Флоренциялық ағаш өңдеуші, мүсінші және сәулетші Баччо д’Аньоло

Кіріспе

Баччо д’Агноло (19 мамыр 1462 – 3 наурыз 1543), шын аты Бартоломео Бальони, – Флоренциядан шыққан итальяндық ағаш кескіш, мүсінші және сәулетші.

Өмірбаян

"Баккио" – Бартоломео есімінің қысқартылған түрі, ал "д’Агноло" – оның әкесі Анджелоның аты. Ол бастапқыда шұжықшы болған, кейін ағаш өңдеушіге айналған адамның ұлы еді. Ол ағаш кесуші ретінде жұмысын бастады, 1491 мен 1502 жылдар аралығында Санта-Мария-Новелла шіркеуі мен Флоренциядағы Палаццо-Веккьодегі сәндік ою-өрнектердің көп бөлігін жасады. Сантиссима Аннунциатаның ағаштан жасалған құрылымы, екі жақты алтарьдың күрделі дизайны, "1500 жылы Баккио д’Агнолоның жобасы бойынша басталды". Ол скульптор ретінде танымал болғаннан кейін сәулет өнеріне қызығушылық танытып, Римде оқыды, бірақ нақты уақыты белгісіз. Бірақ 16-шы ғасырдың басында ол архитектор Симоне дель Поллайоломен бірге Палаццо-Веккьоны қайта жаңарту жұмыстарында қатысты, ал 1506 жылы Санта-Мария-дель-Фьоре шіркеуінің куполының барабанын аяқтау жұмысы оған тапсырылды. Алайда, Микеланджелодан келген сындық пікірлерге байланысты бұл жұмыс тоқтатылып, аяқталмай қалды. 1496 жылы ол Палаццо-делла-Синьориямен мата және әрлеу жұмыстары бойынша ұзақ қарым-қатынас жасады. Ол бірте-бірте жетекші рөлге ие болды. 1499 жылы ол құрылыс кеңсесінің басшысы болды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды сақтап қалды. Баккио д’Агноло басқалармен қатар Боргерини Росселли дель Турко және Бартолини Салимбени сарайларын да жобалады. Бартолини сарайы – есіктер мен терезелерге бағаналы фронтистер орнатылған алғашқы үй, бұрын мұндай безендіру тек шіркеулерде ғана қолданылған. Бұл "ғимараттарда терезе жиектерін пайдаланудың ең ерте мысалы" болып табылады. Флоренциялықтар оның осы жаңашылдығы үшін оны қысымға алды. Оның тағы бір танымал туындысы – Санто-Спирито шіркеуінің қоңырау мұнарасы. Оның шеберханасында сол кездегі ең белгілі суретшілер: Микеланджело, Андреа Сансовино, Антонио да Сангалло және Джулиано да Сангалло ағалары, сондай-ақ жас Рафаэль жұмыс істеді. Ол 1543 жылы Флоренцияда қайтыс болды, үш ұлы қалды, олардың барлығы да сәулетшілер, ең танымал – Джулиано д’Агноло. Джорджо Вазари Баккионы өзінің "Vite" еңбегінің IV томына енгізді.

"Baccio" is an abbreviation of Bartolomeo, and "d'Agnolo" refers to Angelo, his father's name. He was the son of a hosier turned woodworker. He started as a wood carver, and between 1491 and 1502 did much of the decorative carving in the church of Santa Maria Novella and the Palazzo Vecchio in Florence. The wooden structure of Santissima Annunziata, an elaborate double sided altarpiece, was "begun in 1500 on a design by Baccio D'Agnolo". Having made his reputation as a sculptor he appears to have turned his attention to architecture, and to have studied at Rome, though the precise date is uncertain; but at the beginning of the sixteenth century he was engaged with the architect Simone del Pollaiolo in restoring the Palazzo Vecchio, and in 1506 he was commissioned to complete the drum of the cupola of the church of Santa Maria del Fiore. The latter work, however, was interrupted on account of adverse criticisms from Michelangelo, and it remained unexecuted. In 1496 he began a long association with the Palazzo della Signoria for the fabric and decoration works. He gradually assumed a dominant role. In 1499 he became the head of the office of the works, a position he occupied until the end of his life. Baccio d'Agnolo also designed, among others, the Palazzo Borgherini Rosselli del Turco and the Palazzo Bartolini Salimbeni. The Bartolini palace was the first house to be given frontispieces of columns to the door and windows, previously confined to churches. This is "the oldest example of the explicit use of window frames in secular architecture". He was ridiculed by the Florentines for this innovation. Another much admired work of his was the campanile of the church of Santo Spirito. His studio was the resort of some of the most celebrated artists of the day: Michelangelo, Andrea Sansovino, the brothers Antonio da Sangallo the Elder and Giuliano da Sangallo, and the young Raphael. He died at Florence in 1543, leaving three sons, all architects, the best known being Giuliano d'Agnolo. Giorgio Vasari included Baccio in volume IV of his Vite.