Эдвард Хоппер: Америкалық суретші және реализм шебері

Кіріспе

Американдық суретші және гравюрашы (1882–1967)

Эдвард Хоппер (22 шілде 1882 – 15 мамыр 1967) – американдық реалист суретші және гравюрашы. Ол Американың ең танымал суретшілерінің бірі және өнері арқылы американдық өмір мен ландшафттарды бейнелеу шеберлігімен әйгілі. Нью-Йорк штатының Ньяк қаласында орта таптық отбасында дүниеге келген Хоппердің өнерге деген ерте қызығушылығы ата-анасы тәрбиеледі. Ол Уильям Мерритт Чейз және Роберт Анридің жетекшілігімен Нью-Йорк сурет мектебінде оқыды, онда ол өзінің ерекше стилін қалыптастырды, ол жалғыздыққа, жарық пен көлеңкеге ерекше назар аударады. Хоппердің майлы бояулар, акварельдер және гравюралардан тұратын туындылары американдық қалалық және ауылдық ортадағы жалғыздық пен оқшаулану тақырыптарын зерттейді. Оның ең танымал суреті – "Түндегі тамашалаушылар" (1942), ол күнделікті өмірдің тыныш, ойлы сәттеріне деген ынтасын көрсетеді. Бастапқыда үлкен жетістікке жете алмаса да, Хоппер 1920 жылдары кең танылды, ал оның туындылары Американың ірі музейлеріндегі негізгі экспонаттардың біріне айналды. Хоппердің форма композициясы және көңіл-күйді тудыру үшін жарықты пайдалануымен ерекшеленетін әдісі өнер әлемінде және халық мәдениетінде үлкен әсер етті. Нью-Йорктің сәулеттік ландшафттарында немесе Жаңа Англияның тыныш жерлерінде бейнеленген оның суреттері, әңгімелік тереңдік пен эмоционалдық резонанс сезімін береді, оны американдық реализмнің маңызды тұлғасына айналдырады. Хоппер поэтикалық мағынамен қабатталған, қарапайым тақырыптардан тыныш драма тудырып, оларды түсіндіруге шақырады. Ол бейнелеген Американың "толық шындығы" үшін мақтау алды. 1924 жылы Хоппер де суретші болған Джозефин Нивисонға үйленді, ол оның мансабын басқаруда маңызды рөл атқарды және оның көптеген туындыларындағы кейіпкерлердің үлгісі болды. Жұбайлар Нью-Йоркте шағын өмір сүрді, ал жаздарын Кейп-Кодта өткізді, бұл Хоппердің кейінгі жұмысына үлкен әсер етті. Өзінің жетістіктеріне қарамастан, Хоппер жеке және ойлы адам болып қала берді, ол адам тәжірибесінің және американдық ландшафттың нюанстарын зерттеуге арналды. Оның американдық көріністерді бейнелеуі, оқшаулану мен ойшалуға баса назар аударуы, оның американдық өнер тарихындағы тартымдылығы мен маңыздылығының ерекше ерекшелігі болып табылады.

Edward Hopper (July 22, 1882 – May 15, 1967) was an American realist painter and printmaker. He is one of America's most renowned artists and known for his skill in capturing American life and landscapes through his art. Born in Nyack, New York, to a middle class family, Hopper's early exposure to art was nurtured by his parents. He studied at the New York School of Art under William Merritt Chase and Robert Henri, where he developed his signature style, characterized by its emphasis on solitude, light, and shadow. Hopper's work, spanning oil paintings, watercolors, and etchings, predominantly explores themes of loneliness and isolation within American urban and rural settings. His most famous painting, "Nighthawks" (1942), epitomizes his interest in the quiet, introspective moments of everyday life. Despite a slow start, Hopper achieved significant recognition by the 1920s, with his work becoming a staple in major American museums. Hopper's technique, marked by a composition of form and use of light to evoke mood, has been influential in the art world and popular culture. His paintings, often set in the architectural landscapes of New York or the serene environments of New England, convey a sense of narrative depth and emotional resonance, making him a pivotal figure in American Realism. Hopper created subdued drama out of commonplace subjects layered with a poetic meaning, inviting narrative interpretations. He was praised for "complete verity" in the America he portrayed. In 1924, Hopper married Josephine Nivison, also an artist, who played a crucial role in managing his career and served as the model for many of his figures. The couple lived a modest life in New York City, with summers spent in Cape Cod, which influenced much of Hopper's later work. Despite his success, Hopper remained a private and introspective individual, dedicated to exploring the subtleties of human experience and the American landscape. His depiction of the American scene, with its emphasis on isolation and contemplation, remains a defining aspect of his appeal and significance in the history of American art.

Ерте өмір

Хоппер 1882 жылы Нью-Йорк қаласының солтүстігінде, Гудзон өзеніндегі яхталар құрылысының орталығы болған Ньяк қаласында дүниеге келді. Ол жақсы жағдайдағы отбасының екі баласының бірі еді. Оның ата-анасы, көбінесе голланд тегінен шыққан Элизабет Гриффитс Смит және құрғақ тауарлар саудагері Гаррет Генри Хоппер еді. Гаррет ата-бабаларындай сәтті болмаса да, әйелінің мұрасынан алған көмегімен екі баласын жақсы қамтамасыз етті. Ол қырық тоғыз жасында зейнетке шықты. Эдвард пен оның әпкесі Марион жеке және мемлекеттік мектептерде оқыды. Олар қатаң баптист отбасында тәрбиеленді. Әкесінің мінезі жұмсақ болды, ал үйде әйелдер үстемдік құрды: Хоппердің анасы, әжесі, әпкесі және қызметші қыз. Оның туған жері мен балалық шағындағы үйі 2000 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Қазір ол Эдвард Хоппер үйі мұражайы және зерттеу орталығы ретінде жұмыс істейді, коммерциялық емес қоғамдық мәдени орталық ретінде көрмелер, семинарлар, дәрістер, қойылымдар мен арнайы іс-шаралар өткізеді. Хоппер бастауыш сыныпта жақсы оқушы болды, ал бес жасында оның сурет салуға деген қабілеті анық байқалды. Ол әкесінің зияткерлік бейімділігін және француз және орыс мәдениеттерін сүйіскендігін тез қабылдады. Ол сонымен қатар анасының өнер мұрасын көрсетті. Хоппердің ата-анасы оның өнерін қолдады және оған материалдарды, оқу журналдарын және суреттермен толық кітаптарды мол берді. Хоппер 10 жасында суреттерін қолмен жазуды және мерзімін көрсетуді бастады. Осы суреттердің ең алғашқыларының ішінде геометриялық пішіндердің, вазаның, табақтың, тостағанның және қораптардың көмірмен салынған эскиздері бар. Оның бүкіл өмірі бойы жалғасқан жарық пен көлеңкенің егжей-тегжейлі зерттеуі осы ертедегі жұмыстарында көрінеді. 1895 жылы ол өзінің алғашқы қолтаңбаланған майлы суреті «Жыртылған шағын шығанақтағы қайық» суретімен танымал болды. Ол суретші-әуесқойлар үшін танымал журнал «The Art Interchange» журналында басылып шыққан суреттен көшіріп алған. Хоппердің басқа да ертедегі майлы суреттері, мысалы, Ньяктегі ескі мұз тоғаны және оның 1898 жылғы «Кемелер» суреті Брюс Крейн мен Эдвард Моран сияқты суретшілердің суреттерінің көшірмелері ретінде анықталды. Алғашқы автопортреттерінде Хоппер өзін арық, сұлу емес және қарапайым емес ретінде бейнеледі. Ол бойлы, тыныш жасөспірім болса да, оның әзіл-қалжың сезімі оның суреттерінде көрініс тапты, кейде иммигранттарды немесе әйелдердің ерлерге үстемдік ететін күлкілі жағдайларын бейнелейді. Өмірінің кейінгі кезеңдерінде ол суреттерінде көбінесе әйелдерді бейнеледі. Орта мектепте (1899 жылы Ньяк орта мектебін бітірген), ол теңіз сәулетшісі болуды армандады, бірақ бітіргеннен кейін өнер саласында мансап құру ниетін мәлімдеді. Хоппердің ата-анасы оған коммерциялық өнерді оқып, сенімді табыс табуға тырысты. Өзінің жеке тұлғалық бейнесін және өмір философиясын дамытуда Хопперге Ральф Уолдо Эмерсонның жазбалары әсер етті. Кейінірек ол: «Мен оған қатты ризамын, мен оны қайта-қайта оқып шығамын», - деді. Хоппер 1899 жылы хат-хабар курстары арқылы өнертануды бастады. Көп ұзамай ол Нью-Йорк өнер және дизайн мектебіне, Парсонс дизайн мектебінің алға басушысына оқуға түсті. Ол алты жыл бойы Уильям Мерит Чейз сияқты ұстаздармен оқыды, ол оны майлы бояудан үйретті. Алайда тірі модельдерден сурет салу консервативті тәрбиеленген Хоппер үшін қиын және біршама шоқ болды. Оның тағы бір ұстазы, суретші Роберт Анри өмір сабағын оқытты. Генри студенттерін өнерлерін «әлемде дүрбелең тудыруға» қолдана беруге шақырды. Ол студенттеріне: «Маңыздысы - тақырып емес, оған деген көзқарасыңыз» және «Өнер туралы ұмытып, өмірде сізді қызықтыратын нәрселерді суретке түсіріңіз» деген кеңес берді. Хоппердің интерьерді тақырып ретінде пайдаланғанын көрсететін алғашқы майлы суреті «Театрдағы жалғыз адам» (шамамен 1904 ж.) болды. Студент кезінде ол ондаған жалаңаш, натюрморт, пейзаждар мен портреттерді, соның ішінде автопортреттерді суретке түсірді. 1905 жылы Хоппер жарнама агенттігінде жарты күндік жұмыс істеді, онда ол сауда журналдарының мұқабаларын жасады. Хоппер иллюстрацияны жек көруді үйренді. Ол 1920 жылдардың ортасына дейін экономикалық қажеттілікпен байланысты болды. Ол үш рет Еуропаға сапармен, әрқайсысы Парижге барып, көркем өнерді зерттеу үшін уақытша қашып кетті. Шын мәнінде, ол көбінесе жалғыз жұмыс істеді және өнердегі жаңа ағымдарға әсер етпеген сияқты. Кейін ол «Пикассо туралы естігенін мүлдем есіне түсірмейтінін» айтты. Хоппер қала мен сәулет көріністерін қара түсте суреттеуді бастады. Содан кейін ол Импрессионистердің ақшыл түстеріне көшті, бірақ қара түске қайта оралды, ол оған ең қолайлы болды. Кейінірек ол: «Мен одан бас тартым, ал кейіннен Парижде жасалған жұмыстар қазір мен жасайтын жұмыстарға ұқсас болды», - деді. Хоппер көп уақытын көше және кафе көріністерін суреттеумен, сондай-ақ театр мен операға барумен өткізді. Оның көптеген құрбылары абстрактілі кубист эксперименттерін еліктегенімен, Хоппер реалист өнерге тартылды. Кейінірек ол Еуропалық ықпалдардың аздығын айтты, тек Рембрандт, Гойя және француз гравері Шарль Мерион, Хоппер оның Париж көріністерін еліктеген.

Hopper was born in 1882 in Nyack, New York, a yacht building center on the Hudson River north of New York City. He was one of two children of a comfortably well off family. His parents, of mostly Dutch ancestry, were Elizabeth Griffiths Smith and Garret Henry Hopper, a dry goods merchant. Although not as successful as his forebears, Garret provided well for his two children with considerable help from his wife's inheritance. He retired at age forty nine. Edward and his sister, Marion, attended both private and public schools. They were raised in a strict Baptist home. His father had a mild nature, and the household was dominated by women: Hopper's mother, grandmother, sister, and maid. His birthplace and boyhood home was listed on the National Register of Historic Places in 2000. It is now operated as the Edward Hopper House Museum & Study Center, serving as a nonprofit community cultural center featuring exhibitions, workshops, lectures, performances, and special events. Hopper was a good student in grade school, and by the time he was five his talent with drawing was already apparent. He readily absorbed his father's intellectual tendencies and love of French and Russian cultures. He also demonstrated his mother's artistic heritage. Hopper's parents encouraged his art and kept him amply supplied with materials, instructional magazines, and illustrated books. Hopper first began signing and dating his drawings at the age of 10. Among the earliest of these drawings are charcoal sketches of geometric shapes, a vase, bowl, cup, and boxes. The detailed examination of light and shadow that continued throughout his career is already visible in these early works. In 1895, he created his first signed oil painting, Rowboat in Rocky Cove, which he copied from a reproduction in The Art Interchange, a popular journal for amateur artists. Hopper's other earliest oils, such as Old ice pond at Nyack and his c.1898 painting Ships, have been identified as copies of paintings by artists including Bruce Crane and Edward Moran. In his early self portraits, Hopper tended to represent himself as skinny, ungraceful, and homely. Though a tall and quiet teenager, his prankish sense of humor found outlet in his art, sometimes in depictions of immigrants or of women dominating men in comical situations. Later in life, he mostly depicted women as the figures in his paintings. In high school (he graduated from Nyack High School in 1899), he dreamed of becoming a naval architect, but after graduation declared his intention to pursue a career in art. Hopper's parents insisted that he study commercial art to have a reliable means of income. In developing his self image and individualistic philosophy of life, Hopper was influenced by the writings of Ralph Waldo Emerson. He later said, "I admire him greatly I read him over and over again." Hopper began art studies with a correspondence course in 1899. Soon he transferred to the New York School of Art and Design, the forerunner of Parsons School of Design. There, he studied for six years with teachers including William Merritt Chase, who instructed him in oil painting. Sketching from live models, however, proved challenging and somewhat shocking for the conservatively raised Hopper. Another of his teachers, artist Robert Henri, taught life class. Henri encouraged his students to use their art to "make a stir in the world." He also advised his students, "It isn't the subject that counts but what you feel about it" and "Forget about art and paint pictures of what interests you in life." Hopper's first surviving oil painting to hint at his use of interiors as a theme was Solitary Figure in a Theater (c.1904). During his student years, he also painted dozens of nudes, still life studies, landscapes, and portraits, including self portraits. In 1905, Hopper landed a part time job with an advertising agency, where he created cover designs for trade magazines. Hopper came to detest illustration. He was bound to it by economic necessity until the mid 1920s. He temporarily escaped by making three trips to Europe, each centered in Paris, ostensibly to study its art scene. In fact, he mostly worked alone and seemed mostly unaffected by the new currents in art. Later, he said he didn't "remember hearing of Picasso at all". Hopper began painting urban and architectural scenes in a dark palette. Then he shifted to the lighter shades of the Impressionists before returning to the darker palette, with which he was most comfortable. He later said, "I got over that and later things done in Paris were more the kind of things I do now." Hopper spent much of his time drawing street and café scenes, and going to the theater and opera. Unlike many of his contemporaries who imitated the abstract cubist experiments, Hopper was attracted to realist art. Later, he claimed few European influences other than Rembrandt, Goya and the French engraver Charles Meryon whose moody Paris scenes Hopper imitated.

Ұрыс жылдары

Еуропадан соңғы сапарынан оралғаннан кейін Хоппер Нью-Йоркте студия жалдап, өзінің ерекше стилін табуға тырысты. Өзін асырау үшін ол сурет салуға мәжбүр болды. Жеке жұмыс істейтін суретші болғандықтан, Хоппер жобалар іздеуге міндетті болды және бизнесті табу үшін журналдар мен агенттіктердің есіктерін қағып шарлады. Оның суреттері тоқырады: «Маған не сурет салу керектігін шешу қиын. Кейде оны таппай айлар бойы күресемін. Ол ақырындап келеді». Оның әріптесі, суретші Уолтер Титтл Хоппердің депрессиялық эмоционалдық жағдайын одан да анықтап сипаттады, достасының «жеңілуге келмейтін инерциядан ұзақ уақыт бойы зардап шегетінін, көбінесе бірнеше күн бойы аяқ астынан бақытсыздықпен отырып, сиқырды бұзуға қол жеткізе алмайтынын» көрді. 1912 жылы (22 ақпан – 5 наурыз) Роберт Анридің бастамасымен құрылған суретшілер тобының «Тәуелсіздер» көрмесіне қатысты, бірақ ешқандай сатуды жүзеге асыра алмады. 1913 жылы Армори шоуында Хоппер 1911 жылғы «Желкендесу» атты алғашқы суретін американдық кәсіпкер Томас Ф. Виторға 250 долларға сатты, бұл суретті ол бұрынғы автопортретінің үстінен салған болатын. Хоппердің жасы отыз бірге толған, және ол алғашқы сатуы жақын арада басқа сатуларға әкеледі деп үміттене білді, бірақ оның мансабы дамып кетуіне тағы көп жылдар керек болды. Ол Нью-Йорктегі Макдауэлл клубы сияқты кішірек орындардағы топтық көрмелерге қатысуын жалғастырды. Соған орай, сол жылы әкесінің қайтысынан кейін көп ұзамай Хоппер Манхэттеннің Гринвич-Виллидж ауданындағы 3 Вашингтон-сквер-норт пәтеріне көшіп, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Келесі жылы ол кинокомпания үшін бірнеше плакат жасау және жарнамамен айналысу тапсырмасын алды. Иллюстрациялық жұмысты ұнатпаса да, Хоппер өмір бойы кино мен театрқа құрметпен қарады, оларды суреттерінің тақырыбы ретінде қарастырды. Әрбір форма оның композициялық әдістеріне әсер етті. Майлы бояулармен күрескеннен кейін 1915 жылы Хоппер гравюра жасауға көшті. 1923 жылға қарай ол осы техникадағы шамамен 70 жұмысының көп бөлігін, соның ішінде Париж бен Нью-Йорк қалаларының қалалық көріністерін жасады. Ол соғысқа қатысты бірнеше плакаттарды да жасады, сондай-ақ кездейсоқ коммерциялық жобалармен айналыса берді. Мүмкіндігі болғанда Хоппер Жаңа Англияға, әсіресе Огунквит пен Монхеган аралындағы суретшілер колонияларына сапарлағанда ашық ауада майлы суреттер салды. 1920 жылдардың басында оның гравюраларына көпшіліктің назары ауа бастады. Олар оның кейінгі тақырыптарының кейбірін бейнеледі, мысалы, «Эль Поездағы түні» (тыныш жұбайлар), «Кешкі жел» (жеке әйел) және «Кетбоут» (жақсы бейнеленген теңіз көрінісі). Осы кезеңдегі екі танымал майлы суреті – «Нью-Йорк интерьеры» (1921) және «Нью-Йорк мейрамханасы» (1922). Ол сондай-ақ көптеген «терезе» суреттерінің екеуін салды: «Тігін машинасының алдындағы қыз» және «Айшығының ішінде», екеуі де пәтер терезесінің жанында тұрған (киім киген немесе жалаңаш) тұлғаны сыртқа қарайтын немесе сырттан қарап тұрғандай бейнелейді. Бұл жылдар қиын болғанымен, Хоппер белгілі бір деңгейде танымал болды. 1918 жылы Хоппер «Хунды талқанда» атты соғыс плакаты үшін АҚШ Кеме қатынасы басқармасының сыйлығын алды. Ол үш көрмеге қатысты: 1917 жылы Тәуелсіз суретшілер қоғамымен, 1920 жылдың қаңтарында (Уитни студиясы клубында жеке көрме, ол Уитни музейінің алға құрылғысы болды) және 1922 жылы (қайтадан Уитни студиясы клубымен). 1923 жылы Хоппер гравюралары үшін екі сыйлық алды: Чикаго гравюрашылар қоғамының Логан сыйлығы және В. А. Брайан сыйлығы.

After returning from his last European trip, Hopper rented a studio in New York City, where he struggled to define his own style. Reluctantly, he returned to illustration to support himself. Being a freelancer, Hopper was forced to solicit for projects, and had to knock on the doors of magazine and agency offices to find business. His painting languished: "it's hard for me to decide what I want to paint. I go for months without finding it sometimes. It comes slowly." His fellow illustrator Walter Tittle described Hopper's depressed emotional state in sharper terms, seeing his friend "suffering from long periods of unconquerable inertia, sitting for days at a time before his easel in helpless unhappiness, unable to raise a hand to break the spell." In 1912 (February 22 to March 5) he was included in the exhibition of The Independents a group of artists at the initiative of Robert Henri but did not make any sales. In 1913, at the Armory Show, Hopper earned $250 when he sold his first painting, Sailing (1911), to an American businessman Thomas F Vietor, which he had painted over an earlier self portrait. Hopper was thirty one, and although he hoped his first sale would lead to others in short order, his career would not catch on for many more years. He continued to participate in group exhibitions at smaller venues, such as the MacDowell Club of New York. Shortly after his father's death that same year, Hopper moved to the 3 Washington Square North apartment in the Greenwich Village section of Manhattan, where he would live for the rest of his life. The following year he received a commission to create some movie posters and handle publicity for a movie company. Although he did not like the illustration work, Hopper was a lifelong devotee of the cinema and the theatre, both of which he treated as subjects for his paintings. Each form influenced his compositional methods. At an impasse over his oil paintings, in 1915 Hopper turned to etching. By 1923 he had produced most of his approximately 70 works in this medium, many of urban scenes of both Paris and New York. He also produced some posters for the war effort, as well as continuing with occasional commercial projects. When he could, Hopper did some outdoor oil paintings on visits to New England, especially at the art colonies at Ogunquit, and Monhegan Island. During the early 1920s his etchings began to receive public recognition. They expressed some of his later themes, as in Night on the El Train (couples in silence), Evening Wind (solitary female), and The Catboat (simple nautical scene). Two notable oil paintings of this time were New York Interior (1921) and New York Restaurant (1922). He also painted two of his many "window" paintings to come: Girl at Sewing Machine and Moonlight Interior, both of which show a figure (clothed or nude) near a window of an apartment viewed as gazing out or from the point of view from the outside looking in. Although these were frustrating years, Hopper gained some recognition. In 1918, Hopper was awarded the U. S. Shipping Board Prize for his war poster, "Smash the Hun". He participated in three exhibitions: in 1917 with the Society of Independent Artists, in January 1920 (a one man exhibition at the Whitney Studio Club, which was the precursor to the Whitney Museum), and in 1922 (again with the Whitney Studio Club). In 1923, Hopper received two awards for his etchings: the Logan Prize from the Chicago Society of Etchers, and the W. A. Bryan Prize.

Неке және жетістік

1923 жылға қарай Хоппердің баяу өрлеуі, ақыры, табысқа жеткізді. Ол Массачусетс штатының Глостер қаласында жазғы сурет саяхаты кезінде суретші және Роберт Анридің бұрынғы шәкірті болған Жозефин Нивисонмен қайта кездесті. Олар бір-бірінен өзгеше еді: ол бойы аласа, ашық, әлеуметтік, қоғамдық және либералды болса, ол биік, құпиялы, ұялшақ, тыныш, ойшыл және консервативті еді. Ол мансабын оның мансабына бағындырды және оның усақ-түйексіз өмір салтын бөлісті. Олардың қалған өмірі қаладағы қарапайым пәтерлері және Кейп-Кодтағы Оңтүстік Труродағы жаздарымен байланысты болды. Ол оның мансабын және сұхбаттарын басқарды, оның негізгі моделі және өмірлік серігі болды. Сыншылар оның туындыларын әдетте жоғары бағалады; бірі айтты: "Қандай өмірлік күш, тікелейлік! Ең қарапайым тақырыпты қалай өзгерте алатынын қараңыз". Хоппер қырық бір жасында өзінің еңбегі үшін тағы да мойынсоқ болды. Ол мансабына қатысты ашуын сақтап, кейіннен қойылымдар мен сыйлықтардан бас тартты. 1929 жылы ол "Чоп Сьюи" және "Теміржол батуы" туындыларын жасады. Келесі жылы Стивен Кларк "Теміржолдың жанындағы үйді" (1925) Музейге сыйға тартты, бұл оның коллекциясына алғаш рет сатып алынған майлы сурет болды. Хоппер өзінің соңғы автопортретін 1930 жылдары суретпен бейнеледі. Жозефина оның көптеген суреттеріне поза бергенімен, ол күйеуінің бір ғана ресми майлы портреті "Жо суреті" (1936) үшін отырды. Хоппер Ұлы депрессия кезінде көптеген басқа суретшілерге қарағанда жақсы жағдайға ие болды. Оның беделі 1931 жылы күрт өсті, өйткені Уитни Америка өнер мұражайы және Метрополитен өнер мұражайы сияқты ірі музейлер оның туындылары үшін мыңдаған доллар төледі. Ол сол жылы 30 картинаны, оның ішінде 13 акварельді сатты. 1930 жылы Хопперлер Кейп-Кодтағы Оңтүстік Трурода коттедж жалдады. Олар әр жазда қайтып келіп, 1934 жылы жазғы үй салып, сонда өмірінің қалған бөлігін өткізді. Содан олар Хопперге жаңа материал іздеуге қажеттілік туғанда басқа аймақтарға саяхат жасайтын. 1937 және 1938 жылдың жазында жұбайлар Вермонт штатының Оңтүстік Роялтон қаласындағы Вагон-Түйірлер фермасында ұзақ уақыт болды, онда Хоппер Ақ өзен бойында акварельдер сериясын суретке түсірді. Бұл көріністер Хоппердің жетілген туындылары арасында ерекше, өйткені олардың көпшілігі сәулет немесе адамдардан айырылған "таза" пейзаждар. "Ақ өзеннің бірінші тармағы" (1938), қазір Бостонның Көркемсурет мұражайында сақталуда, Хоппердің Вермонт пейзаждарының ең танымал туындысы болып табылады. Хоппер 1930-жылдар мен 1940-жылдардың басында өте өнімді болды, оның ішінде "Нью-Йорк киносы" (1939), "Қыздар шоуы" (1941), "Түнғы ояулар" (1942), "Қонақ үй лоббиі" (1943) және "Қаладағы таң" (1944) сияқты маңызды туындыларды жасады. Алайда 1940-жылдардың соңында ол салыстырмалы түрде белсенді емес кезеңді бастан кешірді. Ол: "Мен көбірек сурет салғым келеді. Мен кітап оқудан және киноға барудан жалықтым" деді. Келесі 20 жыл ішінде оның денсаулығы нашарлап, бірнеше рет простатаға операция жасалып, басқа да аурулары болды. 1966 жылы Хоппер американдық мәдениетке қосқан үлесі үшін Макдауэлл колониясымен Эдвард Макдауэлл медалімен марапатталды.

By 1923, Hopper's slow climb finally produced a breakthrough. He re encountered Josephine Nivison, an artist and former student of Robert Henri, during a summer painting trip in Gloucester, Massachusetts. They were opposites: she was short, open, gregarious, sociable, and liberal, while he was tall, secretive, shy, quiet, introspective, and conservative. She subordinated her career to his and shared his reclusive life style. The rest of their lives revolved around their spare walk up apartment in the city and their summers in South Truro on Cape Cod. She managed his career and his interviews, was his primary model, and was his life companion. The critics generally raved about his work; one stated, "What vitality, force and directness! Observe what can be done with the homeliest subject." At forty one, Hopper received further recognition for his work. He continued to harbor bitterness about his career, later turning down appearances and awards. In 1929, he produced Chop Suey and Railroad Sunset. The following year, art patron Stephen Clark donated House by the Railroad (1925) to the Museum of Modern Art, the first oil painting that it acquired for its collection. Hopper painted his last self portrait in oil around 1930. Although Josephine posed for many of his paintings, she sat for only one formal oil portrait by her husband, Jo Painting (1936). Hopper fared better than many other artists during the Great Depression. His stature took a sharp rise in 1931 when major museums, including the Whitney Museum of American Art and the Metropolitan Museum of Art, paid thousands of dollars for his works. He sold 30 paintings that year, including 13 watercolors. In 1930, the Hoppers rented a cottage in South Truro, on Cape Cod. They returned every summer for the rest of their lives, building a summer house there in 1934. From there, they would take driving trips into other areas when Hopper needed to search for fresh material to paint. In the summers of 1937 and 1938, the couple spent extended sojourns on Wagon Wheels Farm in South Royalton, Vermont, where Hopper painted a series of watercolors along the White River. These scenes are atypical among Hopper's mature works, as most are "pure" landscapes, devoid of architecture or human figures. First Branch of the White River (1938), now in the Museum of Fine Arts, Boston, is the best known of Hopper's Vermont landscapes. Hopper was very productive through the 1930s and early 1940s, producing among many important works New York Movie (1939), Girlie Show (1941), Nighthawks (1942), Hotel Lobby (1943), and Morning in a City (1944). During the late 1940s, however, he suffered a period of relative inactivity. He admitted: "I wish I could paint more. I get sick of reading and going to the movies." During the next two decades, his health faltered, and he had several prostate surgeries and other medical problems. In 1966, Hopper was awarded The Edward MacDowell Medal by The MacDowell Colony for outstanding contributions to American culture.

Өлім

Хоппер 1967 жылғы 15 мамырда Нью-Йорктегі Вашингтон сквері маңындағы студиясында табиғи себептерден қайтыс болды. Екі күннен кейін ол туған жері – Нью-Йорк штатының Ньяк қаласындағы Оук Хилл зиратындағы отбасылық жерге жерленді. Оның әйелі он айдан соң қайтыс болып, оның қабіріне қойылды. Эдвард Хоппердің әйелі Жозефина олардың үш мыңнан астам туындысын Уитни мұражайына мұра етіп қалдырды. Эдвардтың әпкесі Марионға күтім жасау үшін үйде жиі болып тұратын баптист пасторы Артайер Санборн Хоппердің үш жүз суреті мен картинасына ие болды. Көркемсурет тарихшысы Гейл Левин Уитни мұражайында Жозефинаның олардың жұбайлық жинағын қалай таратқаны туралы толық құжаттама бар екенін, бірақ Санборннан алынған картиналардың отбасы Санборнның шатырынан тапқан туындыларын ерікті түрде бергенін растайтын тегін дәлелі жоқ екенін атап көрсетті. Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайы, Де-Мойн өнер орталығы және Чикаго өнер институты Хоппер картиналарының маңызды коллекцияларына ие.

Әдістер

Ол ең алдымен майлы бояуларымен танымал болғанымен, Хоппер бастапқыда акварель суреттері арқылы танылды және коммерциялық сәттілікке жеткен бірнеше гравюралар жасады. Сонымен қатар, оның жазбаларында қалам мен қарындашпен салған жоғары сапалы эскиздер бар, олар ешқашан жұртқа көрсетілмеген. Хоппер геометриялық дизайнға және адам фигураларын қоршаған ортамен үйлесімді түрде орналастыруға ерекше назар бөлді. Ол баяу және салмақты суретші болды; ол өзінің жазбасында айтқандай, "Бір идеяның тууына көп уақыт керек. Содан кейін мен осы туралы ұзақ ойлануым тиіс. Мен ойымдағысын толық шешкенше сурет салуға кіріспеймін. Мен шүберекке жеткенде жақсы сезінемін". Ол мұқият ойластырылған композицияларын жасау үшін алдын ала эскиздер салды. Ол және оның әйелі өздерінің туындыларының егжей-тегжейлі тізімін жүргізіп, "жарықтандырылмаған әйелдің қайғылы беті", "шығырдан түскен электр жарығы", "салқындатылған аяқтар" сияқты мәліметтерді жазды. "Нью-Йорк киносы" (1939) үшін Хоппер театр интерьерінің 53-тен астам эскизін және ойлы ушерттің бейнесін жасап, жан-жақты дайындығын көрсетті. Жарық пен көлеңкені көңіл-күйді тудыру үшін тиімді пайдалану Хоппер әдістерінің маңызды бөлігі болып табылады. Күн сәулесі (білімнің немесе аянның символы ретінде) және оның құятын көлеңкелері де Хоппердің "Ерте жексенбі таңы" (1930), "Жазғы күн" (1943), "Жетіде" (1948) және "Бос бөлмедегі күн" (1963) сияқты картиналарында символдық мағынаға ие. Оның жарық пен көлеңке эффекттерін қолдануы кинонуардың операторлық өнерімен салыстырылды. Реалист суретші болғанымен, Хоппердің "жұмсақ" реализмі пішіндер мен бөлшектерді қарапайымдастырды. Ол контрастты күшейту және көңіл-күйді жасау үшін қаныққан түстерді қолданды.

Америка өнеріндегі орны

Негізінен тыныш сәттерге назар аударған Хоппер, тағы бір белгілі американдық реалист Эндрю Уайет қабылдаған реализмнің бір түрін қолданды, бірақ Хоппердің техникасы Уайеттің аса егжей-тегжейлі стилінен мүлдем өзгеше болды. Хопперді құрметтеген және онымен салыстырған Чарльз Бёрчфилд Хоппер туралы: «Ол үйлер мен Нью-Йорк өмірінің түсініктерін бейнелеуде сіз қалаған кез келген адамдық мәнді оқуға болатын толық шындыққа жетеді» деді. Ол сондай-ақ Хоппердің табысын «батыл жекелігімен» байланыстырды, «Томас Экинс бізге берген, бірақ бір кездері жоғалған мықты американдық тәуелсіздікті ол қайтадан қалпына келтірді» деді. Хоппер бұл жоғары баға деп есептеді, өйткені ол Экинсті ең ұлы американдық суретші деп санайтын. Хопперді зерттеуші Дебора Лайонс: «Біздің аян беру сәттеріміз оның туындыларында көбінесе айналасынан көрініс табады, олар трансцендентті болып келеді. Көзімен көріп, Хоппердің түсіндірмелері біздің санамызда өз тәжірибемізбен бірге қалады. Біз әрқашан белгілі бір үйді Хоппердің үйі ретінде көреміз, мүмкін Хоппер біздің көзқарасымызға сіңірген құпиямен бірге» деп жазады. Хоппердің суреттері күнделікті өмірдегі көрінетін қарапайым көріністерді ерекшелеп, оларға аян беруге мүмкіндік береді. Осылайша Хоппердің өнері Американың қатал пейзаждарын және жалғыз бензин станцияларын алып, оларда әдемі күту сезімін жасайды. Мазмұны жағынан замандасы Норман Роквеллмен салыстырылған Хоппер бұл салыстырудан ұна алмады. Хоппер өзін одан да сыпайы, аз суреттеуші және әрине, сезімтал емес деп есептеді. Хоппер сондай-ақ Грант Вуд пен Томас Харт Бентонмен салыстыруды қабылдамады, «Менің ойымша, американдық сахна суретшілері Американы карикатуралады. Мен әрқашан өзімді жасағым келді» деді.

Ықпал

Хоппердің өнер әлеміне және поп-мәдениетке тигізген әсері күйін жоққа шығаруға болмайды; оның көптеген мысалдарын қараңыз. Оның ресми шәкірттері болмаса да, көптеген суретшілер оны өздеріне ықпал еткен тұлға ретінде атады, олардың ішінде Виллем де Кунинг, Джим Дайн және Марк Ротко бар. Хоппердің киноға ұқсас композициялары және жарық пен қараңғылықты шебер пайдалануы оны киношілер арасында ең сүйікті суретшіге айналдырды. Мысалы, «Темір жолдың жанындағы үй» Альфред Хичкоктың «Психо» фильміндегі әйгілі үйге зор ықпал еткені айтылады. Сол сурет Терренс Маликтің «Жаратылыстың күндері» фильміндегі үйге де ықпал еткені мәлім. 1981 жылы түсірілген «Pennies from Heaven» фильмінде «Nighthawks» картинасының тірі суреті бейнеленген, онда басты рөлдерді сомдаған актерлер қонақтардың орнында тұр. Неміс режиссері Вим Вендерс де Хоппердің ықпалын мойындайды. Мультфильм кейіпкерлері немесе Джеймс Дин және Мэрилин Монро сияқты танымал поп-мәдениет иконалары бейнеленген «Nighthawks» картинасына құрмет көрсету плакаттар мен сыйлық дүкендерінде жиі кездеседі. «Turner Classic Movies» кабельдік телеарнасы кейде фильмдерді көрсетуден бұрын Хоппердің суреттеріне негізделген анимациялық роликтерді көрсетеді. Музыкалық ықпалдардың ішінде әнші-күйші Том Уэйтстің 1975 жылы студияда тікелей орындалған «Nighthawks at the Diner» альбомы бар, ол картинаның атына байланысты аталған. 1993 жылы Мадонна Хоппердің 1941 жылғы «Girlie Show» картинасынан шабыт алып, әлемдік турнесіне осы атты берді және шоуға картинаның көптеген театрлық элементтерін мен көңіл-күйін енгізді. 2004 жылы британдық гитарист Джон Сквайр (бұрынғы The Stone Roses тобының мүшесі) Хоппердің туындыларына негізделген концептуалды альбом шығарды. Альбомдағы әр ән Хоппердің суретінен шабыт алып, оның атауын бөліседі. Канадалық рок-тобы The Weakerthans 2007 жылы «Reunion Tour» альбомын шығарды, онда Хоппердің суреттерінен шабыт алып, олардың атымен аталатын «Sun in an Empty Room» және «Night Windows» атты екі ән бар. Сондай-ақ, «Hospital Vespers» сияқты әндерде де оған сілтеме жасалды. Хоппердің «Compartment C, Car 293» шығармасы поляк композиторы Пауэль Симанскийдің скрипка, виола, виолончель және вибрафонға арналған «Compartment 2, Car 7» (2003) шығармасына, сондай-ақ Хьюберт Феликс Тиефайннің «Compartiment C Voiture 293 Edward Hopper 1938» (2011) әніне әсер етті. Хоппердің туындылары британдық «Orchestral Manoeuvres in the Dark» тобының бірнеше жазбаларына ықпал етті. «Early Sunday Morning» картинасы «Crush» (1985) альбомының мұқабасына шабыт берді. Сол топтың 2013 жылғы «Night Café» синглі «Nighthawks» картинасының ықпалымен жазылған және Хоппердің есімі аталды. Оның жеті картинасына лирикада сілтеме жасалған. Поэзияда Хоппердің суреттерінен шабыттанған көптеген өлеңдер жазылған, әдетте олар жанды сипаттамалар мен драмалық көріністер болып келеді; бұл жанр экфразис деп аталады. Хоппердің суреттеріне сүйене отырып, бірнеше ақын өлеңдер жинағын жазды. Француз ақыны Клод Эстебан 1921-1963 жылдар аралығындағы Хоппердің қырық жеті картинасына негізделген «Soleil dans une pièce vide» («Бос бөлмеде күн», 1991) атты прозалық өлеңдер жинағын жазды, соңғы өлеңі «Sun in an Empty room» (1963) болды, сондықтан кітаптың аты осылай аталды. Әр өлең Хоппердің картинасын драмалық түрде бейнелейді, сахнаның артындағы оқиғаны көзге елестетеді; кітап 1991 жылы «Prix France Culture» сыйлығын жеңіп алды. Сегіз өлең – «Ground Swell», «Girl at Sewing Machine», «Compartment C, Car 293», «Nighthawks», «South Carolina Morning», «House by the Railroad», «People in the Sun» және «Roofs of Washington Square» – кейіннен композитор Грейсиан Финци музыкаға қосты және әнші Натали Дессейдің оқуымен «Portraits of America» (2016) альбомында жазылды, онда олар Хоппердің он қосымша картинасын және американдық әндер кітабынан әндерді таңдап қосты. Сол сияқты, испан ақыны Эрнест Фаррес «Edward Hopper» (2006, ағылшын тіліне аудармасы 2010 жылы Лоуренс Венути жасаған) атымен каталан тілінде елу бір өлең жинағын жазды, ал Джеймс Хоггард «Triangles of Light: The Edward Hopper Poems» (Wings Press, 2009) атты жинақты жазды. «Жалғыздық поэзиясы: Эдвард Хопперге құрмет» (редактор Гейл Левин) атты жинақта әртүрлі ақындардың өлеңдері жинақталды. Жеке өлеңдердің ішінде Байрон Вазакастың (1957) және Джон Стоунның (1985) «Early Sunday Morning» картинасынан, ал Мэри Лидердің «Girl at Sewing Machine» картинасынан шабыттанған туындылары бар.

Hopper's influence on the art world and pop culture is undeniable; see for numerous examples. Though he had no formal students, many artists have cited him as an influence, including Willem de Kooning, Jim Dine, and Mark Rothko. Hopper's cinematic compositions and dramatic use of light and dark have made him a favorite among filmmakers. For example, House by the Railroad is reported to have heavily influenced the iconic house in the Alfred Hitchcock film Psycho. The same painting has also been cited as being an influence on the home in the Terrence Malick film Days of Heaven. The 1981 film Pennies from Heaven includes a tableau vivant of Nighthawks, with the lead actors in the places of the diners. German director Wim Wenders also cites Hopper influence. Homages to Nighthawks featuring cartoon characters or famous pop culture icons such as James Dean and Marilyn Monroe are often found in poster stores and gift shops. The cable television channel Turner Classic Movies sometimes runs animated clips based on Hopper paintings prior to airing its films. Musical influences include singer songwriter Tom Waits's 1975 live in the studio album titled Nighthawks at the Diner, after the painting. In 1993, Madonna was inspired sufficiently by Hopper's 1941 painting Girlie Show that she named her world tour after it and incorporated many of the theatrical elements and mood of the painting into the show. In 2004, British guitarist John Squire (formerly of The Stone Roses) released a concept album based on Hopper's work entitled Marshall's House. Each song on the album is inspired by, and shares its title with, a painting by Hopper. Canadian rock group The Weakerthans released their album Reunion Tour in 2007 featuring two songs inspired by and named after Hopper paintings, "Sun in an Empty Room", and "Night Windows", and have also referenced him in songs such as "Hospital Vespers". Hopper's Compartment C, Car 293 inspired Polish composer Paweł Szymański's Compartment 2, Car 7 for violin, viola, cello and vibraphone (2003), as well as Hubert Félix Thiéfaine's song Compartiment C Voiture 293 Edward Hopper 1938 (2011). Hopper's work has influenced multiple recordings by British band Orchestral Manoeuvres in the Dark. Early Sunday Morning was the inspiration for the sleeve of Crush (1985). The same band's 2013 single "Night Café" was influenced by Nighthawks and mentions Hopper by name. Seven of his paintings are referenced in the lyrics. In poetry, numerous poems have been inspired by Hopper's paintings, typically as vivid descriptions and dramatizations; this genre is known as ekphrasis. In addition to numerous individual poems inspired by Hopper, several poets have written collections based on Hopper's paintings. The French poet Claude Esteban wrote a collection of prose poems, Soleil dans une pièce vide (Sun in an Empty room, 1991), based on forty seven Hopper paintings from between 1921 and 1963, ending with Sun in an Empty room (1963), hence the title. The poems each dramatized a Hopper painting, imagining a story behind the scene; the book won the Prix France Culture prize in 1991. Eight of the poems – Ground Swell, Girl at Sewing Machine, Compartment C, Car 293, Nighthawks, South Carolina Morning, House by the Railroad, People in the Sun, and Roofs of Washington Square – were subsequently set to music by composer Graciane Finzi, and recorded with reading by the singer Natalie Dessay on her album Portraits of America (2016), where they were supplemented by selecting ten additional Hopper paintings, and songs from the American songbook to go with them. Similarly, the Spanish poet Ernest Farrés wrote a collection of fifty one poems in Catalan, under the name Edward Hopper (2006, English translation 2010 by Lawrence Venuti), and James Hoggard wrote Triangles of Light: The Edward Hopper Poems (Wings Press, 2009). A collection by various poets was organized in The Poetry of Solitude: A Tribute to Edward Hopper 1995 (editor Gail Levin). Individual poems include Byron Vazakas (1957) and John Stone (1985) inspired by Early Sunday Morning, and Mary Leader inspired by Girl at Sewing Machine.

Көрмелер

1980 жылы Уитни мұражайында «Эдвард Хоппер: өнер және суретші» атты көрме ашылып, Лондон, Дюссельдорф және Амстердам, сондай-ақ Сан-Франциско мен Чикаго қалаларына сапар шекті. Бұл көрмеде алғаш рет Хоппердің майлы суреттері оларға дайындық жұмыстарымен бірге ұсынылды. Бұл Хоппердің Еуропада танымалдылығының және бүкіл әлемдегі беделінің қалыптасуының бастауы болды. 2004 жылы Хоппердің көптеген суреттері Еуропаны аралап, Германияның Кёльн қаласындағы Людвиг мұражайына және Лондонның Тейт Модерн мұражайына барып қайтты. Тейт мұражайындағы көрме галерея тарихында екінші ең танымал көрме болды, ол үш ай ішінде 420 000 келушіні қабылдады. 2007 жылы Бостонның Көркем өнер мұражайында Хоппердің 1925 жылдан бастап ғасырдың ортасына дейінгі ең үлкен жетістіктеріне арналған көрме ұйымдастырылды. Көрмеге елу майлы сурет, отыз акварель және он екі гравюра қойылды, олардың ішінде «Түндегілер», «Чоп Суи» және «Маяк пен ғимараттар» суреттері ерекше көзге түсті. Көрмені Бостонның Көркем өнер мұражайы, Вашингтонның Ұлттық өнер галереясы және Чикаго өнер институты бірлесіп ұйымдастырды, ал оны «Booz Allen Hamilton» жаһандық консалтингтік фирмасы демеушілік етті. 2010 жылы Швейцарияның Лозанна қаласындағы Fondation de l'Hermitage мұражайы Хоппердің өмірі мен шығармашылығына арналған көрме өткізді, оның көптеген жұмыстары Нью-Йорктегі Уитни мұражайынан алынған еді. Көрмеге суреттер, акварельдер, гравюралар, эскиздер, плакаттар, сондай-ақ таңдалған суреттерге жасалған дайындық зерттеулері қойылды. Бұл көрме бұрын Милан мен Римде де көрсетілген болатын. 2011 жылы Уитни мұражайы «Эдвард Хоппер және оның заманы» атты көрме ұйымдастырды. 2012 жылы Париждегі Гранд-Паледе ашылған көрме оның шедеврлерінің күрделілігін ашып көрсетуге тырысты, бұл Хоппердің өнерінің байлығын көрсетеді. Көрме хронологиялық тәртіппен екі бөлімге бөлінді: бірінші бөлім Хоппердің қалыптасу кезеңін (1900–1924) қамтыды, оның жұмысын замандастарының және Парижде көрген өнерінің ықпалымен салыстырды. Екінші бөлімде оның жеке стиліне тән алғашқы туындыларынан бастап, «Теміржол маңындағы үй» (1924) сияқты соңғы жұмыстарына дейін оның толыққанды кезеңінің өнері талданды. 2020 жылы Бейлер қоры Хоппердің өнерін көрсеткен көрме өткізді. Көрме Хоппердің «Американың шексіз кеңістігі мен қалалық пейзаждардың бейнелі суреттеріне» баса назар аударды. Бұл мәселе бұрынғы көрмелерде сирек талданған, бірақ Хоппердің туындыларын түсінуде маңызды рөл атқарады. 2022 жылдан 2023 жылға дейін оның жұмыстары Нью-Йорктегі Уитни мұражайында «Эдвард Хоппердің Нью-Йоркі» атты көрмеде көрсетілді.

In 1980, the show Edward Hopper: The Art and the Artist opened at the Whitney Museum of American Art and visited London, Düsseldorf, and Amsterdam, as well as San Francisco and Chicago. For the first time ever, this show presented Hopper's oil paintings together with preparatory studies for those works. This was the beginning of Hopper's popularity in Europe and his large worldwide reputation. In 2004, a large selection of Hopper's paintings toured Europe, visiting Museum Ludwig in Cologne, Germany, and the Tate Modern in London. The Tate exhibition became the second most popular in the gallery's history, with 420,000 visitors in the three months it was open. In 2007, an exhibition focused on the period of Hopper's greatest achievements—from about 1925 to mid century—and was presented at the Museum of Fine Arts, Boston. The exhibit comprised fifty oil paintings, thirty watercolors, and twelve prints, including the favorites Nighthawks, Chop Suey, and Lighthouse and Buildings. The exhibition was organized by the Museum of Fine Arts, Boston, the National Gallery of Art, Washington, and the Art Institute of Chicago and sponsored by the global management consulting firm Booz Allen Hamilton. In 2010, the Fondation de l'Hermitage museum in Lausanne, Switzerland, held an exhibition that covered Hopper's entire career, with works drawn largely from the Whitney Museum in New York City. It included paintings, watercolors, etchings, cartoons, posters, as well as some of the preparatory studies for selected paintings. The exhibition had previously been seen in Milan and Rome. In 2011, The Whitney Museum of American Art held an exhibition called Edward Hopper and His Times. In 2012, an exhibition opened at the Grand Palais in Paris that sought to shed light on the complexity of his masterpieces, which is an indication of the richness of Hopper's oeuvre. It was divided chronologically into two main parts: the first section covered Hopper's formative years (1900–1924), comparing his work with that of his contemporaries and art he saw in Paris, which may have influenced him. The second section looked at the art of his mature years, from the first paintings emblematic of his personal style, such as House by the Railroad (1924), to his last works. In 2020, Fondation Beyeler held an exhibition displaying Hopper's art. The exhibition focused on Hopper's "iconic representations of the infinite expanse of American landscapes and cityscapes". This aspect has rarely been referred to in exhibitions, yet it is a key ingredient to understanding Hopper's work. From 2022 to 2023, his work was featured at the Whitney Museum in New York City, in an exhibition was entitled, "Edward Hopper's New York".

Өнер нарығы

Хоппердің туындылары нарықта сирек кездеседі. Суретші көп туынды жасамады, бар болғаны 366 картина салған; 1950 жылдары, ол 70 жасқа толғанда, жылына шамамен бес картина шығарды. Хоппердің көп жылдық дилері Франк Рен, суретшіге 1924 жылы алғашқы жеке көрмесін ұйымдастырған, 1957 жылы «Терезедегі қонақ үй» (1956) картинасын коллекционер Ольга Кнопкеге 7000 долларға сатты (1957 жылғы 7000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). 1999 жылы Forbes коллекциясы оны актер Стив Мартинге жеке түрде шамамен 10 миллион долларға сатты. 2006 жылы Мартин оны Нью-Йорктегі Sotheby's аукционында 26,89 миллион долларға сатты, бұл суретші үшін аукциондық рекорд. 2013 жылы Филадельфиядағы Пенсильвания көркемсурет академиясы Хоппердің «Уихокен үстіндегі шығыс жел» (1934) картинасын сатуға шығарды, картинаның бағасы 22–28 миллион доллар шамасында екенін ескере отырып, «заманауи өнерді» сатып алу үшін қор құруды көздеді, ол уақыт өте келе құны артатын болар еді. Бұл Нью-Джерси штатының Уихокен қаласындағы 49-шы көше бұрышында орналасқан 1001 Бульвар Шығыс көшесіндегі үйді бейнелейтін, қараңғы, топырақ түстерінде сомдалған көше көрінісі. Бұл Хоппердің ең үздік туындыларының бірі саналады. Ол 1952 жылы, суретшінің өліміне он бес жыл бұрын, суретшінің картиналарын сатумен айналысатын дилерден өте төмен бағамен сатып алынған. Сурет Нью-Йорктегі Christie's аукционында рекордтық 36 миллион долларға сатылды.

Танымал мәдениетте

Оның ықпалынан басқа (қараңыз), Хопперді халық мәдениетінде жиі еске алады. 1981 жылы Уитни американдық өнер мұражайының тапсырысымен Брайан О'Доэрти түсірген "Хоппердің үндемеуі" атты деректі фильмі Нью-Йорк кинофестивалінде Алиса Талли залында көрсетілді. Австриялық режиссер Густав Дойч 2013 жылы Эдвард Хоппердің 13 картинасы негізінде "Ширли – Шындықтың көріністері" фильмін жасады. Гейл Левин "Hopper's Places" атты кітабында (1985, 1998) және көшпелі көрмесінде Хоппердің көптеген картиналарының түсірілген жерлерін анықтап, суретке түсірді. 1985 жылы Левин ұйымдастырған осы көрменің шолуын жариялаған Вивьен Рейнор «Нью-Йорк Таймс» газетінде былай деп жазды: «Левин ханымның қорытындылары әрқашан ақылға қонымды, мысалы, Хоппердің құрылыстарды созуға бейімділігі оның өзінің бойының ұзындығымен байланысты болды деген пікірін айтуы». "Orchestral Manoeuvres in the Dark" тобының 1985 жылғы "Crush" альбомында "Early Sunday Morning", "Nighthawks" және "Room in New York" сияқты бірнеше Хоппер картиналарынан шабыттанған көркемдік суреттер бар. Топтың 2013 жылғы "Night Cafe" синглі "Nighthawks" картинасының ықпалымен жазылған және Хоппердің есімі аталады. Оның жеті картинасы туралы мәтінде айтылады. Ирландиялық жазушы Кристин Двайер Хики 2019 жылы Эдвард пен Джо Хоппердің басты кейіпкерлер болған "The Narrow Land" романын жариялады. Пол Уэллер 2017 жылы шыққан "A Kind Revolution" альбомына "Hopper" атты әнді қосты.

Таңдалған шығармалар

Тітке тігіс машинасы жанында майлы бояу, кенеп 1921 жылғы Тиссен-Борнемиса мұражайы 48 см × 46 см (19 дюйм × 18 дюйм)Теміржол бойындағы үй майлы бояу, кенеп 1925 жылғы Заманауи өнер мұражайы 61 см × 73,7 смАвтомат майлы бояу, кенеп 1927 жылғы Де-Мойн өнер орталығы 71,4 см × 91,4 см (28 дюйм × 36 дюйм)Манхэттен көпірінің айналымы майлы бояу, кенеп 1928 жылғы Америка өнерінің Аддисон галереясы 88,9 × 152,4 см (35 × 60 дюйм)Чоп Суэй майлы бояу, кенеп 1929 жылғы Жеке коллекция 81,3 см × 96,5 см (32 дюйм × 38 дюйм)Жексенбі күні ертең майлы бояу, кенеп 1930 жылғы Америка өнерінің Уитни мұражайы 89,4 см × 153 см (35,2 дюйм × 60,3 дюйм)Қонақ бөлмесі майлы бояу, кенеп 1931 жылғы Тиссен-Борнемиса мұражайы 152,4 см × 165,7 см (60 дюйм × 65,23 дюйм)Нью-Йорк киносы майлы бояу, кенеп 1939 жылғы Заманауи өнер мұражайы 81,9 см × 101,9 см (32 1/4 дюйм × 40 1/8 дюйм)Түндегі кеңсе майлы бояу, кенеп 1940 жылғы Миннеаполис Уокер өнер орталығы 56,356 см × 63,82 см (22,1875 дюйм × 25,125 дюйм)Түнғылық майлы бояу, кенеп 1942 жылғы Чикаго өнер институты 84,1 см × 152,4 см (33 1/8 дюйм × 60 дюйм)Қонақ үй лоббиі майлы бояу, кенеп 1943 жылғы Индианаполис өнер мұражайы 81,9 см × 103,5 см (32 1/4 дюйм × 40 3/4 дюйм)Шағын қаладағы кеңсе майлы бояу, кенеп 1953 жылғы Метрополитен өнер мұражайы 71 см × 102 см (28 дюйм × 40 дюйм)Таңғы күн майлы бояу, кенеп 1952 жылғы Колумбус өнер мұражайы 71,5 см × 101,9 см (28,1 дюйм x 40,1 дюйм)