Клемент Гринберг: Американдық эссеші және өнер сыншысы
Clement Greenberg
Клемент Гринберг (1909-1994) – американдық эссеші, сурет сыншысы. Абстрактік экспрессионизм және Джексон Поллок өнерімен байланысты. Өнер тарихындағы тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық эссеші және бейнелеу өнерінің сыншысы (1909–1994)
American essayist and visual art critic (1909–1994)
Клемент Гринберг (/g//r//iː//n//b//ɜr//g/) (16 қаңтар 1909 – 7 мамыр 1994) кейде К. Хардеш псевдонімімен жазған, 20-ғасырдың ортасындағы американдық модернистік өнермен тығыз байланысты болған және формалистік эстетикалық көзқарастарымен танымал американдық эссеші және өнер сыншысы. Ол абстрактты экспрессионизм өнер қозғалысымен және суретші Джексон Поллокпен байланысымен ең жақсы есте қалады.
Clement Greenberg ('/g//r//iː//n//b//ɜr//g/) (January 16, 1909 – May 7, 1994), occasionally writing under the pseudonym K. Hardesh, was an American essayist known mainly as an art critic closely associated with American modern art of the mid 20th century and a formalist aesthetician. He is best remembered for his association with the art movement abstract expressionism and the painter Jackson Pollock.
Ерте өмір
Клемент Гринберг 1909 жылы Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданында дүниеге келген. Оның ата-анасы орта тапқа жататын еврей иммигранттары еді, және ол олардың үш ұлының үлкені болған. Гринберг бала кезінен бастап үздіксіз сурет салды, жас ересек болғанға дейін, содан кейін әдебиетке қызығушылық таныта бастады. Ол Эразм Холл орта мектебінде, Маркуанд ұлдар мектебінде және Сиракуз университетінде оқыды, 1930 жылы "Фи Бета Каппа" қоғамының мүшесі болып, дипломмен бітірді. Университетті бітіргеннен кейін, бала кезінен идиш және ағылшын тілдерін жақсы білетін Гринберг, француз және латын тілдерімен қатар итальян және неміс тілдерін де өзі үйренді. Келесі бірнеше жыл бойы ол АҚШ-ты аралап, әкесінің құрғақ тауар сататын бизнесіне көмектесті, бірақ бұл жұмыс оның қалауынша болған жоқ, сондықтан ол аудармашы болып жұмыс істеуге бел буды. Гринберг 1934 жылы үйленді, келесі жылы ұлы болды, ал одан кейін бір жылдан соң ажырасты. 1936 жылы ол федералдық үкіметте мемлекеттік қызмет басқармасында, ардагерлер басқармасында және, ақырында, 1937 жылы Кеден қызметінің бағалау бөлімінде жұмыс істеді. Осы кезде Гринберг жазумен шұғылдана бастады, көп ұзамай бірнеше шағын журналдар мен әдеби басылымдарда жарияланған туындылары шықты.
Clement Greenberg was born in the Bronx, New York City, in 1909. His parents were middle class Jewish immigrants, and he was the eldest of their three sons. Since childhood, Greenberg sketched compulsively, until becoming a young adult, when he began to focus on literature. He attended Erasmus Hall High School, the Marquand School for Boys, and Syracuse University, graduating with an A. B. in 1930, cum laude, Phi Beta Kappa. After college, already fluent in Yiddish and English since childhood, Greenberg taught himself Italian and German in addition to French and Latin. Over the next few years, he traveled the U. S. working for his father's dry goods business, but the work did not suit his inclinations, so he turned to working as a translator. Greenberg married in 1934, had a son the next year, and was divorced the year after that. In 1936, he took a series of jobs with the federal government, in the Civil Service Administration, the Veterans' Administration, and finally the Appraisers' Division of the Customs Service in 1937. It was then that Greenberg began to write seriously, and soon after began getting published in a handful of small magazines and literary journals.
"Авангард пен кич"
Оның алғашқы жарияланған эсселері негізінен әдебиет пен театрға қатысты болғанымен, өнер Гринберг үшін әлі де зор қызығушылық тудырды. Сондықтан 1939 жылы ол "Авангард және Кич" атты, ең танымал және жиі цитата келтірілетін эссесімен визуалды өнер жазушысы ретінде кенеттен танымал болды. Бұл эссе "Partisan Review" журналында жарық көрді. Марксистік көзқарастарға негізделген бұл эсседе Гринберг нағыз авангард өнерінің Ағарту дәуіріндегі сындық ойлау революциясының нәтижесі екенін, сондай-ақ ол капиталистік және коммунистік қоғамдағы мәдениеттің төмендеуіне қарсы тұратынын және одан жиренетінін айтты. Сонымен қатар, суретшінің нарыққа немесе мемлекетке тәуелді екенін, оның "алтын омбылық бауымен" тығыз байланыста екенін мойындады. Ал кич – индустрияландыру мен жұмысшы табының қалаға қоныстануының өнімі, жұмысшы табының тұтынуына арналған толтырғыш: мәдениетке шұғыл зәру, бірақ авангардтық мәдениетті игеруге қажетті ресурстар мен білімі жоқ халық үшін жасалған нәрсе. Гринберг былай деп жазады:
Though his first published essays dealt mainly with literature and theatre, art still held a powerful attraction for Greenberg, so in 1939, he made a sudden name as a visual art writer with possibly his most well known and oft quoted essay, "Avant Garde and Kitsch", first published in the journal Partisan Review. In this Marxist influenced essay, Greenberg claimed that true avant garde art is a product of the Enlightenment's revolution of critical thinking, and as such resists and recoils from the degradation of culture in both mainstream capitalist and communist society, while acknowledging the paradox that, at the same time, the artist, dependent on the market or the state, remains inexorably attached "by an umbilical cord of gold". Kitsch, on the other hand, is the product of industrialization and the urbanization of the working class, a filler made for consumption by the working class: a populace hungry for culture, but without the resources and education to enjoy avant garde culture. Greenberg writes:
Кич, нағыз мәдениеттің төмендетілген және академиялық имитацияларын шикізат ретінде пайдаланып, осы сезімталдықсыздықты құптайды және дамытады. Осының өзі оның табысының көзі. Кич – механикалық және формулалар бойынша жұмыс істейді. Кич – бастан кешірген тәжірибе мен жасалған сезімдер. Кич стильге қарай өзгеріп отырады, бірақ мәні өзгермейді. Кич – заманымыздың өміріндегі жалғанның белгісі. Кич клиенттерінен тек ақша талап етеді, тіпті уақытын да талап етпейді. Гринберг үшін авангард өнері пропаганда ретінде тиімді пайдалануға немесе қандай да бір мақсатқа бағынуға тым "таза" болды, ал кич – жалған сезімдерді оятуға өте қолайлы. Гринберг осы төмен, құрастырылған "мәдениет" түрін сипаттау үшін неміс сөзі "кичті" қабылдады, бірақ оның мағынасы кейін капиталистік/коммунистік мәдениеттің ностальгиялық элементтерін оң қабылдауға қарай өзгерді.
Kitsch, using for raw material the debased and academicized simulacra of genuine culture, welcomes and cultivates this insensibility. It is the source of its profits. Kitsch is mechanical and operates by formulas. Kitsch is vicarious experience and faked sensations. Kitsch changes according to style, but remains always the same. Kitsch is the epitome of all that is spurious in the life of our times. Kitsch pretends to demand nothing of its customers except their money—not even their time. For Greenberg, avant garde art was too "innocent" to be effectively used as propaganda or bent to a cause, while kitsch was ideal for stirring up false sentiment. Greenberg appropriated the German word "kitsch" to describe this low, concocted form of "culture", though its connotations have since been recast to a more affirmative acceptance of nostalgic materials of capitalist/communist culture.
Көркемсурет тарихы, абстрактілік экспрессионизм және одан кейінгі кезеңдер
Гринберг 20-шы ғасырдағы өнер тарихы бойынша өз көзқарасын қалыптастырған бірнеше маңызды эссе жазды. 1940 жылы Гринберг Partisan Review журналының редакторы болып қосылды. 1942 жылы ол The Nation журналының өнер сыншысы болды. 1945 жылдан 1957 жылға дейін Commentary журналының редактор-ұйымдастырушысы қызметін атқарды. 1950 жылдың желтоқсан айында Гринберг үкімет қаржылаған Американдық мәдени бостандық комитетіне қосылды. Ол модернизмнің тәжірибе туралы сыни пікір білдіретініне сенді. Ол тұрмыстық китч псевдо мәдениетіне бейімделу үшін үнемі өзгеріп отыратын, ал ол өзі дамып келе жатқан нәрсе еді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Гринберг ең жақсы авангард суретшілері Еуропа емес, Америкада пайда болады деген пікірді қозғады. Ол әсіресе Джексон Поллокты өзінің буынының ең ұлы суретшісі деп жариялады, суретшінің "барлық жерде" жестікпен салынған полотноларын еске алды. 1955 жылғы "Американдық типтегі сурет" эссесінде Гринберг абстрактілі экспрессионистердің, оның ішінде Поллок, Виллем де Кунинг, Ханс Хофман, Барнетт Ньюман және Клайффорд Стилдің жұмыстарын модернистік өнердің келесі кезеңі ретінде итермеледі, бұл суретшілер сурет жазықтығының "жазықтығына" көбірек мән беретінін көрсетті. Гринберг ортаның ерекшелігі туралы ұғымды қалыптастыруға көмектесті. Ол әрбір көркем ортаның өзіне тән қасиеттері бар екенін және модернистік жобаның бір бөлігі – осы ортаға толық берілген өнер туындыларын жасау екенін болжады. Сурет салуда ортаның екі өлшемді шындығы Ренессанстан бері суретте жиі кездесетін тереңдіктің иллюзиясымен және перспективаның ойлап табуымен салыстырғанда жазықтыққа басымдық берді. Гринбергтің пікірінше, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ "жетілген өнердің" сақшысына айналды. Ол шетелдегі ұқсас қозғалыстарды мақтады және 1956 жылы Нью-Йорктегі Риверсайд галереясында американдық абстрактілі суретшілермен бірге Painters Eleven көрмесі сәтті өткеннен кейін 1957 жылы Торонтоға топтың жұмысын көруге барды. Ол Уильям Рональд пен Джек Буш суретшілерінің әлеуетіне қатты әсер етті және кейін Бушпен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Гринберг Буштың Painters Eleven жұмысынан кейінгі туындыларын абстрактілі экспрессионизмнен түсті өрістер мен лирикалық абстракцияға ауысудың айқын көрінісі ретінде қарады, бұл ауысуды ол осы кезеңдегі көптеген сындық жазбаларында талап еткен. Гринберг поп-артқа қатысты ара-тұра пікір білдірді. Бір жағынан ол поп-арттың "екінші буын абстрактілі экспрессионизмінің тұрақсыздығына қарсы ашықтық пен айқындыққа" қатысатынын айтты. Бірақ Гринберг поп-арттың "беткі деңгейден артық тәстікке шынайы сынға ұшырамайтынын" мәлімдеді. 1960 жылдары Гринберг Майкл Фрид және Розалинд Э. Краусс сияқты жас сыншылардың буынына ықпал ете берді. Оның "постмодернистік" теорияларға және өнердегі әлеуметтік белсенді қозғалыстарға қарсылығы оны және ол бағалаған өнерді "ескірген" деп атаған сыншылардың назарына іліктірді. 1968 жылы Гринберг Австралияның Сидней университетіндегі Power Institute of Fine Arts-та Джон Пауэрдің естелік лекциясын оқыды. Том Вольф өзінің "Бейнеленген сөз" кітабында Гринбергті, Харольд Розенбергті және Лео Штайнбергті сынға алды, оларды "Культурбург" патшалары деп атады. Вольф бұл үш сыншы өз теорияларымен өнер әлеміне үстемдік ететінін және әдебиет әлемінен айырмашылығы, әркім кітап сатып ала алатын болса, өнер әлемін бай коллекционерлер, мұражайлар мен сыншылардың кіші шеңбері басқаратынын айтты.
Greenberg wrote several seminal essays that defined his views on art history in the 20th century. In 1940, Greenberg joined Partisan Review as an editor. He became art critic for The Nation in 1942. He was associate editor of Commentary from 1945 until 1957. In December 1950, Greenberg joined the government funded American Committee for Cultural Freedom. He believed modernism provided a critical commentary on experience. It was constantly changing to adapt to kitsch pseudo culture, which was itself always developing. In the years after World War II, Greenberg pushed the position that the best avant garde artists were emerging in America rather than Europe. Particularly, he championed Jackson Pollock as the greatest painter of his generation, commemorating the artist's "all over" gestural canvases. In the 1955 essay "American Type Painting", Greenberg promoted the work of Abstract Expressionists, among them Pollock, Willem de Kooning, Hans Hofmann, Barnett Newman, and Clyfford Still, as the next stage in Modernist art, arguing that these painters were moving toward greater emphasis on the "flatness" of the picture plane. Greenberg helped to articulate a concept of medium specificity. It posited that there are inherent qualities specific to each artistic medium, and part of the modernist project involved creating artworks that are more and more committed to their particular medium. In the case of painting, the two dimensional reality of the medium led to an increasing emphasis on flatness, in contrast with the illusion of depth commonly found in painting since the Renaissance and the invention of pictorial perspective. In Greenberg's view, after World War II the United States had become the guardian of "advanced art". He praised similar movements abroad and, after the success of the Painters Eleven exhibition in 1956 with the American Abstract Artists at New York's Riverside Gallery, he traveled to Toronto in 1957 to see the group's work. He was particularly impressed by the potential of painters William Ronald and Jack Bush, and later developed a close friendship with Bush. Greenberg saw Bush's post Painters Eleven work as a clear manifestation of the shift from abstract expressionism to color field painting and lyrical abstraction, a shift he had called for in most of his critical writings of the period. Greenberg expressed mixed feelings about pop art. On the one hand he maintained that pop art partook of a trend toward "openness and clarity as against the turgidities of second generation Abstract Expressionism." But Greenberg claimed that pop art did not "really challenge taste on more than a superficial level". During the 1960s, Greenberg remained an influential figure on a younger generation of critics, including Michael Fried and Rosalind E. Krauss. His antagonism to "postmodernist" theories and socially engaged movements in art caused him to become a target for critics who labeled him, and the art he admired, "old fashioned". In 1968, Greenberg delivered the inaugural John Power Memorial Lecture at the Power Institute of Fine Arts at the University of Sydney, Australia. In his book The Painted Word, Tom Wolfe criticized Greenberg along with Harold Rosenberg and Leo Steinberg, whom he dubbed the kings of "Cultureburg". Wolfe argued that these three critics were dominating the world of art with their theories and that, unlike the world of literature in which anyone can buy a book, the art world was controlled by an insular circle of rich collectors, museums and critics with outsized influence.
Суретшіліктен кейінгі абстракция
Ақырында Гринберг кейбір абстрактты экспрессионизмнің "бірқатар манеризмдерге дейін төмендеп кеткеніне" алаңдады және тақырып, суретшімен байланыс, анық бояу соққылары сияқты элементтерден бас тарқан суретшілердің жаңа тобына көбірек назар аударды. Ол осы процестің "тазалық" деңгейіне жеткенін (бұл сөзді ол тек қана тырнақша ішінде қолданды) айтты, бұл кенептің шынайылығын және кеңістіктің екі өлшемділігін (жазықтығын) ашты. Гринберг абстрактты экспрессионизмнен немесе, оның айтуынша, суретшілік абстракциядан ажырату үшін пост-суретшілік абстракция терминін енгізді. Пост-суретшілік абстракция – екінші буын абстрактты экспрессионистердің ишаратты абстракциясына қарсы реакция білдірген көптеген абстрактты өнер туындыларына берілген атау. Пост-суретшілік абстракциядағы басты бағыттардың бірі – Элсворт Келли және Фрэнк Стелла сияқты қатаң жиекті суретшілер, олар қатаң реттелген пішіндер мен жиектер арасындағы қатынастарды зерттеді – Стелланың жағдайында, бетте бейнеленген пішіндер мен негіздің нақты пішіні арасындағы, ал түс өрісі суретшілері, мысалы, Хелен Фрэнкенталер және Моррис Луис, алдымен Magna, содан кейін суға негізделген акрил бояуларын жартылай дайын кенепке сіңіріп, үлкен, жарқын, таза түсті өрістердің сезімталдық және оптикалық аспектілерін зерттеді. Дегенмен, бұл бағыттар арасындағы шекара шала, өйткені Кеннет Ноланд сияқты суретшілер өз туындыларында екі бағыттың да элементтерін қолданды. Пост-суретшілік абстракция көбінесе модернистік өзін-өзі сынау диалектикасын жалғастырған ретінде қарастырылады.
Eventually, Greenberg was concerned that some abstract expressionism had been "reduced to a set of mannerisms" and increasingly looked to a new set of artists who abandoned such elements as subject matter, connection with the artist, and definite brush strokes. He suggested this process attained a level of "purity" (a word he only used within scare quotes) that revealed the truthfulness of the canvas, and the two dimensional aspects of the space (flatness). Greenberg coined the term post painterly abstraction to distinguish it from abstract expressionism, or painterly abstraction, as he preferred to call it. Post painterly abstraction was a term given to myriad abstract art that reacted against gestural abstraction of second generation abstract expressionists. Among the dominant trends in post painterly abstraction are hard edged painters such as Ellsworth Kelly and Frank Stella, who explored relationships between tightly ruled shapes and edges—in Stella's case, between the shapes depicted on the surface and the literal shape of the support—and color field painters such as Helen Frankenthaler and Morris Louis, who stained first Magna then water based acrylic paints into unprimed canvas, exploring tactile and optical aspects of large, vivid fields of pure, open color. The line between these movements is tenuous, however, as artists such as Kenneth Noland used aspects of both movements in his art. Post painterly abstraction is generally seen as continuing the modernist dialectic of self criticism.
Клемент Гринберг жинағы
2000 жылы Портленд өнер мұражайы (PAM) Клемент Гринберг коллекциясын – 59 маңызды суретшінің 159 картинасын, гравюраларын, суреттерін және мүсіндерін сатып алды. Бұл суретшілердің көпшілігі 20 ғасырдың соңы мен 21 ғасырдың басында жұмыс істеген. PAM бұл туындыларды негізінен Джубиц заманауи және қазіргі заманғы өнер орталығында көрсетеді, ал кейбір мүсіндер сыртта орналасқан. Коллекциядағы суретшілердің көпшілігі американдықтар, сондай-ақ бірнеше канадалық және басқа ұлттардан суретшілер де бар. Коллекцияға Эдвард Аведисиан, Уолтер Дарби Баннард, Стэнли Боксер, Джек Буш, Энтони Каро, Дэн Кристенсен, Рональд Дэвис, Ричард Дибенкорн, Энрико Донати, Фридель Дзюбас, Андре Фаутекс, Пол Фили, Хелен Франкенталер, Роберт Гуднуг, Адольф Готлиб, Ханс Хофман, Вольфганг Холлега, Роберт Джейкобсен, Пол Дженкинс, Сеймур Липтон, Жорж Матье, Кеннет Ноланд, Жюль Олицки, Уильям Перегудофф, Джексон Поллок, Ларри Пунс, Уильям Рональд, Энн Райан, Дэвид Смит, Теодорос Стамос, Энн Труит, Альфред Уоллис және Ларри Зокстің есімдері кіреді. Гринбергтің жесірі Дженис ван Хорн Гринберг коллекциясындағы суретшілерге арналған көрме каталогтары мен басылымдардан тұратын, түсіндірмелермен жабдықталған кітапханасын Портленд өнер мұражайына сыйға берді. Гринбергтің түсіндірме кітапханасы Портленд өнер мұражайының Крампэкер отбасы кітапханасында тегін қолжетімді.
In 2000, the Portland Art Museum (PAM) acquired the Clement Greenberg Collection of 159 paintings, prints, drawings, and sculpture by 59 important artists of the late 20th century and early 21st century. PAM exhibits the works primarily in the Jubitz Center for Modern and Contemporary Art; some sculpture resides outdoors. Most of the artists represented are American, along with several Canadians and a handful of artists of other nationalities. Artists represented in the collection include Edward Avedisian, Walter Darby Bannard, Stanley Boxer, Jack Bush, Anthony Caro, Dan Christensen, Ronald Davis, Richard Diebenkorn, Enrico Donati, Friedel Dzubas, André Fauteux, Paul Feeley, Helen Frankenthaler, Robert Goodnough, Adolph Gottlieb, Hans Hofmann, Wolfgang Hollegha, Robert Jacobsen, Paul Jenkins, Seymour Lipton, Georges Mathieu, Kenneth Noland, Jules Olitski, William Perehudoff, Jackson Pollock, Larry Poons, William Ronald, Anne Ryan, David Smith, Theodoros Stamos, Anne Truitt, Alfred Wallis, and Larry Zox. Greenberg's widow, Janice van Horne, donated his annotated library of exhibition catalogues and publications on artists in Greenberg's collection to the Portland Art Museum. Greenberg's annotated library is available at the Portland Art Museum's Crumpacker Family Library which is open to the public free of charge.
Танымал мәдениетте
Гринбергті 2000 жылғы Джексон Поллок өмірінен жасалған «Поллок» фильмінде актер Джеффри Тамбор сомдады.
Greenberg was portrayed by actor Jeffrey Tambor in the 2000 film Pollock, about the life of Jackson Pollock.