Nicolò Gabrielli

Кіріспе

Итальяндық опера композиторы граф Николо Габриелли ди Кверцита (21 ақпан 1814 - 14 маусым 1891) - итальяндық опера композиторы.

Өмірбаян

Неаполде туылған, қала екі Сицилия патшалығының астанасы болған кезде, Николо Габриелли бастапқыда Губбиодан шыққан және кейін Тропея мен Палермоға қоныс аударған атақты, бірақ шіріп кеткен аристократиялық отбасының ұрпағы болды. Ол бала кезінен бастап музыкаға деген талантын көрсетті, бұл оны Неаполь консерваториясына оқуға әкелді, онда Никола Зингарелли мен Гаэтано Донизеттидің жетекшілігімен оқыды. Ол өзін әсіресе музыкалық композицияға арнады және 1835 жылдың тамызында Неаполи диалектісінде мелодрамамен дебют жасады, I dotti per fanatismo . Николо Габриелли өте өнімді композитор болды, 1835 жылдан бастап көптеген мелодрамалар, опера буффалары, комедиялар мен фарсаларда жұмыс істеді, соның ішінде Ла Литра потеряла (1836), Il Cid (1836), La parola di matrimonio (1837), L'americano in fiera ossia Farvest Calelas (1837), Vinclinda (1837), L'affamato senza danaro (1839), Edwige o Il sogno (1839), Il padre della debuttante (1839), La marchesa e il ballerino (1839), Nadan o L'orgoglio punito (1839), L'assedio di Sciraz ossia L'materno (1840), Basilio III Demetriovitz (1841), Il bugiardo veritiero (1841), Il condannato di Saragozza (1842), La zingara (1842), Carlo di Rovenstein (1843), L'assedio Le Le Legio (1843), La pavera delle montagne di Scozia (1843), Il pavero delle montagne di Fiorentina (1843), Il regina di un gemma (1845), Il capri di un reggio verso il capri (1848), Il capri di una regina (1845), Il capri di un regina (1845), Il vampiro di Gioreggio (1849), Il capri di vampiro (1846), Il capri di Gioretto di un regina (1845), Il capri di vampiro (1845), Il capri di capri (1849), Il capri di capri di capri di capri (1845), Il capri di capri di capri di capri di capri (1849), Il capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri di capri (1845), Ол сондай-ақ бірнеше балеттерде жұмыс істеді, соның ішінде Эстер д'Энгадди (1837), Il rajah di Benares (1839), басқа да кейінгі шығармаларға ұқсас, Фердинанд II-нің туылған күніне орай құрастырылған және ұсынылған, Amore alla prova (1839), Il duca di Ravenna (1841), Giaffar (1841), Ольга ди Кракова (1841), L'istituto delle fanciulle (1841), Il gobbo del Giappone (1841), La conquista del Messico (1842), Erissena (1845), L'orfanella africana (1845), Merope (1846), Alcidoro (1847), Ifigenia in Adeuli (1847), Il trionfo d'amore (1848), Olema (1848), Paquita (1848), Gisella (1849), I Candiano (1849), Scharvero ovari Le e una mille notte (1849), Mocanna (1850), La stella del marinajo (1851). Басқа балеттер - Le spose veneziane және Stefano re di Napoli. 1840 жылы Неаполдегі Сан-Карло корольдік театрының музыкалық директоры болып тағайындалды, бұл лауазым оған бүкіл Италияны және шетелді аралап, халықаралық қоғаммен танысуға мүмкіндік берді. 1854 жылы оны Наполеон III Париждегі императорлық сарайға шақырды, онда ол Операда балетпен дебют жасады, Джемма (1854, Либреттосы Теофиль Готье және хореографиясы бұрынғы балерина Фанни Серрито). Кейін басқа да еңбектер пайда болды, соның ішінде I paggi del Conte di Provenza (1856), Les elfes (1856), La ninfa Cloe (1857), Don Grégoire ou Le précepteur dans l'embarras (1859), Melissa, ossia I viaggiatori all'isola incantata (1859), Le petit cousin (1860), L'étoile de Messine (1861), Les мемуарлары де Фаншетт (1865). Оның театрда қойылған соңғы туындысы - "Әлемнің соңы" (1865). Габриелли графтың танымалдылығы, өйткені ол Париждің аристократиялық және көркемдік орталарында белгілі болды, Наполеон III құлағаннан кейін және Үшінші Француз Республикасының пайда болуынан кейін біртіндеп төмендеді. Адал бонапартист болған ол Париждегі пәтерінде жартылай оңаша зейнеткерлікке шықты, бірақ әлі де Симон Боливар атты әскери шеруді (1883) жазды және оны Венесуэла президенті Антонио Гусман Бланкоға арнады. Николо Габриеллидің әнін Швейцарияның француз тілді бөлігіндегі протестанттық қауымдар өздерінің бейресми әнұраны ретінде қабылдады, кейіннен 1887 жылы Женевада жарық көрген Chants populaires de Suisse romande pour voix mixtes еңбегіне енгізілді. Николо Габриелли 1864 жылы француз құрметті легионының және испандық Карл III орденінің кавалері болып тағайындалды. 1891 жылы Парижде қайтыс болды және Монпарнас зиратында жерленді. Кейін оның сүйегі Париждің шығыс бөлігіндегі Пэр-Лашез зиратына көшірілді.

Born in Naples, at the time when the city was capital of the Kingdom of the Two Sicilies, Nicolò Gabrielli was the scion of a distinguished yet decayed aristocratic family originally from Gubbio and settled thereafter in Tropea and Palermo. He showed since his early childhood a talent for music that led him to enter the Naples conservatory where he studied under the supervision of Nicola Zingarelli and Gaetano Donizetti. He dedicated himself especially to musical composition, and debuted in August 1835 with a melodrama in Neapolitan dialect, I dotti per fanatismo. Nicolò Gabrielli was a very prolific composer, and from 1835 onwards worked at many melodramas, opera buffas, commedias and farsas, including La lettera perduta (1836), Il Cid (1836), La parola di matrimonio (1837), L'americano in fiera ossia Farvest Calelas (1837), Vinclinda (1837), L'affamato senza danaro (1839), Edwige o Il sogno (1839), Il padre della debuttante (1839), La marchesa e il ballerino (1839), Nadan o L'orgoglio punito (1839), L'assedio di Sciraz ossia L'amor materno (1840), Basilio III Demetriovitz (1841), Il bugiardo veritiero (1841), Il condannato di Saragozza (1842), La zingara (1842), Carlo di Rovenstein (1843), L'assedio di Leyda (1843), Sara ovvero La pazza delle montagne di Scozia (1843), Il gemello (1845), Una passeggiata sul palchetto a vapore verso Capri (1845), Giulia di Tolosa (1846), Il vampiro (1848), Bradamante e Ruggero (1849), Fiorina (1849), La regina delle rose (1850). He also worked at several ballets, including Ester d'Engaddi (1837), Il rajah di Benares (1839), that, similarly to other later works, was composed and represented in occasion of the birthday of Ferdinand II of the Two Sicilies, Amore alla prova (1839), Il duca di Ravenna (1841), Giaffar (1841), Olga di Cracovia (1841), L'istituto delle fanciulle (1841), Il gobbo del Giappone (1841), La conquista del Messico (1842), Erissena (1845), L'orfanella africana (1845), Merope (1846), Alcidoro (1847), Ifigenia in Aulide (1847), Il trionfo d'amore (1848), Olema (1848), Paquita (1848), Gisella (1849), I Candiano (1849), Schariar ovvero Le mille e una notte (1849), Mocanna (1850), La stella del marinajo (1851). Other ballets were Le spose veneziane and Stefano re di Napoli. In 1840 he was appointed musical director of the Royal Theatre of San Carlo in Naples, a position that enabled him to travel all over Italy and abroad and make acquaintance with the international society. In 1854 he was invited by Napoleon III to join the imperial court in Paris, where he debuted at the Opéra with a ballet, Gemma (1854, libretto by Théophile Gautier and choreography by former ballerina Fanny Cerrito). Other works followed, including I paggi del Conte di Provenza (1856), Les elfes (1856), La ninfa Cloe (1857), Don Grégoire ou Le précepteur dans l'embarras (1859), Melissa, ossia I viaggiatori all'isola incantata (1859), Le petit cousin (1860), L'étoile de Messine (1861), Les memoirs de Fanchette (1865). His last work to be represented in a theatre was La fin du monde (1865). The popularity of the comte Gabrielli, as he was known in the aristocratic and artistic circles du tout Paris, gradually decreased after the fall of Napoleon III and the advent of the Third French Republic. A staunch Bonapartist, he went into semi secluded retirement in his Paris apartment, but still composed the military march Simon Bolívar (1883), and dedicated it to the President of Venezuela, Antonio Guzmán Blanco. A cantique composed by Nicolò Gabrielli was adopted by the Protestant communities of the French speaking part of Switzerland as their unofficial hymn, and was later included in the work Chants populaires de Suisse romande pour voix mixtes, published at Geneva in 1887. Nicolò Gabrielli was appointed Knight of the French Legion of Honor and Knight of the Spanish Order of Charles III, both in 1864. He died in Paris in 1891 and was buried in the Montparnasse cemetery. His remains were later moved to the Père Lachaise cemetery in the eastern part of the French capital.