Кіріспе

Корейлік неоконфуциандық ғалым (14821520) Жо Гванг-жо (hangul=조광조, 23 тамыз 1482 10 қаңтар 1520), сондай-ақ көбінесе оның өнер атымен Jeongam (hangul=정암) деп аталады, ол 16-шы ғасырдың басында Жосеонның Жунджонг билігі кезінде түбегейлі реформалар жүргізген корейлік неоконфуциандық ғалым. 1519 жылы үшінші әдеби тазалау кезінде уытты ішуге сотталды. Ол кеңінен конфуцийлік шейіт ретінде және Кореяның кейінгі ұрпақтары үшін "сеонби рухының" бейнесі ретінде қастерленген. Кейбір тарихшылар оны XVI ғасырдағы Кореяның ең ықпалды тұлғаларының бірі деп санайды. Ол Кореяның 18 даналарының бірі ретінде танымал және Мунмё Баеянг (ханжа) ретінде құрметке ие.

Алғашқы жылдар

Жо Гванг-жо Жо Вонг-дунның (хангул=조원강) ұлы болды. Жо конфуцийшілдіктің жаңашыл ғалымы Ким Гвенг-пильдің, 1498 жылғы Бірінші әдеби тазалаудан кейін елден қуылған Ким Чен Джик шәкіртімен бірге оқыды. Кейінірек 1504 жылғы Екінші әдеби тазалаудан кейін Ким Гвен пил (улы арқылы) өлтірілгенде, Джо Кимнің шәкірті болғандығы үшін жер аударылды. Осы уақытта Жосон әулетінің саясаты негізінен екі аристократиялық янбан фракциясы арасындағы билік күресінен белгіленді. Жалпы консервативті болған "Хунгу" билік элитасы және Ким Чен Джик және басқа да ойшылдардың неоконфуциандық мектебіне жататын сеонби деп аталатын сармдық ғалымдар. Сарим фракциясы XV ғасырдың аяғында Сеонгжонг патшаның тұсында сарай саясатына кірісті, бірақ оның мұрагері Йонсангунның қолында екі қанды тазалаудан зардап шекті. 1506 жылы Йонсангун биліктен құтылғаннан кейін, Чжунджонды төңкеріс жүргізген хунгу басшылары Жосонның он бірінші патшасы ретінде таққа отырғызды. Билік құрған алғашқы он жылында Жунджонг елге патшалық билікпен билік жүргізе алмады (оның адал патшайымын құлатуға мәжбүр болды, өйткені оның әкесі төңкеріс басшылары өлтірді, және олар патшайым кек алуы мүмкін деп қорқыды). Алайда, үш бас көтерілісші сол кезде табиғи себептермен қайтыс болды, ал Жунджонг хунгу фракциясының күшін тексеру үшін саримдік ғалымдарды өзінің сотына қарсы ала бастады. Саримдер хунгуларды құрметке лайық емес, ашкөз, жемқор адамдар деп санады және идеалды неоконфуциандық қоғам құруға ұмтылды. Шынында да, түңкеріс басшыларының көбісі оның билігінің басым бөлігінде Йонсангунның ықыласына ие болды, ал олардың басшысы Пак Вон Джонг түңкеріс басты түрде неке адалдығын бұзу туралы хабарлар тараған үлкен әпкесі үшін жеке кек алу үшін жүргізді. Жо Гванг Жо Хунгу фракциясына жататын беделді отбасынан шыққан, бірақ оны қоршаған адамдар "ауылдан шыққан адам" және "апат көзі" деп атаған. 1510 жылы Жо Гвагео емтиханын тапсырып, Сеонггюнгван деп аталатын Корольдік академияның студенті болды. Ол Сеонггюнгванның жоғары лауазымды адамдары мен студенттері тарапынан сот қызметіне ұсынылды, бірақ ол 1515 жылға дейін мемлекеттік қызметке кіруді кейінге қалдырды. Алайда ол басқалардың көмегімен билікке келуден ұялып, "Ал сеун си" емтиханын тапсырды. Сол кезде Джо Сарим фракциясының басшысы ретінде танымал болған. Мысалы, ол Цензорлар кеңсесінің ең төменгі лауазымы - "жун ун" болған кезде келесі күні жасаған бірінші ісі - корольге өтінішпен жүгіну болды. Сол кезде Саримнің екі өкілі ханға ханшайымның мәртебесін қайтаруды өтінді. Бас инспектор мен цензорлар оларды әдепсіз өтініші үшін елден қуып жіберді. Жо екі лауазымды адамның өздерінің берілген функциясын сөз бостандығын басу арқылы бұзғанын және патшадан жоғары тұрған қызметкерлерін жұмыстан босатуды немесе олармен жұмыс істей алмайтындықтан, оның отставкасын қабылдауды өтінді. Баршаны таңғалдырғандай, Джунджонг Джодан басқа екі кеңседегі барлық қызметкерлерді ауыстырды. Бұл оқиға Жунджонның Жоға деген толық сенімін және сенімділігін көрсетті, ол үш жыл ішінде кіші алтыншы қатардан кіші екінші қатарға дейін бұрын-соңды болмаған жоғарылатулар сериясында көтерілді.

Жо реформалары

Патша Жунджонг хан хандыққа жаңа таланттарды әкелуді қалады, ал Жо ханға сәйкес жаңа мемлекеттік қабылдау жүйесін енгізді. Ол қазіргі офицерлік емтихандар тым философиялық және әдебиетке тым көп көңіл бөлінгенін, үкіметтің практикалық қажеттіліктеріне байланысты емес екенін айтты. Жо енгізген қосымша емтихан "білімділер мен ізгілер үшін емтихан" (hyeollanggwa) деп аталды. Бұл жергілікті билер ең адал адамдар ретінде ұсынған үміткерлер үшін қысқаша емтихан болды, жеңімпаздарды таңдаған патшаның қатысуымен. Бұл жүйе Жоға ауылды аймақтарда оқшау өмір сүрген көптеген талантты саримдік ғалымдарды жұмысқа алуға мүмкіндік берді. Алайда, ол оны Хунгу фракциясының шабуылына да ұшырады, өйткені Джо оларды негізгі лауазымдарға орналастыра отырып, өзінің қолдаушылары тобын құрды. Жо мен оның жақтастары жергілікті автономияны және халықтың ортақ рухын нығайту үшін "Хяньяк" деп аталатын жергілікті өзін-өзі басқару жүйесін құрып, бірқатар түбегейлі реформаларды жүзеге асырды. Бұл жүйеде ауыл тұрғындарының әлеуметтік жағдайына емес, олардың қарызына қарай құрмет көрсетілді. Сарим фракциясы сондай-ақ жер реформасы арқылы бай мен кедей арасындағы алшақтықты азайтуға тырысты, ол жерді шаруаларға тең бөліп, жердің мөлшерін және құлдардың санын шектейтін болды. Бұл шара сонымен қатар хунгу фракциясының жер мен байлықты жинауына бағытталған. Чжу Сидің неоконфуциандығының терең әсерінен, ол Қытай императоры Яо мен Шуның мифтік идеалдық әлеміне қол жеткізуге болады деп сенді, егер патшадан бастап төменгі ұрпаққа дейінгі барлық адамдар моральдық жағынан тазартылып, Конфуцийдің ілімдерін ұстанса. Сондықтан Сарим тобы конфуцийшіл жазбаларды корей тіліндегі хангул тіліне аударып, халыққа таратуда. Олар буддизм мен даосизмді ырым-жырымдық дін ретінде жойып, патшалық даосистік ғибадатхананы қиратып, буддистік ғибадатханалардың меншігін тәркіледі. Бас инспектор ретінде ол көптеген лауазымды тұлғаларды сыбайлас жемқорлық пен пара алу үшін импичментке тартты. Жосон династиясының жылнамасына сәйкес, мұндай қатаң тәртіптің арқасында бұл уақытта ешқандай лауазымды адам пара алуға немесе халықты пайдаға алуға батылы бармады. Ол сондай-ақ бюрократтар санын және олардың жалақысын азайту арқылы үкімет көлемін қысқартуға тырысты. Жо сондай-ақ, кез келген талантты адамдар, соның ішінде құлдар, әлеуметтік мәртебесіне қарамастан, лауазымды адамдар ретінде тағайындалуы керек деп сенді. Ол адамдарды адамгершілік қасиеттеріне қарай бағалайтын, жоғары лауазымды адамдарға лайықсыз деп қараса, оларға сәлем бермейді, ал тіпті қызметшілеріне де сыпайылық танытатын. Мысалы, ол ең төменгі таптағы (бэкчжон) ет кесушімен достық қарым-қатынас құрды, оның тіпті аты-жөні де жоқ еді және оның білімін қатты бағалады, сондықтан ол онымен мемлекеттік істерді талқылап, оны сот қызметкері етіп тағайындағысы келді. Бірақ күншіл Жоның ұсынысынан бірнеше рет бас тартты, содан кейін Жосон әулетінің соңында И Гын ик жинаған ресми және ресми емес тарих кітаптарының жинағы "Еонрёшиль жазбалары" (хангул=연려실기술) бойынша із-түзсіз жоғалып кетті. (Жоның мұғаліміне құлшылық еткен Инжон патша, оның мұрагері, "тондаршыны" өзінің болашақ кабинетіне бас мемлекеттік кеңесші ретінде енгізді, өйткені ол Джоның үлкен құрметіне ие болды.) Кореяның әйгілі философы И Идің айтуынша, Жоны халық соншалықты қатты бағалаған, ол көшеде пайда болған кезде адамдар оның алдына жиналып: "Біздің қожайынымыз келеді" деп айқайлады.

Саримнің қуат базасы

Жоның радикалды реформалары халық арасында танымал болды, олар оны "тірі Будда" деп атады, бірақ ол Хунгу фракциясының қатал қарсылығы мен жаушылығына тап болды. 1519 жылдың басында бірнеше хунгу билеушілері Сарим билеушілерін өлтіру туралы сөз байластырды, бірақ олар өз уақытында анықталды. Жоның билік базасы төрт кеңсеге шоғырландырылды: Бас инспектор кеңсесі (사헌부; оның негізгі қызметі - сыбайлас жемқор немесе принципсіз үкімет қызметкерлерін сот пен жергілікті әкімшілікте айыптау), Цензорлар кеңсесі (사간원; оның рөлі - патшаның немесе министрлердің дұрыс емес саясатын сынға алу), Хонгмонгван (홍문관; патшаның сұрақтарына жауап беретін және патшаны тарих пен конфуций философиясымен оқытатын кеңесші кеңес) және Патшалық хатшылық (승정원; патша мен министрліктер арасындағы байланыс қызметін атқарды). Алғашқы үш кеңсе бірлесіп үш кеңсе немесе Самса (хангул=삼사) деп аталды, өйткені олар патша мен министрлердің билігін тежеу мен теңгерімді қамтамасыз етті және сонымен қатар соттың жалпы пікіріне әсер ететін баспасөз органы ретінде қызмет етті. Алайда Сарим фракциясы ешқандай әскерді және қаржы базасын бақыламады. Саримнің билігі тек патшаның қолдауына байланысты болды, Жо олардың реформаларды жүргізудегі өзара ізденісінде табанды болады деп сенді. Алайда Жоның бүкпес мінезі және оның Жунджонға өзінің радикалды бағдарламаларын қолдау үшін жиі наразылық білдіруі патшаны ашуға бастады. Тіпті Джомен келіспеген кезде де, Жунджонг Жоның өтінішіне қол қоятын, өйткені Джо оның еркіне бағынбаудан бас тартатын және Үш кеңсе жаппай отставкаға кетуге қауіп төндіретін. Сонымен қатар, Жо мен Хонгмунгванның қызметкерлері Жунджонға патшаның жолын ұзақ сабақтарда үйретті. Жунджонг мұрагер ханзада болмағандықтан, болашақ патшадан күтілетін патшалық білімді толық алмады, ал Сарим ғалымдары мұны түзетуге тырысты, өйткені тек білім ғана Йонсангунг сияқты деспотқа жол бермейтінін сенді. Жунджонг өзін қол астындағылардың қуғындауын сезініп, ашулана бастады. Жунджонның Жоға деген ашуын сезген Хунгу фракциясы Сарим фракциясына соққы беру мүмкіндігін тапты, өйткені Жо Жунджонды билікке әкелген 1506 жылғы төңкеріс "қаһармандары" артынан жүруге шешім қабылдады. Джоның айтуынша, салықтан босату мен үлкен мөлшерде жалақы алу сияқты ерекше артықшылықтарға ие болған көптеген шенеуніктер төңкеріске көп үлес қосқан жоқ, бірақ өз мәртебесін пара немесе отбасылық байланыс арқылы алды. Ол Джунджонгқа төңкеріске қатысы бар 110 адамның үштен екісінен арнайы мәртебе алуды өтінді. Бұл әрекет хунгулар тобының ашуын туғызды, олар көп ұзамай Джоны адалдық сақтамаған деп айыптап, оған айып тақты.

"Жо патша болады"

Хунгу басшыларының, соның ішінде Хонг Гён Джу, Нам Гон және Шим Чжунның, Мирян Парк кланынан шыққан Корольдік асыл зайыпты Гён (Парк Вон Джунның асырап алған қызы) және Намян Гон кланынан шыққан Корольдік асыл зайыпты Хуй (Хонг Гён Джуның қызы) Джунджонг пен Джоны жиі күмәнге ұшыратып, Жоға халықтық қолдау ауысып жатқанын айтып, оларды алыстатуға тырысты. Олар Жунжонға елді Жо билеп отырғанын, халық оны патша етіп тағайындағысы келетінін айтты. Олар Джо адал болмаса да, өз жақтастарының бұлай етуіне кедергі жасай алмайды деп айтты. Жосон әулетінің жылнамасына сәйкес, Нам Гон Жоны жамандауға кірісіп, "Жу Чо патша болады" (хангул=주초위왕) деген сөз тіркесін бал немесе қантты сумен шөптесін жапырақтарына жазды. Екі ханжа таңбасы "ju" (((走) және "cho" ((肖) біріктірілгенде, олар жаңа ханжа таңбасын "jo" (() құрайды, бұл Джоның тегі. Консорт Хонг немесе Консорт Парк Жунджонға жапырақты көрсетті және бұл Жо Хунгу фракциясын жойғаннан кейін тақты өзі алады деген аспанның ескертуі деп мәлімдеді. Жоның билігін қолға алған Жунжонг Жоға сенімсіз бола бастады. Горео әулеті құлап, оның орнына Жосон әулеті орнаған кезде "Ағаш ұлы елге ие болады" (hangul=목자득국) деген халық сөзі тарады. Ханжаның ағаш (木) және бала (子) деген екі таңбасын біріктіргенде, олар "И" (李) деген жаңа таңбаны құрайды, бұл Горёоның соңғы патшасын құлатып, Жосон әулетін құрған И Сонггидің отбасы аты. Бұл сөздердің көмегімен И Сонг Гей жаңа әулетке халықтың қолдауымен көктегі ерікпен қол жеткізді. Жо Жунжонға 1506 жылғы төңкеріске қатысқан адамдардың ерекше артықшылықтарын алып тастау туралы өтініш бергенде, Жунжонның күдігі одан әрі күшейді. Енді Жунджонг Жодан жеткілікті алыстағанын сезінгенде, Хонг Гён Джу патша Жунджонгқа соттың Жоның жақтастарымен толы екенін және ешкім оған ашық қарсы шығуға батылы бармайтынын ескерту үшін сарайға жасырын кірді. Жунджонг Хонг Гён Джуға құпия хат жіберіп, Жо төңкеріске қатысқан хунгу шенеуніктерін күмәнге ұрып, содан кейін патшаға қарсы шығады деп қорқатынын білдірді. Жунджонг хунгу басшыларына Жоны өлтіріп, оған хабарласуды тапсырды. 1519 жылы 15 қарашада хунгу басшылары патша сарайына түнде патшалық хатшыдан тыс барып, патшаға Жоға қарсы жазбаша айыптаулар жасады: ол және оның жақтастары "патшаны алдап, мемлекет тәртіпсіздігін болды. Бас инспектор Жо, Әділет министрі Ким Чжун және тағы алты адам дереу тұтқындалып, сотсыз, тіпті тергеусіз өлім жазасына кесілді. Олар оның жастық шағында елін жақсартуға деген құлшынысы тым күшті болған шығар, бірақ жеке мақсат қоюы мүмкін емес деп сұрады. Бас мемлекеттік кеңесші Жонг Гван пил жылап: "Мен құлатылған патшаның (Еонсангуң) тұсында жиі қорқынышты апаттарды көрдім, бірақ дана патшамен кездескеннен кейін де осындай нәрсені қалай көруге болады?" - деді. Ол "патшаның оларды қандай айыппен жазалауды қалайтынын түсінбеді", өйткені "23-ші разрядты төмендету тым көп болар еді". Жоға 18 жас қызметкері патшадан оларды да қамауға алуын өтінді. Мемлекеттік кеңес пен алты министрлік бірлесіп, дәлелсіз осындай айыптаулар бойынша Джо мен басқаларды жазалау патшаның беделіне кір келтіреді деп өтінді. Тіпті бір түннің ішінде Әділет министрі болып тағайындалған Хонг Сук та Жоны тергеген кезде патшаға Жоның адалдығына "өте қатты әсер еткенін" айтты. Ақыры, ол Жунджоннан "жаман адамдарды қуанту үшін менің басын кесуді" сұрағаннан кейін жұмыстан шығарылды. Сол уақытта 150 студент Жоның тұтқындалуына наразылық білдіру үшін сарайға шабуыл жасап, сарайды жалбарынған дауыстармен толтырды. Кейінірек 240 студент Жоның кінәсіздігін мәлімдеп, бірге тұтқындалуды өтінді. Жоны босату үшін халықтан осындай наразылық болды, бұл Жунджонның күмәндануын және ашуын арттырған болуы мүмкін.

1519 жылғы үшінші әдеби тазалау

Жо оқиғаның осы түріне мүлдем дайын емес еді. Саримдер төрт күн бұрын ең үлкен жеңіске жетті, Жунджонг олардың 70 хунгу түрме қызметкерінің мәртебесін алып тастау туралы өтінішін мақұлдады. Ол Жунджонның жаулары алдап кеткеніне сенді және оны тергеу кезінде қарсы алғаннан кейін патшаны өзінің адалдыққа деген сеніміне көндіре алатынына сенімді болды. Ол Жунжонға осы оқиғаның қанды тазалыққа айналуынан қорқатынын жазып, егер оған аудиенция берілсе, он мың рет өлгеніне өкінбейді деп өтінді. Алайда, ол Жунджонды қайтадан көруге мүмкіндік алмады. Жунджонг өлім жазасын сүргінге ауыстырды, ал Жо Неунджуга сүргінге айдалды. Алайда Жунжонг Жоны өлімге кесуді шешті. Жылнамада Жоның өліміне қатысты ресми талап болған жоқ, тіпті Хонг Гён Джу, Нам Гон және Шим Чжун да, үш Сынггюнгван студенттерінің өтінішімен (оның босатылуын сұраған 300-ге қарсы). Нам Гон Жоны бірнеше рет өлім жазасына кесуге қарсы болды, тіпті ол қуғын-сүргін немесе жұмыстан босату арқылы тазартылатын адамдардың тізіміне көбірек есімдерді қосқан кезде де. Бірақ Жунжонг Жоға қарсы бұрынғыдай күш салып, оған жақтаса да, бұрылып кетті. Ол Жоны айдалып кеткеннен кейін бір айдан аз уақыт өткен соң, у арқылы өлім жазасын қайта енгізді. Ол Жоның атынан өтініш жасаған көптеген министрлерді, соның ішінде бас мемлекеттік кеңесші Жонг Гван пилді, мемлекеттік кеңесші Ань Данның орынбасары, тіпті Саримнің лауазымды тұлғаларын тұтқындауға қатысқан соғыс министрі И Чан Гонды жұмыстан босатты. Жо әлі де Жунджонның жүрегі өзіне қарсы бұрылып, патшаның есіне түсіп, елден айдалып кеткен кезінде солтүстік есікті күн сайын ашық ұстап тұрғанына сене алмады. Сол кезде де ол Хунгу басшыларының Жунджонның рұқсатынсыз өзін өлтіруге тырысып жатқанын сезді. Бірақ Нам Гон мен Шим Чжунның мемлекеттік кеңесші және кадрлар министрі болғанын білгенде, ол Чжун Чжонның жүрегі түпкілікті өзгергенін түсінді. Жо у ішпей тұрып, өзінің адалдықтарын білдіретін өлең жазып, жұрттан табыт тым ауыр болмауын сұрады. Сондай-ақ, үйдің иесі мен қызметшісі алдында қарызын төлемегені үшін кешірім сұрады. Содан кейін ол сарайға қарай төрт рет иіліп, солтүстікке қарай иілді. Сарим ғалымдарының көбі орталық үкіметтен наразылық білдіріп, ауылдық аймақтарға кетіп қалды. Жоның реформаларының көбі оның құлдырауымен жойылды. 1519 жылғы Үшінші әдеби тазалау (기묘사화 己士禍) Жосон династиясын реформалаудың жоғалған мүмкіндігі ретінде қарастырылды, өйткені Жосон саясаты көп ұзамай патша отбасының қайын ата-аналары мен туыстары арасындағы билік күресінде дегенге айналды. Тазалаудан бір жыл өткен соң, бір тарихшы пара алу мен сыбайлас жемқорлық соттар мен жергілікті әкімшіліктерде кеңінен тарала бастағанын жазды. Кейіннен тазалау құрбандарын "Гимёның даналары" деп құрметтеген (Гимё - 1519 жылдың корей күнтізбесі), ал үш негізгі бастамашы (Хонг Гён Джу, Нам Гон және Шим Чжун) бірлесіп "Гимёның зұлым үштігі" деп аталды. Хонг Гёнг-джу екі жылдан кейін табиғи себептермен қайтыс болды, бірақ Шим Чжун және Мирян Парк кланынан келген Гёнг күйеуі кейіннен олардың қарсыласы Ким Ань ро (патшайым Инмокның туысы) ойлап тапқан жоспарда мұрагер ханзаданы қарғаған деген айыппен жазаланды. Ким Ан Роны бәсекелес Юн Вон Хён (Мун Чжонның ағасы) өлтірді, оны өз кезегінде король Мён Чжон құртты. Шим, Ким және Юн Жосон династиясының ең жемқор лауазымды адамдары болып саналады. Жоның өліміне қатты қайғырып, он жылдан кейін патша Жунджонг Сарим ғалымдарын қайтадан шақырып, патша сарайында қайтадан тағайындады. Алайда, Жунжонг Жоның атын аяғына дейін ақтамады, бірде ол 1519 жылы болған оқиға "не дұрыс, не дұрыс емес" деп айтты. Жон Жонның тұтқындалғаннан кейінгі алғашқы бірнеше күн ішінде таза ниетпен Жоны адалдықсыздық немесе басқа нәрселер үшін айыптамағандықтан, Жон Жонның жапырақ оқиғасына шын мәнінде не сенгені туралы болжамдар бар. Жоның ниеті жақсы болғанмен, жағдайды тазалау арқылы ғана түзетуге болатын жағдай тудырды. Жо Жо Жосонның ұлы Инжонның оңалтуына ие болды және 1568 жылы Жосонның Сеонжосы оны бас мемлекеттік кеңесші ретінде құрметке бөледі.

Мұра

Жо кейінгі ұрпақтардың корейлік неоконфуциандықтары үшін олардың рухани басшысы ретінде үлкен құрметке ие болды, бірақ оның реформаларының сәтсіздігіне әкелген қателіктер үшін де сынға түсті. И Хванг пен И И (Шин Саймданның ұлы) көбінесе Жосеонның ең ұлы конфуций философтары деп саналады, ол саясатқа ерте араласқанына өкініш білдірді. Дегенмен, И Хванг оны Ким Гвинг пил, Чжон Ё Чанг және И Эон Джекпен бірге "Шығыстың төрт данасының" бірі ретінде мақтады және Жо барлық сеонбилерге мақсат қою және ілесу бағытын көрсетті және ел басқарудың негізін ашты. Джоның практикалық философия ретінде неоконфуциандық этикаға баса назар аударғаны өте ықпалды болды, өйткені бұрынғы назар конфуциандықтың әдеби аспектілеріне көбірек аударылған. Сонымен қатар, конфуциандық ілімнің қарапайым халық арасында терең тамыр жаюы да оның тұсында болды. Конфуцийшілдік Жосеонның құрылуынан бастап ресми мемлекеттік дін болғанмен, конфуцийшілдік іс-әрекеттер негізінен аристократиялық таппен шектелген. Оның неоконфуциандықты Жосонның басым философиясына айналдыру арманы Сеонжоның өлімінен елу жыл өткен соң көп ұзамай орындалды. Ол 1610 жылы Сеонггюнгванға канонизацияланып, киелі деп жарияланды. Ол Жосон әулеті құрметтеген он сегіз корей конфуцийшіл ғалымның бірі. Алайда, Жоның есімін құрметтеген Сарим фракциясы Сеонжоның билігі кезінде саяси билікті басып алған кезде оның реформаларын жүзеге асыруға тырыспады және олар Жосон әулетінің соңына дейін билікті сақтады. Кейбір адамдар Джоны Кореяның консервативті болып, шетелден келген өзгерістер мен жаңа білімге қарсы тұруына себеп болған кореялық неоконфуциандық догматизм үшін айыптайды. Бүгінде оның есімі Кореяда реформаның бір белгісі болып табылады, және реформа туралы дау туындаған кезде оның үлгісі жиі көтеріледі.

Танымал мәдениетте

Жо 1996 жылы KBS телесериалының басты кейіпкері болды. MBC телесериалдарындағы Dae Jang Geum (2003 4), ол кейіпкер ретінде пайда болмайды, бірақ оның есімі жиі аталады (көбінесе Жо Жунг ахам ретінде) ойдан шығарылған зұлым министр Оның саяси жауы ретінде. Негізгі кейіпкер Чан Гьюм мен Леди Ханды Жомен бірге қастандық жасады деп жалған айыптайды, ал еркек кейіпкер Мин Чжун Хо оның қолдаушысы ретінде бейнеленеді (Мин Чжун Хо оған дәрігер тауып берді және өзінің ізбасарларын саясатқа оралу үшін жалдап жатыр). "Дэ Чан Гюм" музыкалық нұсқасында Жо Мин Чжун Хоның досы ретінде көрнекті кейіпкер. KBS телехикаясында "Өлсіз адмирал И Сун Син" (2004 ж.) "И Сун Шиннің бабасы Жоны қолдағаны үшін жазаланды" деп жазылған. "И Сун Шиннің әкесі Жоның тастап кеткен үйінде еске алу рәсімі өткізіп жатқанда тұтқындалды". 2006 жылы KBS-тің "Хванг Джин" сериясында ер адам Ким Чжон хан Жоның шәкірті ретінде бейнеленген, ал басқа кейіпкер Ли Сэң әкесі Жо Гванго Джоның досы болғандықтан, әкесі премьер-министр болу үшін сатқындық жасағандықтан, әкесі үйден кетіп қалғаннан кейін Хванг Джиннің жансакшысы болады.