Кіріспе

Devon, Англиядағы ортағасырлық қамал Лайдфорд қамалы - Англияның Девон штатындағы Лайдфорд қаласында орналасқан ортағасырлық қамал. Лидфордтағы алғашқы қамал, кейде Норман қамалы деп аталады, ол Англияны Норманның жаулап алуынан кейінгі жылдары англосаксон бекінісінің бір бұрышына салынған кішкентай сақиналық құрылыс болды. Бұл 1068 жылы Норман билігіне қарсы кең таралған көтерілістен кейін Девонды бақылауға көмектесуге арналған. Норман форты 12 ғасырдың ортасында тасталып кеткен. Лидфордтағы екінші қамал 1195 жылы Англиядағы заң мен тәртіп проблемаларының толқынынан кейін салынған. Ол айналасында қорғандары бар тас мұнараны қамтыды және тез арада Дартмур орманы мен Девон штандарларында заңдарды жүргізу үшін түрме мен сот ретінде пайдаланылды. Мұнараны 13 ғасырдың ортасында, 1260 жылдары Корнуолл графы Ричард қайта салған. Ол мотта және бейли қамалы сияқты қайта жобаланды, бұл кезең үшін ескірген дизайн, бірақ ол билік пен биліктің нышаны болды. 1342 жылы қамал әлі күнге дейін түрме және сот залы ретінде пайдаланылып, 20-ғасырға дейін иелік еткен Корнуолл герцогтігіне өтті. Қалдық бірнеше рет жаңартылып, кейін нашарлауына жол берілді, сондықтан оның жағдайы уақыт өте келе айтарлықтай өзгерді. Дегенмен, ағылшын азаматтық соғысы мен 17 ғасырдағы қалпына келтіру кезеңінен басқа, Лидфорд қамалы 19 ғасырға дейін орман және орман шаруашылығында маңызды рөл атқарды. XIV ғасырда қамал әділетсіздікке байланысты жаман абыройға ие болды, ал "Лидфорд заңы" туралы шағымдар ғасырлар бойы сақталды. Алайда, XIX ғасырдың басында Дартмур түрмесі салынды, ал Лидфорд заңгерлік әкімшілік орталығы болудан қалды. ХХ ғасырдың ортасына қарай қамал қираған. 1932 жылы Лайдфорд қамалы мемлекет қолына өтті, ал 21-ғасырда оны туристік нысан ретінде ағылшын мұрасы басқарады. Тарихшы Эндрю Сондерс қаланы сәулет тұрғысынан маңызды деп сипаттады, ол Англияда "мақсатпен салынған түрмедің ең алғашқы үлгісі" болды. Норман фортының жер жұмыстары Ұлттық Трастқа тиесілі және жұртшылыққа ашық.

10661150

Лидфордтағы алғашқы қамал 1066 жылы Англияны норманндар жаулап алғаннан кейін салынған. 1068 жылы Вильгельм Жеңімпаз Англияның оңтүстік-батысына Норман билігіне қарсы англосаксондықтардың кең таралған көтерілісін басу үшін араласты және аймақты бейбіт етуге кірісті. Уильям Англо-саксондық биліктің бұрынғы орталықтарында Англияның барлық жерінде қалалық қамалдар салуға жауапты болды, ал Девон қаласында ол Эксетерде, Тотнсте, мүмкін Барнстапл мен Лидфорд қаласында жаңа қалалық қамалдар салды. Лидфорд, сол кездегі аты Хлидан, англосаксондықтардың қорғандалған қалаларының бір түрі болды. Оның шеңберлі дизайны бар және көлемі жағынан ғана қорғалған, ішінара қорғаныстың қорғанысымен қорғалған. Қазіргі англосаксондық бурларда осындай үлгідегі қамал құрылысын Валлингфорд және Бедфорд қамалдарында көруге болады. Бұл қоймалар норман әскерлерін жабдықтау үшін немесе кең экономикалық мақсаттар үшін астық сақтау үшін арналды ма, белгісіз. Бұл алғашқы қамал қысқа уақытқа ғана пайдаланылды және 12 ғасырдың ортасында тасталған сияқты. Астық қоймалары өртеніп кетті, бірақ мұның себебі белгісіз. Осы кезеңде Лидфорд қаласының жалпы экономикалық жағдайы да нашарлап кетті.

Құрылыс

12 ғасырдың аяғында Ричард I үкіметі Лидфордтың өсуін, соның ішінде қаладағы сауданы жандандыруды ынталандыруға тырысты. Содан кейін, 1195 жылы бүкіл Англияда, оның ішінде Оңтүстік-Батыста заң мен тәртіпке қатысты проблемалар кеңінен таралды, және осы негізде Ричардтың үкіметі Лидфордта патша тұтқындарын ұстау үшін бекініс салуға шешім қабылдады. Бұл бекініс қазіргі заманғы құжаттарда әртүрлі түрде firm domus және castelli de Lideford, тиісінше "күшті үй" және "Лидфорд қамалы" деп аталады. Археолог Эндрю Сондерс жаңа орынның таңдалуына себепші болғандықтан, Лидфордтағы бұрынғы қамал 1195 жылы Таққа тиесілі болмағандықтан, кез келген жағдайда, күйреген. Қамал құрылысына 74 фунт стерлинг жұмсалды, ол Девон мен Корнуоллдан түскен Король табыстарымен төленді. Бейли төртбұрышты болып, 21-ғасырда 55 метрден 40 метрге дейін өлшенеді. Бейли оңтүстік-батыс және солтүстік-шығыс жақтағы қамалдар мен терең арықтармен қорғалған, солтүстік-батыс жағы бастапқы қорғану қорғандары мен аңғарымен қорғалған. Бейлидің оңтүстік-шығыс жағы, мүмкін, мұнараның алдындағы шағын ауланы құраған, қазір 13-ғасырдағы жер жұмыстарымен қамтылған кеңістікте, және, мүмкін, бастапқы қамалға кіретін жол болған. Қабырғалар қалыңдықтары 3 метрге жететін шифер мен граниттен қалыңдықпен салынған. Мұнараның ортасында екі қабатты екі бөлмеге бөлетін тірек қабырғасы бар еді. Кіреберіс ғимараттың бірінші қабатында болған болар. Суды ішкі жүйеге жеткізу орнатылған, оның әшекейленген бұрқағы әлі күнге дейін сақталған. Қалдықтың сыртқы қақпа үйлері сияқты сол кездегі әдеттегі әскери ерекшеліктері болмаған, ал оның дизайны шынайы шабуылға қарсы тұрудың орнына дәстүрлі қорғаныс бекінісінің билігін тудыруға арналған сияқты. Оның орнына, 1195 жылы кең проблемаларды шешуге көмектесумен қатар, қамал Девонда орман және орман заңдарын жүзеге асыру мақсатында салынған көрінеді. Стандарлық заң - қалайы өнеркәсібін басқаруға арналған ортағасырлық ағылшындық құқықтық жүйе. Оңтүстік-Батыс Англия, әсіресе Девон, 12-ші ғасырда қалайының ірі өндірушісі болды, оны аймақтағы аллювиалды кен орындарын өңдеген тәуелсіз кеншілер өндірді. Бұл саланы Король реттейтін, ол тау-кен өндірісіне салық салып, стандартты заңдарды бұзғандарға салынған айыппұлдардан табыс жинаған. Сондай-ақ, заңдар кеншілер мен жергілікті тұрғындардың арасындағы қарым-қатынасты реттеуге көмектесті. 12-ші ғасырдың соңынан бастап қалайының өндірісі өсті, бұл патшаны өзінің реттеуін кеңейтуге және көбірек табыс алуға талпындырды. 1198 жылы Джонның билігінің басында Лидфорд қасiлын басқаратын Вильгельм Вротэмiнiң, кен өнеркәсiбiн басқаруға қосымша қатаңдық беру мақсатында жаңа кеңсе - Станарлардың күзетшiсi болып тағайындалды. Девон қаласында ресми қызметкерлер тобының қолдауымен стандартты соттар құрылды, ал 14-ғасырда Корнуолл герцогтігінің құрылуымен стандартты заңды басқару герцогтікке тапсырылды. 1198 жылдан бастап Лидфорд қамалы соттың және оның процестерінің қолдау үшін түрме ретінде тағайындалды. 1195 жылы Дартмур орманы бүкіл Девонға дейін созылып, 1204 жылы Джон патша орманының көлемін қысқартып, Девонның көп бөлігін Орман заңдарынан алып тастады және қазіргі уақытта Дартмур деп аталатын аймақты қалдырды. Бұл орман әлі де орман заңдарына бағынды, оған айыппұл салу және басқа да жазаларды қолдану үшін Лидфорд замогында жиналған заң қызметкерлерінің мамандандырылған тобы қатысты. Лидфорд қамалы мен орман 1216 жылы Девон шерифі Уильям Брюерге берілген болуы мүмкін. Бұл жағдай Генрих III-нің тұсында өзгерді, 1239 жылы иеліктер Корнуолл графы Ричардқа берілді. Заң бойынша бұл Дартмур орманы аң аулауға айналдырылды дегенді білдірді, бірақ Корнуолл графтары Лидфорд замогында соттарды жалғастыра берді, бұл бұрынғы орман заңдарына ұқсас аң аулау заңдарын жүзеге асыруды білдірді. Ричард Лидфорд қаласын дамытуға үлкен қызығушылық танытты, 1260 жылдары қосымша нарық құрып, жаңа жәрмеңке енгізді. Ричард бай саясаткер болғандықтан, қаланы осылай қайта құру оған аймақта маңызды мәртебелі символ сыйлаған болар еді. Содан кейін ескі қабырғалардың үстіне тағы екі қабат салынды, олар көбірек гранит таспен және жұқарақ, әдетте қалыңдығы 2 метрге жуық. Құрылыс барысында мұнараның түбін 5 метр биіктіктегі жер үйіндісімен қоршап алған. Төменгі қабаттың кейбір бөліктері қабырғаларға төбеден келетін қысымды теңестіру үшін пайда болды. Басқа қанша мұнараның немесе қамалдың ұқсас үйінділері бар екені белгісіз, өйт...

ХХ-ХХІ ғасырлар

Корнуолл герцогтігі 20-ғасырда Лидфорд қасiрiн иеленуiн жалғастырды. Герцогтік үйдің сәулетшісі Альберт Ричардсон 1912 жылы мүлікті жеке үйге айналдыруды ұсынды, бірақ герцогтік жобадан бас тартты. 1930 және 1950 жылдары жөндеу жұмыстары жүргізілді, ал 1960 жылдары археологиялық зерттеулер жүргізілді. XXI ғасырда қамал ағылшын мұрасы ұйымымен басқаруға алынып, туристік нысан ретінде пайдаланылады. Тарихшы Эндрю Сондерс қаланы сәулет тұрғысынан маңызды деп сипаттады, ол Англияда "мақсатпен салынған түрмедің ең алғашқы үлгісі" болды. Норман фортының жер жұмыстары Ұлттық Трастқа тиесілі және жұртшылыққа ашық. Екі қамал да заң бойынша көне ескерткіштер ретінде қорғалады.