Кіріспе
Кембрийлік қазбалардан табылған жойылған дің артропод түрлері
Opabinia regalis is an extinct, stem group arthropod found in the Middle Cambrian Burgess Shale Lagerstätte (505 million years ago) of British Columbia. Fewer than twenty good specimens have been described; 3 specimens of Opabinia are known from the Greater Phyllopod bed, where they constitute less than 0.1% of the community. When the first thorough examination of Opabinia in 1975 revealed its unusual features, it was thought to be unrelated to any known phylum,
In the 1970s, there was an ongoing debate about whether multi celled animals appeared suddenly during the Early Cambrian, in an event called the Cambrian explosion, or had arisen earlier but without leaving fossils. At first Opabinia was regarded as strong evidence for the "explosive" hypothesis. The generic name is derived from Opabin pass between Mount Hungabee and Mount Biddle, southeast of Lake O'Hara, British Columbia, Canada. and in 1975 he published a detailed description based on very thorough dissection of some specimens and photographs of these specimens lit from a variety of angles. Whittington's analysis did not cover Opabinia ? media; Walcott's specimens of this species could not be identified in his collection. but these fossils were poorly preserved, and Whittington did not feel they provided enough information to be classified as members of the genus Opabinia.—although this interpretation was later questioned by Dzik, who instead concluded that Myoscolex was an annelid worm.
Opabinia regalis – Британдық Колумбияның Орта кембрийлік Бурджесс Шейл Лагерстеттесінде (505 миллион жыл бұрын) табылған жойылған, дің топқа жататын артропод. Жиырмадан аз сапалы үлгілер сипатталған; Опабинияның 3 үлгісі Үлкен филлопод төсегінен белгілі, онда олар қоғамдастықтың 0,1% -дан азын құрайды. 1975 жылы Опабинияның ерекше ерекшеліктерін көрсеткен алғашқы толық зерттеу оны белгілі бір типке жатқызу мүмкін емес деп санайтын болды. 1970 жылдары көпжасушалы жануарлар Кембрийлік жарылыс деп аталатын оқиғада Кембрийдің басында кенеттен пайда болды ма, әлде одан бұрын пайда болған, бірақ қазба қалдықтарын қалдырмаған ба деген пікірталас болды. Бастапқыда Опабиния «жарылыс» гипотезасын қуаттайтын маңызды дәлел ретінде қарастырылды. Туыстың атауы О'Хара көлінің оңтүстік-шығысында, Британдық Колумбия, Канададағы Хунгаби тауы мен Биддл тауының арасындағы Опабин асуынан алынған. 1975 жылы ол бірнеше үлгілерді өте мұқият зерттеу және осы үлгілердің әртүрлі бұрыштардан түсірілген фотосуреттеріне негізделген толық сипаттама жариялады. Уиттингтонның талдауы Опабиния ? медиасын қамтыған жоқ; оның коллекциясында осы түрдің Уолкотт үлгілері анықталмады. Бірақ бұл қазбалар нашар сақталған, сондықтан Уиттингтон оларды Опабиния туысына жатқызуға жеткілікті ақпарат бермеді деп санайды, – бірақ бұл интерпретация кейіннен Дзик тарапынан күмәнданылды, ол Муосколекс сақиналы құрт екеніне қорытынды жасады.
Opabinia regalis is an extinct, stem group arthropod found in the Middle Cambrian Burgess Shale Lagerstätte (505 million years ago) of British Columbia. Fewer than twenty good specimens have been described; 3 specimens of Opabinia are known from the Greater Phyllopod bed, where they constitute less than 0.1% of the community. When the first thorough examination of Opabinia in 1975 revealed its unusual features, it was thought to be unrelated to any known phylum,
In the 1970s, there was an ongoing debate about whether multi celled animals appeared suddenly during the Early Cambrian, in an event called the Cambrian explosion, or had arisen earlier but without leaving fossils. At first Opabinia was regarded as strong evidence for the "explosive" hypothesis. The generic name is derived from Opabin pass between Mount Hungabee and Mount Biddle, southeast of Lake O'Hara, British Columbia, Canada. and in 1975 he published a detailed description based on very thorough dissection of some specimens and photographs of these specimens lit from a variety of angles. Whittington's analysis did not cover Opabinia ? media; Walcott's specimens of this species could not be identified in his collection. but these fossils were poorly preserved, and Whittington did not feel they provided enough information to be classified as members of the genus Opabinia.—although this interpretation was later questioned by Dzik, who instead concluded that Myoscolex was an annelid worm.
Морфология
Опабиния тым ерекше болғандықтан, Уиттингтонның талдауын алғаш рет ұсынған тыңдаушылар күлді. Басында бес сабақты көз болды: екеуі алдыңғы жағында, басына жақын, жоғары және алға қарай бағытталған; екеуі үлкенірек, артқы және сыртқы жиектерінде, жоғары және бүйірге қарай бағытталған; ал үлкен сабақты көздердің арасында бір көз, жоғары қараған. Көздердің бәрі, басқа буынтұқымдылардың бүйір көздері сияқты, күрделі деп есептелді. Аузы бастың астында, сопақшаның артында, артқа қарай бағытталған, сондықтан ас қорыту жолы жануардың арт жағына қарай U-тәрізді иілді. Сопақша ауызға жету үшін жеткілікті ұзын және иілгіш болды. Бадд (1996) жаңқалардың алдыңғы жиектерімен бекітілгенін, бірінші жаңқалардан басқа барлық жаңқалардағы жаңқалық қабыршақтардың жаңқалармен байланысқан ішкі арналардың іздерін тапқан, Уиттингтон сопақша бойындағы ізді де осылай түсіндірген. Алайда, Чжан мен Бриггс (2007) барлық жаңқаларда жаңқалық қабыршақтардың бекітілген артқы арақашықтығы бар екенін көрсетті. Бадд (1996) «үшбұрыштардың» Опабинияның денесіне сыймайтындай үлкен болғанын және көлденең қималар олардың жаңқалардан бөлек және төмен орналасқанын, сонымен қатар дененің астына созылғанын көрсетті. Бірақ, осыған ұқсас химиялық құрам тек асқазан-ішек жолымен ғана байланысты емес; Бадд пен Дейли (2011) денедегі сұйықтыққа толы қуыстарда пайда болатын минералдануды білдіретінін айтады, бұл нақты лобоподия қалдықтарында көрінетін қуыс лобоподтарға сәйкес келеді. Олар Opabinia ішегінің дивертикулалары «үшбұрыштардан» жекеленген дөңгелек ішек бездерінің тізбегі екенін де түсіндірді. Соңғы тырнақтардың жоқтығына келіссе де, Опабинияда лобоподтардың болуы мүмкін түсіндірме болып қалады. Альберто Симонетта 1970 жылы Опабинияның жаңа реконструкциясын жасады, ол Хатчинсонның реконструкциясынан өте ерекшеленді, көптеген буынтұқымдылардың белгілерімен (мысалы, арқалық экзоскелет және буынды мүшелер), Йохоя мен Леанхоилияны еске түсіретін. Лейф Стёрмер, Перси Реймондтың бұрынғы жұмысына сүйене отырып, Опабинияны «трилобитоидтарға» (трилобиттер мен оларға ұқсас таксондарға) жатқызылғандардың қатарына жатқызды деп ойлады. Гарри Б. Уиттингтон 1975 жылы жанды түрде талдағаннан кейін, Опабинияның буынтұқымды емес екенін қорытындылады, себебі ол буынтұқымдылардың буынды мүшелеріне ешқандай дәлел таппады және иілгіш, ықтимал сұйықтыққа толы сопақша буынтұқымдыларда белгілі емес еді. 1985 жылы Дерек Бриггс пен Уиттингтон, сондай-ақ, Берджесс тақтасынан алынған Аномалокаристің маңызды қайта сипаттамасын жариялады. Содан кейін, 1986 жылы швед палеонтологы Ян Бергстрём Аномалокарис пен Опабинияның ұқсастығын атап өтіп, екі жануардың көптеген белгілері (мысалы, бүйірлік жаңқалар, жаңқалық қабыршақтар, сабақты көздер және арнайы алдыңғы қосымшалар) ортақ болғандықтан, олар туыс екенін айтты. Ол оларды алғашқы буынтұқымдылар деп жіктеді, бірақ буынтұқымдылардың бір ғана филум емес екенін ескерді. Ол осы екі туыстың аяқтарын Бёрджесс тақтасынан алынған лобоподия Аишея мен қазіргі заманғы онихофорандардың (барқыт құрттардың) аяқтарымен өте ұқсас деп санады, олар буынтұқымдылардың ата-бабалары бөліскен көптеген ата-бабалық белгілердің иелері болып саналады. Осы және ұқсас лобоподиялардың бірнеше ерекшеліктерін зерттегеннен кейін ол «буынтұқымдылардың дің тобының кең ауқымды реконструкциясын» жасады, яғни, буынтұқымдылар мен олардың эволюциялық базалық мүшелері деп санаған нәрселерді. Жоңқалы лобоподиялар кеңінен қабылданады, сондай-ақ ішек бездері сияқты буынтұқымдылар мен аралық таксон Килинксияның болуы сияқты жаңа жаңалықтар. Бұл табылған қалдықты Утаурора комоса деп атады. Бұл жаңалық Опабинияға ұқсас басқа да жануарлар болғанын көрсетеді, ал оның туысы әлдеқайда әртүрлі болған болуы мүмкін. Ал 1970 жылдардың басында Найлс Элдредж мен Стивен Джей Гулд өздерінің үзіліссіз тепе-теңдік теориясын жасады, ол эволюцияны ұзақ стазис кезеңдерімен «үзіліп» жатқан жылдам өзгерістердің қысқа кезеңдері ретінде қарастырады. Екінші жағынан, сол кезде Уайт Дурхам мен Мартин Глэсснер жануарлар әлемінің ұзақ Протерозойлық тарихы болғанын, ол табылған қалдықтардың жетіспеуінен жасырылғанын дәлелдеді. Уиттингтон (1975) Opabinia және Marrella және Yohoia сияқты басқа таксондарды қазіргі топтарға жатқызу мүмкін емес екенін қорытындылады. Бұл Голдтың Бёрджесс тақтасы туралы кітабында, керемет өмірде, ерте кембрий тіршілігі кейінгі жануарларға қарағанда әлдеқайда әртүрлі және «эксперименттік» болғанын, ал кембрийлік жарылыс шынымен де драматикалық оқиға болғанын, мүмкін ерекше эволюциялық механизмдермен тудырылғанын айтуының басты себебі болды. Ол Опабинияны осы құбылысты түсіну үшін соншалықты маңызды деп санады, кітабына Опабинияға арналған мақтау деп атағысы келді. Алайда, жақын уақытта басқа жаңалықтар мен талдаулар пайда болды, Аномалокарис (Берджесс тақтасынан) және Керигмахела (Сириус Пассеттен) сияқты ұқсас жануарлар табылды, олар буынтұқымдыларға жақын туыстар саналады. Палеонтологтар лобоподиялар тобын анықтады, онда буынтұқымдыларға жақын туыстар саналатын, бірақ буынды мүшелері жоқ пананртроподтардың қалдықтары кіреді. Кейіннен бұл топ кеңінен қабылданып, қазіргі пананртропод филумдарының пайда болуына әкелген парафилетикалық топ ретінде қарастырылды. Бұл сияқты ерекше жануарларды осылай қарастыру кембрийлік жарылыстың ерекше екенін түсінуге мүмкіндік береді, бірақ оны қалыпты эволюциялық процестер тұрғысынан түсіндіруге болады.