Кіріспе

Эмиль Перейр (1800 жылы 3 желтоқсанда, Бордо 5 қаңтарда, 1875 жылы Париж) және оның ағасы Исаак Перейр (1806 жылы 25 қарашада, Бордо 1880 жылы 12 шілдеде, Гретц Арменвильер) Екінші Француз империясы кезінде Франция қаржысы мен инфрақұрылымын дамытудың басты тұлғалары болды. Перейр ағайындылары Ротшильдтердің континентальдық Еуропа қаржысындағы үстемдігіне қарсы шықты, ол кезде ол "сорттық қаржы" деп аталды. Олардың әрекеті уақытша сәтті болды, 1860-шы жылдардың соңында құлдыраса да, ол көбірек дамыған және өмірлік экономикалық ландшафтқа ықпал етті. Ротшильдтер сияқты Перейрлер де яһудилер еді, бірақ олармен айырмашылығы, олар португал тектес сефардилер еді.

Отбасы

Ағалардың бабасы - Испанияда туған, 1741 жылы Францияда тұратын және король Людовик XV-нің аудармашысы болған, саңырауларға арналған қолмен сөйлеу тілін ойлап тапқандардың бірі Джейкоб Родригес Перейра. Жакоб Родригес Перейр (француз тілінде) 1766 жылы Бордода Байоннан келген сефардтық яһуди Мириам Лопес Диасқа үйленді. Олардың ұлы Исаак (1770 1806) Француз революциялық соғыстары кезінде әскери қызметке шақырылды және 1800 жылы Ребекка Анриетта Лопе Фонсека (1777 1827), Мардохе Лопе Фонсека мен Эстер де Даниэль Дельвейльдің қызы, екеуі де 1788 жылы Бордоға көшіп келген Байоннан келген сефардтық яһудилер. Олардың үш ұлы болды, оның екіншісі Мардохе Телеф (1803 - 1820) жас кезінде қайтыс болды. 1824 жылы Эмиль Перейр өзінің туған апасы Герминие Родригеске тұрмысқа шықты, оның анасы Генриеттаның әпкесі еді. Олардың бес баласы болды: Фанни (1825 жылы туған), Сесиль (1829 жылы туған), Клэр (1834 жылы туған), Исаак Эмиль (Емиль II деп аталады, 1840 жылы туған) және Генри (1841 жылы туған). 1830 жылы Исаак Перейр Рейчел Лоуренс Лопес Фонсекаға үйленді, ол екеуінің де ағайындысы болды; олардың екі ұлы болды, Евгений (1831 жылы туған) және Жорж (1836 жылы туған). 1837 жылы Лоренстің мерзімінен бұрын қайтыс болғаннан кейін, ол 1841 жылдың тамызында өзінің немересі Фаннимен қайтадан үйленді. Олардың үш аман қалған балалары Густав (1846 жылы туған), Генриетта (1853 жылы туған) және Жанна (1856 жылы туған) болды. Тағы екі ұл, Жюль (1843 ж.) және Жюльен (1845 ж.) сәби кезінде қайтыс болды, ал мүгедек Эдуард 1876 жылы жиырма бір жасында қайтыс болды. Эужен, Эмиль II, Генрих және Густав Париждің Орталық мектебінде оқыды. Перейрдің бірнеше баласы француз қаржы және бизнес элитасының қалыптасқан отбасыларына үйленді. Клэр 1853 жылы протестанттық банкирдің және Перейрдің бизнес серіктесі Огюст Турнейсеннің ұлы Жорж Турнейсенге тұрмысқа шықты. 1859 жылы Евгений Перейрлердің нотариусы Эмиль Фоулдтың қызы Джульетта Бетци Фоулдқа үйленді. 1864 жылы Эмиль II Мишель Шевалье ағасы Огюсттың қызы Сюзанна Шевальеге үйленді. Генриетт бизнесмен және саясаткерге тұрмысқа шықты. Евгений Переер, Исаактың үлкен ұлы, 1880 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін қалған отбасылық бизнестің көп бөлігін басқарды. Оның немересі Ноэми Халфен Перейрлердің ұзақ уақыттан бері бәсекелес болған отбасынан Морис де Ротшильдке үйленді. Густавтың ұлы Альфред Перейр белгілі тарихшы және библиограф болды.

Саясат және БАҚ

Перейрлер Франция саясатына терең араласты. Эмиль Перейр 1863 және 1869 жылдар аралығында Жиронде департаменті үшін парламент мүшесі (député) болды. Исаак сондай-ақ 1863 және 1869 жылдар аралығында Пиреней Ориенталь үшін депутата және 1869-1870 жылдары Ауда үшін депутата болды. Исаактың ұлы Эжен де сол кезеңде Тарн депутаты болды. Олар бұқаралық ақпарат құралдары арқылы қоғамдық пікірталастарға өмір бойы қатысқан. 1820 жылдары Эмиль "Le Globe" журналына, ал 1830 жылдан "Le National" журналына үзбей жазады. 1871 жылы қарашада Исаак консервативті газетті сатып алды Эмил де Жирарденден La Liberté және 1870-ші жылдардың соңында оның редакциялық желісіне қатты әсер етті.

Төмендеу

1860-шы жылдардың ортасында Перейрлердің жоғары қаржы саласындағы одақтастары бұзыла бастады. Олардың Банк де Франстың эмиссиялық монополиясына қарсы шығуға тырысуы, Торино келісімінен кейін (1860) Франция билігіне енген Савойяның бұрынғы герцогтігінің банкноталарын шығарушы банкін қайта құру арқылы, Перейрлердің бұрынғы серіктесі Фр. 1866-1867 жылдары Перейр тобының Марсельдегі дамуының ауыр жүгімен байланысты ауыр дағдарыс болды. Перейрлер 1867 жылдың 14 қыркүйегінде Францияның банкі талабы бойынша Crédit Mobilier-дің бақылауын тастауға мәжбүр болды. Соған қарамастан, олар өздерінің байлығы мен меншіктерінің бір бөлігін сақтады, бірақ келесі жылдары көптеген сот процестеріне тап болды және 1872 жылы өнер коллекцияларын сатуға мәжбүр болды. Қалай болғанда да, Перейрлердің гүлдену кезеңі олармен тығыз байланысты болған Екінші империяның құлдырауымен аяқталды. Екінші империяның басты саяси кейіпкерлерінің бірі Персиньи өзінің естеліктерінде былай деп жазады: text=Мен жаңа режимді (Екінші империяны) қаржыгерлер әдетте үкіметтерді ұстап тұратын қамқорлықтан азат ететін құралды қаладым, және бұл әсіресе қауіпті болар еді, өйткені мен жаңа режимге қарсы болатын үлкен қаржы күштерінің жауыздығын сезіндім. Егер Кредит Мобилизаторы оларды алға жылжытып, бағыт-бағдар беріп отырмаса, Империяның саясаты, ол жоғары банкпен келісімге келуге мәжбүр болғандықтан, соншалықты батыл және шектеусіз бола алмады.

Отбасылық мүлік

1852 жылы Перейрлер Грец Арменвильерде үлкен үй сатып алды және олардың сүйікті сәулетшісіне 1860-шы жылдардың басында сонда сарайлық ел үйін салуды тапсырды, Шато д'Арменвильер, Ротшильдтердің жақын маңдағы Шато де Ферриермен бәсекелесу үшін; оны 1944 жылы АҚШ Әуе күштері қателесіп бомбалады және 1950 жылы қиратылды. 1854 жылы олар 15 -ші Плейс Вендомдағы жеке қонақ үйді сатып алып, оны Crédit Mobilier бас кеңсесі етіп қойды және оны 1867 жылға дейін солай сақтады. Сол ғимаратты 1898 жылы Сесар Риц сәнді қонақ үйге айналдырды және қазір ол Париж Риц қонақ үйі болып табылады. 1855 жылы олар өздерінің қалалық сарайларын сатып алды, Перейр қонақ үйі 35 37 rue du Faubourg Saint Honoré, бастапқыда 1713 жылы салынған, және оны 1859 жылға дейін Арман қатты жаңартты. Бұл ғимаратты 1947 жылы британ үкіметі сатып алды, қазір ол Париждегі Ұлыбритания елшілігі болып табылады. Олардың Аршахондағы вилласы 1863 - 1854 жылдары салынған, 1959 жылы қиратылған.

Мұра

Перейрлер жылжымайтын мүлік саласында белсенді болды және сол дәуірдің ең көрнекті қалалық пейзаждарын жасады. Бұлардың ішінде 1842 жылы Париждегі негізгі темір жол станцияларының бірі ретінде ашылған Gare Saint Lazare; Париждегі Parc Monceau ауданы, олар 1861 жылы Orléans отбасынан сатып алған парк айналасындағы жерлер; Марсейдегі, fr басталған және Pereires жалғастырған; және 1862 жылдан бастап дамыған Аршахон демалыс орны. Париждегі Пьерьерден жоғары орналасқан Булоньдегі Понт-Кардинет желісіне 1863 жылы өз аты берілді, бұл тірі адамдар үшін өте сирек кездесетін ерекшелік. Жақын маңындағы үй 1973 жылға дейін Плес Перейр деп аталды. Сол маңайда Перейре метро станциясы мен Перейре-Леваллои RER станциясы да олардың атын алып жүр. Перейрлердің есімін тағы басқа қоғамдық орындар Аршахонда (Плаж Перейр, авеню ду Парк Перейр, аллея Эмиль Перейр), Байон (Плейс Перейр), Бордо (улица Эмиль Перейр), Рюэль Малмейсон (улица Перейр) және Сен-Жермен-ен-Лай (улица Перейр) орналасқан. Алғашқысы Аньер-сюр-Сен қаласында туған ұлы Анри Барбюс есімімен аталды.