Кіріспе
Елазмозаврлар (/ɪ/, /l/æ/z/m/ə/'s/ɔːr/ə/s/, /m/oʊ/) – Солтүстік Америкада 80,5 миллион жыл бұрын, соңғы креда кезеңінің Кампан сатысында өмір сүрген плезиозаврлар туысы. Алғашқы үлгі 1867 жылы АҚШ-тың Канзас штатындағы Форт-Уоллес маңынан табылып, американдық палеонтолог Эдвард Дринкер Коупқа жіберілді, ол 1868 жылы оны E. platyurus деп атады. Туыстың атауы "жұқа тақталы рептилия" дегенді білдіреді, ал түр атауы "жазық құйрықты" дегенді білдіреді. Коуп бастапқыда Элазмозаврдың қаңқасын бас сүйегі құйрығының ұшында орналасқан етіп қайта құрастырды, бұл қателік палеонтолог Отниел Чарльз Маршпен мысқылданды және олардың "Сүйек соғыстары" бәсекелестігінің бір бөлігіне айналды. Бүгінгі күні тек бір толық емес Элазмозавр қаңқасы белгілі, ол фрагментті бас сүйегінен, омыртқадан және кеуде және жамбас белдеулерінен тұрады. Қазіргі таңда бір ғана түр танылған; ал басқа түрлер жарамсыз деп есептеледі немесе басқа туыстарға жатқызылды. Шамамен ұзындығы бар Элазмозавртың денесі ағымдық пішіндес, күрек тәрізді аяқтары, қысқа құйрығы, кішкентай басы және өте ұзын мойны болған. Мойнының өзі шамамен ұзын болған. Бас сүйегі жұқа және үшбұрышты, алдыңғы бөлігінде үлкен, тіс тәрізді тістері, ал артқы бөлігінде кішкентай тістері болған. Жоғарғы жақ сүйегінің әрбір премаксилласында алты тісі, ал максциллада 14, төменгі жақ сүйегінің тіс сүйегінде 19 тісі болуы мүмкін. Көптеген мойын омыртқалары бүйірден қысылып, бүйірінде бойлық қырлы немесе кілелі болған. Elasmosauridae тұқымы Elasmosaurus туысына негізделген, бұл ұзын мойынды плезиозаврлар тобының алғашқы танылған өкілі. Элазмозавридтер су ортасына жақсы бейімделген және жүзу үшін қанаттарын пайдаланған. Бұрынғы бейнелеулерден айырмашылығы, олардың мойнында икемділік аз болған және су бетінен жоғары көтеріле алмаған. Ұзын мойнының қандай мақсатта қолданылғаны белгісіз, бірақ ол тамақтануда рөл атқарған болуы мүмкін. Элазмозавридтер, әдетте, ұсақ балықтар мен теңіз омыртқасыздарымен қоректенген, оларды ұзын тістерімен ұстап, ал тамақтың қорытылуына көмектесу үшін гастролиттерді (асқазан тастарын) пайдаланған болуы мүмкін. Элазмозавр Батыс ішкі теңіз жолының теңіз шөгінділерін көрсететін Пьер Шеле формациясынан белгілі.
Elasmosaurus (/ɪ/,/l//æ//z//m//ə/'/s//ɔːr//ə//s//, // //m//oʊ// /) is a genus of plesiosaur that lived in North America during the Campanian stage of the Late Cretaceous period, about 80.5million years ago. The first specimen was discovered in 1867 near Fort Wallace, Kansas, US, and was sent to the American paleontologist Edward Drinker Cope, who named it E. platyurus in 1868. The generic name means "thin plate reptile", and the specific name means "flat tailed". Cope originally reconstructed the skeleton of Elasmosaurus with the skull at the end of the tail, an error which was made light of by the paleontologist Othniel Charles Marsh, and became part of their "Bone Wars" rivalry. Only one incomplete Elasmosaurus skeleton is definitely known, consisting of a fragmentary skull, the spine, and the pectoral and pelvic girdles, and a single species is recognized today; other species are now considered invalid or have been moved to other genera. Measuring in length, Elasmosaurus would have had a streamlined body with paddle like limbs, a short tail, a small head, and an extremely long neck. The neck alone was around long. Along with its relative Albertonectes, it was one of the longest necked animals to have lived, with the second largest number of neck vertebrae known, 72, 4 fewer than Albertonectes. The skull would have been slender and triangular, with large, fang like teeth at the front, and smaller teeth towards the back. It had six teeth in each premaxilla of the upper jaw, and may have had 14 teeth in the maxilla and 19 in the dentary of the lower jaw. Most of the neck vertebrae were compressed sideways, and bore a longitudinal crest or keel along the sides. The family Elasmosauridae was based on the genus Elasmosaurus, the first recognized member of this group of long necked plesiosaurs. Elasmosaurids were well adapted for aquatic life, and used their flippers for swimming. Contrary to earlier depictions, their necks were not very flexible, and could not be held high above the water surface. It is unknown what their long necks were used for, but they may have had a function in feeding. Elasmosaurids probably ate small fish and marine invertebrates, seizing them with their long teeth, and may have used gastroliths (stomach stones) to help digest their food. Elasmosaurus is known from the Pierre Shale formation, which represents marine deposits from the Western Interior Seaway.
Зерттеу тарихы
1867 жылдың басында американдық әскери хирург Теофилус Х. Тернер және армияның барлаушысы Уильям Комсток Форт-Уоллес, Канзас маңындағы тау жыныстарын зерттеді, онда олар Юнион Пасифик теміржолының салынысы кезінде орналасқан еді. Форт-Уоллес қаласының солтүстік-шығысында, МакАлластердің жанында, Тернер Пьер-Шейл тауларының бір шатқалынан ірі рептилияның сүйектерін тапты. Маусым айында Тернер үш омыртқаның қалдықтарын теміржол экспедициясының мүшесі, американдық ғалым Джон ЛеКонтеге анықтау үшін шығысқа алып кетуге берді. Желтоқсан айында ЛеКонте бұл омыртқалардың бір бөлігін Филадельфиядағы Табиғи ғылымдар академиясына (ANSP, 2011 жылдан бастап Дрексель университетінің Табиғи ғылымдар академиясы деп аталады) американдық палеонтолог Эдвард Дринкер Коупқа тапсырды. Оларды Еуропадағы кез келген плезиозаврдан үлкен плезиозаврдың қалдықтары деп таныған Коуп Тернерге хат жазып, үлгінің қалған бөлігін ANSP есебінен жеткізуді сұрады. 1867 жылдың желтоқсанында Тернер және Форт-Уоллестен басқалар бұл жерге оралып, омыртқа бағанасының көп бөлігін, сондай-ақ басқа сүйектерді қамтитын конкреццияларды тапты. Материалдың жалпы салмағы 400 кг-ға жуық болды. Коуп сүйектерді қалай жинауға қатысты нұсқауларды жіберді, содан кейін олар сабанмен төселген жәшіктерге салынып, әскери вагонмен теміржолға, ол әлі фортқа жетпеген еді, шығысқа жіберілді. 1868 жылдың наурыз айында үлгі теміржолмен Филадельфияға жеткізілді, содан кейін Коуп оны асығыс тексерді; ол наурыз айында өткен ANSP отырысында осы жаңалықты жариялады және оны Elasmosaurus platyurus деп атады. Elasmosaurus деген туыс атауы "жіңішке пластинкалы жорғалаушы" дегенді білдіреді, бұл стернальды және таздық аймақтарының "пластинкалы" сүйектеріне сілтеме жасайды, ал түр атауы platyurus "жазық құйрықты" дегенді білдіреді, бұл қысылған "құйрыққа" (іс жүзінде мойын) және омыртқалардың қабаттарына сілтеме жасайды. 1986 жылы голотиптік қаңқаның үш өлшемді реконструкциясы аяқталды және қазір ANSP-де көрсетіледі. Бұл көшірме кейіннен Triebold Paleontology Incorporated компаниясымен көшірілді және басқа музейлерге таратылды. Форт-Уоллес мұражайындағы көшірме шамамен екі метрлік ұзындықты құрайды. 2018 жылы Дэвидсон мен Эверхарт осы қазбалардың жоғалуына әкелген оқиғаларды зерттеді және Уотерхаустың 1869 жылғы шеберханасының суретінде едендегі конкрецциялар көрсетілгенін анықтады, бұл Эласмозаврдың дайын емес белбеулері болуы мүмкін. Олар сонымен қатар Палеозой мұражайының эскиздері Эласмозаврдың үлгісі бастапқыда ұзын "құйрықпен" көрінетінін, бірақ кейіннен ұзын мойынмен жаңартылғанын көрсеткенін атап өтті. Дэвидсон мен Эверхарт белбеудің қалдықтары Хокинстің шеберханасында жойылған болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Голотипке тиесілі болуы мүмкін қазбаларды американдық геолог Бенджамин Франклин Мадж 1871 жылы тапты, бірақ содан бері жоғалған болуы мүмкін. 2007 жылы колумбиялық палеонтологтар Лесли Ноэ мен Марсела Гомес Перес қосымша элементтердің типтік үлгіге немесе тіпті Эласмозаврға тиесілі екендігіне күмән білдірді. Олар холотипте жоқ элементтер ауа райының әсерінен жоғалған немесе жиналмаған болуы мүмкін екенін, сондай-ақ бөлшектер тасымалдау немесе дайындау кезінде жоғалған немесе зақымдалған болуы мүмкін екенін түсіндірді. Гастролиттер жиналған кезде танылмаған болуы мүмкін, өйткені мұндай тастар плезиозаврдан он жылдан кейін ғана табылды деп хабарланған. 2017 жылы Сакс пен Йоахим Ладвиг Германияның Шлезвиг-Гольштейн қаласында орналасқан Кронсмурдың жоғарғы Кампаниясынан алынған фрагментарлық эласмозавр қаңқасы Эласмозаврға тиесілі болуы мүмкін деп болжады. Сол скелеттің қосымша бөліктері Гамбург университетінің Геология институтында, сондай-ақ жеке коллекцияларда сақталған. Бірге алғанда, үлгі мойын, арқа және құйрық омыртқаларынан, фалангалардан, тістен, аяқ-қол элементтерінен, 110 гастролиттен және анықталмаған фрагменттерден тұрады.
Сипаттама
Эласмозаврдың жалғыз белгілі үлгісі (голотиптік үлгісі ANSP10081) фрагментті және көптеген элементтері жоқ болса да, туыс эласмозавридтер оның тығыз, ағымдалатын денеге, ұзын, ескек тәрізді аяқ-қолдарға, қысқа құйрыққа, пропорционалды түрде кішкентай басқа және өте ұзын мойынға ие болғанын көрсетеді. Эласмозаврдың мойнының ұзындығы шамамен етеді; осылайша, Эласмозавр және оның туысы Альбертонектс – мойны ең ұзын жануарлардың бірі болды, олардың мойын омыртқаларының саны белгілі омыртқалы жануарлардың арасында ең көп. Басқа эласмозавридтер сияқты, Эласмозаврдың да жұқа, үшбұрышты бассүйегі болған. Мұрыны дөңгелек және жоғарыдан қарағанда жартылай шеңберге ұқсас, ал премаксиллалар (жоғарғы жақ сүйегінің алдыңғы бөлігін құрайтын) орталық сызықта төменгі қырлы болған. Эласмозаврдың тістерінің санының қанша екені фрагментті жағдайына байланысты белгісіз. Оның әр премаксилласында алты тісі болған, ал сақталған тістері үлкен тістер сияқты қалыптасқан. Премаксилла тістерінің саны Эласмозаврды алғашқы плезиозауроидтерден және көптеген басқа эласмозауридтерден ерекшелендірді, олардың тістері көбінесе аз болды. Алдыңғы екі тіс келесілерінен кішірек болды және төменгі жақ сүйектерінің тіс тістеріндегі алғашқы екі тістің арасында орналасқан. Төменгі жақтың алдыңғы бөлігінің тістері үлкен тістер болды, ал жақтың артқы бөлігіндегі тістер кішкентай болған сияқты. Эласмозауридтердің тістері әдетте гетеродонт (жақтардың бойында біркелкі емес) болды, тістер алдыңғы жағынан артқы жағына қарай бірте-бірте кішірейе түсті. Эласмозауридтердің жоғарғы жақ сүйегінің ең үлкен тісі (максилла) әдетте 14 тіс, ал төменгі жақ сүйегінің негізгі бөлігі (дентарий) 17-19 тіс. Тістер бір-бірімен байланысқан, ал тіс бас жағы жұқа және көлденең қимада дөңгелек болған. Мандибулярлық симфиз (төменгі жақтың екі жартысы қосылған жер) жақсы омыртқаланған, көрінетін тігіс жоқ. 1906 жылға қарай голотиптік үлгінің кеуде және жамбас белдеулері жоқ екені анықталды, бірақ осы элементтер туралы байқаулар 19 ғасырдың соңындағы түпнұсқа сипаттамалар мен суреттер негізінде жасалды. Иық сүйектері (скапула) бірігіп, орта сызықта кездеседі, орталық жолақтың іздері жоқ. Иық сүйектерінің жоғарғы бөліктері өте кең, ал иық сүйектерінің «мойындары» ұзын. Кеуде белдеуінің ортасында ұзын жолақ бар, бұл жасөспірім плезиозаврларда жоқ деп саналатын озық ерекшелік. Ишия (жамбас сүйегінің бір бөлігі) ортасында біріктірілген, сондықтан жамбас ұзындығы бойынша медиалдық жолақ бар, бұл әдетте плезиозаврларда кездеспейтін ерекшелік. Коп 1869 жылы E. platyurus-ті сипаттағаннан кейін, Нью-Джерсиден алынған екі артқы омыртқаға сүйене отырып, Эласмозаврдың тағы бір түрін атады. Ол E. orientalis-ті E. platyurus-тен омыртқалардағы парафиздер деп аталатын, одан да қатты дамыған процестер арқылы ажыратты, онда ол оны Cimoliasaurus-қа жақындады деп қарады; алайда, ол оны үлкен көлемі мен бұрышты жақтары бойынша Elasmosaurus-қа тағайындады. Бұл омыртқалардың біріншісі тігінші дүкенінің есігін бекітетін тұтқа ретінде қолданылған, ал екіншісін Сэмюэл Локвуд, бақылаушы, ордан тапқан. Коп жаңа түрге orientalis деген атау берді, өйткені ол, мүмкін, E. platyurus-тен шығысқа қарай таралған. 1952 жылы Уэллс бұл түрді қаншалықты фрагментті екенін ескере отырып, nomen dubium деп қарастырды. 1870 жылы Лейдиге берген жауабында Коптың өзі E. orientalis-тің жалпы орналасуы күмәнді екенін және оны Cimoliasaurus жағдайы деп санай отырып, қысқа мойынмен суреттегенін мәлімдеді. Егер E. orientalis-тің Эласмозавр сияқты ұзын мойыны болғанын көрсеткен болса, онда сурет Кимолиазаврды жақсырақ бейнелеуі мүмкін. 1869 жылы шыққан басылымда E. platyurus және E. orientalis деп атаған Коп қосымша түрді тағайындады, E. constrictus, Коп мұны табиғи жағдай деп таныды және constrictus-ты "Элазмозаврдың бір түрі немесе одақтас" деп қарады. Пер Ове Перссон оны 1963 жылы жарамды деп таныды, ол орталықтың бүйіріндегі бойлық қыртысты элазмозауридтің ерекшелігі ретінде атап өтті. 1995 жылы Натали Барде мен Паскаль Годфройт оны, белгісіз болса да, элазмозаурид деп таныды. Коуп 1876 жылы тағы бір элазмозауридтің қаңқасын тапты. Ол оны 1877 жылы жаңа түр деп атады, E. serpentinus және оны мойын омыртқаларының артқы жағында қысылудың жоқтығы, алғашқы бірнеше арқалықтардың арасында аз сандаған сессильді қабырғалардың болуы және алдыңғы құйрық омыртқаларының астында "әлсіз бұрыштардың" болуымен ерекшеленді. Коуп сонымен қатар "No4 кредалық төсектің" қара шикізатынан белгілі E. orientalis қалдықтарына өте ұқсас тағы бір үлкен қаңқаны тапты; ол оны Джордж Б. Кледеннинг пен Капитан Николас Бюзеннің көмегімен қазып шығарды. 1943 жылы Уэллс E. serpentinus-ты Эласмозаврдан алып, оны жаңа туысқа, Hydralmosaurus-қа қойды. Кейіннен, барлық Hydralmosaurus үлгілері 2016 жылы Styxosaurus-қа көшірілді, бұрынғысын nomen dubium етіп белгіледі. Уиллистон 1914 жылы E. serpentinus-тың тағы бір үлгісінің суретін жариялады; Элмер Риггс оны 1939 жылы ресми түрде сипаттады. Уэллс бұл үлгіні 1943 жылы жаңа туысқа және түрге, Alzadasaurus riggsi-ге көшірді. Кейіннен, Миссури штатының Пьер тақтасынан алынған 19 мойын және арқа омыртқаларының сериясы Джон Х. Чарльз тапты. Коуп сүйектерді Академияға алғаннан кейін, оларды Эласмозаврдың тағы бір түрі деп санады. Омыртқалар, Коптың сөзіне қарағанда, туыстың ең қысқасы болды (осы жағдайда Cimoliasaurus-қа жақындады), бірақ ол оларды қысылған формасының арқасында Эласмозаврға жатқызып санады. Ол оны 1894 жылы E. intermedius деп атады. Алайда, 1906 жылы Солтүстік Америка плезиозаврларын қайта қарастырғанда, Уиллистон омыртқаларды «көбінесе бүлінген» деп санады және E. intermedius және E. platyurus қалдықтары арасында ешқандай айқын айырмашылықты таппады. алайда, ол оны 1962 жылы nomen dubium деп атады. 1874 жылы ол және Мадж Канзас штатындағы Плам Крикте үлгіні тапты. Кейіннен ол оның иық сүйегі мен корактоидтарының элазмозауридтік екенін мойындады. Осылайша, ол түрді E. snowii деп қайта атады. 1890 жылы Элиас Уэст тапқан екінші үлгі де оған E. snowii-ге жатқызылды. Сонымен бірге, сол жылы Карпентер екеуін де Styxosaurus snowii-ге жатқызды. Н.Н. Боголюбов 1911 жылы нашар сақталған омыртқа қалдықтарына сүйене отырып, бірнеше ресейлік түрлерді Эласмозаврға жатқызды. Бірі – W. Kiprijanoff 1882 жылы Малое Сердобадан, Саратовтан Plesiosaurus helmerseni ретінде сипаттаған E. helmerseni. 1885 жылы H. Schröder кейбір материалды Швецияның Сканиясынан P. helmerseni-ге жатқызды. Киприанов бастапқыда P. helmerseni-ге жатқызған Курсктан алынған омыртқа және аяқ қалдықтары Боголюбовтың жаңа түрі E. kurskensis-ке көшірілді, ол оны «Эласмозаврға сәйкес» деп санады. Ол сондай-ақ Коноплянкадан алынған «өте үлкен» мойын және құйрық омыртқаларының қалдықтарына негізделген E. orskensis және Малое Сердобадан алынған жалғыз мойын омыртқасына негізделген E. serdobensis-ті атады. Алайда, барлық түрлердің жарамдылығы күмәнді. Уэллс 1962 жылы E. kurskensis-ті анықталмаған плезиозавр деп санады. 2000 жылы Сторрс, Архангельский және Владимир Ефимов Уэллспен E. kurskensis туралы келісті және E. orskensis және E. serdobensis-ті анықталмаған элазмозауридтер деп атады. Бұл жіктеме 2005 жылы Александр Аверианов және В.К. Поповпен де қолданылды. Содан кейін, 1916 жылы Православлев, Павел Александрович Дон өзені аймағынан алынған омыртқалар, аяқ белдеулері және аяқ сүйектерін қамтитын үлгіге негізделген E. amalitskii-ді атады. Перссон оны жарамды түр деп санады және элазмозауридтердің салыстырмалы түрде үлкен мүшесі; 1889 жылы жарияланған еңбегінде Ричард Лидеккер бұл түрді Cimoliasaurus-қа жатқызды. Wilh...
In 1949 Welles named a new species of Elasmosaurus, E. morgani. It was named from a well preserved skeleton found in Dallas County, Texas. However, part of the specimen was accidentally thrown out during the relocation of the Southern Methodist University's paleontological collections. Despite its reassignment and the loss of its material, L. morgani is often considered an archetypal elasmosaurid. Data based on these lost elements were unquestionably accepted in subsequent phylogenetic analyses, until a redescription of the surviving elements was published by Sachs and Benjamin Kear in 2015. Persson assigned another species to Elasmosaurus alongside his 1959 description of "E."helmerseni remains from Sweden, namely E.(?)gigas. It was based on Schröder's Pliosaurus(?) gigas, named in 1885 from two dorsals; one was found in Prussia, the other in Scania. While they were incomplete, Persson recognized that their proportions and the shape of their articular ends differed greatly from pliosauroids, and instead agreed well with elasmosaurids. Given that, at the time of Persson's writing, "there [was] nothing to contradict that they are nearest akin to Elasmosaurus", he assigned them to Elasmosaurus "with hesitation". Theodor Wagner had previously assigned gigas to Plesiosaurus in 1914. Another species from Russia, E. antiquus, was named by Dubeikovskii and Ochev in 1967 He subsequently abandoned this idea in his 1869 description of Elasmosaurus, where he stated he had based it on Leidy's erroneous interpretation of Cimoliasaurus. In this paper, he also named the new family Elasmosauridae, containing Elasmosaurus and Cimoliasaurus, without comment. Within this family, he considered the former to be distinguished by a longer neck with compressed vertebrae, and the latter by a shorter neck with square, depressed vertebrae. Charles Andrews elaborated on differences between elasmosaurids and pliosaurids in 1910 and 1913. He characterized elasmosaurids by their long necks and small heads, as well as by their rigid and well developed scapulae (but atrophied or absent clavicles and interclavicles) for forelimb driven locomotion. Meanwhile, pliosaurids had short necks but large heads, and used hindlimb driven locomotion. Although the placement of Elasmosaurus in the Elasmosauridae remained uncontroversial, opinions on the relationships of the family became variable over subsequent decades. Williston created a revised taxonomy of plesiosaurs in 1925. In 1940 Theodore White published a hypothesis on the interrelationships between different plesiosaurian families. He considered Elasmosauridae to be closest to the Pliosauridae, noting their relatively narrow coracoids as well as their lack of interclavicles or clavicles. His diagnosis of the Elasmosauridae also noted the moderate length of the skull (i. e., a mesocephalic skull); the neck ribs having one or two heads; the scapula and coracoid contacting at the midline; the blunted rear outer angle of the coracoid; and the pair of openings (fenestrae) in the scapula–coracoid complex being separated by a narrower bar of bone compared to pliosaurids. The cited variability in the number of heads on the neck ribs arises from his inclusion of Simolestes to the Elasmosauridae, since the characteristics of "both the skull and shoulder girdle compare more favorably with Elasmosaurus than with Pliosaurus or Peloneustes." He considered Simolestes a possible ancestor of Elasmosaurus. Oskar Kuhn adopted a similar classification in 1961. and Franziska Großmann's 2007 analysis. However, Ketchum and Benson's analysis instead included it in the Leptocleidia, and its inclusion in that group has remained consistent in subsequent analyses. Within the Elasmosauridae, Elasmosaurus itself has been considered a "wildcard taxon" with highly variable relationships. Ketchum and Benson's 2010 analysis included Elasmosaurus in the former group. In 2020, O'Gorman formally synonymized Styxosaurinae with Elasmosaurinae based on the inclusion of Elasmosaurus within the group, and also provided a list of diagnostic characteristics for the clade. Topology A: Benson et al. (2013)
A 2015 study concluded that locomotion was mostly done by the fore flippers while the hind flippers functioned in maneuverability and stability; a 2017 study concluded that the hind flippers of plesiosaurs produced 60% more thrust and had 40% more efficiency when moving in harmony with the fore flippers. The paddles of plesiosaurs were so rigid and specialized for swimming that they could not have come on land to lay eggs like sea turtles. Therefore, they probably gave live birth (viviparity) to their young like some species of sea snakes. Evidence for live birth in plesiosaurs is provided by the fossil of an adult Polycotylus with a single fetus inside. Elasmosaurid remains provide some evidence they were preyed upon. A humerus of an unidentified subadult elasmosaurid was found with bite marks matching the teeth of the shark Cretoxyrhina, while a crushed Woolungasaurus skull has tooth marks matched to the pliosaur Kronosaurus.
Мойын қозғалысы мен қызметі
Коуп 1869 жылы Элазмозаврдың дене құрылымын және мінез-құлқын жыланның дене құрылымымен салыстырды. Ол омыртқа бағанасының тік қозғалысқа көп мүмкіндік бермейтінін, себебі созылған нейрондық омыртқалар арасындағы тығыз жатқан омыртқалар арасында аз ғана бос орын болатынын айтқанмен, мойын мен құйрықтың әлдеқайда икемді болғанын болжады: «Жылан сияқты басы ауаға көтеріліп, немесе жануар қалауынша төмен түсірілген, қазір балықты ұстау үшін құс сияқты иіліп, енді су үстінде демалып немесе тереңдікті зерттеу үшін иілген». 3D модельдерде су ағынының симуляциясы элазмозаврлар сияқты ұзын мойынның, қысқа мойынды плезиозаврлармен салыстырғанда жүзу кезінде сүйреу күшін арттырмағанын көрсетті. Екінші жағынан, мойынды бүйірге иілу сүйреу күшін арттырды, әсіресе өте ұзын мойынды түрлерде. Тағы бір зерттеуде элазмозаврлардың ұзын мойны алға қарай жүзу кезінде сүйреуді арттырғаны анықталды, бірақ бұл олардың үлкен денелерімен теңдестірілді, сондықтан үлкен дене мөлшері ұзын мойынның эволюциясына көмектескен болуы мүмкін.
Тамақтандыру
1869 жылы Коуп алты балық түрінің қабыршақтары мен тістері Элазмозавр голотипінің омыртқаларының тікелей астында табылғанын атап өтті және бұл балықтар аталған жануардың қорегі болған болуы мүмкін деп болжады. Осы қалдықтарға сүйене отырып, Коуп барракуданың жаңа түрін – Sphyraena carinata деп атады. Элазмозавридтердің жыртқыштық қабілеттері бағаланбаған болуы мүмкін деген пікір де бар; олардың ірі бас сүйектері, үлкен жақ бұлшықтары, күшті жақтары және ұзын тістері олардың акулалар, балықтар, мозазаврлар және головоногалы моллюскалар сияқты, аралықта және ұзын денелі жануарларды аулауға қабілетті екенін көрсетеді, бұл олардың асқазан мазмұнында анықталды. Элазмозавр және оның туыстары балық үйірін іздеп, төменнен жасырынып, жақындағанда басын баяу көтеріп жүрген болуы мүмкін. Жануардың көздері басының үстіңгі бөлігінде орналасқан, бұл оған тікелей жоғары қарауға мүмкіндік берген. Мұндай стереоскопиялық көру оған кішкентай жемтікті табуға көмектескен. Аңды төменнен де жүргізуге болар еді, ол кезде олжа күн сәулесінде көзге түсіп, төмендегі қараңғы суларда жасырынып отырған. Элазмозавридтер шағын сүйекті балықтармен және теңіз омыртқасыздарымен қоректенген болуы мүмкін, өйткені олардың кішкентай, кинетикалық емес бас сүйектері жей алатын жемтіктің мөлшерін шектеген. Сонымен қатар, олжаны жыртып емес, ұстап алуға бейімделген ұзын, жіңішке тістерімен элазмозавридтер жемтіктерін тұтас жұтып қойған. Гастролиттердің әртүрлі функциялары ұсынылған, олардың ішінде ас қорытуға көмектесу, тамақ массасын араластыру, минералдық толықтыру, сақтау және жүзу қабілетін реттеу бар.
Палеоэкология
Эласмозавр Канзастың батысындағы 80,5 миллион жыл бұрынғы Шарон-Спрингс – Кампан дәуірінің Жоғарғы кредалық Пьер-Шейл формациясынан белгілі. Пьер-Шейл батыс ішкі теңіз жолынан теңіз шөгіндісінің жиналу кезеңін көрсетеді, бұл креда дәуірінде Солтүстік Американың көп бөлігін су жапқан жағалау теңізі. Ең үлкенде, Батыс ішкі теңіз жолы Роки тауларынан шығысқа қарай Аппалачи тауларына дейін созылып, белгілі бір енге жеткен. Ең терең жері шамамен терең болған. Екі үлкен континенттік су алабы шығыстан және батыстан оған құйылып, суын азайтып, эрозияға ұшыраған лайлы материалдармен ресурстарды әкеліп, жағалау бойындағы өзен дельталарының жүйелерін құрды. Теңіз жолының шығыс жиегінде аз шөгінділер болды, ал батыс жиегінде батыс құрлықтан эрозияға ұшыраған қалың шөгінділер жиналды. Осылайша, батыс жағалау теңіз деңгейінің өзгеруіне және шөгінділердің мөлшеріне байланысты өте өзгермелі болды. Теңіздің жұмсақ, лайлы түбіне күн сәулесі аз түскен, бірақ планктон және басқа да организмдерден төмен жауған органикалық қалдықтардың арқасында өмірге толы болды. Түбінде ірі Inoceramus моллюскалары басым болды, олардың үсті жағы устрицалармен жабылған; биологиялық әртүрлілік шектеулі болды. Моллюска қабықшалары ғасырлар бойы теңіз түбінде қабаттасып жиналған, шағын балықтарға пана болған. Бұл теңізде рудистер, криноидтар және басбармақтар (кальмарлар мен аммониттерді қоса алғанда) сияқты басқа да омыртқасыз жануарлар да өмір сүрген. Теңізде мекендеген ірі балықтар: Pachyrhizodus, Enchodus, Cimolichthys, Saurocephalus, Saurodon, Gillicus, Ichthyodectes, Xiphactinus, Protosphyraena және Martinichthys; ал акулалар Cretoxyrhina, Cretolamna, Scapanorhynchus, Pseudocorax және Squalicorax. Эласмозаврдан басқа, басқа теңіз бауырымен жорғалаушылардың ішінде Libonectes, Styxosaurus, Thalassomedon, Terminonatator, Polycotylus, Brachauchenius, Dolichorhynchops және Trinacromerum; мозазаврлар Mosasaurus, Halisaurus, Prognathodon, Tylosaurus, Ectenosaurus, Globidens, Clidastes, Platecarpus және Plioplatecarpus; және теңіз тасбақалары Archelon, Protostega, Porthochelys және Toxochelys болған. Бұл жерде қанатсыз су құсы Hesperornis та мекендеген. Pteranodon және Nyctosaurus птерозаврлары, сондай-ақ Ichthyornis құсы да құрлықтан алыс жерлерде танымал.