Кіріспе

Американдық суретші (1894-1972) Харольд Уэстон (14 ақпан 1894 - 10 сәуір 1972) - американдық модернист суретші, көп жылдар бойы Адирондак тауларында өмір сүрді, оның жұмысы экспрессионизмнен реализмге, абстракцияға дейін өтті. Ол Дункан Филлипс (қазіргі Филлипс коллекциясы) жинаған, 1920 және 1930-жылдары кеңінен көрмеге қойылған және Жалпы қызмет көрсетулер әкімшілігі үшін қазынашылықтың жеңімпаздық өнер жобасы аясында қабырғалық суреттерге сурет салған. Өмірінің соңғы жылдары ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде адамгершілік азық-түлікпен қамтамасыз ету жұмыстарымен және 1965 жылғы Ұлттық өнер және гуманитарлық ғылымдар туралы заңның қабылдануына әкелген өнерді қорғаумен танылды. Вестонның ең соңғы музейлік көрмесі Вермонттағы Шелберн мұражайында, ал оның ең соңғы галереялық көрмесі Нью-Йорктегі Джеральд Петерс галереясында болды.

Ерте өмір және білім

Гарольд Уэстон 1894 жылы 14 ақпанда Мэрион қаласында (Пенсильвания) Мэри Хартсхорн Уэстонның, пианисттің, және Филадельфиядағы этикалық мәдениет қоғамының негізін қалаушы С. Бернс Уэстонның, Уэстонға "мақсаттың тұтастығын" берген. Отбасы жазды американдық трансценденталистердің зиялы ұрпақтарымен бірге Адирондак тауларында өткізді, олар үшін табиғат, эстетика және руханилық негізінен байланысты болды. 15 жасында Уэстон бір жыл бойы Еуропада саяхаттап жүріп, Швейцария мен Германияда оқыды. Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін, Уэстон 1911 жылы полиомиелитпен ауырады, бұл оның суретші болу шешімі туралы мөрленген кездейсоқ оқиға. Сол аяғы шалдықты, дәрігерлер оның енді ешқашан жүре алмайтынын айтты. Физикалық кондиционирлеу режимі және аяқ тіректері мен таяқты қолдану арқылы Уэстон қайтадан қалай жүруді және көтерілуді үйренді, тауларды көтеріліп, төмен түсіп бара жатқанда ағаштарға қол ұстады. 1912 жылы Гарвард университетіне түсіп, 1916 жылы көркем өнер мамандығы бойынша magna cum laude бітірген. Ол Гарвард Лампуни редакторы болып қызмет етті, журналға көптеген карикатуралар мен сурет туындыларын жасады. 1914 жылы ол американдық суретші Хамильтон Истер Филдтің Огункиттегі (Майн штаты) Графикалық өнердің жазғы мектебінде оқыды.

Бастапқы мансабы мен Бірінші дүниежүзілік соғыс

Көптеген адамдар Бірінші дүниежүзілік соғыстың дүниежүзілік дағдарысы рухани қайта жаңғыруға әкеледі деп сенді, ал Уэстон "адамзаттың жүрегінің түбіне түсіп жатқанын көргісі келді". Параличтен кейін әскери қызметке түсе алмады, ал АҚШ соғысқа кірмес бұрын 1916 жылдан 1919 жылға дейін YMCA-да ерікті қызмет етті, ол Осман империясының Бағдадтағы Британ армиясымен байланыс ретінде қызмет етіп, 400,000 әскердің психикалық салауаттылығына қатысты. Ол лекциялар, кино, концерттер мен турнирлер ұйымдастырумен қатар, сарбаздарды сурет салуға және бояуға шақырды және сарбаздар өнерін көрсету және насихаттау үшін Бағдад өнер клубын ұйымдастырды. 1918 жылы Британ армиясының ресми суретшісі болып тағайындалды. Уэстонның Таяу Шығыстағы жылдары оның өнеріне де, әлеуметтік белсенділігіне де ұзақ уақыт әсер етті. Адирондакс тауларының көк-жасыл түстерінен айырмашылығы бар шөлдің түстері мен жарығы оның палитрасына қатты әсер етті. Уэстон Таяу Шығыста аштық пен аурудың қорқынышты көрінісіне куә болды. Ол күйеу-шешесі мен бала-шағасының ыстықтан, аштықтан өліп жатқанын көрді. 1917 жылдың жазында ол күн сайын 400 адамның күннің соясында температурасы 128 градусқа дейін көтерілген ыстықтан өліп жатқанын хабарлады. Уэстон өзінің кейбір тәжірибелері туралы 1921 жылдың сәуірінде National Geographic Magazine журналына жазды, оның ішінде түске боялған фотосуреттері болды. 1919 жылдың соңында Уэстон Америка Құрама Штаттарына шығысқа қарай Үндістанға караван арқылы, содан кейін Жапонияда тоқтаған кемемен оралды. Ол Нью-Йоркте иммигранттар қонысталған үйде бес ай бойы әлеуметтік жұмыста болды, Нью-Йорктегі өнер студенттері лигасында сабақ алды, қаланың өнер галереяларын аралады және Америка жағалауларына жеткен заманауи өнердің соңғы үлгілерімен танысты.

Ертедегі Адирондак пейзаждары

1920 жылдың мамыр айында Уэстон табиғатты ұстазы ретінде қабылдауға қаладан Адирондак тауларына кетті. Уэстон былай деп жазды: "Бейне не білдіре алатынын, не білдіре алмайтынын әлі білмеймін. Қазіргі уақытта теорияны көбірек қажет етпеймін және оны осы үлкен және үнемі өзгеріп отыратын маған әсер етуші көзбен жұмыс істеуге тиіспін ". Ол жергілікті ағаш ұсталарының көмегімен Нью-Йорк штатының Сент-Хубертс қаласына жақын жерде бір бөлмелі, оқшауламалы ағаштан жасалған үйді салған. Келесі екі жыл бойы ол негізінен оқшау өмір сүріп, таулар мен көлдерді зерттеді, маймен және қарындашпен шағын картон бөлшектерінде пленэр эскиздерін жасады. Студияда ол сол эскиздердің негізінде картиналар түсірді. Сурет салумен айналыспаған кезде, ол ағаш шауып, ағаш пешінде тамақ пісіріп, хаттар мен журнал жазбаларын жазып, классикалық жазбаларды Victrola фонографымен тыңдады. Уэстонның алғашқы жеке көрмесі 1922 жылдың қарашасында Нью-Йорктегі Монтросс галереясында болды. Ол Персия мен Адрионак тауларынан жүзден астам майлы эскиздер мен 63 майлы суреттерді көрсетті, олардың әрқайсысы Уэстонның қолмен оюланған және алтынмен қапталған шеңберлерінің біріне орнатылған. Оның түрлі-түсті көркемдікпен қолданғаны, шығармаларына америкалық көзқараспен қарағаны сыншылардың мақтауына ие болды. "Christian Science Monitor" журналы бұл көрменің мезгілдің басты оқиғасы екенін былай деп жазды: "Оның суреттерінде ерекше бір нәрсе бар, әсерлі әрі керемет батыл нәрсе, әдеттегі галереяларда естілетіннен гөрі сұлулыққа деген үлкен сенім жарияланады".

Бейнелеулер

Уэстон Фейт Бортонмен Васар колледжінде өзінің Персиядағы тәжірибесі туралы слайдтар арқылы дәріс берген кезде кездесті. Ол қатты таңғалды, оны әпкесі мен достарымен бірге қыстың ортасында тойлауға шақырды. Филадельфияның маңындағы квакер болып өскен Бортон қыстың қатал ауа-райындағы алғашқы тәжірибеге жақсы қарады. Кейін Вестоннан жүздеген сендіру хаттары келді, сегіз айдан кейін ол жеңілдеді. Олар 1923 жылдың 12 мамырында үйленді. Некеде тұрған алғашқы екі жарым жыл бойы Уэстондар Адирондак тауларында орналасқан кабина студиясында - қазір ішкі сантехникасы, қонақ бөлмесі және жатын бөлмесі бар. Бұл кезең Вестонның шығармашылығында елеулі өзгерістерге әкелді, ол табиғаттың пейзажынан адам денесінің пейзажына қарай бұрылды. "Жабайы өркендеу: Гарольд Уэстонның Адирондак өнері" каталогы суреттер туралы былай дейді: "Жылаңаш адамдар кемелділікке ұмтылған әдеміліктің ұзақ дәстүрінен ауытқыды. Бұл Ботичелли немесе Тициан Венералары емес, бірақ дене мүшелерін кескен, жер мен етпен боялған, оның бастапқы адалдығы сұлулықты ыңғайсыз сезім мен жыныстық қатынаспен қиындатты. Бұл үйрек емес, пасторальдық көріністер арқылы бір буржуазиялық серуендеуге болады, бірақ жабайы. Ерлер үшін әдемі жалаңаш суреттерден айырмашылығы, бұл суреттер әйелдің өзіне қатысты". Бұл суреттер сериясы Джон Мариннің "Мен бұл суреттерде орман мен тауларды сезінемін" деген сөзінен кейін "ландшафтық жалаңаш" деп аталды. Альфред Стиглиц жалаңаштарды батыл және жаңа деп санады, бірақ олар Монтросс галереясында көрмеге қою үшін тым радикалды болды. 1925 жылдың тамызында Гарольд Уэстон ауру бүйрекпен ауруханаға жатқызылды, оны алып тастады, бірақ ол бір ай бойы жоғары температурамен ауырады. Дәрігерлер оған сурет салуды азайтып, Адирондакс тауларынан жылырақ, стресс аз климатқа көшуді кеңес берді.

Францияда тұратын шетелдіктер

1926 жылы Уэстондар Француз Ривьерасына барды, бірақ дәрігерлердің нұсқауына қайшы, француз Пиренейлеріндегі қалың тауларға қоныстанды. Олар Серет маңындағы ауыл шаруашылығындағы 11 ғасырдағы шатыр мен қоңырау мұнарасы бар ферманы тапты. Вестондар бөлмені жылату үшін ағашпен жағылған шағын пеш сатып алды. Жаңа пештің суреті Дункан Филлипстің алғашқы сатып алуы болды, ол Филипс коллекциясындағы Вестонның ең үлкен қоғамдық коллекциясын сатып алды. "Тынық, қарапайым, жақын және қатты. Бұл аймақ Харольд қаласындағы ізашарға өте қолайлы. "Менің ішкі квакеріме сәйкес келеді", - деп жазды Фейт. Ашық далалар мен күн сәулесі Уэстонның палитрасына әсер етті, ал оның тақырыптары әр түрлі пейзаждарды, фигуралы суреттерді және мұнай, акварель, гуашь және офортадағы өлі жандарды қамтиды. Испан мүсіншісі Манолоның ұсынысы бойынша Уэстондар Парижге (Франция) көрмеге барып, онда жұмыс істейтін суретшілермен танысты. Вестон өзінің шағын париждік пәтерлеріне жақсы сай келетін эфирлеуге қызығушылық танытып, қатты және жұмсақ жер, бурин, құрғақ нүкте және щеткамен және щеткасыз акватин техникасымен тәжірибе жүргізді. Вестон өзінің шығармаларын Парижде көрмеге қойды, сонымен қатар Монтросс галереясында көрсетілу үшін Нью-Йоркке қайтару үшін панелдерді орады. Олар доллар құлдырағаннан кейін Еуропада өмір сүре алмады, сондықтан төрт өнімді жылдан кейін, Уэстонлар - қазір екі кішкентай баламен - 1930 жылы Америкаға оралды.

Депрессия

Гринвич-Виллиджде қысқа уақыт өмір сүргеннен кейін Уэстондар Адирондак тауларында орналасқан үйіне және студиясына оралды. Кішкентай отбасымен күнделікті өмірге көбірек көңіл бөледі: төсеніш, бақтағы өсімдіктер, қар аяқкиімдері. 1930 жылдары Уэстон керемет санда сурет тудырды. Оның жұмыстары жиі жеке және топтық көрмелерде галереялар мен музейлерде, соның ішінде Филипс мемориалдық галереясында, Чикаго өнер институтында және Заманауи өнер мұражайында көрсетілді. Оның "Жасыл шапка" картинасы 1939 жылы Сан-Францискодағы "Алтын қақпа" халықаралық көрмесінде үшінші орынды иеленді. Дункан Филлипс Вестонды бірнеше рет өзінің галереясында сөйлеуге шақырды. "Бізге сіздер керексіздер, өйткені қазіргі уақытта түстерді эмоциялық көрініс құралы ретінде талқылауға қабілетті суретші жоқ", - деп жазды Филипс Вестонға. 1935 жылы Уэстон Ұлы депрессияның аяқталуын жеделдету үшін үкіметтің күш-жігерін бейнелейтін қабырғалық суреттерді салу үшін қазынашылықтың көмек көрсету өнерінің жобасына қатысты. Екі жарым жыл бойы Уэстон күніне 11 сағат жұмыс істеп, 1938 жылы Вашингтон қаласында орналасқан Жалпы қызмет көрсетулер басқармасының ғимаратына ілінген 22 шаршы метрлік панелдерді жасаған. Филипс Вестонның қабырға суреттері "әлемдегі барлық мемлекеттік қабырға суреттерінен әлдеқайда жақсы" деп айтты.

Көмек көрсету және Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, гуманитарлық мәселелер Уэстонды сурет салудан бас тартуға мәжбүр етті. "Өмірімде алғаш рет мен үшін сурет салудан да маңызды нәрсе бардай көрінді", - деп жазды Уэстон. Біріншіден, Адирондак таударында ол Американы одақтастарға көмектесу арқылы қорғау комитетінің филиалы мен 11 бөлімін ұйымдастырды. Перл-Харбордан кейін, Таяу Шығыстағы соғыста көрген аштықты еске түсіріп, ол Вашингтонға көшіп барып, гуманитарлық азық-түлік көмегін толық уақыт қолдады. Ол Элеонора Рузвельттің қолдауына ие болған және ақырында Біріккен Ұлттар Ұйымының Көмек және қалпына келтіру басқармасына айналған Қайта құру қызметі комитеті деп аталатын жоспарды ұсынды. "Елеанор Рузвельт маған жазғандай, [Уэстон] басқа ешкімнен гөрі UNRRA-ның бастапқы тұжырымдамасы мен жүзеге асырылуына жауапты болды", - деп жазды Льюис Мамфорд. Ұлттар Ұйымы соғыстан кейін миллиондаған адамның өмірін сақтап қалды. UNRRA-ның үкіметтік жұмысын қолдау үшін Уэстон Food for Freedom-ты құрды, бұл Еуропа мен Азиядағы босқындарға азық-түлік көмегін ұсынған 60 миллионнан астам американдықты білдіретін азаматтық, діни, еңбек және ауыл шаруашылығы ұйымдарының коалициясы. Ол азық-түлік саясаты мен АҚШ-тағы ауыл шаруашылығы саясатының саясаты бойынша сарапшы болды. Уэстон өзінің тәжірибелері туралы "Нан шайқасы" атты қолжазба жазды, ол қазір Конгресс кітапханасында орналасқан. Жеті жылдан кейін сурет салуға қайта оралуды армандайтын Уэстон Нью-Йоркте салынып жатқан Біріккен Ұлттар Ұйымының бас кеңсесін суретке салу идеясын қолға алды. 1949 жылдан 1952 жылға дейін "Біріккен Ұлттар Ұйымын құру" атты сурет сериясында жұмыс істеді, әрі қарай өзінің гиперреалистік стилін жетілдірді. Сурет сериясы қазір Смитсоновтың американдық өнер мұражайына тиесілі.

Өнерді қорғау

1953 жылы Уэстондар Гринвич Виллидждегі итальяндық нан пісіру залынан жоғары орналасқан шағын теміржол пәтерін жалға ала бастады. Бұл олардың өмірінің бір кезеңі болды, бұл оларды Нью-Йорк қаласындағы өнер әлемінің орталығына алып келді. Уэстон қазіргі заманғы суретшілер мен мүсіншілер федерациясының президенті болып сайланды және мұражайға сыйлық беру жоспарын іске қосты, бұл бағдарлама бойынша донорлар суретшілерге өз жұмыстары үшін ақы төлеп, кейіннен оны мұражайларға сыйға тартты. Сондай-ақ, ол Халықаралық пластикалық өнерлер қауымдастығына (кейіннен Халықаралық өнер қауымдастығы [IAA]) қосылды және 1954 жылы Венецияда және 1966 жылы Токиода топтың барлық халықаралық кездесулеріне делегат, вице-президент немесе президент ретінде қатысты. Ллойд Гудрич пен Лилиан Гишпен бірге 1955 жылы Уэстон Ұлттық өнер және үкімет кеңесін құрды, бұл өнерге мемлекеттік қолдау көрсету үшін лоббилік жасаған және барлық өнерді білдіретін 50-ден астам ұлттық ұйымдардың қолдауын жинаған суретшілер тобы. Вестон көптеген жылдар бойы оның вице-президенті және президенті болып қызмет етті. Топ Ұлттық өнер қоры мен 1965 жылғы Гуманитарлық ғылымдар туралы заңның қабылдануын жеңіп, Ұлттық өнер қоры құрылды. Уэстон "басқа жеке тұлғаларға қарағанда біздің заманымыздағы өнерге үкіметтің қарым-қатынасын жақсартуда басты рөл атқарды" деп жазды Ллойд Гудрич.

Реализмнен абстракцияға дейін

"Бірлескен Ұлттар Ұйымын құру" аяқталғаннан кейінгі жылдары Уэстон дәлдік стилін сақтай отырып, біртіндеп абстракцияға ауысты. 1958 жылы Грекиядағы Родос аралына жасаған сапары мұхит мотивтерін енгізуде маңызды болды. Ол табиғаттың әр бөлшегін, оның үлгілері мен ырғақтарын арттырып көрсетті. Ол өзінің жұмысының жаңа бағытына қуанышты болды, оған ол 1965 жылы Ұлттық өнер қоры заңнамасын қабылдағаннан кейін көп уақыт болды. Ол өзінің соңғы маңызды туындысы - "Тас сериясы" 1968 жылдан 1972 жылы қайтыс болғанға дейін Канададағы Гаспе түбегіндегі тастардан сурет салған. 1971 жылы Гарольд Уэстон "Жабайы табиғаттағы бостандық: Адирондакс сағасы" атты кітап шығарды, ол қазір шығарылмайды, бірақ үшінші кеңейтілген басылым 2008 жылы "Жабайы табиғаттағы бостандық: Адирондакстағы суретші" деген атпен жарық көрді. Өнерпаздықты жабайы табиғатты қорғаумен байланыстыра отырып, Уэстон былай деп жазды: "Поэзия, композиция, бейнелеу өнерлері мен инстинкт бойынша шығармашылыққа бейімделгендердің бәрі жабайы табиғаттың еркіндікке деген құлшынысын бір ғана папоротник жапырағынан, жапырағынан, тастан немесе құстың әнінен сезінеді". Гарольд Уэстон 1972 жылы 10 сәуірде Нью-Йоркте қайтыс болды. Вестонның өлімінен кейін ірі музейлік көрмелері Филадельфия өнер альянсында, Адирондак мұражайында (қазіргі Адирондак тәжірибесі деп аталады) және Шелберн мұражайында өткізілді. Вестонның шығармаларын көрсететін галереялар: Джеральд Петерс галереясы, Д. Вигмор көркем өнер галереясы және Саландер О'Райли галереясы.

Құрметтер

Вестонның суретшілер атынан жасаған еңбегін бағалау үшін ол Америка графика суретшілері қоғамының (1964), Ұлттық білім беру театр қауымдастығының (1966) және Ұлттық қабырға суретшілері қоғамының (1965) құрметті мүшесі болып сайланды. Уэстон Америка қазіргі заманғы суретшілер қоғамынан (1964) марапатталды, ал 1963 жылы Уэстон Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жасаған гуманитарлық жұмысы үшін Дүниежүзілік өнер және ғылым академиясының мүшесі болып тағайындалды. Сол кезде Нобель сыйлығының 28 лауреаты және тек екі өнер иесі бар еді: Ехуди Менухин мен Генри Мур. Академияда әйелдер жеткіліксіз деп сенген Уэстон 1970 жылы Луиза Невелсонды стипендиат болуға ұсынды.

Қосымша ресурстар мен оқу

Апельхоф, Рут А.; Хаскелл, Барбара; және Хейс, Джеффри Р., редакторлар. Экспрессионисттік пейзаж: Солтүстік Американың модернисттік суреті 1920-1947 жж. Сиэтл: Вашингтон университетінің баспасы, 1988. Әдеміліктің жабайы түрі: қоғамдық орындар мен жеке көріністер. Роберт Л. Макграттың мәтіні. Блю-Маунтин-Лейк, Нью-Йорк: Адирондак мұражайы, 1992. Бурдан, Аманда С. Ауылдық заманауи: Қаладан тыс американдық өнер. Нью-Йорк: Скира Риццоли, 2016. "Гарольд Уэстонның өлімі". Конгресс жазбалары, 1972 жылғы 21 маусым, S9848 50. Адал дала: Адирондак мұражайының жинағындағы американдық суреттер. Патриция Манделдің мәтіні. Блю-Маунтин-Лейк, Нью-Йорк: Адирондак мұражайы, 1990. Қазіргі заманғы суретшілер мен мүсіншілер федерациясы, 1955 56. Гарольд Уэстонның кіріспе сөздері. Дункан Филлипстің алғы сөзі. Нью-Йорк: Қазіргі заманғы суретшілер мен мүсіншілер федерациясы, 1955 жыл. Food for Freedom, Inc., Records, 19421948, Конгресс кітапханасы, Вашингтон, Д.С. Фостер, Ребекка; Уэльс, Кэролайн; және Степбинс-младший, Теодор Э. Жабайы өркендеу: Гарольд Уэстонның Адирондак өнері. Сиракуз: Сиракуз университетінің баспасы, 2005. Хопперден Роткоға дейін: Американың заманауи өнерге жолы. Ортуд Вестайдер және Майкл Филлипп, редакторлар. Барберини мұражайы, Потсдам, Мюнхен: Престел, 2017. Холл, В. С. "Адирондакс тауларындағы интерлюдия". Пол Розенфельд: "Voyager in the Arts" атты еңбегінде, баспа. Жером Мелквист пен Люси Визе, 1828-85. Нью-Йорк: Creative Age Press, 1948 жыл. Гарольд Уэстон. Бен Вольфтің мәтіні. Филадельфия: Арт Альянс Пресс; Лондон: Ассошиэйтед Университет Пресс, 1978. Фейт Уэстонмен сұхбат. Гарольд Вестон: сұлулыққа деген үлкен сенім. Режиссер Кевин Бергет, баяндаушы Джефферсон Мейс, Wide Iris Productions, 2005. https://www. IMDB сайты. com/title/tt0775085/?ref =fn al tt 1 Гарольд Уэстонның еңбектері, арнайы жинақтар зерттеу орталығы, Сиракуз университетінің кітапханасы, Сиракуз, Нью-Йорк Гарольд Уэстонның еңбектері 1894-1972, Америка өнерінің мұрағаты, Смитсонов институты, Вашингтон, Д. С. Маккиннон, Энн. "Аузынан шыққан табиғат: Гарольд Уэстонның кемелденген өнері". Адирондак 25 өмір, жоқ. 1 (қаңтар, ақпан 1994): 2835, 6566. АҚШ-та жасалған: Филипс коллекциясынан американдық өнер 18501970. Сюзан Беренс Фрэнк, Эд. Нью-Хейвен және Лондон: Йель университетінің баспасы, 2013. Марлинг, Карал Энн. Wall to Wall America: Post Office Mural-дың Ұлы депрессиядағы мәдени тарихы. Миннеаполис: Миннесота университетінің баспасы, 1982. Мамфорд, Льюис. "Өнер галереясы: Американың түрлі түрлері". "Нью-Йорккер" журналы, 1932 жылы 17 желтоқсан, 62-ші жыл. Қазіргі Американың суретшілер мен мүсіншілері, кіріспе. Монро Уилер. Нью-Йорк: Томас И. Кроуэлл компаниясы, 1942 жыл. Пасантино, Эрика Д., баспа. Дункан Филлипстің көзі: жинақ жасалуда. Вашингтон, округ: Филлипс жинағы, Йель университетінің баспасымен бірлесіп, 1999. Филипс, Дункан. Өнер және түсінік: A Phillips Publication. Толығырақ: 1, Жоқ. 1 (қараша, 1929 ж.) Филипс, Дункан. Өнер және түсінік: A Phillips Publication. Толығырақ: 1, Жоқ. 2 (Март . 1930 ж.) Филипс, Дункан. Суретші басқаша көреді: жинақ құру философиясына негізделген очерктер. 2 том. Нью-Йорк: Э. Вейхи; Вашингтон, округ Колумбия: Филлипс мемориалдық галереясы, 1931 жыл. Филипс, Дункан. Филипс коллекциясының каталогы: Заманауи өнер мұражайы және оның көздері. Нью-Йорк: Филлипс коллекциясы, 1952. Филипс, Марджори. Дункан Филлипс және оның коллекциясы. Бостон: Атлантик айлық басылымы, 1970. Қасиетті. ед. Нью-Йорк: У. У. Нортон, Филлипс коллекциясымен бірлесіп, 1982. Филипс, Стивен Б. Филипс жинағынан ХХ ғасырдың натюрморт суреті. Вашингтон, Вашингтон: Филлипс коллекциясы, 1997. Розенфелд, Пол. "Гэрольд Уэстонның оқиғасы". Жаңа Республика, 1930 жылғы 31 желтоқсан, 19091. Смит, Джессика Тодд. Америка модернизмі: Филадельфия өнер мұражайының басты орындары. Филадельфия: Филадельфия өнер мұражайы, 2018. Уэстон, Гарольд. "Бейнелеуші сөйлейді". "Өнер" журналы 32 (қаңтар, 1939): 1621. Уэстон, Гарольд. "Жабайы табиғаттағы бостандық: Адирондакс тауларында өнерпаз". Үшінші басылым, Ребекка Фостер редакциялаған Уэстонның хаттары мен күнделіктері. Сиракуз: Сиракуз университетінің баспасы, 2008. Уэстон, Гарольд. "Персиялық кербеннің эскиздері". "National Geographic" журналы. Толығырақ: 39-да, Жоқ. 4 (қазан. 1921).