Кіріспе

МакКаллок пен Мэриленд, 17 АҚШ (4 Wheat.) 316 (1819), АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болды, ол АҚШ Конгресінің заңнамалық билігінің шегін және оның американдық штаттардың заң шығару билігімен қалай байланысты екенін анықтады. МакКаллок ісіндегі дау-дамай ұлттық банк заңдылығы және Мэриленд штатының оған салған салығына қатысты болды. Өзінің шешімінде Жоғарғы Сот, біріншіден, АҚШ Конституциясының «Қажетті және Тиісті» ережесі АҚШ федералды үкіметіне Конституцияда нақты көрсетілген биліктерді жүзеге асыру үшін қажетті және дұрыс белгілі бір жасырын биліктер беретінін, екіншіден, Американың федералды үкіметі штаттардан жоғары тұратынын және демек, штаттардың федералды үкіметке араласу мүмкіндігі шектеулі екенін белгіледі. Заң шығарушы орган салық салу және шығыстар жасау құқығына ие болғандықтан, сот ұлттық банк құруға құқылы деп шешті, себебі бұл мақсатқа жету үшін «қажетті және тиісті». Мэриленд штаты Мэрилендте тіркелмеген банктердің барлық вексельдеріне салық салу арқылы АҚШ-тың Екінші банкінің жұмысын тоқтатуға тырысты. Заң тілі бойынша Мэрилендте тіркелмеген барлық банктерге қолданылғанымен, АҚШ-тың Екінші банкі сол кезде Мэрилендтегі штаттан тыс банк болды, сондықтан сот заңның АҚШ Банкіне қарсы бағытталғанын мойындады. Сот Конституцияның «Қажетті және Тиісті» ережесін қолданды, ол федералды үкіметке Конституцияның Конгрестің өкілеттіктерінің тізімінде нақты көзделмеген заңдарды қабылдауға мүмкіндік береді, егер мұндай заңдар нақты бекітілген биліктерді одан әрі дамыту үшін қажетті және тиісті болса. МакКаллок «Америка тарихындағы Конгрестің билігінің шегін анықтап, федералды үкімет пен штаттар арасындағы қарым-қатынасты белгілейтін ең маңызды Жоғарғы Сот шешімі» деп сипатталды. Бұл іс конституциялық құқықта екі маңызды қағиданы орнықтырды. Біріншіден, Конституция Конгреске Конституцияның нақты биліктерін іске асыру үшін ұлттық үкімет құруға қажетті биліктер береді. Жоғарғы Соттың МакКаллок ісі бойынша шешіміне дейін АҚШ үкіметінің билігінің шегі белгісіз болды. Екіншіден, штаттық әрекеттер федералды үкіметтің билігін заңды түрде конституциялық түрде жүзеге асыруына кедергі келтіре алмайды.

Маңыздылығы

Бұл сот ісі федерализм тарихындағы шешуші сәт болды: федералдық және штаттық билік арасындағы тепе-теңдіктің орнауы. Маршалл бұл істе қажетті және лайықты ереже барлық федералдық заңдардың қажетті және лайықты болуын талап етпейтінін, ал Конституциямен берілген нақты, тізімделген өкілеттіктердің біріне тікелей сәйкес қабылданған федералдық заңдардың қажетті және лайықты ережеге бағынуы міндетті емес екенін түсіндірді. Ол «үкіметке берілген өкілеттіктерді шектеу үшін емес, кеңейту үшін жасалған. Бұл қосымша өкілеттік, бұрын берілген өкілеттіктерге шектеу емес».

Сын

Маршалл оныншы түзетуде "нақты түрде" деген сөз жоқ деп, штаттардың құқықтарын мойындамады. Конституция Конфедерация мақалаларын алмастырғанмен, олардағыдай нақты айқындалмағандықтан, түзетудің билігіне қатысты дау-дамай осы шешімнен кейін де сақталды. "Келісім теориясы" федералды үкіметті штаттардың құрылысы деп санайды және штаттардың басымдығын қолдайды. Маршаллдан өзгеше, оның ізбасары Роджер Б. Тейни үкіметтің бөлек, бірақ тең дәрежелі тармақтары артықшылыққа ие екенін қабылдаған "екіжақты федерализмді" орнатты.

Кейінгі тарих

Маккалок пен Мэриленд ісі Австралияның Жоғарғы сотында қарастырылған алғашқы маңызды конституциялық іс, Д'Эмден мен Педдер (1904) ісінде сілтеме жасалды, ол Австралия Федерациясындағы ұқсас мәселелерді қарады. Австралия соты американдық құқықты оларға міндетті емес деп мойындағанмен, Маккалок шешімі Америка және Австралия конституцияларының үлкен ұқсастығына байланысты, Одақтың федералды үкіметі мен Австралия штаттары арасындағы қарым-қатынас үшін ең жақсы нұсқаулық екенін анықтады.