Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық академик (1911 1984) Оскар Сейдлин (17 ақпан 1911 11 желтоқсан 1984) - нацистік Германиядан алғаш Швейцарияға, содан кейін АҚШ-қа көшіп келген еврей. Ол 1939 жылдан 1979 жылға дейін Смит колледжінде, Миддлбери колледжінде, Огайо мемлекеттік университетінде және Индиана университетінде профессор ретінде неміс тілі мен әдебиетін оқытты. Ол көптеген көркем және көркем емес шығармалардың авторы.
German American academic (1911 – 1984)
Oskar Seidlin (February 17, 1911 – December 11, 1984) was a Jewish emigre from Nazi Germany first to Switzerland and then to the U. S. He taught German language and literature as a professor at Smith College, Middlebury College, Ohio State University, and Indiana University from 1939 to 1979. He authored a number of fictional and non fictional works.
Алғашқы жылдар және білім
Ол Сало Оскар Копловицтің Johanna (18851943?) және Генрих Копловиц (1872-1938), Германияның Жоғарғы Силезия алабындағы Кенигшутте (қазіргі Польшаның оңтүстік-батысындағы Хорзов) ағаш сатушы, көп жылдар бойы қалалық кеңес мүшесі болып қызмет еткен және белсенді сионист және еврей қауымының мүшесі болған. 1929 жылы гуманитарлық бағыттағы Реалгимназияны бітіргеннен кейін, ол Фрайбург университетінде бір семестрге оқуға түсті, содан кейін жақында құрылған Франкфурт университетінде оқыды. Ол Германияның ең прогрессивті университеті ретінде танымал болды және еврей студенттері мен профессорларының ең жоғары пайызы болды. Мұнда оған өзінен бес жас үлкен әпкесі Рут қосылды және неміс әдебиеті (Волфганг Пфайффер Белли, Юлиус Швитеринг, Франц Шульц, Макс Херрман), француз әдебиеті, философия (Пол Тиллих) және тарих курстарына қатысты. Сонымен қатар, ол социология курстарын тексерді (Теодор Адорно, Норберт Элиас, Карл Мангейм). Мартин Сомерфельдтің барокко әдебиеті туралы семинарында ол еврейлік гей студент Ричард Плаутпен танысып, олар кейін Швейцарияға және АҚШ-қа көшіп кеткен кезде достық қарым-қатынас орнатты. 1930 жылдың күзінде ол Плаутпен бірге Берлиндегі университетте бір семестрге ауысты. 1931 жылы Франкфуртқа оралғаннан кейін ол тарих студенті Дитер Кунцпен кездесті, ол өмір бойы оның серіктесі болды. Ол сонымен қатар студенттер Вильгельм Рей (1911-2007) және Вильгельм Эмрих (1909-1998) -мен танысты. Олар нацистік режиммен кейіннен келісуіне қарамастан, өмір бойы дос болып, ақырында әріптестер болды. Рей Вермахта қызмет етті, ал Эмрих 1943 жылы доктриналық антисемиттік эссе жазды. Веймар республикасының соңғы жылдарында Копловиц, Кунц, Плаут, Рей және Эмрих Франкфурттың солшыл студенттік саяси тобымен жанашырлық танытты. Копловицтің басты қызығушылығы театр режиссері болды, ал 1932 жылы ол Джон Гейдің "Кісігер операсы" спектаклін студент достарымен бірге шығарды.
He was born Salo Oskar Koplowitz to Johanna (1885–1943?) and Heinrich Koplowitz (1872–1938), a lumber dealer in Königshütte in the Upper Silesia Basin of Germany (now Chorzów in southwestern Poland) who served for many years as a city council alderman and was an active Zionist and member of the Jewish community. After completing secondary schooling at the humanities focused Realgymnasium in Beuthen (now Bytom) in 1929, he enrolled for one semester at the University of Freiburg and then transferred to the recently founded University of Frankfurt, which enjoyed a reputation as Germany's most progressive university and also had the highest percentage of Jewish students and professors. Here he was joined by his sister Ruth, five years his senior, and attended courses on German literature (taught by Wolfgang Pfeiffer Belli, Julius Schwietering, Franz Schultz, Max Herrmann), French literature, philosophy (Paul Tillich), and history. He also audited courses in sociology (Theodor Adorno, Norbert Elias, Karl Mannheim). In a seminar on baroque literature taught by Martin Sommerfeld, he made the acquaintance of the gay Jewish student Richard Plaut, beginning a friendship they maintained when they later emigrated to Switzerland and the U. S. In the fall of 1930, he transferred with Plaut for one semester to the University of Berlin, where they became acquainted with the Kattowitz editor Franz Goldstein and through him with Klaus Mann, both of whom were infatuated with Koplowitz. Upon returning to Frankfurt in 1931, he met the history student Dieter Cunz, who became his lifetime partner. He also met the students Wilhelm Rey (1911–2007) and Wilhelm Emrich (1909–1998) who became lifelong friends and eventually colleagues, despite their later accommodation with the Nazi regime; Rey served in the Wehrmacht, and Emrich authored a doctrinaire anti Semitic essay in 1943. In the closing years of the Weimar Republic, Koplowitz, Cunz, Plaut, Rey, and Emrich sympathized with Frankfurt's leftist student political group that was increasingly on the defensive when the growing Nazi Students League felt emboldened to disrupt courses taught by Jewish professors, including Sommerfeld. Koplowitz's primary interest was theater directing, and in 1932 he mounted a production of John Gay's The Beggar's Opera with student friends.
Швейцариядағы оқу
1933 жылдың ақпан айында Гитлер билікке келгеннен кейін Плаут Германиядан Швейцарияға кетті, онда оған сәуір айында Копловиц қосылды. Бастапқыда олар бұл көшуді тұрақты эмиграция емес, уақытша көшіру деп қарастырды және нацистер биліктен шығарылғаннан кейін Франкфуртқа қайта оралады деп күтті. Плаут пен Копловиц 1933 жылы Базель университетінде оқыған кезде, басқа ұлт адамы болған Кунц Франкфуртта қалды, бірақ Ph. 1934 жылы Д. де Швейцарияға көшіп барды. Қаржы жағынан қысымға ұшырап, швейцариялық студенттік визалары жұмыс табуға кедергі келтірген Копловиц пен Плаут негізгі табыс көзі ретінде псевдонимдермен жазуға сүйенді. Кунцпен бірге олар Стефан Брокгофф атты ұжымдық псевдониммен нацистік Германияда жарық көрген үш детектив романның авторлары болды. Фридрих Глаузердің, Копловицтің және басқалардың замандастары. швейцариялық қылмысты оқиғалар жанрының ізашарлары ретінде танылады (олар Helvetisms орнату және кейде пайдаланумен ерекшеленеді). 1936 жылы Копловиц филология ғылымдарының кандидаты. Д. солшыл неміс еврей режиссері Отто Брамның натуралистік театр жұмысы туралы диссертациямен, алдымен 1935 жылы қайтыс болған Франц Цинкернагельдің, содан кейін Эдуард Хоффманн Крайердің бақылауымен жазылған. Содан кейін ол Кунцпен бірге Лозаннаға көшіп барып, француз тілі мен әдебиеті бойынша аспирантурада оқыды. Бір жылдан кейін Плаут докторлық дәрежесін де аяқтады. Студенттік визалары Ph. Д., Плаут пен Копловицке Швейцариядан кету үшін қысым көбейе түсті. 1937 жылы Копловиц өзінің жас оқырмандар үшін жазған "Педронис мусс гельфен вендрен" ("Педронис керек көмекке тартылады!") атты әңгімесінде Оскар Сейдлин атты қаламгер атын қолданған (бәлкім, анасының қыз кезінде алған аты Сейдлер мен Хёльдерлинге ұқсастығы үшін ойлап тапқан). 1938 жылы сол атпен "Менің суреттер кітабым" атты өлеңдер жинағы жарық көрді. Копловиц пен Кунц Плаутпен бірге АҚШ-қа көшіп кетуге шешім қабылдады .
In February 1933, following Hitler's rise to power, Plaut left Germany for Switzerland, where he was joined in April by Koplowitz. They initially regarded the move as a temporary transfer, not a permanent emigration, and expected to return to Frankfurt once the Nazis had been turned out of office. While Plaut and Koplowitz enrolled at the University of Basel in 1933, Cunz, a gentile, remained in Frankfurt but after completing his Ph. D. in 1934 also relocated to Switzerland. Hard pressed financially and constrained in employment by their Swiss student visas, Koplowitz and Plaut relied on writing under pseudonyms as their primary source of income. Together with Cunz, they coauthored three detective novels under the collective pen name Stefan Brockhoff that were published in Nazi Germany. Contemporaries of Friedrich Glauser, Koplowitz et al. are recognized as pioneers of the Swiss crime story genre (distinguished by setting and the occasional use of Helvetisms). In 1936, Koplowitz completed a Ph. D. with a summa cum laude dissertation on the Naturalistic theater work of the leftist German Jewish director Otto Brahm, written under the supervision first of Franz Zinkernagel, who died in 1935, and then Eduard Hoffmann Krayer. He then relocated with Cunz to Lausanne, where he pursued postgraduate studies in French language and literature. One year later Plaut also finished his doctorate. Since their student visas were no longer extended following the completion of the Ph. D., Plaut and Koplowitz were under increasing pressure to leave Switzerland. In 1937, Koplowitz used the pen name Oskar Seidlin (possibly devised because of its similarity both to his mother's maiden name, Seidler, and to Hölderlin) for his young readers' tale Pedronis muss geholfen werden! A collection of his poems entitled Mein Bilderbuch was published under the same nom de plume in 1938. Together with Plaut, Koplowitz and Cunz decided to emigrate to the U. S.
АҚШ-қа көшіп келу
1938 жылы үш жігіт Швейцариядан Нью-Йоркке жол тартты, бірақ бір жыл өткен соң олардың жолы бөлек болды. Копловиц emigres Томас Манн және Эрика Манн үшін amanuensis ретінде жұмысқа орналасудан бұрын ыдыс-аяқ жуушы ретінде қысқа уақыт жұмыс істеді. 1939 жылы ол Массачусетс штатының Нортгемптон қаласындағы Смит колледжінде неміс тілі мен әдебиеті пәнінен дәріс оқып, 1941 жылы ассистент профессорлық лауазымына көтерілді. Кунцке Мэриленд штатында тарихи зерттеулер жүргізу үшін грант берілді, ал 1939 жылы Мэриленд университетінде оқытушылық қызметке тағайындалды, онда ол қатардан жоғарылап, ұзақ уақыт неміс кафедрасының төрағасы болды. Плаут Нью-Йоркте қалды, онда ол ресми түрде атын Плант деп өзгертті және эмигрант Клаус Манн үшін жұмыс істеді. Копловиц 1943 жылы АҚШ азаматы ретінде натурализацияланған кезде ресми түрде өзінің атын Сейдлинге өзгертті. Плантпен бірге ол "S.O.S. Geneva" атты жас оқырмандарға арналған кітаптың авторлары болды. "Алтын аппель" деген атпен Сейдлиннің "Педронис мусс гехольфен венден" атты шығармасының қысқартылған және түсіндірілген нұсқасы! 1942 жылы неміс тілінде оқытуға арналған. 1942-1946 жылдар аралығында Смиттегі оқытушылық қызметінен ұзақ мерзімді әскери демалыс алды, ол "Ритчи Бойз" (Әскери барлау қызметі) қызметінде болды. Екінші лейтенант ретінде ол Германияда Ханс Хабтың қол астында қызмет етті және Билли Уайлдер режиссерлік еткен нацистік концлагерлер туралы деректі фильм - "Өлім диірмендері" (Die Todesmühlen) киносының сценарийін бірге жазды. Әкесі 1938 жылы қайтыс болған, ал әпкесі Рут саяси қызметі үшін 1935 жылдан 1940 жылға дейін қатаң еңбекпен қамалған, кейін Шанхай геттосына, одан кейін Австралияға көшіп барған. 1946 жылы Сейдлин өзінің дінін лютерандық деп жеке мәліметтер формасында жазды.
In 1938, the three left Switzerland for New York, where within a year their paths diverged. Koplowitz worked briefly as a dishwasher before finding employment as an amanuensis for the emigres Thomas Mann and Erika Mann. In 1939, he obtained a lecturership in German language and literature at Smith College in Northampton, Massachusetts, where he advanced to an assistant professorship in 1941. Cunz was awarded a grant to conduct historical research in Maryland, and in 1939 he received a teaching appointment at the University of Maryland, where he rose through the ranks and long chaired the Department of German. Plaut remained in New York City, where he officially changed his name to Plant and worked for the emigre Klaus Mann. Koplowitz would officially change his name to Seidlin in 1943, when he was naturalized as a U. S. citizen. With Plant, he coauthored S. O. S. Geneva, a young readers' book with a cosmopolitan and pacifistic theme that was published in English in October 1939, just before the outbreak of World War II. Under the title Der goldene Apfel, an abridged and annotated version of Seidlin's Pedronis muss geholfen werden! was published in 1942 for use in German language instruction. Between 1942 and 1946, he was granted an extended wartime leave from his teaching position at Smith to serve with the "Ritchie Boys" (Military Intelligence Service). A second lieutenant, he served under Hans Habe in Germany, and he coauthored the screenplay of Death Mills (Die Todesmühlen), a documentary film about Nazi concentration camps that was directed by Billy Wilder. While his father died in 1938 and his sister Ruth was imprisoned at hard labor from 1935 to 1940 for political activities before emigrating first to the Shanghai Ghetto and then to Australia, his mother was killed in Auschwitz, probably in 1943. In 1946, Seidlin recorded his religion as Lutheran on a personnel information form.
Огайо мемлекеттік университеті
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Сейдлин Вермонттағы Миддлбери колледжінің неміс жазғы мектебінде сабақ беріп жүргенде Бернхард Блуммен танысты. 1936 жылы нацистік Германиядан кеткен эмигрант Блюм 1945 жылдан бастап Огайо штатының университетінде неміс кафедрасының төрағасы болды және ол Сейдлинге ассистент профессорлық лауазымын ұсынды. 1946 жылдың күзінде Сейдлин Колумбқа көшіп барды, ал ол өзінің сенімхаттарын Гётедің "Фауст" атты эссесімен нығайтты, ол "Заманауи тіл қауымдастығының басылымдарында" (1947) жарияланды. Бұл Сейдлиннің ғылыми назарының саяси және әлеуметтік тұрғыдан хабардар болған Франкфурт пен Базель жылдардағы зерттеулерінен, Ваймар классицизмі мен неміс романтизміне, суық соғыс кезеңінде германистикада жақсы көрінген каноникалық еңбектерге ауысуын білдірді. Ол белгілі швейцариялық-американдық салыстырмалы зерттеуші Вернер Пол Фридрих (1905-1993), Солтүстік Каролина университетінің профессоры және Пенсильвания мемлекеттік университетінің неміс кафедрасының меңгерушісі Филипп Эллисон Шелли (1907-1974)мен бірге An Outline-History of German Literature (1948) еңбегінде қызмет етті. 1948 жылы Сейдлин тез арада доцент, ал 1950 жылы профессорлық қызметке тағайындалды. Ол докторлық диссертациясының тақырыбын Ото Брамның Артур Шницлермен хат алмасуын редакциялау арқылы қайта қарады (1953). Колумбустағы жазғы ыстықтан құтылу үшін Сейдлин 1957 жылға дейін Миддлбери жазғы мектебінде үнемі сабақ беріп жүрді. Ал жазғы қалған апталарын Кунц пен Плантпен Массачусетс штатының Маномет жағалауында демалыс өткізді. Келесі жылдары Сейдлиннің саяси көзқарасы Арендтің нацизм мен сталинизмді біріктіретін тоталитаризм тұжырымдамасының әсерінен оңға қарай қатты ауысты. 1954 жылдан бастап Сейдлин Батыс Германияға жиі барып, қонақ баяндама айта бастады. 1957 жылы Блюм Огайо штатынан Гарвард университетінде қызметтен кеткеннен кейін, Кунц Колумбуста неміс кафедрасының төрағасы болды. Ол Сейдлинмен 1958 жылы аяқталған Уортингтон маңындағы үйді салу туралы келісімшарт жасасты, ал 1961 жылы екеуіне де орталық кондиционер қосылды. Бұл Сейдлиннің мансабындағы ең бақытты және жемісті жылдар болды. Ол тез арада "Неміс және салыстырмалы әдебиеттегі очерктер" (1961) атты еңбегін жариялады, содан кейін "Фон Гёте-зу-Томас-Манн" атты еңбегі жарық көрді. Zwölf Versuche (1963) және Versuche über Eichendorff (1965), ол жеке өзінің ең шынайы жұмысы деп санайды, себебі ол және Эйхендорф Силезия тәрбиесін бөлісті. Сондай-ақ ол "Классическая и современная классика" атты очерктер жинағының авторы. Гёте, Брентано, Эйхендорф, Герхард Хауптман, Томас Манн (1972). 1966 жылы ол Огайо штатының университеті регент профессоры болып тағайындалды және бірнеше мерзім Принстон университетінің консультативтік кеңесінде қызмет етті.
Following World War II, Seidlin made the acquaintance of Bernhard Blume while teaching at the German Summer School of Middlebury College in Vermont. Also an emigre who had left Nazi Germany in 1936, Blume chaired the Department of German at Ohio State University beginning in 1945, and he offered Seidlin an assistant professorship there. Seidlin moved to Columbus in the autumn of 1946, and he solidified his credentials with an essay on Goethe's Faust that appeared in the Publications of the Modern Language Association (1947). This signaled a growing shift in Seidlin's scholarly focus from the politically and socially informed studies of his Frankfurt and Basel years to the canonical works of Weimar Classicism and German Romanticism favored in Germanistics during the Cold War period. He collaborated on An Outline‑History of German Literature (1948) with the prominent Swiss American comparatist Werner Paul Friederich (1905–1993), professor at the University of North Carolina, and Philip Allison Shelley (1907–1974), head of the German Department at Pennsylvania State University. In rapid order, Seidlin was promoted to an associate professorship in 1948 and to a full professorship in 1950. He revisited the subject of his doctoral dissertation by editing the correspondence of Otto Brahm with Arthur Schnitzler (1953). To escape the summer heat in Columbus, Seidlin regularly taught at the Middlebury Summer School up to 1957, and he often spent the remaining summer weeks with Cunz and Plant on holiday at the beach of Manomet, Massachusetts, where they hobnobbed with the vacationing Hannah Arendt. In the following years, Seidlin's political outlook shifted strongly to the right under the influence of Arendt's concept of totalitarianism yoking together Nazism and Stalinism. Starting in 1954, Seidlin traveled frequently to West Germany to give guest lectures. In 1957, following Blume's departure from Ohio State for a position at Harvard University, Cunz was tapped to chair the German Department in Columbus. He and Seidlin contracted to have a house built in the suburb Worthington that was completed in 1958, and in 1961 both were relieved by the addition of central air conditioning. These were the happiest and most productive years in Seidlin's career. In quick succession, he published Essays in German and Comparative Literature (1961), followed by Von Goethe zu Thomas Mann. Zwölf Versuche (1963) and Versuche über Eichendorff (1965), which he personally regarded as his most heartfelt work, in part because he and Eichendorff shared a Silesian upbringing. He also authored the essay collection Klassische und moderne Klassiker. Goethe, Brentano, Eichendorff, Gerhart Hauptmann, Thomas Mann (1972). In 1966, he was named a Regents' Professor at Ohio State University, and he served on the Advisory Council of Princeton University for several terms.
Соңғы жылдары
Зейдлин 1960-1970 жылдардағы Батыс Германия мен АҚШ-тағы әдебиеттанудың солшыл бұрылысынан қорқып, 1966 жылы Майнц университеті мен 1968 жылы Мюнхен университеті ұсынған профессорлық лауазымдардан бас тартты. Себебі Батыс Германия университеттеріндегі студенттердің кеңінен таралған тәртіпсіздіктері, ол бір ұрпақ бұрын болған оқиғаларды еске түсіреді, бұл нацистік Германиядағы тоталитарлық диктатураға әкелді. Кейбір адамдар оны өзінің гей және еврей болмысын жасыруға тырысатын құлшынысты консерватор деп сынға алды. Ол қазіргі тіл қауымдастығынан, оны тым саясатталған деп, кетті. 1969 жылы 58 жасында Кунц қайтыс болғаннан кейін, Сейдлин олар ортақ болған Уортингтон үйінде оқшауланған сезімде болды және Огайо штатының университеті неміс кафедрасының төрағасы, Кунцтың мұрагерімен араздыққа түсті. 1972 жылы Индиана университетінің ұсынысын қабылдады, онда ол 1979 жылдың мамырында зейнеткерлікке шыққанға дейін герман тілдері мен әдебиеттерінің құрметті профессоры ретінде сабақ берді. Ол Брам Шницлер хаттарының екінші, кеңейтілген басылымын жариялады, сондай-ақ ол Брам туралы докторлық диссертацияны жаңа баспа түрінде қайта жариялады. Соңғы басылымы - Von erwachendem Bewusstsein und vom Sündenfall атты очерктер жинағы. Брентано, Шиллер, Клейст, Гёте (1979). 1947-1948 жылдары Огайо штатының университетінде Сейдлинмен бірге сабақ берген Вильгельм Реймен хат алмасудың таңдамасы 2001 жылы "Bete für mich, mein Lieber" деген атпен өлгеннен кейін жарияланды. 1947-1984 жылдар аралығында жазылған бұл хаттар Сейдлиннің өз ұстазының жетістіктеріне күмәнданатынын және сыныпқа кіру үшін Милтаун және Валиум секілді бейқам дәрілерді қажет ететінін көрсетеді. Дитер Кунцтің өліміне қатты күйзелген ол 1970 жылы электрошокты емдеуді таңдады. 1972 жылы ол 35 жастағы Ханс Хогельмен жаңа серіктес тапты, оны Данияда үнемі көріп, Ұлы түтінді таулар мен Кариб теңізінде демалды. 1982 жылы ол жаңадан салынған Индиана университетінің зейнеткерлер қауымына, көмекке ие тұрғын үйге көшіп барды. 1984 жылы маусымда жүрек ауруына шалдыққан, қазан айының басында қатерлі ісігі бар екені анықталды; тоғыз аптадан кейін ол қайтыс болды. Оның өліміне байланысты оның сүйегі Уортингтондағы Уолнут-Гроув қорымындағы Дитер Кунцпен бірге жерленді.
Seidlin was alarmed by the leftist turn of literary studies in West Germany and the U. S. in the late 1960s and 1970s and vehemently declined professorships proffered by the University of Mainz in 1966 and the University of Munich in 1968 because of widespread student unrest at West German universities, which he found reminiscent of the events one generation earlier, leading up to totalitarian dictatorship in Nazi Germany. He was criticized by some within the profession as an ivory tower conservative at pains to conceal both his gay and Jewish identities, and he resigned from the Modern Language Association, regarding it as overly politicized. Following the death of Cunz at age 58 in 1969, Seidlin felt isolated in the Worthington house they had shared and found himself increasingly at odds with the chair of the German Department at Ohio State University, Cunz's successor. In 1972, he accepted an offer from Indiana University, where he taught as Distinguished Professor of Germanic languages and literatures until his retirement in May 1979. He published a second, expanded edition of the Brahm Schnitzler correspondence, and he also reissued his doctoral dissertation on Brahm in a new printing. His final book publication was the essay collection Von erwachendem Bewusstsein und vom Sündenfall. Brentano, Schiller, Kleist, Goethe (1979). A selection of Seidlin's correspondence with Wilhelm Rey, who taught alongside Seidlin at Ohio State University in 1947–48, was published posthumously under the title "Bete für mich, mein Lieber " in 2001. Written between 1947 and 1984, these letters document that Seidlin was increasingly tormented by self doubts about his teaching performance and needed the tranquilizers Miltown and Valium to enter the classroom. Deeply depressed by the passing of Dieter Cunz, he chose to undergo electroshock treatment in 1970. In 1972, he found a new partner in the 35 year old Hans Høgel, whom he visited regularly in Denmark and with whom he vacationed in the Great Smoky Mountains and the Caribbean. In 1982, he moved into the newly built Indiana University Retirement Community, an assisted living facility. A heavy smoker, he suffered a heart attack in June 1984 and was diagnosed with a malignant tumor at the beginning of October; he died nine weeks later. In accordance with his wishes, his mortal remains were interred alongside those of Dieter Cunz at the Walnut Grove Cemetery in Worthington.
Жетістіктері мен марапаттары
Халықаралық деңгейде танымал, оның шеберлігі бойынша жақын оқу және мәтін имманентті әдеби түсіндіру, Сейдлин лекция берді кеңінен АҚШ-та және Батыс Германияда. Оның кеңінен ақпараттандырылған және мұқият очерктері мылтықпен ашып көрсетті, қалайша кішігірім деталдар мен көрнекті кездейсоқтықтар әдеби өнердің жоғары сатысына бір-бірімен толығымен қосылады, ал оның жазуы өзінің қоғамдық баяндамаларының қадірлі сән-салтанатына сәйкес келетін экспозициялық виртуозға ұмтылды. Ол ғылыми журналдарға 200-ден астам мақала жазды. 1958 жылы ол Қазіргі тілдер қауымдастығының герман секциясының төрағасы болды. 1959 жылдың жазында ол Берлиннің еркін университетінде резидент профессор болып тағайындалды. 1961 жылы ол Ваген-им-Алгаудағы Эйхендорф мұражайынан берілген Эйхендорф медалімен марапатталды. Ол екі рет Гуггенхайм стипендиясын алды, 1962 және 1976 жылдары. 1963 жылы Гёте институты оған шетелдегі неміс мәдениетінің қызметіне сіңірген еңбегі үшін алтын Гёте медалімен марапаттады. 1965 жылы ол Қазіргі тілдер қауымдастығының бірінші вице-президенті болып сайланды. 1968 жылы Мичиган университеті оған құрметті докторлық дәріс берді және Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung Германияның шетелдегі зерттеулері сыйлығын берді. 1973 жылы Геттинген ғылым академиясының корреспондент мүшесі болып сайланды. 1974 жылы Айхендорф қоғамының Айхендорф медалімен марапатталды. 1975 жылы ол Солтүстік Рейн-Вестфалия мемлекетінің жоғары Силезия мәдениет сыйлығын алды және бұл жағдайда өзінің Силезиядағы балалық шағын, оның ішінде ол жерде күн сайынғы антисемитизмді сипаттаған сөйлеуін айтты. 1976 жылы ол 65 жасқа толғанда, оған құрмет грамотасы берілді. Сол жылы ол Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung-тен шетелге неміс мәдениетін жеткізу үшін Фридрих Гундольф сыйлығын алды. 1983 жылы Мәдениет және зияткерлік тарих бойынша Георг Дехио сыйлығын алды.
Internationally acclaimed for his adeptness at close reading and text immanent literary interpretation, Seidlin lectured widely in the U. S. and West Germany. His broadly informed and thorough essays cunningly revealed how seemingly minor details and apparent coincidences meld seamlessly into the higher order of a literary artwork, and his writing aspired to an expository virtuosity that matched the dignified elegance of his public presentations. He wrote over 200 contributions to scholarly journals. In 1958, he chaired the Germanic Section of the Modern Language Association. In the summer of 1959, he was named Ford Professor in Residence at the Free University of Berlin. In 1961, he received the Eichendorff Medal conferred by the Eichendorff Museum in Wangen im Allgäu. He was twice the recipient of Guggenheim Fellowships, in 1962 and 1976. In 1963, the Goethe Institute awarded him the Goethe Medal in Gold for meritorious work in the service of German culture in a foreign country. In 1965, he was elected first vice president of the Modern Language Association. In 1968, he was conferred an honorary doctorate by the University of Michigan and awarded the Prize for Germanic Studies Abroad by the Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung. In 1973, he was elected to the Göttingen Academy of Sciences as a corresponding member. In 1974, he received the Eichendorff Medal of the Eichendorff Society. In 1975, he received the Culture Prize of Upper Silesia awarded by the state of North Rhine Westphalia and on this occasion delivered an address describing his Silesian boyhood, including the everyday anti Semitism he had experienced there. On his sixty fifth birthday in 1976, he was honored with a Festschrift. That year, he also received the Friedrich Gundolf Prize for Conveying German Culture Abroad from the Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung. In 1983, he was awarded the Georg Dehio Prize for Cultural and Intellectual History.