Кіріспе
Американдық тарихшы Дэвид Левиринг Льюис (David Levering Lewis; 1936 жылы 25 мамырда туған) - американдық тарихшы, Джулиус Сильвер университетінің профессоры және Нью-Йорк университетінің тарих ғылымының профессор-эмеритусы. Ол екі рет Пулитцер сыйлығының лауреаты, биографиясы немесе автобиографиясы, оның бірінші және екінші бөлігі үшін биографиясы В. Дю Бойс (тиісінше 1994 және 2001 жылы). Ол бір тақырыпта екі рет Пулитцер сыйлығын алған алғашқы автор. Сегіз кітаптың авторы және тағы екеуінің редакторы Льюис салыстырмалы тарихқа, әсіресе ХХ ғасырдағы АҚШ-тың әлеуметтік тарихы мен азаматтық құқықтарына баса назар аударады. Оның қызығушылықтары он тоғызыншы ғасырдағы Африка, жиырмасыншы ғасырдағы Франция және ислами Испания.
David Levering Lewis (born May 25, 1936) is an American historian, a Julius Silver University Professor, and professor emeritus of history at New York University. He is twice winner of the Pulitzer Prize for Biography or Autobiography, for part one and part two of his biography of W. E. B. Du Bois (in 1994 and 2001, respectively). He is the first author to win Pulitzer Prizes for biography for two successive volumes on the same subject. The author of eight books and editor of two more, Lewis concentrates on comparative history with special focus on twentieth century United States social history and civil rights. His interests include nineteenth century Africa, twentieth century France, and Islamic Spain.
Ерте өмір және білім
Льюис 1936 жылы Арканзас штатының Литтл-Рок қаласында орта таптық афроамерикандық отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Джон Генри Льюис аға Атлантадағы Моррис Браун колледжін және Йель діни мектебін бітіріп, оның алғашқы афроамерикалық түлегі болды. Льюис аға сонымен қатар Чикаго университетінен әлеуметтану бойынша магистр дәрежесін алды және Литтл-Роктегі Дунбар кіші және аға орта мектебінің және кіші колледжінің директоры және 1920 жылдан 1928 жылға дейін және 1951 жылдан 1958 жылға дейін Моррис Браун колледжінің президенті болды. Льюистің анасы, Элис Ю. Белл Льюис, орта мектепте математикадан сабақ берді. Отбасы Литтл-Рокта тұрғанда, Дэвид Льюис шіркеулік мектепке барып, Wilberforce дайындық мектебінде және Xenia орта мектебінде оқыды. Отбасы Атлантаға әкесі Моррис Браун колледжінің президенті болғаннан кейін көшіп келді және Льюис кіші курста Букер Т. Вашингтон орта мектебінде оқыды. Ол он бес жасында Теннесси штатының Нешвилл қаласындағы Фиск университетінде ерте қабылданып, 1956 жылы Phi Beta Kappa түлектерін бітірді. Льюис қысқа уақытқа Мичиган университеті заң мектебінде оқыды, бірақ Колумбия университетіне оқуға кетті, онда 1959 жылы тарих мамандығы бойынша магистр дәрежесін алды. Лондон экономика мектебінде докторантураға түсіп, филология ғылымдарының докторы атанды. 1962 жылы Еуропаның және Францияның қазіргі заманғы тарихы бойынша. 1961-1962 жылдары Льюис АҚШ армиясында психиатриялық техник және Германияның Ландштуль қаласында бірінші сыныпты жеке адам болып қызмет етті.
Жеке өмір
Льюистің алғашқы некеден үш ересек баласы бар (Эрик, Эллисон және Джейсон).
Академиялық мансап
1963 жылы Льюис Гана университетінде ортағасырлық Африка тарихы бойынша дәріс оқыды. Құрама Штаттарға оралғаннан кейін Льюис Морган мемлекеттік университетінде, Нотр-Дам университетінде, Говард университетінде және Колумбия округінің университетінде 1970 жылдан 1980 жылға дейін доцент және профессор ретінде сабақ берді. Льюис 1980-1984 жылдары Сан-Диегодағы Калифорния университетінде тарих профессоры болды. 1985 жылы Льюис Мартин Лютер Кинг кіші ретінде Рутгерс университетіне оқуға түседі. Ол Пулитцер сыйлығын жеңіп алған екі томдық биографиясын жазды. Ол 18 жыл қызмет еткен кезінде "Фашодаға деген жарыс: Еуропалық отаршылдық және Африка үшін күрестегі африкалық қарсылық" атты еңбегін жазып бітірді. 2001 жылдың көктемгі семестрінде Льюис Гарвардтың тарих кафедрасында ерекше қонақ профессор болып қызмет етті. 2003 жылы Льюис Нью-Йорк университетінің Джулиус Сильвер университетінің профессоры және тарих профессоры болып тағайындалды. Ол мінез-құлық ғылымдарының алдыңғы қатарлы зерттеулер орталығынан, Ұлттық гуманитарлық орталықтан, Вудро Вильсонның халықаралық ғалымдар орталығынан, Джон Саймон Гуггенхайм қорынан, Америка философиялық қоғамынан және Джон Д. және Кэтрин Т. Макартур қорынан стипендиялар алды.
Кәсіби мансап
Льюис 1970 жылы, мартин Лютер Кингтің өлтірілгенінен екі жыл өтпеген соң, жарық көрген Мартин Лютер Кингтің алғашқы академиялық өмірбаянының авторы. Оның "Құрмет тұтқындары: Дрейфус ісі" 1974 жылы жарық көрді; Колумбия округінің екі жүз жылдық тарихы 1976 жылы жарық көрді; және Харлем көсемде болғанда 1980 жылы. Льюис Пулитцер сыйлығын жеңіп алған екі томдық биографиясын жазды. Ду Бойс 18 жыл бойы Ратгерс университетімен жұмыс істеген. Сонымен қатар, екі Пулитцер сыйлығы W. E. B. туралы жинақтары үшін 1994 және 2001 жылдары жарық көрген "Дю Бойс" кітабы үшін Льюис 1994 жылы Банкрофт сыйлығын және Фрэнсис Паркман сыйлығын жеңіп алды. 2001 жылы ол сол жылы жарық көрген Дю Бой туралы екінші томы үшін Анисфилд Вольф Кітап сыйлығын жеңіп алды. Ол Ұлттық гуманитарлық орталықтың бұрынғы сеніп тапсырылған адамы, Ұлттық портрет галереясының бұрынғы комиссары және Phi Beta Kappa сенаторы. Льюис 1999 жылы PBS үшін Рик Бернс режиссерлік еткен "Нью-Йорк: деректі фильм" фильмінде және 2013 жылы PBS үшін Генри Луис Гейтс-младший жазған және ұсынған "Африкалық американдықтар: Көптеген өзендер арқылы өтетін" деректі мини-сериалда тарихи сарапшы ретінде көрінді. Ол 2002 жылы Америка тарихшылары қоғамының президенті болды және NAACP шығарған The Crisis журналының басқарма мүшесі. Ол Америка өнер және ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының мүшесі. Ол 2008 жылдың көктемінде Германияның Берлин қаласындағы Американдық академияда Эллен Мария Горрисеннің науқасы болды. 2010 жылы 25 ақпанда Ақ үйде президент Барак Обама оған 2009 жылғы Ұлттық гуманитарлық медаль сыйлады. Льюис 2010 жылдың 19 қыркүйегінде Біріккен Араб Әмірліктеріндегі Нью-Йорк университетінің Абу-Даби қаласында тұңғыш шақыру лекциясын оқыды.