Кіріспе

Pilzno) - Польшадағы қала, Подкарпат воеводствосында, Дьбица округінде орналасқан. 2018 жылы оның 4943 тұрғыны бар. Ол Польшаның DK 93 және DK 73 ұлттық автомобиль жолдары желісінің маңызды жолының қиылысында орналасқан, бірақ 1939 жылы Польша үкіметі Пилзно арқылы Дьобица Ясло желісін салуды бастағанына қарамастан, темір жолы жоқ. Жоба ешқашан аяқталмаған.

Тарих

1354 жылы патша Казимир Великий Магдебург құқықтарын берген, Пилзноның бай тарихы бар. Польша-Литва одақтастығында ол Сандомир воеводствосында орналасқан повяттың астанасы болды. Ең маңызды тарихи ғимарат - 1256 жылы құрылған, әйгілі Қасиетті әйелдің кесенесі мен суреті бар Сент-Джон шіркеуі. Ол ортағасырлық базар алаңының жанында орналасқан. Польшаның мемлекеттілігі пайда болған алғашқы күндері Пилзно аймағы Вистулаға тиесілі болған. Қаланың атауы алғаш рет 1105 жылы Папаның легаты Жиль берген құжатта кездеседі, ол Тюньецтен бенедиктин монахтарының Вислока өзенінің бойындағы көптеген ауылдар мен елді мекендерге, соның ішінде Пилзного иелік еткенін растады. 1328 жылы Тюньецтегі бенедиктин абысы Михаль Пилзногоның алғашқы сольтисін атанды. 1354 жылы ауыл патша иелігіне айналды, патша Казимеж Великий оған Магдебург құқығын берді. Сол кезде Пилзно екі сауда бағытының қиылысында орналасқан: батыс-шығысқа (Краковтан Қызыл Рутенияға дейін) және солтүстік-оңтүстікке (Сандомирден Венгрия Корольдігіне дейін). Қала Сандомир герцогтігіне қарасты, кейіннен Сандомир воеводшілігіне айналды. Ол Пилзнов округінің астанасы болды, оған Тарнов, Деница, Ропчице, Милец және Седзишов Малопольский кірді. "Қуаныш анамыз" суреті Пилзногоға қашан әкелінгені белгісіз. Ол 1241 жылы Кіші Польшаға монғолдар шабуыл жасаған кезде қалада болған. 1287 жылы қалаға тағы да азиялық әскерлер шабуыл жасады, ал картина танымал болды. Патша Владислав Локиетк Пилзновскийдің шіркеуіне барып, сурет алдында дұға етті, ал 1340 жылы патша Казимеж Великийдің рыцарлары Қызыл Рутнияға бара жатқанда, осы жерде тоқтады. 1386 жылы король жұп - король Владыслав Ягило және оның әйелі, Польша королевасы Ядвига да осы жерде дұға етті. Грунвальд шайқасында Сандомир жерінің салт аттыларының туына сурет көшірмесі енгізілді. Орта ғасырдың аяғында Пилзно екі рет өртенді. Алғаш рет 1474 жылы поляк-венгер соғысы кезінде, содан кейін 1498 жылы татар шабуылдары кезінде. Сурет 1474 жылы жойылып, шамамен 1470 жылы қайтадан суретке түседі. 1500 жылы неміс суретшісі Лазар Гертнердің шығармасы бойынша қайтадан жасалды. Сол кезде Пилзно Кіші Польшаның оңтүстік-шығысындағы ең маңызды қалалардың бірі болды. Бұл жерде әртүрлі шеберлікпен айналысатын бірнеше қолөнершілер жұмыс істеді, ал қала кеңесі Вислокадағы көпірден өту үшін жиналған алымдардан пайда көрді. Көптеген адамдарды тартқан жәрмеңкелер болды, ал жергілікті саудагерлер Венгриядан келген саудагерлермен сауда жасап, олардан Польшада өте танымал болған венгр шараптарын сатып алды. Магдебургтік құқық хартиясына байланысты Пилзнода ортағасырлық қала алаңы бар, оның ортасында қала әкімдігі болды, ол қазір жоқ. Пилзнода шіркеуден басқа, 1403 жылы патша Ягило құрған екінші шіркеу болды. 1657 жылы 18 наурызда Трансильвания ханзадасы Георгий II Ракоццидің әскерлері өздерінің одақтастары - казактармен бірге Пилзногоға шабуыл жасап, қаланы тонап, өртеп жіберді. Кіші Польшаның барлық қалалары мен қалаларында болғандай, Пилзнода да Топан су апатты әсер етті. Сонымен қатар, бірнеше эпидемия болды (1641, 1652, 1665, 1675), олар қала тұрғындарының санын азайтты. 1772 жылы Пилзно Габсбург империясына қосылғанда (Польшаның бөліністерін қараңыз), онда 82 үй болды. Оның тарихи ратушасы соншалықты нашар күйде болғандықтан, оны 1774 жылы қиратып тастады. Пилзно 1918 жылдың күзіне дейін Галисияның бір бөлігі болып қала берді. 19 ғасырдың ортасында, Архиегер Карл Луидің Галисия темір жолы салынғанда, ол қаланың солтүстігінде болуы керек еді, нәтижесінде Пилзно дамыған жоқ. Сонымен қатар, Пилзно аймағы Галисияның қырғын орталығы болды. 1869 жылы Пилзно округі қайта құрылды. XIX ғасырдың аяғында қаланың базар алаңы асфальтталды, орта мектептің кешені салынды, ал 1914 жылы қаланың халқы 2400 адам болды, едәуір еврей азшылығы, тұрғындардың үштен бір бөлігі және жергілікті дүкендердің көпшілігі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пилзноны 1914 жылдың қыркүйегінен 1915 жылдың мамырына дейін ресейліктер басып алды. Ресейліктер 1915 жылы 6 мамырда қуып шығарылды, ал 1918 жылы 1 қарашада Пилзно тәуелсіздік алды, жергілікті мемлекеттік қызметкерлер Австрияның рәміздерін жойды. 1931 жылы округтің орталығы тұрғындардың наразылығына қарамастан Ропчицеге (кейіннен Дьбицаға) көшті. Сонымен қатар, 1936 жылы Деница Орталық өнеркәсіптік аймақтың негізгі орталықтарының бірі болған кезде, Пилзновтың маңыздылығы одан әрі әлсіреп, қазірге дейін солай болып қалды. Қаланың ең маңызды қы...