Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мерло - Аргентинаның Буэнос-Айрес провинциясының партиясы. Ол Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласында орналасқан. Оның астанасы Мерло қаласы. Қазіргі партидо аймағы Буэнос-Айрестің екінші және тұрақты құрылуынан кейін көп ұзамай отарланды (1580). 1730 жылы Франсиско де Мерлоның estancia (жер иелену) жанында уақытша приход құрылды. 1755 жылы Мерло Вилла Сан-Антонио дель Камино қаласын құрды, кейін оның құрметіне қайта аталды. Көптеген жылдар бойы Мерлоның дамуы жақын маңдағы Моронның өсуінен артта қалды. 1865 жылы аймақ ресми түрде парто деп жарияланды.
Merlo is a partido of Buenos Aires Province, Argentina. It is located in Greater Buenos Aires, Argentina, west of the city of Buenos Aires. Its capital is the city of Merlo. The region of the present day partido was colonized shortly after the second, and permanent founding of Buenos Aires (1580). In 1730 an interim parish was founded near the estancia (landholding) of Francisco de Merlo. In 1755 Merlo founded the town of Villa San Antonio del Camino, which was renamed later in his honour. For many years, the development of Merlo lagged behind the growth of nearby Morón. In 1865 the region was officially declared a partido.
География
Мерло Морон және Итузаинго (солтүстік-шығыста), Ла-Матанса (оңтүстік-шығыста), Маркос-Пас (оңтүстік-батыста) және Морено және Реконкиста өзені (солтүстік-батыста) партистарымен шектеседі. Мерло қаласынан басқа, маңызды жерлер Сан-Антонио-де-Падуа, Парк-Сан-Мартин, Либертад, Понтеведра және Мариано Акоста. Мерло қаласы бұрын тек темір жол торабы және қоршаған ауыл шаруашылығы және мал шаруашылығы жерлері үшін сауда орталығы ретінде маңызды болған. Партидоның жартысына жуығы қазір Үлкен Буэнос-Айрес қалалық аймағында орналасқан, ал халық тығыздығы Буэнос-Айрес провинциясының көпшілігіне қарағанда төмен.
Merlo covers and is bordered by the partidos of Morón and Ituzaingó (northeast), La Matanza (southeast), Marcos Paz (southwest), and Moreno and the Reconquista River (northwest). Besides the city of Merlo, the significant localities are San Antonio de Padua, Parque San Martín, Libertad, Pontevedra and Mariano Acosta. The city of Merlo was formerly important solely as a railroad junction and trade centre for the surrounding agricultural and pastoral lands. About half of the partido now lies within the Greater Buenos Aires urban area, and the population density is less than that of most of the metropolitan partidos of Buenos Aires Province.
1755: Франсиско де Мерло және Вилла Сан-Антонио дель Камино
XVII ғасырдың басында қазіргі партидо Лас-Конхастың Пагосының (латынша pagus, ауыл ауданы) бөлігі болды; аумақ Реконкиста өзенімен өтетін, сол кезде Рио-де-лас-Конхас (сөзбе-сөз "Көміршектер өзені") деп аталатын, осыдан өңір өз атын алған. Бұл аймақта негізінен хет ұлтының бір бөлігі болған талует халқы өмір сүрді. 1636 жылы бүгінгі Мерло аумағы бірнеше гасиндаларға бөлінді, оларды губернатор Педро Эстебан Давила бірнеше және ықпалды Буэнос-Айрес көршілеріне жер гранты ретінде берді. Гасиендалар ішінде негізгі экономикалық қызмет ауыл шаруашылығы мен мал шаруашылығы болды. Las Conchas/Reconquista өзенімен суармалы тыңайған жер бидай мен жеміс бауларымен қапталған. Үлкен бау-бақша Исаның компаниясына берілді және ондағы өнім иезуиттерге Буэнос-Айрестегі мектептерін ұстап тұру үшін қаржылай ресурстар берді. Исаиталық діни қызметкерлер Томас Фалькнер мен Флориан Паук 18-ғасырдың ортасында осы аймаққа барып, далада еркін жүрген жабайы ірі қара мен жылқының көптігін және оларды жейтін, кейде ескертілмеген және көмектесуге қабілетсіз саяхатшыларға шабуылдайтын иттердің көптігін сипаттады. XVIII ғасырда араукандықтар көптеген ірі қара мен жылқы малына қызығып, Анд тауларының етегінен Пампасқа көшіп келді. Араукандар Буэнос-Айрес айналасындағы испан қоныстарын тонаған және тонаған, күттірмейтін атпен шабуыл жасаған, Оңтүстік шоқжұртта малонелер деп аталатын (s. malón, мапудунгун malocán: соғыс жүргізу). Сол кездері испандық кәсіпкер Франсиско де Мерло осы аймақта көптеген жерлерді сатып алып, үлкен эстания құрды. Бүкіл аймаққа шашырап кеткен қоныс аударушылар Мерлоның бекіністі фермасының айналасына бас сауғалап, оның меншігінде кішкентай ауыл құрды. Ол Мерло Испания королі Филипп V-ге өз штаттарында қала құруға рұқсат сұрады. 1755 жылы 28 қазанда Франсиско де Мерло Вилла Сан-Антонио дель Камино қаласын құрды. Мерло қайтыс болғаннан кейін қала негізгі сауда жолдарынан оқшауланған, 1821 жылы Буэнос-Айрес мемлекетімен иелiктен шығарылған және 1852 жылы ағылшын бизнесмені Томас Гибсон Пирсон сатып алған Мерседерия орденіне тиесілі эстансияның шекарасында қалды. Оның өлімінен кейін estancia-ны оның өгей ұлы Хуан Диллон басқарды, ол Мерло тарихындағы басты тұлға.
In the early 17th century the present day partido was part of the Pago (from the Latin pagus, country district) of Las Conchas; the territory was traversed by the Reconquista River, known in those days as Río de las Conchas (literally River of Shells) from where the region took its name. The region was largely inhabited by the taluhet people, part of the het nation, a hunter gatherer society better known by the exonym querandi. In 1636 the territory of today's Merlo was divided into a few haciendas, given as land grants by Governor Pedro Esteban Dávila to a few and influential Buenos Aires neighbors. Inside the haciendas the main economical activities were the agriculture and cattle raising. The fertile land —drained by Las Conchas/Reconquista River— was covered with wheat fields and orchards. The bigger hacienda was granted to the Company of Jesus and the resulting production provided the Jesuits the financial resources to maintain the schools they had in Buenos Aires. The Jesuit priests Thomas Falkner and Florian Paucke visited the region in the mid 18th century and described the area plenty of herds of feral cattle and horses roaming free on the plains and numerous packs of dogs that feed on them and sometimes attacked the unwarned and helpless travelers. By the 18th century the Araucanian people were moving from the lap of the Andes Mountains to the Pampas, attracted by the numerous cattle and horses herds. The Araucanians looted and sacked the Spanish settlements around Buenos Aires, performing unexpected horse mounted attacks known in the Southern Cone as malones (s. malón, from Mapudungun malocán: “to make war”). By those days the Spanish businessman Francisco de Merlo bought many lands in the region, establishing a big estancia. The settlers scattered throughout the region took refuge around the fortified Merlo's ranch house, starting a little hamlet in his properties. It made Merlo petitioned King Philip V of Spain authorization to found a town in his states. On October 28, 1755 Francisco de Merlo founds the town of Villa San Antonio del Camino. After Merlo's death the town became into an out back town, isolated from the main commercial routes, remaining within the boundaries of the estancia belonged to the Mercedarian Order, expropriated in 1821 by the State of Buenos Aires and bought in 1852 by the English businessman Thomas Gibson Pearson. After his death the estancia was managed by his stepson Juan Dillon, key figure in the history of Merlo.
Хуан Дилон
Хуан Дилон и Кальдерон 1819 жылы Буэнос-Айресте дүниеге келді және 1887 жылы қайтыс болды. Ол Джон Диллонның, ирланд иммигрантының және оның екінші әйелі Мануела Кальдеронның ұлы. Хуан Диллон бизнесмен, үй иесі және мемлекеттік қызметкер, Буэнос-Айрестегі ирланд қауымының мүшесі болды. Ол Йозефа Балестеросқа үйленді (ө. 1824 жылы дүниеге келген) сегіз балалы болды. Ол Адольфо Алсинаның автономиялық партиясының көрнекті мүшесі болды. Джон Диллон Ирландиядан Испанияға көшіп келді. 1807 жылы ол Ривер Плейтке саудагер және ет өңдеу зауытының иесі ретінде қоныстанды. Ол өзінің флотилиясын Испаниямен тәуелсіздік үшін соғыста Аргентинаға қарызға берді. Сонымен қатар, ол еліміздегі алғашқы сыра зауытын ашқан. 1826 жылы Джон Диллон қайтыс болады және Мануэла Кальдерон Томас Гибсон Пирсонға үйленеді. Росас құлағаннан кейін 1852 жылы Хуан Диллон Морон қаласында Juez de Paz (Тыныштық судьясы) (18551856) және аймақтың әскери қолбасшысы болып тағайындалды. Сонымен қатар, ол сол ауданның Presidente de Municipalidad (Муниципальдық президент немесе мэр) болып сайланды (1857; 18641865). Сол күндері Дилон Мерлодағы отбасылық игілігін қолға алды, қаланы қайта салды және жаңадан құрылған Мерло Партитосының Juez de Paz болып тағайындалды. Мерлодағы қоғамдық өмірінен кейін президент Авельянеда 1875 жылы Диллонды иммиграцияның бас комиссары етіп тағайындады. Оның басқаруы кезінде Аргентина еліне алғашқы еуропалық иммиграцияны бастан кешірді және Диллон алғашқы Уэльс иммигранттарын, Волга немістерін және Фриулиден итальяндықтарды қабылдады. Осыдан кейін Дилон отбасымен бірге Ла-Платаға көшіп келеді, ол сенатор болып сайланып, Буэнос-Айрес заң шығарушы органдарында үш мерзім қызмет етті, онда ол бюджет комиссиясына төрағалық етті.
Juan Dillon y Calderón was born in Buenos Aires in 1819 and died in 1887. He was son of John Dillon, an Irish immigrant and his second wife, Manuela Calderón. Juan Dillon was a businessman, absentee landlord and public official, member of the prosperous Irish community in Buenos Aires. He married Josefa Ballesteros (b. 1824) and they had eight children. He was a prominent member of Adolfo Alsina's Autonomist Party. John Dillon, left Ireland and emigrated to Spain. In 1807 he settled in the River Plate as a merchant and owner of a meat curing plant. He loaned his flotilla of boats to Argentina in the war for independence with Spain. He also started the first brewery in the country. John Dillon dies in 1826 and Manuela Calderón married Thomas Gibson Pearson. After Rosas’ fall in 1852, Juan Dillon was appointed Juez de Paz (Justice of Peace) in Morón (1855–1856) and military commander for the region. He also was elected Presidente de Municipalidad (Municipal President or Mayor) of the same district (1857; 1864–1865). By those days Dillon took charge of his family's estate in Merlo, rebuilt the town and was appointed Juez de Paz of the newly created Partido of Merlo. After his public life in Merlo, President Avellaneda appointed Dillon as Chief Commissioner of Immigration in 1875. During his administration Argentina experienced the first massive European immigration to the country and Dillon received the first Welsh immigrants, Volga Germans and Italians from Friuli. After that, Dillon and his family moves to La Plata when he was elected senator and served during three terms in the Buenos Aires legislature, in which he chaired the budget commission.
1864: Мерло өз дербестігін алады
1857 жылы Аргентинаның теміржол компаниясы Camino de Hierro de Buenos Aires al Oeste Аргентинада алғашқы бу локомотивті қоғамдық теміржолды ашты және бірнеше жылдан кейін компания желісін батысқа қарай Мореноға дейін кеңейтуді жоспарлады. Темір жолдың құрылысы жерді пайдаланып, өте табысты іс-әрекет жасады. Мерлоға жету үшін желі Пирсон отбасы иелігіндегі жер арқылы өтуі керек еді және Диллон отбасылық мүліктердің бір бөлігін сату арқылы үлкен пайда табу мүмкіндігін көрді. Дилон Мерлода тұрып, 1859 жылы атақты сәулетші және инженер Педро Бенуаға қала құрылымын жобалауды тапсырды, оны көшелер мен блоктардың тікбұрышты торшасында ұйымдастырды. Қала кеңейтіліп, муниципалдық сарай, даңғыл, теміржол вокзалы, мектеп және шіркеу берілді. Темір жол стансасы 1859 жылы 11 тамызда ашылды. Дилон және басқа да бизнесмендер мен Мануэль Родригес, Энрике Смит және Фернандо Пирсон (Хуан Дилонның ағасы) сияқты көршілері губернаторға ескі Партидо Мороннан жаңа парти құру туралы өтініш жасады. 1864 жылы 11 қазанда Буэнос-Айрес заң шығарушы органы 422-заңды бекітіп, Мерло Партиосын құрды. 1878 жылға дейін жаңа округке бүгінгі Маркос Паз Партитосы кірді және шамамен 400 км2 аумақты қамтыды. Билік органдарын сайлау сол жылы өтті және тек алпыс төрт азамат дауыс берді; алғашқы муниципалды үкіметке Хуан Диллон Juez de Paz және Антонио Суарес, Франсиско Салливан, Фернандо Пирсон және Томас Гахан муниципалитеттер немесе кеңесшілер ретінде кірді. Мыңдаған көршілері Буэнос-Айрес қаласын ауылға қашып кетті, өйткені қалада алдымен холера эпидемиясы, содан кейін сары қызылшаның басталуы болды. Бұл оқиғалар көптеген испандық, баск, итальяндық және француз иммигранттарын Мерлоға әкелді, олар жоғары білікті жұмыс күшін жасады. Сондай-ақ, британдық теміржол компанияларында жұмыс істейтін ақ жағалы жұмысшылардан тұратын шағын британдық қауым болды. XIX ғасырдың аяғында көптеген ауылдық елді мекендер темір жолдың бойында гүлденіп, ауылдың әр жеріне шашырап кеткен. Темір жол Мерлоның 19 ғасырдың аяғы мен 20 ғасырдың басында жеделдетілген дамуына себеп болды; Сан-Антонио-де-Падуа, Мариано-Акоста, Либертад және тіпті Мерло қаласы темір жол қалалары ретінде өсті. Мерло 1940 жылдардың аяғына дейін ауылдық округ болды. Буэнос-Айрес тұрғындары демалыс күндерін және жазғы демалыс күндерін коттедждерде өткізді, Реконкиста өзенінің жағасында пикникке шықты, Итузаинго гольф клубында гольф ойнады және Club Albatros және Club Cóndor слайдинг клубтарында желкенде ұшты. Жер бетіне естен кетпес ескі үйлер мен фермалар орналасқан. ХХ ғасырдың бірінші жартысында округтің екі мерейлі саяси күші - Радикалды азаматтық одақ және Буэнос-Айрес консервативтік партиясы болды.
In 1857 the Argentine railway company Camino de Hierro de Buenos Aires al Oeste opens the first steam locomotive public railway in Argentina and few years later the company was planning to extend the line westward to Moreno. The construction of the railway made land speculation a highly profitable activity. In order to reach Merlo the line had to pass through the land owned by the Pearson Family and Dillon saw the opportunity to make huge profits by selling out parts of the family's estate. Dillon established in Merlo and in 1859 he commissioned the famous architect and engineer Pedro Benoit to design the layout of the town, organizing it on a rectangular grid of streets and blocks. The town was enlarged and endowed with a municipal palace, avenue, train station, school and church. The rail station was opened on August 11, 1859. Dillon and others businessmen and prominent neighbors such as Manuel Rodríguez, Enrique Smith and Fernando Pearson (Juan Dillon's step brother), petitioned to the Governor the erection of a new partido from the old Partido of Morón. On October 11, 1864 the legislature of Buenos Aires sanctions the law 422 creating the Partido of Merlo. Until 1878 the new district included the today's Partido of Marcos Paz and comprehended 400 km² approx. The election of the authorities took place in the same year and only sixty four citizens voted; the first municipal government was integrated by Juan Dillon as Juez de Paz and Antonio Suárez, Francisco Sullivan, Fernando Pearson and Tomás Gahan as Municipales or Councilors. Thousands of neighbors fled Buenos Aires to the countryside when a cholera epidemic first, and a yellow fever outbreak later, afflicted the city in 1867 and 1871 respectively. These events brought many Spaniard, Basque, Italian and French immigrants to Merlo, contributing with a highly qualified working force. There was also a small British community constituted mainly by white collar workers, employed in the British railway companies. By the late 19th century many rural settlements were dispersed throughout the countryside, thriving along the rail tracks. The railway prompted the accelerated development of Merlo in the late 19th and early 20th centuries; San Antonio de Padua, Mariano Acosta, Libertad and even Merlo city grew as railway towns. Merlo was a countryside district until the late 1940s. People from Buenos Aires spent their weekend and summer getaways in cottages, picnicking at the Reconquista riverside, playing golf at the Ituzaingó Golf Club and gliding at the Club Albatros and Club Cóndor gliding clubs. The landscape was spattered with estancias and farms. During the first half of the 20th century the two mayor political forces in the district were the Radical Civic Union and the Conservative Party of Buenos Aires.
Мерло Буэнос-Айрес қаласының бөлігіне айналады
ХХ ғасырдың екінші жартысында Мерло провинциялардан иммигранттардың маңызды ағынын бастан кешірді. 1947 және 1960 жылдар аралығында ауданның халқы бес есеге көбейіп, қарқынды урбанизация процесі басталды және Мерло Үлкен Буэнос-Айреске қосылды. Бұл кезең Аргентинада перонизмнің өрлеуімен тұспа-тұс келді және содан бері аудан перонистердің бекінісі болды.
In the second half of the 20th century Merlo experienced an important influx of immigrants from the provinces. Between 1947 and 1960 the district quintuplicates its population, initiating a rapid process of urbanization and incorporating Merlo into the Greater Buenos Aires. This period coincided with the rise of the Peronism in Argentina and since then the district becomes a Peronist stronghold.
Үкімет
2015 жылға дейін қала әкімі болып заңгер және жергілікті перондық саясаткер Рауль Альфредо Отачехе болды. Ол 1991 жылы қала әкімі болып сайланды және 1995, 1999, 2003 және 2007 жылдары қайта сайланды. Мария О'Доннелдің El Aparato (Саяси машина) атты фантастикалық емес кітабында Отачехеге бүкіләлемдік тарау арналып, ол оны сыбайлас жемқор ретінде суреттейді. Кеңес перондық партия мен оның одақтастарымен бақыланады.
The mayor until 2015 was Raúl Alfredo Othacehé, a lawyer and local peronist politician. He was elected mayor in 1991 and reelected in 1995, 1999, 2003 and 2007. In María O'Donnell's non fiction book El Aparato (The Political Machine) an entire chapter is dedicated to Othacehé, portraying him as a corrupt politician. The Council is controlled by the peronist party and its allies.
Экономика
1993 жылғы Ұлттық экономикалық санақ бойынша өңдеу өнеркәсібі жергілікті экономиканың 50,2%-ын құрады. Philip Morris және Pirelli трансұлттық топтарының Мерло теміржол вокзалының маңында өнеркәсіптік паркте "кезекте" темекі зауыты мен дөңгелек зауыты бар. Көтерме сауда және бөлшек сауда, автокөлік құралдарын жөндеу 10,32%, көлік, сақтау және байланыс 5%; қаржылық делдалдық, жылжымайтын мүлік және жалға беру 13,72%. Ауыл шаруашылығы мен мал шаруашылығы экономиканың 0,15% ғана құрады. Негізгі қызмет түрлері: сүт шаруашылығы, базарлы бау-бақша (гүл шаруашылығы және органикалық көкөніс шаруашылығы), құс шаруашылығы және ара шаруашылығы, шағын және орта кәсіпорындарда (ШОБ) ұйымдастырылған.
According to the 1993 National Economic Census the manufacture industry represented 50.2% of the local economy. The transnational groups Philip Morris and Pirelli have a cigarette plant and a tire plant —respectively— in the industrial park, at the surroundings of Merlo railway station. Wholesale and retail trade, repair of motor vehicles 10.32%; transport, storage and communication 5%; financial intermediation, real estate and renting 13.72%. The agriculture and livestock industry only represented 0.15% of the economy. The main activities are dairy farming, market gardening (flower farming and organic vegetable farming), poultry and beekeeping, organized in small and medium enterprises (SMEs).
Мемлекеттік қызметтер
2001 жылғы халық санағының мәліметтері бойынша, халықтың 95,22% электр желісіне, ал тек 55,2% құбыр желісі арқылы жеткізілетін газға қол жеткізе алды. Сумен жабдықтау және санитарлық жағдайлары өте нашар болды: халықтың 49,54% -ы ауыз сумен қамтамасыз етілді, ал 21,85% -ы ғана мемлекеттік кәріз жүйесіне қосылды.
According 2001 National Census 95.22% of the population had access to the electric grid and only 55.2% had access to pipeline supplied gas. The water supply and sanitation conditions were appalling: 49.54% of the population was supplied with potable water and only 21.85% was connected to the public sewerage system.
Интернетке қосылу
2001 жылы интернетті үйлердің 4,14% ғана пайдалана алды.
In 2001 only 4.14% of the homes were connected to Internet.
Көлік
Негізгі артериялық жол - Ривадавия даңғылы, ол отаршылдық дәуірде Камино Реал дель Оэсте немесе Батыс Корольдік жол деп аталды. Партидоның барысында оның атауы Президент Перон даңғылына ауысады. Буэнос-Айрес қаласының орталығына автобуспен бір жарым сағатқа барады. Қала бас қаласы Acceso Oeste тас жолымен Реконкиста өзенінің бойында өтетін Камино де ла Рибера сияқты баламалы жолмен байланысты. Сармиенто темір жолы Ривадавия даңғылымен бірге жүреді және жолаушылардың басым көпшілігін Буэнос-Айреске және одан тасымалдайды. Сармиенто желісін Trenes de Buenos Aires (TBA) басқарады. Партидода негізгі желіде екі темір жол станциясы бар: Мерло және Сан-Антонио-де-Падуа. Буэнос-Айрестегі "Ертерек" станциясына жету үшін 45 минут уақыт қажет. Желіде үшінші рельстерден алынған электр қуатымен жұмыс істейтін электр локомотивтері қолданылады. Мерло - Лобос қаласында аяқталатын бөлімше желісінің темір жол аялдамасы. Оның пойыздары дизельді локомотивтер деп аталатын дизельді қозғалтқыштармен жұмыс істейді. Белграно Сур желісі, бұрынғы Буэнос-Айрес Мидленд темір жолы, аз санда адамдар пайдаланады. Бұл пойыз "өлім пойызы" деп аталады және Буэнос-Айрестен Партидоның шеттеріне дейін созылады. Желіде Транспортс Метрополитонос басқарады, ол өткен жылдары инвестицияларды алған жоқ, ал оның пойыздары мен бекеттері іс жүзінде тасталып кетті. Кішігірім тонаулар, зорлаулар мен кісі өлтірулер осы бағытта жиі кездеседі. Оның пойыздары дизельді қозғалтқыштармен жұмыс істейді.
The principal arterial road is the Rivadavia Avenue which was known in the colonial times as the Camino Real del Oeste or the Western Royal Road. Throughout the partido its name changes to Presidente Perón Avenue. The journey to Buenos Aires downtown takes one and a half hours by bus. The head town connects with the Acceso Oeste Highway by an alternate route, such as the Camino de la ribera which crosses along the Reconquista River. The Sarmiento Railway Line runs alongside the Rivadavia Avenue and transports the vast majority of commuters to and from Buenos Aires. The Sarmiento line is managed by Trenes de Buenos Aires (TBA). The mainline has two railway stations in the partido: Merlo and San Antonio de Padua. The journey takes 45 minutes to Estación Once in Buenos Aires. The line uses electric locomotives which are powered by electricity picked up from third rails. Merlo is the railway terminal station of a branch line that ends at Lobos city. Its trains are powered by diesel engines, known as diesel locomotives. The Belgrano Sur line, formerly the Buenos Aires Midland Railway, is used by a reduced number of people. It is commonly known as the “death’s train” and it stretches from Buenos Aires to the outskirts of the partido. The line is managed by Transportes Metropolitanos it had not received investments in the past years and its trains and stations are practically abandoned. The petty robberies, rapes and assassinations are very commonly in this line. Its trains are powered by diesel engines.
Гидрографиялық
Мерлоның сағалары Реконкиста және Матанза өзендерінің қоныстары болып табылады. Аумағының 54% -ы Реконкиста су бассейніне жатады және Реконкиста өзенінде келесі арықтар немесе арықтар ағып түседі: Arroyo Gómez, Cañada de Smith, Arroyo Torres және Arroyo de La Cañada del Molino; келесі арықтар Матанса өзенінде ағып түседі: Arroyo Saladero, Aroyo de Las Víboras, Arroyo del Pantano Grande, Cañada del Bajo Hondo және Cañada 11 de Octubre. Судың көп бөлігі қатты ластанған. Реконкиста су тасқыны бұрын да жиі болған, соңғы жылдары ең үлкені 1985 және 2000 жылдары болды; бұл өзен жағасында орналасқан кедей халыққа әсер етті.
Merlo's creeks are both tributaries Reconquista and Matanza Rivers. The 54% of the territory belongs to the Reconquista drainage basin and the following creeks or arroyos drain in the Reconquista River: Arroyo Gómez, Cañada de Smith, Arroyo Torres and Arroyo de La Cañada del Molino; the following creeks drain in the Matanza River: Arroyo Saladero, Aroyo de Las Víboras, Arroyo del Pantano Grande, Cañada del Bajo Hondo and Cañada 11 de Octubre. Most of those water courses are highly contaminated. The Reconquista floods were recurrent in the past, the biggest in recent years were in 1985 and 2000; these ones affected to the poorest population, established at its riverside.