Кіріспе

Француз жазушысы, ақыны және композиторы Антуан Фабр д'Оливет (8 желтоқсан 1767 жыл, Ганг, Геральт 25 наурыз 1825 жыл, Париж) - француз жазушысы, ақыны және композиторы, оның Киелі кітап және философиялық герменевтикасы көптеген оккультистерге әсер етті, мысалы, Элифас Леви, Жерар Энкаус ("Папус") және Эдуард Шуре. Оның ең танымал еңбектері еврей тілі мен адамзат тарихы туралы зерттеулер болып табылады: 1) Еврей тілі қалпына келтірілді: және еврей сөздерінің шынайы мағынасы олардың түбегейлі талдауымен қайта құрылды және дәлелденді және 2) Адамның әлеуметтік жағдайының шығу тегі мен Адам нәсілінің тағдыры туралы герменевтикалық түсіндірме. Тағы бір атақты еңбектер - музыканың қасиетті өнері туралы, "Музыка ғылым ретінде түсіндірілді және өнер ретінде қарастырылды және оның діни құпиялармен, ежелгі мифологиямен және жер тарихымен аналогтық қатынасы" және Пифагордың отыз алты алтын тармағының аудармасы мен түсініктемесі. Пифагорға деген қызығушылығы және оның еңбектері кейін көптеген оккультистер мен жаңа дәуір спиритуалистеріне әсер еткен неопифагорейшіліктің қайта жандануына себеп болды. Ол Жаратылыс кітабының басқаша түсіндірілуін, яғни еврей алфавиті мен иероглифтердің арасындағы байланысты қарастырды. Розетта тасын табу және египет иероглифтерін түсіндіру бұл жұмыстың көп бөлігін техникалық жағынан қате екенін дәлелдеді. Оны Наполеон І тұлғасыз деп жариялады . Бір қызықты оқиға оның естімейтін бала Родольф Гривельді есту қабілетінің нашарлауынан сауықтырғаны туралы, содан кейін Наполеонға ешқашан басқа біреуді есту қабілетінің нашарлауынан сауықтырмайды деп ресми түрде жариялады. Ол ескерту хатты ойын-сауық үшін сақтап қалды. Эзотеризмнен басқа, ол эумолпик поэзиялық өлшемін ойлап тапты. Ол британдық ақынның "Кейн" атты пьесасын жариялағаны туралы лорд Байронмен пікір алысты, онда ол екеуінің де реформацияланған протестанттар ретінде өскенін айтып, былай деп жазды: "Біз бір-бірімізді өте жақсы түсінеміз; егер менде сені еретик деп айыптайтын ештеңе болмаса, сен менің ортодоксалдылығымнан қорықпауың керек еді". Д'Оливеттің ойынша, Байрон Киелі жазбаның түпнұсқа еврей тіліндегі нұсқасын қолданбағандықтан, оның орнына пьесадағы ағылшын тіліндегі адастыратын аударма басқаларды жалғандыққа және шындықтан алыстатуға әкеледі.

Ерте өмір және білім

1767 жылы 8 желтоқсанда Антуан Фабре болып туған, бірақ кейіннен "Антуан" деген атауды тастап, анасының атын д'Оливетті қосу арқылы Fabre d'Olivet деп өзгертті. Ол Францияның оңтүстігіндегі Лангедок провинциясында өсті. Он бір немесе он екі жасқа толғанда, оны Парижге жіберді. Әкесі халықаралық жібек өнеркәсібінің іскер адамы еді. Ол бес жыл бойы француз астанасында латын, грек және ағылшын тілдерін үйренді. Оқуын аяқтағаннан кейін, 1786 жылы ол әкесінің компаниясында сатушы болып саяхаттап, неміс тілін үйренді, бірақ коммерциялық жетістікке жетпеді. Саяхат кезінде ол жас әйел Криснамен танысады; кездесудің әсері оған ұзақ уақытқа созылады және кейіннен оның алғашқы әндерін жариялауға ықпал етеді.

Революциялық кезең және соңынан

Антуан Фабр 1789 жылы Парижге қайта оралды, әрине, әкесінің фирмасына байланысты. Алайда, Париж сол жылдың соңында революциялық толқуларға ұшырайды және ол саяси істерге белсенді араласты; өмірінің кейінгі кезеңін еске түсіре отырып, ол орташа париждіктерге жүгіну үшін арналған баяндамалар жазғанын жазды. Осы дәуірдегі саяси ұстанымы кейін оған қиындық туғызса да, ол Француз төңкерісінен және одан кейінгі террор кезеңінен аман қалды. Саяси өзгерістерден кейін ол өзінің өнерге деген қызығушылығын арттырды. Бұл музыка мен әдебиетті қамтиды, және осы уақыт ішінде ол сахнаға драма мен Париж операсының 1794 жылғы "Toulon soumis" шығармасының либреттосын, сондай-ақ поэзия, көркем әдебиет және журналистика жазды. Осы кезде ол өзінің атын Фабре д'Оливетке өзгертті. Революциядан кейін Д'Оливеттің әкесі бұдан да нашар болды; оның жібек бизнесі құлдырап, нәтижесінде оның ұлының қаржылық тәуелсіздікке деген үміті жойылды. Нәтижесінде Фабр д'Оливе жұмыс іздеп, 1799 жылы француз соғыс министрлігінде жұмыс тапты. Өзінің "Менің естеліктерім" атты автобиографиясында (өлімінен кейін жарық көрген) ол өзінің ресми міндеттерін орындаудың орнына бірқатар жеке әдеби жобалар бойынша жұмыс істегенін мойындады. Соғыс министрлігінде қызмет еткеннен кейін бір жылдан кейін ол Джули Марсельге ғашық болды, бірақ оған үйленуге шешім қабылдамады. 1802 жылы олар ажырасқаннан кейін оның өлімі оның философиялық ойлауына әсер етті; ол бірнеше рет өзіне көрінді деп мәлімдеді және оны жанның өлместік пен провиденция туралы теорияларымен марапаттады.