Syed Jaafar Albar

Кіріспе

Саид Жафар Альбар (سيد جعفر بن حسن البار; 21 тамыз 1914 - 14 қаңтар 1977) - Малайзияның саясаткері. Оның саяси партиясы - Біріккен малайлар ұлттық ұйымын (БМҰҰ) - нық қорғау, ол басқарушы Барисан Насионал коалициясын басқарады. Оған "БМҰҰ арыстаны" деген лақап та берілді. Ол Малайзияның Малайзияға тәуелсіздігіне және саясаттағы малайлардың үстемдігіне қатысты радикалды көзқарастарымен танымал болды. Ол Голландияның Шығыс-Индия (қазіргі Индонезия) Celebes қаласында дүниеге келді және 14 жасында Сингапурға (ол кезде Британдық Малайяның бөлігі) көшіп барды. Ол 1960-шы жылдардың басында УМНО-ның бас хатшысы болып қызмет етті, бірақ Сингапурдың Малайзиядан бөлініп шығуына рұқсат етілгеннен кейін отставкаға кетті.

Саяси мансап

1963 жылы Сингапур Малайзия, Сабах және Саравакпен біріккеннен кейін өткен Сингапур штаттық сайлауынан кейін Сингапур UMNO филиалының биліктегі Халықтық іс-қимыл партиясынан (PAP) қатты жеңілгені белгілі болды. Ол кейін Сингапурға барып, малайларға сөйлеп, Отман Вок сияқты малайлық PAP басшыларын малайлық нәсіліне сатқын және исламға қарсы деп айыптады. Кейін ол Сингапур премьер-министрі Ли Куан Юмен ketuanan Melayu (Малайзияның Малайзияға тәуелсіздігі) мәселесі бойынша ауызша жекпе-жекке қатысты. Ли Албарды "қалай болсам да, мен малаймын" деген сияқты пікірлер үшін "ультра" деп айыптады. Ли оны осыған байланысты сынға алып, "Егер мен [оның] айтып жүргенін айтып жүрсем, қайда болсам да, мен қытайлықпын, біз қайда болар едік? Бірақ мен өз басымды малайзиялық екенімді халыққа естеріне салып отырамын. Мен Бахаса Кебангсаан (малай, ұлттық тіл) тілін үйреніп жатырмын және Конституцияның 153-бабын қабылдаймын". Албар Ли мен басқа қытайлық малайзиялықтарды "үйдің қожайындары" болған малайлардың қонақжайлылығын қорлап, "оранг тумпанган" (оранг тумпанган) болып жүргендігіне айыптап, оларды kaum pendatang немесе pendatang asing (иммигранттар) деп атады. Бұл жағдай министрлер кабинетінің мүшесі Лим Суи Аунның "біз - қожайын емеспіз, қонақ емеспіз" деген пікірін туғызды. Ли өзінің саясатына қарсы шығып, "Тарихқа сәйкес, малайлар Малайзияға 700 жыл бұрын ғана көшуді бастады. Бүгінде Малайзиядағы 39% малайлардың үштен бірі - UMNO бас хатшысы Дато Сайед Джафар Альбар сияқты салыстырмалы түрде жаңа иммигранттар. Сондықтан белгілі бір нәсілдік топтың өздерін малайзиялықтар деп атауға көбірек құқығы бар деп ойлауы және басқалар тек олардың ықыласы арқылы малайзиялық бола алады деп ойлауы қате және қисынсыз". Малайзияның премьер-министрі Тунку Абдул Рахман ақырында дау-дамайдан шаршап, Сингапурға Малайзиядан бөлініп шығуын айтты. Бұл мәселе тынышталды, тіпті УМНО парламенттің мүшелері, мысалы, Альбар 1965 жылдың 9 тамызындағы парламенттік сессияның не туралы болатыны туралы хабардар болмады. Албар олардың не үшін шақырылғаны туралы көбірек мәлімет сұрағанда, оған жауап берілмеді. Сол күні кездесудің мақсаты Сингапурдың бөлініп шығуына мүмкіндік беру екенін білгеннен кейін, Албар Парламент үйінен шығып, қорытынды бір ауыз дауыс беруге қатыспады. Бұл оның бұйрықтарына тікелей қайшы келгендіктен, Тунку Албарды УМНО-ның Бас хатшысы лауазымынан босатуды талап етті, бірақ кейіннен Албардың өз орнына лайықты түрде отставкаға кетуіне рұқсат беруге көндірілді. Албар Сингапурдың бөлініп шығуына жол беру идеясына қарсы болды, өйткені ол Сингапурға төтенше жағдай режимін енгізу және Лиді премьер-министр лауазымынан шығару идеалды шешім болар еді деп ойлады. Ол бөліну алдында "Малайзия Малайзиясы" науқаны арқылы нәсілдік келісімді жойғаны үшін Лиді тұтқындауға шақырды, бұл малайлар Конституцияның 153-бабы бойынша оларға берілген ерекше құқықтарға қауіп төндіреді деп қарады. Ол сондай-ақ, бір уақыт ауыл шаруашылығы министрі қызметін атқарған.

After the 1963 Singapore state elections held shortly after Singapore merged with Malaya, Sabah and Sarawak to form Malaysia, it emerged that the Singapore UMNO branch had been terribly defeated by the ruling People's Action Party (PAP). Albar then travelled to Singapore to address the Malays, and denounced Malay PAP leaders such as Othman Wok as traitors to the Malay race and UnIslamic. Later, he had participated in verbal duels with the Singaporean Prime Minister, Lee Kuan Yew, over the issue of ketuanan Melayu (Malay sovereignty over Malaysia). Lee accused Albar of being an "ultra" for making remarks such as "Wherever I am, I am a Malay." Lee criticised him for this, asking "If I had been going round and saying what [he] has been saying – wherever I am, I am a Chinese – where would we be? But I keep on reminding the people that I am a Malaysian. I am learning Bahasa Kebangsaan (Malay, the national language) and I accept Article 153 of the Constitution." Albar also accused Lee and some other Chinese Malaysians – referring to them as kaum pendatang or pendatang asing (immigrants) – of being lodgers (orang tumpangan), abusing the hospitality of the Malays who were the "masters of the house". This provoked a response from Cabinet member Lim Swee Aun, who insisted "we are co owners, not lodgers, not guests." Lee took a swipe at his politics by arguing "According to history, Malays began to migrate to Malaysia in noticeable numbers only about 700 years ago. Of the 39% Malays in Malaysia today, about one third are comparatively new immigrants like the secretary general of UMNO, Dato' Syed Jaafar Albar. Therefore it is wrong and illogical for a particular racial group to think that they are more justified to be called Malaysians and that the others can become Malaysian only through their favour." The Malaysian Prime Minister, Tunku Abdul Rahman, eventually tired of the bickering and told Singapore to secede from Malaysia. The matter was hushed up, with not even the UMNO Members of Parliament such as Albar being informed of what 9 August 1965 Parliamentary session would be concerned about. When Albar demanded more information on why their presence was demanded, he was rebuffed. Upon discovering that day itself that the purpose of the meeting was to allow Singapore to secede, Albar left Parliament House, not participating in the final unanimous vote. As this was directly contrary to his orders, the Tunku insisted on sacking Albar as UMNO Secretary General, but was later persuaded to permit Albar to graciously resign instead. Albar was opposed to the idea of allowing Singapore to secede, because he felt that imposing emergency rule over Singapore and removing Lee as Prime Minister would have been an ideal solution. Before secession, he had vocally called for Lee to be arrested for destroying racial harmony through his "Malaysian Malaysia" campaign, which the Malays saw as threatening the special rights granted to them under Article 153 of the Constitution. Albar also served as Minister of Rural Development for a time.

Отбасы

Саид Жағфардың Саид Хамид Альбар деген ұлы болды, ол кейіннен оның ізімен жүріп, саясатта белсенді болды. Саид Хамид кейін Сыртқы істер министрі және Ішкі істер министрі болып қызмет етті. 2009 жылдың сәуірінде Сайед Хамид министрлікте қызметінен шығарылды.

Өлім

Сайед Жафар Албар 1977 жылы 14 қаңтарда қайтыс болды және Куала-Лумпурдың Масджид-Негара маңындағы Макам-Пахлаван (Батырлар кесенесі) деп аталатын жерлеу орнына жерленді.