Кіріспе
Франческо Трейни - 1321 жылдан 1365 жылға дейін Пиза мен Болоньяда жұмыс істеген итальян суретшісі. Ол Андреа Орканьяның ізбасары болған көрінеді, тек Траинидің бір ғана еңбегі бойынша: 1345 жылы ол Пизаның С. Катерина шіркеуінің полиптигін қолтаңбалап, датасын қойды, онда Сент-Доминик және сегіз агиографиялық көріністер көрсетілген predella бар. Көптеген ғалымдар Пизадағы Кампозанто Монументальдің көптеген үлкен фрескаларын Трайниге жатқызады, соның ішінде Соңғы Сот, Тозақ, Ермектер туралы аңыздар және әйгілі Il Trionfo della Morte (Өлімнің жеңісі). Принстон университетінің өнер мұражайында, Акленд өнер мұражайында және Карнеги өнер мұражайында Андрей мен Пауылдың крестке шегеленуі бейнеленген бейнелер бар.
Francesco Traini was an Italian painter who was documented as working from 1321 to ca 1365 in Pisa and Bologna. He appears to have been a follower of Andrea Orcagna to judge by only one work known to be by Traini: in 1345 he signed and dated a polyptych of the Pisan church of S. Caterina, showing Saint Dominic and a predella showing eight hagiographic scenes from the saint's life, now in the Museo Nazionale, Pisa. Most scholars attribute many of the huge frescoes of the Camposanto Monumentale in Pisa to Traini, including the Last Judgement, Inferno, Legends of the Hermits and, the famous Il Trionfo della Morte (the Triumph of Death). There are Traini paintings at the Princeton University Art Museum, Ackland Art Museum, and an Allegorical Representation of Crucifixion with Saints Andrew and Paul at the Carnegie Art Museum.
Өлімнің жеңісі
Басқа ғалымдар оны Буонамико Буффалмаккоға жатқызса да, Трионфо делла Морте 1951 жылы өнер тарихшысы Миллард Мейсс (басқасы Андреа Орканнаның "Строцци құрбандық үстелі") қазіргі заманғы рухани өмірге қара өлімнің әсері туралы теориясын дәлелдеу үшін негізгі мысал ретінде қолданды. Ол өлімнің аяусыз барлық жерде болуын көрсететін суретті 1348 жылғы қара өлімнің қорқыныштылығына реакция деп санайды, сол кездегі Германиядағы Тотентанц ("Өлім биі") суреттері сияқты. Алайда, бұл фрескалар циклын Полцер 1333-36 жылдары француз заманауи суреттерінен шықты және оның Гвельфтік саяси мағынасы болғандықтан, Пиза 1330-шы жылдардың ортасында қысқа уақытқа ғана Гвельф болды; бұл, әрине, фрескалар Мэйс бастапқыда ұсынғандай, қара өлімнен кейінгі өнердің үлгісі бола алмайды дегенді білдірді. Алғашқыда бұл сурет Пиза қаласындағы зираттың сыртқы қабырғасында болғандықтан, оның мақсаты - көрерменге өлімнің міндетті екенін және құтқарылу үшін шіркеудің қажет екенін еске салу еді. Демек, бұл суреттерде соңғы кездегі аурудың салдарынан болған азап пен өлім емес, өлім-жітім көрінісі көрініс тапқан. Пизадағы Доминикан колледжінің мүшесі жасаған фреска орденнің идеалдарын және оның үкімді және адамдардың әлемнің азғыруларынан аулақ болу қажеттігін баса көрсетеді; ол қайыршы кедейлікті насихаттайды және дүниелік ләззатқа қарсы ескертеді. Бұл Доминикан орденінің қоғамға деген көзқарасын білдіреді, онда күнәлілік - азаптың себебі. Артқы кеңістік натуралистік тұрғыда қарастырылмайды, бірақ әртүрлі, символикалық топтардың арасындағы бөліністерді белгілейді. Әр кеңістіктік аймақ азғыру, сот, өлім және азап сияқты басқа идеяны білдіреді. Бейнелеу символикалық түрде қарастырылады. Тасты аймақ - кечилдің аскетизмін, ал құнарлы аймақ - жер бетіндегі ләззатты бейнелейді. Америкалық тарихшы Барбара Такман Траини кескінін зерттей отырып, былай деп сипаттады: "Бір шиыршықта: "Даналық пен байлықтың, абырой мен ерліктің қалқаны" оларды Жақындап келе жатқан Мәсіхтің соққысынан қорғай алмайды. Олар осы дүниелік нәрселерге құлшылық етуден гөрі, осы дүниелік нәрселерге құлшылық етуді артық көреді. Жақын жердегі мәйіттер үйіндісінде тажы бар билеушілер, пап, рыцарь, кедейлердің денелерімен бірге құлап, аспандағы періштелер мен шайтандар олардың жандарын бейнелейтін шағын жалаңаш суреттер үшін күреседі". Өкінішке орай, Кампозанто фрескалары Екінші дүниежүзілік соғыста одақтастардың әуе шабуылдарынан қатты зақымдалды немесе жойылды.