Кіріспе
Американдық суретші
Барнетт Ньюман (29 қаңтар 1905 – 4 шілде 1970) – американдық суретші. Ол сыншылар тарапынан абстрактілі экспрессионизмнің маңызды тұлғаларының бірі және түсті өрістер жанрындағы ең ірі суретшілердің бірі деп есептеледі. Оның суреттері көрерменнің өнермен байланыс кезінде сезінетін кеңістік сезімін зерттейді және осы сезімді күшейту үшін қарапайым пішіндерді қолданады.
Ерте өмір
Барнетт Ньюман Нью-Йорк қаласында Польшадан келген еврей иммигранттарының ұлы болып дүниеге келді. Ол Нью-Йорк қалалық колледжінде философияны оқыды және әкесінің киім тігу фабрикасында жұмыс істеді. Кейіннен ол мұғалім, жазушы және сыншы болып көшкен. 1930 жылдардан бастап ол экспрессионизм стилінде суреттер салған, бірақ соңында барлық осы жұмыстарын жойды. Ньюман 1934 жылы Аннали Гринхауспен Гровер Кливленд орта мектебінде ауыстырып жұмыс істеген кезде танысты; олар 1936 жылдың 30 маусымында үйленді.
Мансап
Суретші және ақын болуға адамның құштарлығының түсіндірмесі қандай, егер бұл адамның құлдырауына қарсы тұру және оның Едем бағына оралуын бекіту болмаса? Ол Uptown Group мүшесі болды және 1948 жылы Бетти Парсонс галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін өткізді. Бірінші көрмесінен кейін Ньюман 35-студиядағы суретшілер сессиясының бірінде: «Біз белгілі бір дәрежеде әлемді өзімізге ұқсас етіп жасау үстіндеміз» деді. Жазу шеберлігін пайдаланып, Ньюман өзінің суретші ретіндегі жаңа бейнесін нығайту және өнерін насихаттау үшін күресті. Мысалы, 1955 жылғы 9 сәуірдегі Сидни Жанисқа жазған хатында: «Ротконың күрескен сөзі рас. Бірақ ол филистерлер әлеміне бағыну үшін күреседі. Мен буржуазиялық қоғамға қарсы күресімді оның толыққанды жоққа шығарылуымен бастадым». 1940 жылдары ол сюрреалистік үлгіде жұмыс істеді, содан кейін өзінің ерекше стилін дамытты. Бұл стильдің ерекшелігі – түсті аймақтардың жұқа тік сызықтармен немесе Ньюман айтқандай, «зиптермен» бөлінуі. Алғашқы «зиптермен» жасалған жұмыстарда түсті өрістер әртүрлі, бірақ кейін түстер таза және тегіс болды. Ньюман 1948 жылдан бастап Onement сериясымен толыққанды ерекше, авторлық стиліне жеткенін ойлады. «Зиптер» картинаның кеңістіктік құрылымын анықтайды және бір мезгілде композицияны бөліп, біріктіреді. Өнер тарихшысы Эйприл Кингслидің айтуынша, Ньюманның картиналарындағы «зиптер» – «ядролық жарылыстың жарқыраған жарығы және Ескі өсиеттегі оттың бағанасы», романтикалық биіктіктің парадоксын қирату мен трансценденттілік бейнесімен үйлестіреді. 1944 жылы Барнетт Ньюман Американың жаңа өнер қозғалысын түсіндіруге тырысып, «жаңа қозғалыстағы адамдардың» тізімін қосты. Матта сияқты бұрынғы сюрреалистер, сондай-ақ Вольфганг Паален Готлиб, Ротко, Поллок, Хофман, Базиотс, Горький және басқалар есімдері екі рет айтылды. Мазервелл туралы сұрақ белгісімен көрсетілді. «Зип» Ньюманның өмірі бойындағы шығармашылығының тұрақты белгісі болды. 1950 жылдардың кейбір картиналарында, мысалы, «Жабайы» (биіктігі сегіз фут, ені бір жарым дюйм – 2,43 метр, ені 4,1 сантиметр) картинасында «зип» ғана бейнеленген. Ньюман үш өлшемді «зиптерден» тұратын бірнеше мүсіндер де жасады. Ньюманның картиналары таза абстрактілі көрінгенмен, олардың көпшілігі бастапқыда атаусыз болды, бірақ кейін берген аттары нақты тақырыптарға сілтеме жасады, көбінесе еврей тақырыбымен байланысты. Мысалы, 1950 жылдардың басындағы екі картина «Адам мен Хауа» деп аталды. Сондай-ақ, «Уриел» (1954) және «Ыбырайым» (1949) бар, бұл өте қараңғы картина, ол Ыбырайым пайғамбардың атымен қатар, 1947 жылы қайтыс болған Ньюманның әкесінің есімін де білдіреді. 1958–1966 жылдардағы «Сыбай жолы» атты қара-ақ картиналар сериясы, Ньюман жүрек ауруынан жазылғаннан кейін басталды, оның жетістіктерінің шыңы деп есептеледі. Бұл серияның тақырыбы «Lema sabachthani» – «Неге мені тастап кеттің?» – Жаңа өсиет бойынша Исаның айқышқа шегеленгенде айтқан соңғы сөздері. Ньюман бұл сөздерді өз заманында жалпыға ортақ мағынасы бар деп санады. Бұл серия Холокост құрбандарын еске алу ретінде қарастырылды. Ньюманның соңғы жұмыстары, мысалы, «Қызыл, сары және көк түстерден қорқатындар» сериясы, көбінесе өте үлкен кенептерде жарқын, таза түстерді қолданады. «Аннаның жарығы» (1968), 1965 жылы қайтыс болған анасының құрметіне аталған, оның ең үлкен жұмысы, ені 28 фут, биіктігі 9 фут (8,5 x 2,7 метр). Ньюман өмірінің соңында формалы кенептермен де жұмыс істеді, мысалы, «Шартр» (1969) үшбұрышты, және болаттан жасалған бірнеше сәнді мүсіндер жасап, мүсінге қайта оралды. Бұл кейінірек жасалған картиналар бұрынғы картиналардағы майлы бояудың орнына акрил бояуымен салынған. Оның мүсіндерінің ішіндегі ең монументалдысы және ең танымал – бұзылған обелиск, оның ұшы пирамиданың төбесінде теңеседі. Ньюман сондай-ақ литографиялар сериясын жасады, «18 Кант» (1963–64), Ньюманның айтуынша, музыканы еске түсіреді. Сондай-ақ, аздаған гравюраларды да жасады. 1948 жылы Ньюман, Уильям Базиотс, Марк Ротко, Роберт Мазервелл және Дэвид Хейр 35 Шығыс 8-ші көшеде Суретшілер мектебін құрды. Бұл лекцияларға көптеген адамдар қатысты, спикерлердің ішінде Жан Арп, Джон Кейдж және Ад Рейнхардт болды, бірақ өнер мектебі қаржылық қиындықтарға тап болып, 1949 жылдың көктемінде жабылды. Ньюман әдетте абстрактілі экспрессионист ретінде жіктеледі, өйткені ол 1950 жылдары Нью-Йоркте жұмыс істеді, топтың басқа суретшілерімен байланысып, еуропалық өнерге ешқандай қатысы жоқ абстрактілі стильді дамытты. Алайда, Клиффорд Стил және Марк Ротко сияқты басқа абстрактілі экспрессионистер қолданған экспрессивті щеткалық жұмыстың орнына, және тегіс түстің қатаң шекараларын қолдануы, пост-суретшілік абстракцияға және Фрэнк Стелла сияқты суретшілердің минималистік жұмыстарына көшкеннің алғы күші болып табылады. Ньюман өмірінің көп бөлігінде суретші ретінде бағаланбады, Джексон Поллок сияқты жарқын тұлғалардың артында қалып қойды. Әсерлі сыншы Клемент Гринберг оның жөнінде ынтамен жазды, бірақ оның өмірінің соңында ғана оны қадірлеуге басталды. Дегенмен, ол Дональд Джадд, Фрэнк Стелла және Боб Лоу сияқты көптеген жас суретшілерге үлкен әсер етті. Қор 2004 жылы Ньюманның толық каталог-резонын жасауда маңызды рөл атқарды. Барнетт Ньюман қорының АҚШ авторлық құқық өкілі – Artists Rights Society. 2018 жылы Қор Нью-Йорктегі еврей мұражайына 70-тен астам өнер туындыларын сыйға берді.
Newman wrote catalogue forewords and reviews as well as organized exhibitions, He then became a member of the Uptown Group and had his first solo show at the Betty Parsons Gallery in 1948. Soon after his first exhibition, Newman remarked in one of the Artists' Session at Studio 35: "We are in the process of making the world, to a certain extent, in our own image." Using his writing skills, Newman fought to reinforce his newly established image as an artist and to promote his work. An example is his letter on April 9, 1955, "Letter to Sidney Janis: it is true that Rothko talks the fighter. He fights, however, to submit to the philistine world. My struggle against bourgeois society has involved the total rejection of it." Throughout the 1940s he worked in a surrealist vein, then developed his signature style. This is characterized by areas of color separated by thin vertical lines, or "zips" as Newman called them. In the first works featuring zips, the color fields are variegated, but later the colors are pure and flat. Newman thought that he reached his fully distinct, signature style with the Onement series (from 1948). The zips define the spatial structure of the painting and simultaneously divide and unite the composition. According to art historian April Kingsley, the zip in Newman's paintings are 'flashing light of a nuclear explosion and the old testament pillar of fire', thus mixing the paradox of romantic sublime with the depiction of destruction and transcendence. Already 1944 Barnett Newman tried to explain America's newest art movement and included a list of "the men in the new movement." Ex surrealists, like Matta, are mentioned, and Wolfgang Paalen is mentioned twice with Gottlieb, Rothko, Pollock, Hofmann, Baziotes, Gorky and others. Motherwell is mentioned with a question mark. The zip remained a constant feature of Newman's work throughout his life. In some paintings of the 1950s, such as The Wild, which is eight feet tall by one and a half inches wide (2.43 meters by 4.1 centimeters), the zip is all there is to the work. Newman also made a few sculptures which are essentially three dimensional zips. Although Newman's paintings appear to be purely abstract, and many of them were originally untitled, the names he later gave them hinted at specific subjects being addressed, often with a Jewish theme. Two paintings from the early 1950s, for example, are called Adam and Eve. There is also Uriel (1954), and Abraham (1949), a very dark painting which, as well as being the name of a biblical patriarch, was the name of Newman's father, who had died in 1947. The Stations of the Cross series of black and white paintings (1958–1966), begun shortly after Newman had recovered from a heart attack, usually is regarded as the peak of his achievement. The series is subtitled Lema sabachthani "Why have you forsaken me" the last words spoken by Jesus on the cross, according to the New Testament. Newman saw these words as having universal significance in his own time. The series has been seen as a memorial to the victims of the Holocaust. Newman's late works, such as the Who's Afraid of Red, Yellow and Blue series, use vibrant, pure colors, often on very large canvases Anna's Light (1968), named in memory of his mother, who had died in 1965, is his largest work, 28 feet wide by 9 feet tall (8.5 by 2.7 meters). Newman also worked on shaped canvases late in life, with Chartres (1969), for example, being triangular, and returned to sculpture, making a small number of sleek pieces in steel. These later paintings are executed in acrylic paint rather than the oil paint of earlier pieces. Of his sculptures, Broken Obelisk (1963) is the most monumental and best known, depicting an inverted obelisk whose point balances on the apex of a pyramid. Newman also made a series of lithographs, the 18 Cantos (1963–64) which, according to Newman, are meant to be evocative of music. He also made a small number of etchings. In 1948, Newman, William Baziotes, Mark Rothko, Robert Motherwell and David Hare founded the Subjects of the Artist School at 35 East 8th Street. These Well attended lectures were open to the public, with speakers such as Jean Arp, John Cage and Ad Reinhardt, but the art school failed financially and closed in the spring of 1949. Newman generally is classified as an abstract expressionist because his working in New York City in the 1950s, associating with other artists of the group and developing an abstract style which owed little or nothing to European art. However, his rejection of the expressive brushwork employed by other abstract expressionists, such as Clyfford Still and Mark Rothko, and his use of hard edged areas of flat color, can be seen as a precursor to post painterly abstraction and the minimalist works of artists such as Frank Stella. Newman was unappreciated as an artist for much of his life, being overlooked in favor of more colorful characters such as Jackson Pollock. The influential critic Clement Greenberg wrote enthusiastically about him, but it was not until the end of his life that he began to be taken seriously. He was, however, an important influence on many younger artists such as Donald Judd, Frank Stella and Bob Law. The foundation was instrumental in creating Newman's catalogue raisonné in 2004. The U. S. copyright representative for the Barnett Newman Foundation is the Artists Rights Society. In 2018, the Foundation gave more than 70 artworks to the Jewish Museum, New York.
Таңдалған жинақтар
Барнетт Ньюманның туындылары бірнеше мемлекеттік жинақтарда сақталуда. Олардың ішінде:
Өнер нарығы
1948 жылы Ньюман өнерде үлкен жетістікке жеткеннен кейін, ол әйелімен бірге бар күшін өнеріне жұмсау керек деп шешті. Ньюманның суреттері тұрақты түрде сатыла бастаған 1950 жылдардың соңына дейін олар Аннали Ньюманның оқытушы қызметінен түскен жалақысына тәуелді өмір сүрді. Microsoft компаниясын негіздеуші Пол Аллен тапсырысымен және бұрын Фредерик Р. Вейсманның коллекциясында болған Ньюманның 8,5x10 фут көлемді VI Onement (1953) суреті 2013 жылы Нью-Йорктегі Sotheby’s аукционында 43,8 миллион долларға сатылды; оның сатылуы белгісіз үшінші тараптың кепілдігімен қамтамасыз етілді. Бұл көрсеткіш 2014 жылдың 13 мамырында Black Fire 1 суреті 84,2 миллион долларға сатылғанда жаңа рекордты көрсетті.