Кіріспе

Мерло - Аргентинаның Буэнос-Айрес провинциясының партиясы. Ол Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласында орналасқан. Оның астанасы Мерло қаласы. Қазіргі партидо аймағы Буэнос-Айрестің екінші және тұрақты құрылуынан кейін көп ұзамай отарланды (1580). 1730 жылы Франсиско де Мерлоның estancia (жер иелену) жанында уақытша приход құрылды. 1755 жылы Мерло Вилла Сан-Антонио дель Камино қаласын құрды, кейін оның құрметіне қайта аталды. Көптеген жылдар бойы Мерлоның дамуы жақын маңдағы Моронның өсуінен артта қалды. 1865 жылы аймақ ресми түрде парто деп жарияланды.

География

Мерло Морон және Итузаинго (солтүстік-шығыста), Ла-Матанса (оңтүстік-шығыста), Маркос-Пас (оңтүстік-батыста) және Морено және Реконкиста өзені (солтүстік-батыста) партистарымен шектеседі. Мерло қаласынан басқа, маңызды жерлер Сан-Антонио-де-Падуа, Парк-Сан-Мартин, Либертад, Понтеведра және Мариано Акоста. Мерло қаласы бұрын тек темір жол торабы және қоршаған ауыл шаруашылығы және мал шаруашылығы жерлері үшін сауда орталығы ретінде маңызды болған. Партидоның жартысына жуығы қазір Үлкен Буэнос-Айрес қалалық аймағында орналасқан, ал халық тығыздығы Буэнос-Айрес провинциясының көпшілігіне қарағанда төмен.

1755: Франсиско де Мерло және Вилла Сан-Антонио дель Камино

XVII ғасырдың басында қазіргі партидо Лас-Конхастың Пагосының (латынша pagus, ауыл ауданы) бөлігі болды; аумақ Реконкиста өзенімен өтетін, сол кезде Рио-де-лас-Конхас (сөзбе-сөз "Көміршектер өзені") деп аталатын, осыдан өңір өз атын алған. Бұл аймақта негізінен хет ұлтының бір бөлігі болған талует халқы өмір сүрді. 1636 жылы бүгінгі Мерло аумағы бірнеше гасиндаларға бөлінді, оларды губернатор Педро Эстебан Давила бірнеше және ықпалды Буэнос-Айрес көршілеріне жер гранты ретінде берді. Гасиендалар ішінде негізгі экономикалық қызмет ауыл шаруашылығы мен мал шаруашылығы болды. Las Conchas/Reconquista өзенімен суармалы тыңайған жер бидай мен жеміс бауларымен қапталған. Үлкен бау-бақша Исаның компаниясына берілді және ондағы өнім иезуиттерге Буэнос-Айрестегі мектептерін ұстап тұру үшін қаржылай ресурстар берді. Исаиталық діни қызметкерлер Томас Фалькнер мен Флориан Паук 18-ғасырдың ортасында осы аймаққа барып, далада еркін жүрген жабайы ірі қара мен жылқының көптігін және оларды жейтін, кейде ескертілмеген және көмектесуге қабілетсіз саяхатшыларға шабуылдайтын иттердің көптігін сипаттады. XVIII ғасырда араукандықтар көптеген ірі қара мен жылқы малына қызығып, Анд тауларының етегінен Пампасқа көшіп келді. Араукандар Буэнос-Айрес айналасындағы испан қоныстарын тонаған және тонаған, күттірмейтін атпен шабуыл жасаған, Оңтүстік шоқжұртта малонелер деп аталатын (s. malón, мапудунгун malocán: соғыс жүргізу). Сол кездері испандық кәсіпкер Франсиско де Мерло осы аймақта көптеген жерлерді сатып алып, үлкен эстания құрды. Бүкіл аймаққа шашырап кеткен қоныс аударушылар Мерлоның бекіністі фермасының айналасына бас сауғалап, оның меншігінде кішкентай ауыл құрды. Ол Мерло Испания королі Филипп V-ге өз штаттарында қала құруға рұқсат сұрады. 1755 жылы 28 қазанда Франсиско де Мерло Вилла Сан-Антонио дель Камино қаласын құрды. Мерло қайтыс болғаннан кейін қала негізгі сауда жолдарынан оқшауланған, 1821 жылы Буэнос-Айрес мемлекетімен иелiктен шығарылған және 1852 жылы ағылшын бизнесмені Томас Гибсон Пирсон сатып алған Мерседерия орденіне тиесілі эстансияның шекарасында қалды. Оның өлімінен кейін estancia-ны оның өгей ұлы Хуан Диллон басқарды, ол Мерло тарихындағы басты тұлға.

Хуан Дилон

Хуан Дилон и Кальдерон 1819 жылы Буэнос-Айресте дүниеге келді және 1887 жылы қайтыс болды. Ол Джон Диллонның, ирланд иммигрантының және оның екінші әйелі Мануела Кальдеронның ұлы. Хуан Диллон бизнесмен, үй иесі және мемлекеттік қызметкер, Буэнос-Айрестегі ирланд қауымының мүшесі болды. Ол Йозефа Балестеросқа үйленді (ө. 1824 жылы дүниеге келген) сегіз балалы болды. Ол Адольфо Алсинаның автономиялық партиясының көрнекті мүшесі болды. Джон Диллон Ирландиядан Испанияға көшіп келді. 1807 жылы ол Ривер Плейтке саудагер және ет өңдеу зауытының иесі ретінде қоныстанды. Ол өзінің флотилиясын Испаниямен тәуелсіздік үшін соғыста Аргентинаға қарызға берді. Сонымен қатар, ол еліміздегі алғашқы сыра зауытын ашқан. 1826 жылы Джон Диллон қайтыс болады және Мануэла Кальдерон Томас Гибсон Пирсонға үйленеді. Росас құлағаннан кейін 1852 жылы Хуан Диллон Морон қаласында Juez de Paz (Тыныштық судьясы) (18551856) және аймақтың әскери қолбасшысы болып тағайындалды. Сонымен қатар, ол сол ауданның Presidente de Municipalidad (Муниципальдық президент немесе мэр) болып сайланды (1857; 18641865). Сол күндері Дилон Мерлодағы отбасылық игілігін қолға алды, қаланы қайта салды және жаңадан құрылған Мерло Партитосының Juez de Paz болып тағайындалды. Мерлодағы қоғамдық өмірінен кейін президент Авельянеда 1875 жылы Диллонды иммиграцияның бас комиссары етіп тағайындады. Оның басқаруы кезінде Аргентина еліне алғашқы еуропалық иммиграцияны бастан кешірді және Диллон алғашқы Уэльс иммигранттарын, Волга немістерін және Фриулиден итальяндықтарды қабылдады. Осыдан кейін Дилон отбасымен бірге Ла-Платаға көшіп келеді, ол сенатор болып сайланып, Буэнос-Айрес заң шығарушы органдарында үш мерзім қызмет етті, онда ол бюджет комиссиясына төрағалық етті.

1864: Мерло өз дербестігін алады

1857 жылы Аргентинаның теміржол компаниясы Camino de Hierro de Buenos Aires al Oeste Аргентинада алғашқы бу локомотивті қоғамдық теміржолды ашты және бірнеше жылдан кейін компания желісін батысқа қарай Мореноға дейін кеңейтуді жоспарлады. Темір жолдың құрылысы жерді пайдаланып, өте табысты іс-әрекет жасады. Мерлоға жету үшін желі Пирсон отбасы иелігіндегі жер арқылы өтуі керек еді және Диллон отбасылық мүліктердің бір бөлігін сату арқылы үлкен пайда табу мүмкіндігін көрді. Дилон Мерлода тұрып, 1859 жылы атақты сәулетші және инженер Педро Бенуаға қала құрылымын жобалауды тапсырды, оны көшелер мен блоктардың тікбұрышты торшасында ұйымдастырды. Қала кеңейтіліп, муниципалдық сарай, даңғыл, теміржол вокзалы, мектеп және шіркеу берілді. Темір жол стансасы 1859 жылы 11 тамызда ашылды. Дилон және басқа да бизнесмендер мен Мануэль Родригес, Энрике Смит және Фернандо Пирсон (Хуан Дилонның ағасы) сияқты көршілері губернаторға ескі Партидо Мороннан жаңа парти құру туралы өтініш жасады. 1864 жылы 11 қазанда Буэнос-Айрес заң шығарушы органы 422-заңды бекітіп, Мерло Партиосын құрды. 1878 жылға дейін жаңа округке бүгінгі Маркос Паз Партитосы кірді және шамамен 400 км2 аумақты қамтыды. Билік органдарын сайлау сол жылы өтті және тек алпыс төрт азамат дауыс берді; алғашқы муниципалды үкіметке Хуан Диллон Juez de Paz және Антонио Суарес, Франсиско Салливан, Фернандо Пирсон және Томас Гахан муниципалитеттер немесе кеңесшілер ретінде кірді. Мыңдаған көршілері Буэнос-Айрес қаласын ауылға қашып кетті, өйткені қалада алдымен холера эпидемиясы, содан кейін сары қызылшаның басталуы болды. Бұл оқиғалар көптеген испандық, баск, итальяндық және француз иммигранттарын Мерлоға әкелді, олар жоғары білікті жұмыс күшін жасады. Сондай-ақ, британдық теміржол компанияларында жұмыс істейтін ақ жағалы жұмысшылардан тұратын шағын британдық қауым болды. XIX ғасырдың аяғында көптеген ауылдық елді мекендер темір жолдың бойында гүлденіп, ауылдың әр жеріне шашырап кеткен. Темір жол Мерлоның 19 ғасырдың аяғы мен 20 ғасырдың басында жеделдетілген дамуына себеп болды; Сан-Антонио-де-Падуа, Мариано-Акоста, Либертад және тіпті Мерло қаласы темір жол қалалары ретінде өсті. Мерло 1940 жылдардың аяғына дейін ауылдық округ болды. Буэнос-Айрес тұрғындары демалыс күндерін және жазғы демалыс күндерін коттедждерде өткізді, Реконкиста өзенінің жағасында пикникке шықты, Итузаинго гольф клубында гольф ойнады және Club Albatros және Club Cóndor слайдинг клубтарында желкенде ұшты. Жер бетіне естен кетпес ескі үйлер мен фермалар орналасқан. ХХ ғасырдың бірінші жартысында округтің екі мерейлі саяси күші - Радикалды азаматтық одақ және Буэнос-Айрес консервативтік партиясы болды.

Мерло Буэнос-Айрес қаласының бөлігіне айналады

ХХ ғасырдың екінші жартысында Мерло провинциялардан иммигранттардың маңызды ағынын бастан кешірді. 1947 және 1960 жылдар аралығында ауданның халқы бес есеге көбейіп, қарқынды урбанизация процесі басталды және Мерло Үлкен Буэнос-Айреске қосылды. Бұл кезең Аргентинада перонизмнің өрлеуімен тұспа-тұс келді және содан бері аудан перонистердің бекінісі болды.

Үкімет

2015 жылға дейін қала әкімі болып заңгер және жергілікті перондық саясаткер Рауль Альфредо Отачехе болды. Ол 1991 жылы қала әкімі болып сайланды және 1995, 1999, 2003 және 2007 жылдары қайта сайланды. Мария О'Доннелдің El Aparato (Саяси машина) атты фантастикалық емес кітабында Отачехеге бүкіләлемдік тарау арналып, ол оны сыбайлас жемқор ретінде суреттейді. Кеңес перондық партия мен оның одақтастарымен бақыланады.

Экономика

1993 жылғы Ұлттық экономикалық санақ бойынша өңдеу өнеркәсібі жергілікті экономиканың 50,2%-ын құрады. Philip Morris және Pirelli трансұлттық топтарының Мерло теміржол вокзалының маңында өнеркәсіптік паркте "кезекте" темекі зауыты мен дөңгелек зауыты бар. Көтерме сауда және бөлшек сауда, автокөлік құралдарын жөндеу 10,32%, көлік, сақтау және байланыс 5%; қаржылық делдалдық, жылжымайтын мүлік және жалға беру 13,72%. Ауыл шаруашылығы мен мал шаруашылығы экономиканың 0,15% ғана құрады. Негізгі қызмет түрлері: сүт шаруашылығы, базарлы бау-бақша (гүл шаруашылығы және органикалық көкөніс шаруашылығы), құс шаруашылығы және ара шаруашылығы, шағын және орта кәсіпорындарда (ШОБ) ұйымдастырылған.

Мемлекеттік қызметтер

2001 жылғы халық санағының мәліметтері бойынша, халықтың 95,22% электр желісіне, ал тек 55,2% құбыр желісі арқылы жеткізілетін газға қол жеткізе алды. Сумен жабдықтау және санитарлық жағдайлары өте нашар болды: халықтың 49,54% -ы ауыз сумен қамтамасыз етілді, ал 21,85% -ы ғана мемлекеттік кәріз жүйесіне қосылды.

Интернетке қосылу

2001 жылы интернетті үйлердің 4,14% ғана пайдалана алды.

Көлік

Негізгі артериялық жол - Ривадавия даңғылы, ол отаршылдық дәуірде Камино Реал дель Оэсте немесе Батыс Корольдік жол деп аталды. Партидоның барысында оның атауы Президент Перон даңғылына ауысады. Буэнос-Айрес қаласының орталығына автобуспен бір жарым сағатқа барады. Қала бас қаласы Acceso Oeste тас жолымен Реконкиста өзенінің бойында өтетін Камино де ла Рибера сияқты баламалы жолмен байланысты. Сармиенто темір жолы Ривадавия даңғылымен бірге жүреді және жолаушылардың басым көпшілігін Буэнос-Айреске және одан тасымалдайды. Сармиенто желісін Trenes de Buenos Aires (TBA) басқарады. Партидода негізгі желіде екі темір жол станциясы бар: Мерло және Сан-Антонио-де-Падуа. Буэнос-Айрестегі "Ертерек" станциясына жету үшін 45 минут уақыт қажет. Желіде үшінші рельстерден алынған электр қуатымен жұмыс істейтін электр локомотивтері қолданылады. Мерло - Лобос қаласында аяқталатын бөлімше желісінің темір жол аялдамасы. Оның пойыздары дизельді локомотивтер деп аталатын дизельді қозғалтқыштармен жұмыс істейді. Белграно Сур желісі, бұрынғы Буэнос-Айрес Мидленд темір жолы, аз санда адамдар пайдаланады. Бұл пойыз "өлім пойызы" деп аталады және Буэнос-Айрестен Партидоның шеттеріне дейін созылады. Желіде Транспортс Метрополитонос басқарады, ол өткен жылдары инвестицияларды алған жоқ, ал оның пойыздары мен бекеттері іс жүзінде тасталып кетті. Кішігірім тонаулар, зорлаулар мен кісі өлтірулер осы бағытта жиі кездеседі. Оның пойыздары дизельді қозғалтқыштармен жұмыс істейді.

Гидрографиялық

Мерлоның сағалары Реконкиста және Матанза өзендерінің қоныстары болып табылады. Аумағының 54% -ы Реконкиста су бассейніне жатады және Реконкиста өзенінде келесі арықтар немесе арықтар ағып түседі: Arroyo Gómez, Cañada de Smith, Arroyo Torres және Arroyo de La Cañada del Molino; келесі арықтар Матанса өзенінде ағып түседі: Arroyo Saladero, Aroyo de Las Víboras, Arroyo del Pantano Grande, Cañada del Bajo Hondo және Cañada 11 de Octubre. Судың көп бөлігі қатты ластанған. Реконкиста су тасқыны бұрын да жиі болған, соңғы жылдары ең үлкені 1985 және 2000 жылдары болды; бұл өзен жағасында орналасқан кедей халыққа әсер етті.