Nepenthes longifolia

Кіріспе

Суматрадағы құмыра өсімдіктерінің түрі Nepenthes longifolia (/ n / / '/ p / ɛ / n / θ / iː / z /, / l / ɒ / ŋ /ɡ /ɪ /' / f / oʊ / l / i / ə /) - Суматраға тән тропикалық құмыра өсімдігі, ол теңіз деңгейінен 300 мен 1100 м биіктікте өседі. Латын тіліндегі longus (ұзын) және folius (жапырақ) сөздерінің бірі longifolia деп аталады.

Ботаника тарихы

N. longifolia тұқымдасының алғашқы белгілі коллекциясын 1957 жылы Виллем Мейер жасаған. Мейер 6913 үлгісі 1957 жылы 24 тамызда 5001000 м биіктікте, Батыс Суматрадағы Тарамға жақын Тжампо өзенінің құмтасты аймағында жиналды. Өсімдік өзен аңғарының беткейіндегі орманды жерде өсіп отырды. Үлгі H. L. B. 958.85111 Лейдендегі Нидерландының ұлттық гербариясында. Кейінгі ревюлер осы таксондарды ресми түрде синонимизациялады. Алайда, соңғы зерттеулер бұл екі таксондардың әртүрлі түр екенін көрсетті. 2000 жылы Ян Шлауер мен К. Непи N. beccariana типтік үлгісін зерттеді және оның және N. mirabilis арасындағы елеулі айырмашылықтарды атап өтті, бұл оны бөлек түр ретінде қалпына келтіру керектігін білдірді. Чарльз Кларк N. beccariana N. mirabilis және N. sumatrana-дан ерекшеленетінін айтады, бірақ егер N. beccariana N. longifolia-мен бір түрге жататын болса, соңғы таксон біріншісінен кіші синонимге айналады. Алайда, бұл таксономиялық шатастықты шешу үшін типтік жерде N. beccariana-ны бақылау қажет, өйткені N. beccariana типтік үлгісі тек үш жапырақ пен үш құмыраның фрагменттерінен тұрады (екі розетка құмырасы және бір жоғарғы құмыра) және зақымдалған күйде; жапырақтар сабақтан ажыратылған, сондықтан олардың қосылуы белгісіз. Nepenthes eustachya × N. longifolia Payakumbuh және Sibolga маңындағы бірқатар жерлерде тіркелді, онда оның бас түрлері симпатрикалық болып табылады. Бұл өте сирек кездеседі, өйткені N. eustachya және N. longifolia айтарлықтай әртүрлі тіршілік ету орындарында кездеседі; біріншісі әдетте ашық, күндізгі жерлерде өседі, ал екіншісі тығыз, көлеңкелі орманда жиі кездеседі. Бұл будандас N. eustachya-дан қысқа қызғылт қоңыр түкті жағалары бар фринжированная ламиналы шеттерімен ерекшеленеді. Перистоманың алдыңғы жағында жиі ерекше көтерілген бөлігі болады, бұл N. longifolia-дан мұрагерлік сипаттама. Оны N. longifolia-дан оның қысқа шанақтары мен ламина бетінде ұзындықтағы саңылаулар болуы негізінде ажыратуға болады, олар N. eustachya-ға ұқсас. Ол 24 тамызда N. longifolia-ны N. adnata және N. tenuis типтік материалдарымен бірге жинады.

The first known collection of N. longifolia was made by Willem Meijer in 1957. The specimen Meijer 6913 was collected on August 24, 1957, in a sandstone region of the river Tjampo near Taram in West Sumatra, at an altitude of 500–1000 m. The plant was growing in forest on the slope of a river valley. The specimen is sheet H. L. B. 958.85111 at the National Herbarium of the Netherlands in Leiden. Subsequent revisions of the genus have formally synonymised these taxa. However, recent studies have shown that these two taxa are distinct species. In 2000, Jan Schlauer and C. Nepi examined the type specimen of N. beccariana and noted significant differences between it and N. mirabilis, suggesting that it should be restored as a distinct species. Charles Clarke agrees that N. beccariana appears to be distinct from both N. mirabilis and N. sumatrana but notes that if N. beccariana is found to be conspecific with N. longifolia, the latter taxon would become a junior synonym of the former. However, observations of N. beccariana at the type locality would need to be carried out to resolve this taxonomic confusion, since the type specimen of N. beccariana only consists of fragments of three leaves and three pitchers (two rosette pitchers and one upper pitcher) and is in a damaged state; the leaves are separated from the stem such that their attachment is unknown. Nepenthes eustachya × N. longifolia has been recorded from a number of locations near Payakumbuh and Sibolga, where its parent species are sympatric. It is relatively rare because N. eustachya and N. longifolia occur in markedly different habitats; the former usually grows in exposed, sunny sites, while the latter is more common in dense, shady forest. This hybrid differs from N. eustachya in having fringed lamina margins bearing short reddish brown hairs. The peristome often has a distinctive raised section at the front, a characteristic inherited from N. longifolia. It can be distinguished from N. longifolia on the basis of its shorter tendrils and the presence of longitudinal furrows on the surface of the lamina, similar to those of N. eustachya. He collected N. longifolia on August 24 together with the type material of N. adnata and N. tenuis.