Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Хейзел Фаррис (шамамен 1880 жылы туған, 20 желтоқсан 1906 жылы қайтыс болған) - америкалық әйел. Оның мумияланған сүйектері Американың оңтүстігіне барып, онжылдықтар бойы Алабама штатының Бессемер қаласында орналасқан Бессемер тарих залында Мумия Хейзел ретінде көрсетілді. Теледидарлық деректі фильмге түскеннен кейін оның сүйегін Нешвиллдің иелері өртеп жіберді.
Hazel Farris (c. 1880 – December 20, 1906) was an American woman whose purported mummified remains traveled the American South and were displayed for decades at the Bessemer Hall of History in Bessemer, Alabama as Hazel the Mummy. After appearing in a television documentary, her remains were cremated by her Nashville owners.
Өмірбаян
Фаррис 1880 жылы Кентуккиде дүниеге келді және бала кезінде жетім қалды. Ақырында ол үйленіп, күйеуімен Луисвиллдің маңында тұрды. Неке туралы мәліметтер әртүрлі; кейбір деректерде көршілердің айтуынша, жұп екеуі де қатты ішіп, қатты ұрысқан, ал басқа деректерде жұп негізінен тыныш өмір сүрген және күйеуі ішіп жүрген кезде ғана Фарристің ысырапшыл жолдары туралы ұрысқан. Халық аңызына сәйкес, 1905 жылы 6 тамызда жұп Фарристің жаңа шапқын сатып алуды қалайтыны туралы дау-дамайға ұшырады. Бұл дау-дамай соққыға ұласты, ал Феррис күйеуін өлтіріп, ол қонақ бөлмесінің еденінде қайтыс болды. Қарудың атылғанын естіген көршілері полиция шақырды. Ол жерге жеткенде, Фаррис жауап берген үш офицерді де өлтіреді. Бірде жол бойынан өтіп бара жатқан шерифтің орынбасары шу-шуды естіп, оны тексеруге кірісті. Феррис үйіне кіргеннен кейін, полиция қызметкері Ферристі ұстап қалуға тырысты. Қақтығыс кезінде полиция қызметкері Фаррис күйеуінің денесін таптап, қасқырдың оғынан қағылып, оның оң қолындағы кілті атып тасталды. Ақыры Фаррис құтылып, полиция қызметкерін өлтіреді. Кейін ол аты аталмаған, кейбір деректер бойынша полиция қызметкерімен қарым-қатынас бастады. Құжаттық фильм үшін жүргізілген аутопсияда мумияланған әйелдің пневмониядан қайтыс болғаны анықталды. Өлімінен бір жыл бұрын оның бір саусағын атып тастаған. Процедурадан кейін оның денесінде мырыш бар екені анықталды, бірақ ол ішіне емес, ішіне сіңген сияқты. Бессемерде сол кезде бальзамерлер болмаған, сондықтан кез-келген сақтау ваннасын қолдағы материалдарды пайдалана отырып, әуесқойлар жасаған. Құжаттамалық фильмді түсірушілер газеттерден осы оқиғалардың мұрағаттық дәлелін таппады, бұл оқиғаның қалдықтарға сәйкес келетінін болжауға әкелді.
Farris was born in Kentucky in 1880 and was orphaned as a child. She eventually married and lived near Louisville with her husband. Accounts about the marriage vary; some accounts claim neighbors said the couple were both hard drinkers who fought violently, while other accounts claim the couple mostly lived a quiet life and only fought about Farris’ spendthrift ways when her husband drank. According to folklore, on August 6, 1905, the couple had an argument over Farris’ desire to purchase a new hat. The argument led to blows and Farris ended up fatally shooting her husband who died on the floor of the living room. Hearing gun shots, neighbors summoned the police. Upon arriving, Farris fatally shot the three responding officers as well. When a passing deputy sheriff heard the commotion, he decided to investigate. After gaining entry into the Farris home, the deputy tried to restrain Farris. During the scuffle, the deputy tripped on Farris’ husband's body, accidentally discharging his weapon and shooting off the ring finger on Farris’ right hand in the process. Farris eventually broke free and fatally shot the deputy. She then began a relationship with an unnamed man who, in some accounts, was a police officer. An autopsy performed for the documentary indicated that the mummified woman died of pneumonia. A finger was, indeed, shot off about a year before her death. The procedure further determined that the body was replete with arsenic, but it appeared she had been immersed in, not ingested, that particular poison. Bessemer had no embalmers in those days, so any preservation bath would have been done by amateurs using materials at hand. The documentary makers found no archival evidence from newspapers of these events, leading to the assumption that the story was crafted to fit the remains.