүйегі сәл бұзылып қалған. Аяқ үш тарсалдық сүйекшеден және бес метатарсалдан тұрады. Тарс сүйектерінің бір-бірімен тіршілік кезінде байланысқандығы туралы белгілер жоқ. Екі және үшінші метатарсальдың артында екі фаланганың іздері байқалады.

Таксономиялық орны

Хаазиофистің бірнеше скелеттік белгілері Хаазиофистің Пахирахистің жас үлгісі екенін көрсетеді. Жалпы көлемі кішкентай, тарс сүйектерінің дамымауы, пахиостоздың аз болуы және бүйір сүйегі мен фибуланың үлкен пропорционалды мөлшері - бұл жасөспірімдердің барлық мүмкін қасиеттері. Алайда Пахирахис пен Хаазиофистің бас сүйегі мен тіс құрылымы бір-бірінен айтарлықтай ерекшеленеді. Пахирахистің жүйке тікенектері салыстырғанда әлдеқайда биік, ал қабырға пішіні мүлдем ерекше. Сондықтан, өте жақын туыс деп қарастырылса да, екеуі әртүрлі тұқым. Бас сүйегінің ерекшеліктерін кладистік талдау негізінде Хаазиофис және оның бауырлас туыстары жыландардың макростоматан кладының бауырлас тобы немесе базальды мүшелері ретінде көрсетіледі. Бұл скелеттің жалпы сипаттамаларымен расталады. Алайда, артқы аяқтардың болуы бұл орналасуда проблема тудырады. Пахиофидтердегі артқы аяқтардың болуы туралы екі негізгі идея бар. Біріншісі - аяқсыз ата-бабалардан қол-аяқтарды қайта алу, ал екіншісі - жыландарда аяқ жоғалтудың бірнеше эпизодтарының болуы. Өкінішке орай, Pachyophiidae туысына жататын үлгілердің қазіргі саны және жыланның эволюциялық таксономиясының күрделілігі бір нұсқаны екіншісіне қарағанда артық көруге жеткіліксіз.