Кіріспе

Лили Деверо Блейк (қалам аты, Тайгер Лили; 12 тамыз 1833 - 30 желтоқсан 1913) - американдық әйел суфражист, реформатор және жазушы, Солтүстік Каролина штатының Рали қаласында туып, Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында білім алған. Блейк өзінің алғашқы жылдары бірнеше роман және баспасөз үшін жазды. 1869 жылы ол әйелдер сайлау құқығы қозғалысына белсенді түрде қызығушылық танытып, реформаны алға жылжытуға, конгрестер ұйымдастыруға, қоғамдық жиналыстар ұйымдастыруға, мақалалар жазуға және кейде лекцияларды өткізуге арнады. Ол қатты сүйіспеншілікке ие және үй ішіндегі тағамды ерекше жақсы көретін әйел, ол қоғамдық жұмысының үйдегі міндеттеріне кедергі жасауына жол бермеді, ал Нью-Йорк қаласынан тыс жерлерде сөйлеуі жаз айында, оның отбасы табиғи түрде шашырап кеткен кезде, толықтай аяқталды. 1872 жылы ол "Өмір үшін қамалған" атты романын жариялады, ол әйелдердің еңбек етуінің көптеген кемшіліктерін көрсетуге арналған. 1873 жылы ол Колумбия колледжінің жас әйелдерге де, жас ерлерге де ашылуына өтініш жасады, университетке түсуге жарамды қыз студенттер класын ұсынды. Содан басталған агитация Барнард колледжінің құрылуына әкелді. 1879 жылы ол Нью-Йорк штатының әйелдер сайлау құқығының қауымдастығының президенті болып бір дауыстан сайланды, ол он бір жыл бойы осы лауазымға ие болды. Сол кезеңде ол әр жазда штатты аралап, конгрестер ұйымдастырып, жыл сайын заң шығару науқанын жүргізді, көптеген рет сенаттың және ассамблеяның комитеттеріне сөйледі. 1880 жылы мектептерде сайлау құқығы туралы заң қабылданды, негізінен оның күш-жігерімен, әр жылы әйелдер сайлау құқығы туралы заң жобалары енгізіліп, заң шығарушы органның бір немесе екі тармағында да дауыс беруге итермеленді. 1883 жылы Rev. Морган Дикс, Д. Д., "Әйел" туралы оразалық баяндамалардың сериясын өткізді, оның міндеттеріне қатысты өте консервативті көзқарас ұсынды. Блейк әр лекцияға, одан да озық идеяларды жақтап, ақылға қонымды сөйлеген. Оның лекциялары "Woman's Place To day" (Нью-Йорк) деген атпен басылып шықты және көп сатылды. Оның белсенді түрде қызығушылық танытқан реформаларының бірі полиция бөлімшесінде ұсталған әйелдерді басқару үшін матрондарды қамтамасыз ету болды. Ол 1871 жылы осы тақырыпта сөйлеп, жазып, оның еңбегімен 1881 және 1882 жылдары заң жобалары Ассамблеяда қабылданды, бірақ Нью-Йорк полиция департаментінің қарсылығына байланысты заңға айналдырылмады. Ол бұл мәселені қозғауды жалғастырды, ақыры қоғамдық сезім оянып, 1891 жылы бұл реформаны жүзеге асыру туралы заң қабылданды. Әйелдерді санақшы ретінде жұмысқа алуды алғаш рет 1880 жылы Блейк ұсынды. Саудагерлерге орын беру туралы заңдар, әйелдер ұсталған әрбір ақылдан тайған адамдар үйінде әйел дәрігердің болуын бұйыру және басқа да көптеген игі шаралар ол ұсынған немесе көмектескен. 1886 жылы Блейк Нью-Йорк қаласындағы әйелдер сайлау құқығының лигасының президенті болып сайланды. Ол конгрестерге қатысып, АҚШ-тың көптеген штаттары мен аумақтарында баяндама жасады және Конгресстің екі палатасының комитеттері мен Нью-Йорк пен Коннектикут заң шығарушыларының алдында сөйледі. Сонымен қатар, ол әдеби еңбектерін жалғастырды. Ол грациоздық және логикалық жазушы, тапқыр және сөзге шешен баяндамашы және сүйкімді қонақжай ретінде есте қалды, оның апта сайынғы Нью-Йорктегі маусымдағы қабылдаулары көптеген жылдар бойы әдеби және реформациялық шеңберлердің қызығушылығы болды.

Алғашқы жылдар және білім

Элизабет Джонсон Деверь Солтүстік Каролина штатының Рали қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Джордж Полок Деверьо, ал анасы Сара Элизабет Джонсон. Мистер Деверо атасының жағынан ирланд тегіне жататын оңтүстік елінің бай азаматы еді. Оның анасы Фрэнсис Полок Лорд-приприприетарилердің кезінде Солтүстік Каролинаның алғашқы губернаторларының бірі сэр Томас Полоктың ұрпағы болды. Миссис Деверо - Коннектикут штатының Стратфорд қаласындағы судья Сэмюэл Уильям Джонсонның қызы және құрметті Джонсонның немересі. Уильям Сэмюэл Джонсон, мөртаңбалық акт конгресінің мүшесі, Төртінші және Бесінші континенттік конгресс, және Федералды конвенция, Коннектикут сенаторы және Колумбия колледжінің президенті, оның әкесі, Rev. Сэмюэл Джонсон, доктор, сол университеттің негізін қалаушы және бірінші президенті болғандықтан, ол Король колледжі деп аталды. Деверь мырза мен миссис екеуі де - Рев. Джонатан Эдвардс, Д. Д. Блейк өзінің балалық шағының көп бөлігін Вирджиния штатының Роанок қаласында өткізді. Ол өз қызын Лили деп атаған, кейін ол өзінің аты ретінде қабылдады. Оның әкесі Солтүстік Каролинадағы плантация иесі болған, ол 1837 жылы қайтыс болды. Оның жесірі мен қыздары Нью-Хейвенге көшіп барды, онда миссис Деверо өзінің үйінен, "Карағаз коттеджінен" кеңінен танымал болатын жомарт қонақжайлылықпен танылды. Блейк Нью-Хейвендегі Мисс Апторптың қыздар мектебінде оқыды, содан кейін үйде оқытушылардан Йель колледжінде курсқа түсті. Оның Йельмен тығыз байланысы кішігірім жанжалға айналды. Ол 16 жасында жазған хатында өзінің жынысына жасалған жамандықты ерлердің жүрегімен ойнап түзетуге ниетті екенін айтқан. Ол феминизмнің осы ерекше тұжырымдамасынан бас тартса да, өзінің әлеуметтік жағдайына байланысты шектеулі рөлдерінде өз тәуелсіздігін білдірудің қиындықтары оның өмірінде үздіксіз тақырып болып табылады. Бұл жағдайда Йель университеті студенті Уильям Х. Л. Барнс онымен бірге ұятсыз қатынасқа түскені үшін мектептен шығарылды. Студент - оның өте шынайы сезімдері бар құрметті адамы. Ол оны қабылдамады, ал ол жыныстық қатынас туралы әңгімелермен жауап берді. Ол колледждің жазасына ұшырады. Өзінің өмірбаянында Блейк ұятты жағдайдың орын алғанын жоққа шығарды және студенттің шығарылғанына өкінетінін білдірді. Ол сондай-ақ, бұл оқиғаның әлеуметтік ортада өте маңызды емес екенін атап өтті, өйткені ол әлі күнге дейін некеге тұру ұсыныстарын алды.

Жазушы

1855 жылы Филадельфиялық заңгер Фрэнк Джеффри Квей Умстедке тұрмысқа шықты. Ол онымен бірге Сент-Луис, Миссури және Нью-Йорк қалаларына қоныс аударды. Оның тұңғыш қызы. 1857 жылы Елизавета дүниеге келді; келесі жылы екінші қызы Кэтрин дүниеге келді. 1859 жылы Умстед қайтыс болды (өзін-өзі өлтіргеннен кейін) оны екі баламен қалдырды. Ол бұған дейін баспасөзге жаза бастаған, оның алғашқы әңгімелерінің бірі "Жалғыз үй" атлантикалық айлықта жарық көрген. Ол сондай-ақ "Саутвольд" (1859) романын жариялады, ол үлкен жетістікке жетті. Ол мұра еткен әсем байлығы негізінен зақымдалған, және жас жесір шын мәнінде шын жүректен жұмыс істей бастады, бірнеше жетекші мерзімді басылымдарға әңгіме, эскиздер мен хаттар жазады. Ол көбінесе өз анасымен Коннектикут штатының Стратфорд қаласында тұратын. Бірақ бірнеше қысты Вашингтон мен Нью-Йоркте өткізді. 1862 жылы ол "Рокфорд" атты екінші романын жариялады, кейіннен бірнеше романс жазды. Блейк үшін ең көп ақша мен атақ-даңқ - Азаматтық соғыс кезінде Вашингтон қаласында корреспондент болып жұмыс істеген. Ол бірнеше басылымдарға, соның ішінде New York Evening Post, New York World, Philadelphia Press және Forney's War Press-ке тілші болып келісімшартқа отырды. Блейктің ертедегі шығармалары сол кездегі танымал сентиментальді көркем әдебиетке негізделген, бірақ бүлдіруші болды. Өзінің атымен және түрлі псевдонимдермен танымал журналдарға жазған әңгімелерінде стандартты сезімтал сюжеттерде күшті әйел басты кейіпкерлерді бейнеледі, бұл оның өз өмірінде орындауы күтілетін рөлдерге қарсы тұруын көрсетеді. Кейінгі шығармаларында журналистік тәжірибеден алған реализмді де қамтыды. Сонымен қатар әйелдер мәселесі де айқын көрінді. Оның ең танымал романы Fettered for Life, немесе, Lord and Master: A Story of To Day әйелдер алдындағы көптеген күрделі мәселелерге назар аударуға тырысады. Азамат соғысы басталғанда ол бірнеше газеттерде, соның ішінде New York Evening Post, New York World, Philadelphia Prost және War Press газеттерінде тілші болып жұмыс істеді. Блейктің оқиғаларды егжей-тегжейлі баяндауы оның танымалдылығын арттырды. Ақ үйге келген кезінде ол президент Авраам Линкольн, Эндрю Джонсон және генерал Улисс С. Грантпен кездесті. Блейк полиция бөлімдерінде матроналарды қамтамасыз ететін заңның авторы болды, ол 1891 жылы қабылданды. Ол ынталы жазушы болды және оның жазбаларына мыналар да кірді: Fettered for Life (1872), әйелдердің сайлау құқығы туралы роман; Woman's Place To day (1883), доктор Морган Дикстің "Христиан әйелінің шақырылуы" туралы оразаларына жауап ретінде лекциялар сериясы; және Батыл эксперимент (1894). Блейк The Knickerbocker журналына 1858 жылы жазған хатында өзінің сүйіспеншілігін қайталамаған ұстазын өлтіріп, оны үңгірде шамсыз тастап кеткен Мелисса туралы көркем әңгіме айтты. Әңгіме бойынша, Мелисса өзінің қайғысын жою үшін 15 жылдан кейін үңгірге қайта оралады. Зерттеуші Джо Никель Skeptical Inquirer журналына жазған хатында "Жалпы жын-перілерге сенетіндер өздерінің ырым-жырымдарын растайды" деп түсіндіреді. Никелл үңгірлерде "мистің (сөздер мен жылау ретінде) түсіндіруі" парейдолия деп аталатын дыбыстарды естудің кең таралғандығын айтады. Никкелл Блейктің арбалы оқиға жасауға тырысқанын ойламайды, бірақ 1858 жылғы оқиға жылдар бойы Мелисса туберкулезден қайтыс болғанын қосып, үңгірде жөтелді естігендерін түсіндірді. Бұл оқиғаның бірнеше нұсқасы бар. Мелисса - бұл пәктігі, бірақ Блейк күйеуі Франк Амстедпен "поезд, бу және эстафетамен саяхаттап" Мамонт үңгірін аралады. Өз уақытындағы басқа әйел жазушылар сияқты ол да әйелдерге қызығушылық танытуы керек еді. Бұл үшін ол өзінің аспаздық қабілетін көрсетіп немесе өзінің рецептерін жариялады.

Сайлау құқығы

1866 жылы ол Нью-Йорктегі бай саудагер Гринфил Блейкке үйленді және сол уақыттан бері осы қалада өмір сүрді. Блейк 1873 жылы Нью-Йорк конституциялық комиссиясында әйелдердің сайлау құқығын қолдап куәлік етті. Матильда Джослин Гейджпен бірге ол 1876 жылы әйелдердің құқықтары туралы декларацияға қол қойды. Ол 1879 жылдан 1890 жылға дейін Нью-Йорк штатының әйелдер сайлау құқығының қауымдастығының және 1886 жылдан 1900 жылға дейін Нью-Йорк қаласының әйелдер сайлау құқығының лигасының президенті болды. Блейк сонымен қатар 1895 жылдан бастап, ол құрылғаннан бастап, 1899 жылға дейін, Сьюзан Б. Энтонимен таратылғанға дейін Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының заңнамалық кеңес жөніндегі комитетінің төрағасы болды. Ақырында, Блейк 1900 жылы Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығымен байланысын толығымен бұзды, ол кезде ұйымның жетекшісі ретінде зейнеткерлікке шыққан Сьюзан Б. Энтони оны алмастыру үшін Кэрри Чэпман Кэтт пен Анна Говардты таңдады. Блейк келісімнің мүддесі үшін кандидатурасын алып тастады. Блейк пен Энтони әйелдер қозғалысының негізгі мақсаты туралы көп жылдар бойы келіспей келді. Энтони тек қана сайлау құқығына назар аударуды қалады; Блейк реформаның кеңінен бағытын ұстанады. Бұл стратегиялық бөлінудің себебі теориялық бөлінудің тереңдігі болды. Блейк өзінің заманы үшін радикалды гендерлік теорияны жасады. Ол гендерлік рөлдер - үйренген мінез-құлық, ал әйелдер мен ерлер ортақ табиғатты бөліседі деп дәлелдеді. Сондықтан әйелдер барлық салада ерлермен тең құқықты болуы тиіс. Антоний мен оның ізбасарлары әйелдердің ерекше табиғатын, олардың жеке сферасын және туа біткен моральдық билікті олардың сайлау құқығын ақтау ретінде атап көрсетті. Бұл жанжал, Блейк қатысқан басқа да жанжалдар, әйелдер қозғалысы аясында оны қалай есте сақтауды немесе есте қалдырмауды түсіндіруге көмектеседі.

Бірлескен білім беруді қолдауға үгіт

Ол Барнард колледжінің құрылуына әкелген қозғалыстың белсенді промоутерлерінің бірі болды. 1869 жылы ол Нью-Йорктегі Әйелдер бюросына барды және көп ұзамай әйелдердің бостандықтарын қолдау үшін бүкіл АҚШ-та сөйлей бастады. Ол еркін ойлаушы ретінде танымал болды және әйелдердің төмендігі Киелі кітаппен расталатынын айтқан Морган Дикстің белгілі дәрістеріне шабуыл жасаған кезде атақ алды. Оның "Күнде әйелдің орны" деп жарияланған дәрістерінде бұл идея жоққа шығарылды, бір жағдайда Хауа Адамнан төмен болғандықтан, ол одан кейін жаратылған болса, онда Адам балықтан төмен болған. Манхэттеннің Upper East Side-дағы P.S. 6 деген бөлмеге оның есімі берілген.