Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эмиль Перейр (1800 жылы 3 желтоқсанда, Бордо 5 қаңтарда, 1875 жылы Париж) және оның ағасы Исаак Перейр (1806 жылы 25 қарашада, Бордо 1880 жылы 12 шілдеде, Гретц Арменвильер) Екінші Француз империясы кезінде Франция қаржысы мен инфрақұрылымын дамытудың басты тұлғалары болды. Перейр ағайындылары Ротшильдтердің континентальдық Еуропа қаржысындағы үстемдігіне қарсы шықты, ол кезде ол "сорттық қаржы" деп аталды. Олардың әрекеті уақытша сәтті болды, 1860-шы жылдардың соңында құлдыраса да, ол көбірек дамыған және өмірлік экономикалық ландшафтқа ықпал етті. Ротшильдтер сияқты Перейрлер де яһудилер еді, бірақ олармен айырмашылығы, олар португал тектес сефардилер еді.
Émile Pereire (3 December 1800, Bordeaux 5 January 1875, Paris) and his brother Isaac Pereire (25 November 1806, Bordeaux – 12 July 1880, Gretz Armainvilliers) were major figures in the development of France's finance and infrastructure during the Second French Empire. The Pereire brothers challenged the dominance of the Rothschilds in continental European finance, known at the time as haute finance. Their attempt was temporarily successful, and even though it collapsed in the late 1860s, it contributed to a more developed and vibrant economic landscape. Like the Rothschilds, the Pereires were Jews, but unlike them, they were Sephardi of Portuguese origin.
Отбасы
Ағалардың бабасы - Испанияда туған, 1741 жылы Францияда тұратын және король Людовик XV-нің аудармашысы болған, саңырауларға арналған қолмен сөйлеу тілін ойлап тапқандардың бірі Джейкоб Родригес Перейра. Жакоб Родригес Перейр (француз тілінде) 1766 жылы Бордода Байоннан келген сефардтық яһуди Мириам Лопес Диасқа үйленді. Олардың ұлы Исаак (1770 1806) Француз революциялық соғыстары кезінде әскери қызметке шақырылды және 1800 жылы Ребекка Анриетта Лопе Фонсека (1777 1827), Мардохе Лопе Фонсека мен Эстер де Даниэль Дельвейльдің қызы, екеуі де 1788 жылы Бордоға көшіп келген Байоннан келген сефардтық яһудилер. Олардың үш ұлы болды, оның екіншісі Мардохе Телеф (1803 - 1820) жас кезінде қайтыс болды. 1824 жылы Эмиль Перейр өзінің туған апасы Герминие Родригеске тұрмысқа шықты, оның анасы Генриеттаның әпкесі еді. Олардың бес баласы болды: Фанни (1825 жылы туған), Сесиль (1829 жылы туған), Клэр (1834 жылы туған), Исаак Эмиль (Емиль II деп аталады, 1840 жылы туған) және Генри (1841 жылы туған). 1830 жылы Исаак Перейр Рейчел Лоуренс Лопес Фонсекаға үйленді, ол екеуінің де ағайындысы болды; олардың екі ұлы болды, Евгений (1831 жылы туған) және Жорж (1836 жылы туған). 1837 жылы Лоренстің мерзімінен бұрын қайтыс болғаннан кейін, ол 1841 жылдың тамызында өзінің немересі Фаннимен қайтадан үйленді. Олардың үш аман қалған балалары Густав (1846 жылы туған), Генриетта (1853 жылы туған) және Жанна (1856 жылы туған) болды. Тағы екі ұл, Жюль (1843 ж.) және Жюльен (1845 ж.) сәби кезінде қайтыс болды, ал мүгедек Эдуард 1876 жылы жиырма бір жасында қайтыс болды. Эужен, Эмиль II, Генрих және Густав Париждің Орталық мектебінде оқыды. Перейрдің бірнеше баласы француз қаржы және бизнес элитасының қалыптасқан отбасыларына үйленді. Клэр 1853 жылы протестанттық банкирдің және Перейрдің бизнес серіктесі Огюст Турнейсеннің ұлы Жорж Турнейсенге тұрмысқа шықты. 1859 жылы Евгений Перейрлердің нотариусы Эмиль Фоулдтың қызы Джульетта Бетци Фоулдқа үйленді. 1864 жылы Эмиль II Мишель Шевалье ағасы Огюсттың қызы Сюзанна Шевальеге үйленді. Генриетт бизнесмен және саясаткерге тұрмысқа шықты. Евгений Переер, Исаактың үлкен ұлы, 1880 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін қалған отбасылық бизнестің көп бөлігін басқарды. Оның немересі Ноэми Халфен Перейрлердің ұзақ уақыттан бері бәсекелес болған отбасынан Морис де Ротшильдке үйленді. Густавтың ұлы Альфред Перейр белгілі тарихшы және библиограф болды.
The brothers' grandfather was Jacob Rodrigues Pereira, one of the inventors of manual language for the deaf, who was born in Spain and established himself in France in 1741, where he became an interpreter for King Louis XV. Jacob Rodrigues Pereire (as he went by in French) married Miriam Lopès Dias, a Sephardic Jew from Bayonne, in Bordeaux in 1766. Their son Isaac (1770 1806) was conscripted during the French Revolutionary Wars and in 1800 married Rebecca Henriette Lopès Fonseca (1777 1827), daughter of Mardochée Lopès Fonseca and Esther de Daniel Delvaille, both also Sephardic Jews from Bayonne who had moved to Bordeaux in 1788. They had three male children, of whom the second, Mardochée Télèphe (1803 1820) died in young age. In 1824 Emile Pereire married his cousin Herminie Rodrigues, whose mother was Henriette's sister. They had five surviving children: Fanny (born 1825), Cécile (born 1829), Claire (born 1834), Isaac Emile (known as Emile II, born 1840) and Henry (born 1841). In 1830 Isaac Pereire married Rachel Laurence Lopès Fonseca, a cousin of both him and Herminie; they had two sons, Eugène (born 1831) and Georges (born 1836). After Laurence's untimely death in 1837 he remarried with his niece Fanny in August 1841. Their three surviving children were Gustave (born 1846), Henriette (born 1853) and Jeanne (born 1856). Two other boys, Jules (1843) and Julien (1845) died in infancy, and a disabled one, Edouard, died in 1876 at age twenty one. Eugène, Emile II, Henry and Gustave all studied at École Centrale Paris. Several of the Pereire children married into established families of French haute finance and business elite. Claire in 1853 married Georges Thurneyssen, son of the Protestant banker and Pereire business partner Auguste Thurneyssen. Eugène in 1859 married Juliette Betzi Fould, daughter of Emile Fould, the Pereires' notary and himself a cousin of Achille Fould. Emile II in 1864 married Suzanne Chevalier, daughter of Michel Chevalier's brother Auguste. Henriette married fr, a businessman and politician. Eugène Pereire, Isaac's elder son, led much of the remaining family business upon his father's death in 1880. His granddaughter Noémie Halphen married Maurice de Rothschild from the family of the Pereires' longstanding competitors. Gustave's son Alfred Pereire was a noted historian and bibliographer.
Саясат және БАҚ
Перейрлер Франция саясатына терең араласты. Эмиль Перейр 1863 және 1869 жылдар аралығында Жиронде департаменті үшін парламент мүшесі (député) болды. Исаак сондай-ақ 1863 және 1869 жылдар аралығында Пиреней Ориенталь үшін депутата және 1869-1870 жылдары Ауда үшін депутата болды. Исаактың ұлы Эжен де сол кезеңде Тарн депутаты болды. Олар бұқаралық ақпарат құралдары арқылы қоғамдық пікірталастарға өмір бойы қатысқан. 1820 жылдары Эмиль "Le Globe" журналына, ал 1830 жылдан "Le National" журналына үзбей жазады. 1871 жылы қарашада Исаак консервативті газетті сатып алды Эмил де Жирарденден La Liberté және 1870-ші жылдардың соңында оның редакциялық желісіне қатты әсер етті.
The Pereires were deeply involved in French politics. Emile Pereire was member of Parliament (député) for the département of Gironde between 1863 and 1869. Isaac was similarly député for the Pyrénées Orientales between 1863 and 1869, and for the Aude in 1869–1870. Isaac's son Eugène was also a député in the Tarn during the same period. They also maintained a lifelong involvement in public debates through the media. In the 1820s Emile wrote regularly in Le Globe and from 1830, in Le National. In November 1871, Isaac acquired the conservative newspaper La Liberté from Émile de Girardin, and heavily influenced its editorial line in the later 1870s.
Төмендеу
1860-шы жылдардың ортасында Перейрлердің жоғары қаржы саласындағы одақтастары бұзыла бастады. Олардың Банк де Франстың эмиссиялық монополиясына қарсы шығуға тырысуы, Торино келісімінен кейін (1860) Франция билігіне енген Савойяның бұрынғы герцогтігінің банкноталарын шығарушы банкін қайта құру арқылы, Перейрлердің бұрынғы серіктесі Фр. 1866-1867 жылдары Перейр тобының Марсельдегі дамуының ауыр жүгімен байланысты ауыр дағдарыс болды. Перейрлер 1867 жылдың 14 қыркүйегінде Францияның банкі талабы бойынша Crédit Mobilier-дің бақылауын тастауға мәжбүр болды. Соған қарамастан, олар өздерінің байлығы мен меншіктерінің бір бөлігін сақтады, бірақ келесі жылдары көптеген сот процестеріне тап болды және 1872 жылы өнер коллекцияларын сатуға мәжбүр болды. Қалай болғанда да, Перейрлердің гүлдену кезеңі олармен тығыз байланысты болған Екінші империяның құлдырауымен аяқталды. Екінші империяның басты саяси кейіпкерлерінің бірі Персиньи өзінің естеліктерінде былай деп жазады: text=Мен жаңа режимді (Екінші империяны) қаржыгерлер әдетте үкіметтерді ұстап тұратын қамқорлықтан азат ететін құралды қаладым, және бұл әсіресе қауіпті болар еді, өйткені мен жаңа режимге қарсы болатын үлкен қаржы күштерінің жауыздығын сезіндім. Егер Кредит Мобилизаторы оларды алға жылжытып, бағыт-бағдар беріп отырмаса, Империяның саясаты, ол жоғары банкпен келісімге келуге мәжбүр болғандықтан, соншалықты батыл және шектеусіз бола алмады.
In the mid 1860s, the Pereires' alliances in the haute finance began to fray. Their attempt to challenge the issue monopoly of the Banque de France through the restructuring of the fr, the note issuing bank of the former Duchy of Savoy which had come under French rule following the Treaty of Turin (1860), was resented by the Pereires' former associate fr. In 1866–7, the Pereire group underwent a severe crisis largely triggered by the burden of their developments in Marseille. The Pereires were forced to relinquished control of the Crédit Mobilier on 14 September 1867, at the demand of the Banque de France. Even so, they kept some of their wealth and properties, but had to face numerous lawsuits in the ensuing years and in 1872 were compelled to sell their art collections. In any case, the Pereires' heyday came to an end with the demise of the Second Empire, with which they had been deeply associated. One of the Second Empire's key political protagonists, Persigny, would thus write in his memoirs:
text=I wanted an instrument that would free the new regime (the Second Empire) from the tutelage under which financiers usually hold governments, and which would be particularly dangerous as I felt the hostility of the great financial powers that be against the new regime. Without a doubt, had the Credit Mobilier not been there to steer and move them forward, the policy of the Empire, as it would have been forced to compromise with the Haute Banque, could not have been as bold and unconstrained as it was.|author=Persigny |title=Mémoires (1896)
Отбасылық мүлік
1852 жылы Перейрлер Грец Арменвильерде үлкен үй сатып алды және олардың сүйікті сәулетшісіне 1860-шы жылдардың басында сонда сарайлық ел үйін салуды тапсырды, Шато д'Арменвильер, Ротшильдтердің жақын маңдағы Шато де Ферриермен бәсекелесу үшін; оны 1944 жылы АҚШ Әуе күштері қателесіп бомбалады және 1950 жылы қиратылды. 1854 жылы олар 15 -ші Плейс Вендомдағы жеке қонақ үйді сатып алып, оны Crédit Mobilier бас кеңсесі етіп қойды және оны 1867 жылға дейін солай сақтады. Сол ғимаратты 1898 жылы Сесар Риц сәнді қонақ үйге айналдырды және қазір ол Париж Риц қонақ үйі болып табылады. 1855 жылы олар өздерінің қалалық сарайларын сатып алды, Перейр қонақ үйі 35 37 rue du Faubourg Saint Honoré, бастапқыда 1713 жылы салынған, және оны 1859 жылға дейін Арман қатты жаңартты. Бұл ғимаратты 1947 жылы британ үкіметі сатып алды, қазір ол Париждегі Ұлыбритания елшілігі болып табылады. Олардың Аршахондағы вилласы 1863 - 1854 жылдары салынған, 1959 жылы қиратылған.
In 1852 the Pereires bought a vast estate in Gretz Armainvilliers and commissioned their favorite architect fr to build a palatial country house there in the early 1860s, the Château d'Armainvilliers, to rival the Rothschilds' nearby Château de Ferrières; it was bombed by mistake by the US Air Force in 1944 and demolished in 1950. In 1854 they purchased the hôtel particulier on 15 Place Vendôme to make it the headquarters of the Crédit Mobilier, and kept it as such until 1867. The same building was transformed into a luxury hotel in 1898 by César Ritz and is now the Hôtel Ritz Paris. In 1855 they acquired their urban mansion, the Hotel Pereire on 35 37 rue du Faubourg Saint Honoré, initially built in 1713, and had it extensively renovated until 1859, also by Armand. That property was purchased by the British government in 1947 and is now the Embassy of the United Kingdom in Paris. Their villa in Arcachon, built in 1863–1854 in their real estate development there, was demolished in 1959.
Мұра
Перейрлер жылжымайтын мүлік саласында белсенді болды және сол дәуірдің ең көрнекті қалалық пейзаждарын жасады. Бұлардың ішінде 1842 жылы Париждегі негізгі темір жол станцияларының бірі ретінде ашылған Gare Saint Lazare; Париждегі Parc Monceau ауданы, олар 1861 жылы Orléans отбасынан сатып алған парк айналасындағы жерлер; Марсейдегі, fr басталған және Pereires жалғастырған; және 1862 жылдан бастап дамыған Аршахон демалыс орны. Париждегі Пьерьерден жоғары орналасқан Булоньдегі Понт-Кардинет желісіне 1863 жылы өз аты берілді, бұл тірі адамдар үшін өте сирек кездесетін ерекшелік. Жақын маңындағы үй 1973 жылға дейін Плес Перейр деп аталды. Сол маңайда Перейре метро станциясы мен Перейре-Леваллои RER станциясы да олардың атын алып жүр. Перейрлердің есімін тағы басқа қоғамдық орындар Аршахонда (Плаж Перейр, авеню ду Парк Перейр, аллея Эмиль Перейр), Байон (Плейс Перейр), Бордо (улица Эмиль Перейр), Рюэль Малмейсон (улица Перейр) және Сен-Жермен-ен-Лай (улица Перейр) орналасқан. Алғашқысы Аньер-сюр-Сен қаласында туған ұлы Анри Барбюс есімімен аталды.
The Pereires were active in real estate development and created some of the most iconic urban landscapes of the era. These included the Gare Saint Lazare, first opened in 1842 as one of the main railway stations in Paris; the Parc Monceau neighborhood in Paris, on grounds around the park which they purchased from the Orléans family in 1861; the in Marseille, started by fr and continued by the Pereires; and the holiday resort of Arcachon, developed from 1862. The fr in Paris, above the Pereires’ Ligne de Pont Cardinet à Auteuil – Boulogne, was given their name in 1863, an extremely rare distinction for living individuals. The nearby fr was called Place Pereire until 1973. In the same neighborhood, the Pereire Metro Station and Pereire–Levallois RER station also carry their name. Other public spaces bearing the Pereires' name are in Arcachon (Plage Pereire, avenue du Parc Pereire, allée Emile Pereire), Bayonne (place Pereire), Bordeaux (rue Emile Pereire), Rueil Malmaison (rue Pereire), and Saint Germain en Laye (rue Pereire). The former in Asnières sur Seine has been renamed after native son Henri Barbusse.