Кіріспе
Lotus 38 1965 жылы Джим Кларк жүргізген Индианаполис 500 жарысында жеңіп шыққан алғашқы артқы қозғалтқыш машина болды. 1965 жылдан 1967 жылға дейін Индианаполисте Lotus компаниясы жүргізді; барлығы 8 дана жасалды, көбісі Lotus компаниясы үшін, бірақ бірнешеуі басқа жүргізушілер үшін, соның ішінде А. Дж.
Дизайн
Lotus 38-ді Колин Чапман мен Лен Терри 1965 жылы Индианаполис 500-ге Lotus-тың қатысушысы ретінде жобалады. Бұл Lotus 29 және Lotus 34 Indy жобаларының эволюциясы болды, бірақ бұл жолы толық монокок ванна шассиімен; 34-те қолданылған Ford V8 отын инжекцияланған төрт камералы қозғалтқышымен қуатты, шамамен 500 л.с. Олардың бәрінде қозғалтқыш ортаға орнатылған, бұл салмақтың таралуын жақсартады және жақсы басқаруды қамтамасыз етеді. 38 сол кездегі Формула 1 машиналарынан әлдеқайда үлкен болды, бірақ үлкен американдық роудстерлерге қарағанда кішкентай болды. 38-ші модель "оффсет" аспамен арнайы жасалған, автомобиль корпусы дөңгелектер арасында асимметриялық орналастырылған, сол жаққа ауыстырылған, аспаның ұзындығы тең емес. Теориялық тұрғыдан бұл овалдарға (оларда тек сол бұрылыстар бар) жақсырақ сәйкес келсе де, мысалы, екі жақтың арасындағы дөңгелектердің тозуы, тәжірибеде басқару жеткілікті түрде ерекше болды, сондықтан бұл тұжырымдама кеңінен қолданылмады.
Жарыс нәтижелері
1965 жылы Индианаполис 500-де Кларк 4 айналымдық орташа жылдамдықпен екінші орынға ие болды. Бұл бір айналымдағы жаңа рекорд. Иронияға орай, Фойт полюсті аздап өзгертілген Lotus 34-те орта есеппен жеңіп алды, сонымен қатар Кларктың жаңа бір айналымдық рекордын орнатты. Фойт екінші айналымда оны басып шықса да, Lotus 38 3-айламда бұрқыраған. Фойт 74-айналмадағы аялдамасына дейін жетекшілік етті, содан кейін Кларк ешқашан бас тартпады. Шотландиялық 10 айналымнан басқа барлық айналмаларды бастап, басқа төрт көлікпен ғана жеңіске жетті, қалған финишерлердің барлығы кем дегенде 2 айналым артта қалды. Парнелли Джонс екінші орынға ие болған (осылайша өзгертілген 34-ші орын), бұл Кларк пен Лотостың 1963 жылы жарысты жоғалтуы үшін өтемақы болды, өйткені көптеген адамдар, соның ішінде команда иесі / негізін қалаушы Колин Чепмен және журналист / автор Брок Йейтс, Джонстың майды бүркіп, алдыңғы қозғалтқышпен жүретін роудстерін қара жалаушамен белгілеу керек деп ойлады. Lotus 1966 жылы 38-мен оралды, бірақ олар Лоладағы Грэм Хиллге жеңісті мойындады, қате айналым кестесіне байланысты ұпай жинауға байланысты кейбір шатасулар болғаннан кейін, және 1967 жылы Кларк қозғалтқышы жарылып, зейнеткерлікке шыққан кезде. Америка командаларының қарсылығынан кейін, олар әдетте арткы қозғалтқыш машиналары "жүргізілгенді ұнататын жүргізушілер" үшін деп санайды, Lotus 38 орта қозғалтқыш машиналары The Brickyard-да дәрежеге жетуі мүмкін екенін дәлелдеді, ал алдыңғы қозғалтқыш роудстерлердің күндерін тиімді аяқтады (әрине, 1965 жылы 33 старттың тек 4-і алдыңғы қозғалтқыш машиналар болды). Кларк 1965 жылы Индианаполис 500 жарысында рекордтық орташа жылдамдықпен жеңіп алды, бұл Индианаполис 500 жарысы 150 миль/сағ жылдамдықпен бірінші рет өткізілді. Бұрынғы рекордты Фойт 1964 жылы алдыңғы қозғалтқыш Watson Offy roadster-де 1964 жылы Фойттың жеңісі болды. Бұл алдыңғы қозғалтқышпен автокөлік Инди 500-де жеңіске жеткен соңғы рет болды. 38-дегі дизайн элементтері ақырында аңызға айналған Lotus 49 дизайнына енгізілген, ал Фойттың алғашқы Coyotes (осы кездегі басқа да Indy автомобильдері) Lotus 38 клондары болды.
Clark led from the start and although Foyt passed him on the second lap, the Lotus 38 roared past on lap 3 and from then on the only time Clark lost the lead was on lap 65 when he had his first pit stop. Foyt led until his stop on lap 74 and from then on Clark was never headed. The Scotsman led all but 10 laps and won with only four other cars on the lead lap, with the rest of the finishers all at least 2 laps behind. With Parnelli Jones finishing second (also in a modified 34), it was payback for Clark and Lotus losing the race in 1963 when many, including team owner/founder Colin Chapman and journalist/author Brock Yates, felt that Jones' oil spewing front engined roadster should have been black flagged. Lotus returned with the 38 in 1966, though they conceded victory to Graham Hill in a Lola, after some confusion with the scoring due to an erroneous lap chart, and again in 1967 when Clark retired early with a blown engine. After a fair amount of resistance from American teams who generally believed that rear engine cars were for "drivers who like to be pushed around", the Lotus 38 had proved that mid engined cars could make the grade at The Brickyard, and the days of the front engined roadsters were effectively over (in fact, only 4 of the 33 starters in 1965 were front engine cars). Clark won the 1965 Indianapolis 500 with a then race record average speed of , the first time the Indianapolis 500 had been run at a speed of over 150 mph. The previous record had been set by Foyt in 1964 at an average of Foyt's win in 1964 in a front engine Watson Offy roadster was the last time a front engined car would win the Indy 500. Design elements in the 38 were eventually worked into the design of the legendary Lotus 49, and Foyt's early Coyotes (as well as a number of other contemporary Indy cars) were Lotus 38 clones.