Коэн против Вирджиния: АҚШ Жоғарғы Сотының юрисдикциялық шешімі

Кіріспе

Коэнс Вирджинияға қарсы, 19 АҚШ (6 Wheat.) 264 (1821) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды ісі, егер айыпталушылар конституциялық құқықтары бұзылған деп мәлімдесе, қылмыстық құқық мәселелерінде штаттық жоғарғы соттардың шешімдерін қарау құқығын соттың бекітуімен ерекшеленеді. Сот бұған дейін АҚШ тараптары қатысқан азаматтық істер бойынша ұқсас құзыреттілікті растаған болатын. Айыпталушылар Балтимордың танымал банктік отбасының мүшелері болды. АҚШ сенаторы мен екі өкіл қарсы тараптардың адвокаттары ретінде қызмет етті. Екі айыпталушы – Мендес И. Коэн мен Филипп И. Коэн кейіннен АҚШ армиясының полковнигі және Мэриленд штатының делегаты (Мендес), ал Филипп – АҚШ пошта басшысы болып тағайындалды. 1920 жылдың 1 маусымында Норфолк билігі Коэн ағаларды Вирджиния штатында Ұлттық лотерея билеттерін сатқандары үшін айыптады. Ағалар жергілікті сотта кінәлі деп танылып, 100 доллар айыппұл төледі. Бұл мәселе маңызды болды, себебі "19-ғасырдың басында лотереялар үкіметтердің капитал жинаудың негізгі құралдарының бірі болды". Бұл іс АҚШ Конституциясында бекітілген "еркін сауда-саттық" қағидасына қарсы келді және басқа штаттарды өз юрисдикцияларында Ұлттық лотерея билеттерін сатуға қарсы шығуға ынталандыруы мүмкін еді. Коэн ағалар өз шағымдарын қорғау үшін елдің ең үздік екі адвокатын – Мэриленд штатының АҚШ сенаторы Уильям Пинкниді және жақында Нью-Йорк штатының АҚШ өкілі қызметінен зейнеткерлікке шыққан Дэвид А. Огденді жалдады. Коэн отбасымен таныс және "қажетті және дұрыс" ережесінің, сондай-ақ мемлекеттік иммунитет доктринасының жақтаушысы болған Пинкни, осы істе федералды үкіметтің өкілеттігін қолдау үшін жариялық қатынастар науқанын ұйымдастырды.

Сот тарихы

Мемлекеттік соттар Виргиния штатының штаттан тыс лотереяларды сатуға тыйым салатын заңының күшін жоюға болатынын анықтады, Конгресс Вашингтон лотереясын рұқсаттаған актіге қарамастан. Коэндер АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып, олардың әрекеттері Конгресс актісімен қорғалғанын мәлімдеді. Жоғарғы Сот осы іс бойынша екі пікірді бірге жариялады. Бірінші пікір, конституциялық және тарихи маңызы бар негізгі шешімдерді қамтыды, онда Вирджинияның АҚШ Жоғарғы Сотының юрисдикциясы жоқ деп айыпталған арызын қараудан бас тарту туралы өтініш қарастырылды. Бұл шешім 1821 жылдың 2 наурызында шығарылды және Жоғарғы Соттың осы іс бойынша юрисдикция құқығына конституциялық құқығын бекітті. Маңызды юрисдикциялық мәселелерді шешкеннен кейін, Сот келесі күні істің мән-жайы бойынша пікір білдірді: ол Конгресс заңының тек Колумбия округінің Вашингтон қаласында лотерея өткізуге рұқсат беретінін түсіндірді. (Ол кезде Колумбия округінің құрамында екі қала болды, екіншісі Александрия. 1840 жылдары ол Вирджиния штатына қайтарылды, осылайша оның ірі құл саудасы федералды астанадан тыс жерде жүргізілуі мүмкін болды.) Сот Вирджиниядағы Коэндердің айыпталу үкімін күшінде қалдырды. Коэнс Вирджинияға қарсы істегі негізгі мәселе – Вирджиния соттарының қылмыстық іс бойынша апелляцияны қарауға Жоғарғы Соттың құзыреті бар-жоғы туралы алдын ала мәселе болды. Вирджиния АҚШ Конституциясы Жоғарғы Сотқа штаттық соттардың қылмыстық үкімдеріне қатысты апелляциялық юрисдикцияны бермейді деп мәлімдеді. Вирджиния сондай-ақ АҚШ Конституциясы штат тарапы болып табылатын істер бойынша Жоғарғы Сотқа апелляциялық юрисдикцияны бермейді деп атап өтті. Вирджинияның пікірінше, оның шешімі түпкілікті болды және федералды соттар оны қайта қарауға құқығы жоқ, тіпті шешім Конгресс актісін түсіндіру мен қолдануды қамтыса да. Вирджиния федералды заңдарды өз қалауынша түсіндіруге және қолдануға құқығы бар екенін мәлімдеді. Жоғарғы Сот АҚШ Конституциясының III бабының 2-тармағына сүйенді, ол Жоғарғы Сотқа «осы Конституция, АҚШ заңдары және олардың билігімен жасалған немесе жасалатын келісімдер бойынша туындаған барлық істерді заң және әділеттілік бойынша» қарауға юрисдикция береді. Сот АҚШ Конституциясында штаттық соттарда туындаған немесе штат тарапы болып табылатын істер бойынша юрисдикцияны шектеуге ешқандай ерекшелік қарастырылмағанын анықтады. Сондықтан, Конституцияның тіліне сәйкес, федералды заң бойынша туындаған барлық істер оның апелляциялық юрисдикциясына кіреді. Бұл тұжырымды Федералды заңды штаттық заңнан жоғары қоятын VI баптың Жоғарлық ережесі нығайтты. Сот егер федералды заңға қатысты штаттық сот шешімдерін федералды соттар қайта қарамаса, әр штат федералды үкіметтің сол штаттағы федералды заңдарды орындауына кедергі келтіре алатынын және осылайша әр штаттың федералды заңға вето құқығын алуы мүмкін екенін мәлімдеді. Сот мұны АҚШ Конституциясының тілі мен мақсатына қайшы деп тапты, соның ішінде федералды соттарға сот билігін беру: «Конституциямыз қалыптасқан жағдайда, сол кездегі тарихта Штаттарға берілген сенім оларға және олардың трибуналдарына Союздың заңды шараларына қарсы тұру немесе жеңіске жету билігін қалдыру үшін соншалықты толық болған деген пікірді құптауға ешқандай негіз жоқ». Сот Конституцияны жасағандардың «союздың Конституциясы мен заңдарын әрбір жағдайда, соңғы кезекте, және оларды барлық жағынан барлық бұзушылықтардан сақтау, сот шешімдері оларды сақтай алатын шамада, сот бөліміне билік беруді» шешкенін айтты. Сот сонымен қатар, егер федералды заңға қатысты штаттық сот шешімдерін федералды соттар қайта қарамаса, онда федералды заңның штаттар санымен бірдей көптеген түсіндірмелері болады деп мәлімдеді. «Федералистердің No. 80» деген цитатасында Конституция «әкімшілікте қарама-қайшылық пен шатасудан басқа ештеңе туындатпайтын гидраны» құру үшін емес екені айтылған. Керісінше, «Федералистердің No. 82» сәйкес, Конституцияны жасағандар Жоғарғы Соттың федералды заңға қатысты штаттық сот істеріне апелляциялық юрисдикцияға ие болуын қалаған. Осыған сәйкес, Жоғарғы Сот Конституцияның қарапайым тілінде ешқандай шектеулер немесе шектеулер таппады, ол оған Конституция немесе АҚШ заңдары бойынша туындайтын барлық істер бойынша апелляциялық юрисдикцияны береді. Сондықтан Вирджиния соттарының апелляциялық шағымдарын қарауды соттың құзырына жатқызды. Өзінің юрисдикциясы бар екенін анықтағаннан кейін, Жоғарғы Сот Коэндердің айыпталу үкімін күшінде қалдырды. Сот Конгресс Колумбия округінің шегінен тыс жерде Ұлттық лотерея билеттерін сатуға рұқсат бермегенін анықтады. Сондықтан, Конгресс лотереяны рұқсаттаған актісі мен Вирджиния штатының шегінде штаттан тыс лотереяларды сатуға тыйым салатын заңы арасында қайшылық болған жоқ.

The state courts found that the Virginia law prohibiting sale of out of state lotteries could be enforced, notwithstanding the act of Congress authorizing the D. C. lottery. The Cohens appealed to the United States Supreme Court by arguing that their conduct was protected by the Act of Congress authorizing the D. C. lottery. The Supreme Court concluded with two opinions on this case that were published together. The first opinion, containing the major rulings of constitutional and historical significance, concerned Virginia's motion to dismiss for purported lack of US Supreme Court jurisdiction. The ruling was issued on March 2, 1821, and asserted the Supreme Court's constitutional right to jurisdiction in this case. Having resolved the significant jurisdictional issues, the Court issued an opinion the next day on the merits of the case: it construed the Congressional statute as authorizing a lottery only in the City of Washington, District of Columbia. (At the time, the District of Columbia consisted of two cities, the other being Alexandria. In the 1840s, it was retroceded to the State of Virginia so that its major slave market could be operated outside the federal capital.) It upheld the convictions of the Cohens in Virginia. The main issue in Cohens v. Virginia was the preliminary issue of whether the Supreme Court had jurisdiction to hear an appeal in a criminal case decided by the courts of Virginia. Virginia argued that the U. S. Constitution does not give the Supreme Court appellate jurisdiction over criminal judgments by the state courts. Virginia also argued that the U. S. Constitution does not give the Supreme Court appellate jurisdiction over cases in which a state is a party. In effect, Virginia argued that its decision was final and could not be reviewed by the federal courts even though the decision involved the interpretation and application of an act of Congress. Virginia asserted that it had an unreviewable right to interpret and apply federal law as it saw fit. The Supreme Court relied on Article III, Section 2, of the U. S. Constitution, which grants the Supreme Court jurisdiction in "all Cases, in Law and Equity, arising under this Constitution, the Laws of the United States, and Treaties made, or which shall be made, under their Authority." The Court found that the U. S. Constitution provides no exceptions to this grant of jurisdiction for cases arising in the state courts or for cases in which a state is a party. Therefore, under its language, all cases arising under federal law are within its grant of appellate jurisdiction. That conclusion was reinforced by the Supremacy Clause of Article VI, which makes federal law superior to state law. The Court stated that if state court decisions involving federal law were unreviewable by the federal courts, each state could prevent the federal government from executing federal laws in that state and thus allow each state a veto power over federal law. The Court found that to be inconsistent with the language and the intent of the U. S. Constitution, including the explicit grant of judicial power to the federal courts:
"There is certainly nothing in the circumstances under which our Constitution was formed, nothing in the history of the times, which would justify the opinion that the confidence reposed in the States was so implicit as to leave in them and their tribunals the power of resisting or defeating, in the form of law, the legitimate measures of the Union." The Court said that the Constitution's framers had decided to "confer on the judicial department the power of construing the Constitution and laws of the Union in every case, in the last resort, and of preserving them from all violation from every quarter, so far as judicial decisions can preserve them." The Court also said that unless state court decisions involving federal law could be reviewed by federal courts, there would be as many interpretations of federal law as there are states. Quoting "Federalist No. 80," the Court found that the Constitution was not intended to create "a hydra in government from which nothing but contradiction and confusion can proceed." Rather, relying on "Federalist No. 82," the Court found that the framers intended for the Supreme Court to have appellate jurisdiction over state court cases involving federal law. Accordingly, the Supreme Court found no restriction or limitation on the plain language of the Constitution granting it appellate jurisdiction over all cases arising under the Constitution or laws of the United States. The Court, therefore, had jurisdiction over the appeal from the Virginia courts. Having found that it had jurisdiction, the Supreme Court upheld the Cohens' convictions. The Court found that Congress did not intend to authorize the sale of National Lottery tickets outside the District of Columbia. Therefore, there was no conflict between the act of Congress authorizing a lottery there and Virginia's statute prohibiting sale of out of state lotteries within its boundaries.