Кіріспе

Пенсильвания көмір компаниясы Mahon, 260 U. S. 393 (1922), АҚШ Жоғарғы Сотының қаулысы бойынша, нормативтік акт өтемақыны талап ететін алуды құрай ма, мүлiктiң құнының төмендеуiне байланысты. Осылайша, шешім реттеуші қабылдау туралы ілімді бастады. Алғашында, мемлекет мүлікті тартып алған немесе басып алған жағдайда ғана қолданылған. 1922 жылға дейін Америка соттары нақты ережеге сай әрекет етті: жерді реттеу - бұл алу емес. Бұл тек қана мемлекеттік полиция қызметінің қоғамдық денсаулықты, қауіпсіздікті, әл-ауқатты және адамгершілікті қорғау үшін қолданылуы еді. Пенсильвания көмірінің де құндық сынағының азаюын басқа сынақтардан айырмашылығы, мысалы, Лореттоның телепромптер Манхэттен КАТВ корпорациясымен (1982) тұрақты физикалық кәсіптер сынағы, Хадачекке қарсы Себастьянның (1915) зиянды бақылау шаралары сынағы және Лукастың Оңтүстік Каролинаның жағалау кеңесімен (1992) жалпы қабылдау сынағы. Сонымен қатар, бұл жағдай реттеуші қабылдау бойынша атаушы проблемасын шешудегі алғашқылардың бірі болды.

Тараптар

Талапкер/жауапкер: Х. Дж. Махон, жер учаскесіне жер учаскесі құқығының иесі. Қабылдалушы: Pennsylvania Coal Co., жер учаскесіне шахталық құқық иегері.

Құқық мемлекетi

XIX ғасырдың аяғында қазіргі заманғы реттеуші мемлекет дамыды және "полиция реттеуінің аясы" кеңейтілді. Полицияның жеке меншікті пайдалануды шектеу ережелері бастапқыда зиянды пайдаланудан аулақ болу үшін қолданылады деп ойланғанмен, полиция өкілеттігі кеңейе түсті. Нәтижесінде, өтемақысыз алулар көбейді және бұрынғы алулар ілімінің кемшіліктері, полиция билігін жүзеге асыру ешқашан алулар бола алмайды, сонымен бірге алулар заңына өзгерістер енгізу қажеттілігі айқын болды. Бұл іс шешілген кезде, Мэглер Канзасқа қарсы "полиция билігін қолдану мүлкі барлардан мүлкін экономикалық пайдаланудан айырса да, оны алу ешқашан бола алмайды" деген ұсынысты қолдаған жетекші іс болды.

Іс туралы мәліметтер

1878 жылы Пенсильвания көмір компаниясы Х. Дж. Махонға жер телімінің жер бетіндегі құқықтарын берді, бірақ жердің кен өндіру құқығын сақтады, ал Махон кез-келген тәуекелді қабылдады және мүлік астында кен өндіруден туындаған зиянды өтеу туралы барлық талаптан бас тартты. 1921 жылы Пенсильвания штаты антрацитті көмірді өндіруге тыйым салған Колер заңын қабылдады. Пенсильванияның бұрынғы заңдары жер бетін қолдау үшін қажетті мұндай көмір бағаналары жердегі мүлік ("мемлекеттік мүлік") деп таныған, бұл жылжымалы көмірге құқықтан бөлек. Пенсильвания көмір компаниясы Махонға оның мекенжайының астында көмір қазуды жоспарлап отырғанын хабарлаған, ал Махон Пенсильвания көмірінің Колер актісіне сәйкес оның жерінің астында кен қазуына кедергі келтіру үшін сотқа шағым жасаған.

Бұрынғы тарихы

Махон Пенсильвания көмірін кен өндіруден бас тарту үшін жалпы шағымдар сотына шағым жасады, бірақ сот бұл бұйрықты қабылдамады, бұл жағдайда Колер заңын қолдану конституцияға қайшы келеді. Пенсильванияның Жоғарғы соты бұл шешімді қайта қарастырып, заңның "полиция билігін заңды түрде қолдану" екенін айтты және тыйым салуды берді. PA Coal v. Mahon, 43 Sup Ct. 412 (ҚР) Заңына сәйкес, осы шешімнің күші жойылды деп танылды.

Құқық мемлекетi

Соттың қаулысы бойынша, нормативтік акт өтемақы талап ететін алуды білдіре ме, жоқ па, бұл мүлік құнының төмендеуінің шамасына байланысты.

Ойлау

Сот былай деп дәлелдеді: 1) Заңмен тыйым салынған қызметтен келтірілген зиян жеке, қоғамдық емес; заңның қоғамдық қауіпсіздікке негіздемесі жоқ, өйткені кен өндіруге дейінгі хабарлама қоғамдық қауіпсіздікті қорғау үшін жеткілікті. Екінші жағынан, заңның келтірген зардабы едәуір, өйткені ол жер телімі мен міндетті келісімшартты жояды. (2) Заң жалпы алғанда, халық пен үкімет иелігіндегі жер астындағы құнды мүліктерге кен өндіру құқығын жоюға бағытталған. Заң осы аймақтарда көмір өндіруді тым қымбатқа айналдырады, осылайша бұл құқықты жояды; егер көмірді өндіру мүмкін болмаса, онда көмірге ие болудың ешқандай пайдасы жоқ. Көшелер мен басқа да мүліктерге деген құқықтар - бұл төленген құқықтар. Егер халық өкілдері жерді өндіруге құқық беруден бас тартса, онда бұл құқықтарды өтемақысыз беруге ешқандай билік жоқ. (Егер жоғарыдағы жер өтемақы талап етсе, төмендегі жер де солай етеді.) Сот сонымен қатар жалпы адамгершілік сезімін қолданады: "Біз халықтың жағдайын жақсартуға деген зор қоғамдық тілек оның конституциялық жолмен өзгеруіне төлейтіннен қысқарақ жолмен жетуге жеткіліксіз екенін ұмытып кету қаупі бар" деді. Жеткізуші: 416-да.

Бәсекеге қарсы пікір: Брандейс, Дж.

Брандейс судья "қазіргі уақытта тосқауыл ерекшелігі деп аталатын жағдайды негізінен дәлелдеді: егер жерді пайдалану өзі зиянды, қауіпті немесе қоғамдық тосқауылға әкеп соқса, заң шығарушы орган оны өтемақысыз пайдалануды реттеуге ерікті, тіпті полиция билігі мүлік иесіне үлкен зиян келтіре алады". Брандейс мүлiктi пайдаланудағы әрбiр шектеулердiң иесiнiң қандай да бiр құқығынан айыруды талап ететiнiн түсіндірді, бiрақ бұл полиция күшiмен ақталуы мүмкiн, өйткені шектеулер "қоғамдық денсаулықты, қауiпсiздiктi немесе адамгершiлiктi қауіптен қорғау үшiн салынған, бұл алу емес". Бұл жағдайда полиция күші қолданылады, өйткені Колер заңы зиянды пайдалануға тыйым салады, бұл жерде зиянды пайдалану ғимараттарды құлау болып табылады. Брандейс судья Колер заңының мемлекеттік-жеке аспектісіне тоқталып, "шектеудің мақсаты қоғамдық болып қалудан бас тартпайды, өйткені, бұл ретте кейбір жеке тұлғалар осылайша тегін бағалы ерекше артықшылықтарды ала алады. Сонымен қатар, шектеу, егер ол қоғамдық мақсатта қолданылса да, егер шектеу қоғамдық мақсатқа арналған орынды құрал болмаса, заңды болмайды. Бірақ көмірді сақтап қалу - жер бетінің құлауын болдырмаудың дұрыс жолы, және әдетте бұл жалғыз әдіс".

Үкім / шешім

Пенсильванияның Жоғарғы соты үкімін қайтарып алды.

Кейінгі іс тарихы

Бүгін Жоғарғы Сот Сот судья Холмстің "Махон" деген шешімін келтіріп, үкіметтік ережелердің жарамсыздығын мойындады. Бұл ереже жеке меншікті биікке түсіріп, Аталған істердің қатарына мыналар кіреді: Голдблатт Хемпстедке қарсы, 369 U. S. 590, 594 (1962); Пенн Орталық көлік компаниясы Нью-Йорк қаласына қарсы, 438 U. S. 104, 127 (1978); Агинс Тибурон қаласына қарсы, 447 U. S. 255 (1980); Сан-Диего газ және электр компаниясы Сан-Диего қаласына қарсы, 450 U. S. 621 (1981); Лорето телепромптер Манхэттен CATV Corp., 458 U. S. 419 (1982); Кейнстон битуминоздық көмір қауымдастығы Де Бенедиктиске қарсы, 480 U. S. 470 (1987); Бірінші ағылшын евангелистік лютеран шіркеуі Лос-Анджелес округіне қарсы, 482 U. S. 304 (1987); және Лукас Оңтүстік Каролинаның жағалаулық кеңесіне қарсы, 505 U. S. 1003, 1014 (1992).

Кейінгі зерттеулер

Экономист Уильям А. Фишель Скрантон аймағында Махонның кезінде болған оқиғалар мен сот ісінде осы аймақтың қалай суреттелгендігі арасындағы айырмашылықты түсіндірді. Көмiр компанияларының басым көпшiлiгi кiрiсудi болдырмау үшiн көп күш жұмсады, ал кiрiс болған кезде компаниялар кез келген залалдарды жою үшiн ақы төлейтiн. Құлаудың негізгі себептері іргетастағы жарықтар мен үйлердің бөліктерінің құлауы болды. Алайда Скрантон қаласына берілген қысқаша баяндамада "заң әдебиетінде шешімнің ықтимал нәтижесі ретінде қабылданған апаттың суреті суреттелген". Фишель Пенсильваниядағы антрацитті көмір өндірудегі судың құлау мәселелерін зерттегенде, ол "Скрантон қаласының қысқаша баяндамаларында Сотқа түсірілген суретке мүлдем қарама-қайшы келетін судың құлау проблемасы туралы аз жазылғандығына таң қалды. Антрацит туралы "Көмір патшалығы" (1985) атты зерттеулерінде Дональд Миллер мен Ричард Шарплесс деген тарихшылар өздерінің "Көмір патшалығы" атты кітабының 360 бетіне "судың шөгіндісін" атаған жоқ. Кейінгі әңгімеде Шарплесс Фишельге судың құлауы туралы айтылмағандығын айтты, өйткені бұл "әлеуметтік мәселе емес". Фишель Скрантон маңындағы Антрацит мұрасы мұражайына барғанда, кітапханашыдан судың құлдырауы туралы жұмыстарды табуға көмектесуін сұрады және "бар болғаны техникалық буклеттер мен салыстырмалы түрде соңғы (1950 жылдан кейінгі) газет үзінділері болды, олар кейбір зақымдануларды көрсетті". Фишельдің зерттеулері жер бетіндегі зақымдану "екі рет және шектеулі болған көрінеді; қалалар сөзбе-сөз жермен бірге құлап жатқан жоқ. Сондай-ақ газеттегі бірде-бір мақала жер үстіне төселген қаржы үшін заңдық жауапкершілік туралы мәселені көтерген жоқ".

Сот төрешісі Холмс

Бенджамин Баррос өзінің штаттық және федералды судьялық мансабында "полиция билігі арқылы салынған шектеулер ол талапқа сай болып, әділ өтемақы туралы ережеге қайшы келетін деңгейге жетуі мүмкін деген тұжырымдаманы ұстанып келгенін" атап өтті. Бұл жағдайда ұстанудың Мэглер мен Канзастан ерекше айырмашылығы болғандықтан, бұл "Холмс Махонның пікірінде Мэглерге мүлдем назар аудармағаны таңқаларлық" болды. Алайда, Махонның шешімін шығарғаннан кейін көп ұзамай жазылған хатында Холмс өзінің шешімінің негізінде нақтылаудың жоқтығына өкінеді және Маглермен келіспеушілігінің Махондағы оның холдингін қалыптастыруға ықпал еткенін айтады. 1923 жылы 13 қаңтарда жазған хатында Холмс былай деп жазды: "Мен әрқашан Харланның Мэглер мен Канзастағы шешімі өте күмәнді деп ойлаймын".

Таңдалған мақалалар

Эван Б. Брандес, "Оливер Венделл Холмс кіші және Луи Д. Брандейстің құқықтық теориясы мен меншік юриспруденциясы: Пенсильвания көмір компаниясының Махонға қарсы сараптамасы" 38 Крейттон заңына шолу 1179 (2005)