Кіріспе
Devon, Англиядағы ортағасырлық қамал Лайдфорд қамалы - Англияның Девон штатындағы Лайдфорд қаласында орналасқан ортағасырлық қамал. Лидфордтағы алғашқы қамал, кейде Норман қамалы деп аталады, ол Англияны Норманның жаулап алуынан кейінгі жылдары англосаксон бекінісінің бір бұрышына салынған кішкентай сақиналық құрылыс болды. Бұл 1068 жылы Норман билігіне қарсы кең таралған көтерілістен кейін Девонды бақылауға көмектесуге арналған. Норман форты 12 ғасырдың ортасында тасталып кеткен. Лидфордтағы екінші қамал 1195 жылы Англиядағы заң мен тәртіп проблемаларының толқынынан кейін салынған. Ол айналасында қорғандары бар тас мұнараны қамтыды және тез арада Дартмур орманы мен Девон штандарларында заңдарды жүргізу үшін түрме мен сот ретінде пайдаланылды. Мұнараны 13 ғасырдың ортасында, 1260 жылдары Корнуолл графы Ричард қайта салған. Ол мотта және бейли қамалы сияқты қайта жобаланды, бұл кезең үшін ескірген дизайн, бірақ ол билік пен биліктің нышаны болды. 1342 жылы қамал әлі күнге дейін түрме және сот залы ретінде пайдаланылып, 20-ғасырға дейін иелік еткен Корнуолл герцогтігіне өтті. Қалдық бірнеше рет жаңартылып, кейін нашарлауына жол берілді, сондықтан оның жағдайы уақыт өте келе айтарлықтай өзгерді. Дегенмен, ағылшын азаматтық соғысы мен 17 ғасырдағы қалпына келтіру кезеңінен басқа, Лидфорд қамалы 19 ғасырға дейін орман және орман шаруашылығында маңызды рөл атқарды. XIV ғасырда қамал әділетсіздікке байланысты жаман абыройға ие болды, ал "Лидфорд заңы" туралы шағымдар ғасырлар бойы сақталды. Алайда, XIX ғасырдың басында Дартмур түрмесі салынды, ал Лидфорд заңгерлік әкімшілік орталығы болудан қалды. ХХ ғасырдың ортасына қарай қамал қираған. 1932 жылы Лайдфорд қамалы мемлекет қолына өтті, ал 21-ғасырда оны туристік нысан ретінде ағылшын мұрасы басқарады. Тарихшы Эндрю Сондерс қаланы сәулет тұрғысынан маңызды деп сипаттады, ол Англияда "мақсатпен салынған түрмедің ең алғашқы үлгісі" болды. Норман фортының жер жұмыстары Ұлттық Трастқа тиесілі және жұртшылыққа ашық.
Lydford Castle is a medieval castle in the town of Lydford, Devon, England. The first castle in Lydford, sometimes termed the Norman fort, was a small ringwork built in a corner of the Anglo Saxon fortified burh in the years after the Norman conquest of England. It was intended to help control Devon following the widespread revolt against Norman rule in 1068. The Norman fort had been abandoned by the middle of the 12th century. The second castle in Lydford was constructed in 1195 following a wave of law and order problems across England. It included a stone tower with a surrounding bailey, and rapidly became used as a prison and court to administer the laws in the Forest of Dartmoor and the Devon stannaries. The tower was rebuilt in the middle of the 13th century, probably in the 1260s by Richard, the Earl of Cornwall. It was redesigned to resemble a motte and bailey castle, an antiquated design for the period but one that was heavily symbolic of authority and power. In 1342 the castle, still being used as a prison and courtroom, passed to the Duchy of Cornwall, who owned it until the 20th century. The castle was repeatedly renovated and then left to deteriorate, so its condition varied considerably over time. Nonetheless, other than a period during the English Civil War and the Restoration in the 17th century,
Lydford Castle played an important part in stannary and forest administration until the 19th century. The castle acquired a bad reputation for injustice in the 14th century, and complaints about "Lydford Law" persisted for centuries. In the early 19th century, however, Dartmoor Prison was constructed, and Lydford ceased to be the centre for legal administration. The castle had fallen into ruin by the middle of the century. In 1932, Lydford Castle passed into the hands of the state, and in the 21st century is run by English Heritage as a tourist attraction. Historian Andrew Saunders has described the castle as architecturally significant, being "the earliest example of a purpose built gaol" in England. The earthworks of the Norman fort are owned by the National Trust and are open to the public.
10661150
Лидфордтағы алғашқы қамал 1066 жылы Англияны норманндар жаулап алғаннан кейін салынған. 1068 жылы Вильгельм Жеңімпаз Англияның оңтүстік-батысына Норман билігіне қарсы англосаксондықтардың кең таралған көтерілісін басу үшін араласты және аймақты бейбіт етуге кірісті. Уильям Англо-саксондық биліктің бұрынғы орталықтарында Англияның барлық жерінде қалалық қамалдар салуға жауапты болды, ал Девон қаласында ол Эксетерде, Тотнсте, мүмкін Барнстапл мен Лидфорд қаласында жаңа қалалық қамалдар салды. Лидфорд, сол кездегі аты Хлидан, англосаксондықтардың қорғандалған қалаларының бір түрі болды. Оның шеңберлі дизайны бар және көлемі жағынан ғана қорғалған, ішінара қорғаныстың қорғанысымен қорғалған. Қазіргі англосаксондық бурларда осындай үлгідегі қамал құрылысын Валлингфорд және Бедфорд қамалдарында көруге болады. Бұл қоймалар норман әскерлерін жабдықтау үшін немесе кең экономикалық мақсаттар үшін астық сақтау үшін арналды ма, белгісіз. Бұл алғашқы қамал қысқа уақытқа ғана пайдаланылды және 12 ғасырдың ортасында тасталған сияқты. Астық қоймалары өртеніп кетті, бірақ мұның себебі белгісіз. Осы кезеңде Лидфорд қаласының жалпы экономикалық жағдайы да нашарлап кетті.
Құрылыс
12 ғасырдың аяғында Ричард I үкіметі Лидфордтың өсуін, соның ішінде қаладағы сауданы жандандыруды ынталандыруға тырысты. Содан кейін, 1195 жылы бүкіл Англияда, оның ішінде Оңтүстік-Батыста заң мен тәртіпке қатысты проблемалар кеңінен таралды, және осы негізде Ричардтың үкіметі Лидфордта патша тұтқындарын ұстау үшін бекініс салуға шешім қабылдады. Бұл бекініс қазіргі заманғы құжаттарда әртүрлі түрде firm domus және castelli de Lideford, тиісінше "күшті үй" және "Лидфорд қамалы" деп аталады. Археолог Эндрю Сондерс жаңа орынның таңдалуына себепші болғандықтан, Лидфордтағы бұрынғы қамал 1195 жылы Таққа тиесілі болмағандықтан, кез келген жағдайда, күйреген. Қамал құрылысына 74 фунт стерлинг жұмсалды, ол Девон мен Корнуоллдан түскен Король табыстарымен төленді. Бейли төртбұрышты болып, 21-ғасырда 55 метрден 40 метрге дейін өлшенеді. Бейли оңтүстік-батыс және солтүстік-шығыс жақтағы қамалдар мен терең арықтармен қорғалған, солтүстік-батыс жағы бастапқы қорғану қорғандары мен аңғарымен қорғалған. Бейлидің оңтүстік-шығыс жағы, мүмкін, мұнараның алдындағы шағын ауланы құраған, қазір 13-ғасырдағы жер жұмыстарымен қамтылған кеңістікте, және, мүмкін, бастапқы қамалға кіретін жол болған. Қабырғалар қалыңдықтары 3 метрге жететін шифер мен граниттен қалыңдықпен салынған. Мұнараның ортасында екі қабатты екі бөлмеге бөлетін тірек қабырғасы бар еді. Кіреберіс ғимараттың бірінші қабатында болған болар. Суды ішкі жүйеге жеткізу орнатылған, оның әшекейленген бұрқағы әлі күнге дейін сақталған. Қалдықтың сыртқы қақпа үйлері сияқты сол кездегі әдеттегі әскери ерекшеліктері болмаған, ал оның дизайны шынайы шабуылға қарсы тұрудың орнына дәстүрлі қорғаныс бекінісінің билігін тудыруға арналған сияқты. Оның орнына, 1195 жылы кең проблемаларды шешуге көмектесумен қатар, қамал Девонда орман және орман заңдарын жүзеге асыру мақсатында салынған көрінеді. Стандарлық заң - қалайы өнеркәсібін басқаруға арналған ортағасырлық ағылшындық құқықтық жүйе. Оңтүстік-Батыс Англия, әсіресе Девон, 12-ші ғасырда қалайының ірі өндірушісі болды, оны аймақтағы аллювиалды кен орындарын өңдеген тәуелсіз кеншілер өндірді. Бұл саланы Король реттейтін, ол тау-кен өндірісіне салық салып, стандартты заңдарды бұзғандарға салынған айыппұлдардан табыс жинаған. Сондай-ақ, заңдар кеншілер мен жергілікті тұрғындардың арасындағы қарым-қатынасты реттеуге көмектесті. 12-ші ғасырдың соңынан бастап қалайының өндірісі өсті, бұл патшаны өзінің реттеуін кеңейтуге және көбірек табыс алуға талпындырды. 1198 жылы Джонның билігінің басында Лидфорд қасiлын басқаратын Вильгельм Вротэмiнiң, кен өнеркәсiбiн басқаруға қосымша қатаңдық беру мақсатында жаңа кеңсе - Станарлардың күзетшiсi болып тағайындалды. Девон қаласында ресми қызметкерлер тобының қолдауымен стандартты соттар құрылды, ал 14-ғасырда Корнуолл герцогтігінің құрылуымен стандартты заңды басқару герцогтікке тапсырылды. 1198 жылдан бастап Лидфорд қамалы соттың және оның процестерінің қолдау үшін түрме ретінде тағайындалды. 1195 жылы Дартмур орманы бүкіл Девонға дейін созылып, 1204 жылы Джон патша орманының көлемін қысқартып, Девонның көп бөлігін Орман заңдарынан алып тастады және қазіргі уақытта Дартмур деп аталатын аймақты қалдырды. Бұл орман әлі де орман заңдарына бағынды, оған айыппұл салу және басқа да жазаларды қолдану үшін Лидфорд замогында жиналған заң қызметкерлерінің мамандандырылған тобы қатысты. Лидфорд қамалы мен орман 1216 жылы Девон шерифі Уильям Брюерге берілген болуы мүмкін. Бұл жағдай Генрих III-нің тұсында өзгерді, 1239 жылы иеліктер Корнуолл графы Ричардқа берілді. Заң бойынша бұл Дартмур орманы аң аулауға айналдырылды дегенді білдірді, бірақ Корнуолл графтары Лидфорд замогында соттарды жалғастыра берді, бұл бұрынғы орман заңдарына ұқсас аң аулау заңдарын жүзеге асыруды білдірді. Ричард Лидфорд қаласын дамытуға үлкен қызығушылық танытты, 1260 жылдары қосымша нарық құрып, жаңа жәрмеңке енгізді. Ричард бай саясаткер болғандықтан, қаланы осылай қайта құру оған аймақта маңызды мәртебелі символ сыйлаған болар еді. Содан кейін ескі қабырғалардың үстіне тағы екі қабат салынды, олар көбірек гранит таспен және жұқарақ, әдетте қалыңдығы 2 метрге жуық. Құрылыс барысында мұнараның түбін 5 метр биіктіктегі жер үйіндісімен қоршап алған. Төменгі қабаттың кейбір бөліктері қабырғаларға төбеден келетін қысымды теңестіру үшін пайда болды. Басқа қанша мұнараның немесе қамалдың ұқсас үйінділері бар екені белгісіз, өйт...
The castle took the form of a stone tower with a surrounding bailey. The bailey was rectangular and in the 21st century measures 180 feet (55 m) by 130 feet (40 m). The bailey was protected by ramparts and deep ditches on the south west and north east sides, with the north west side protected by the ramparts and valley of the original burh fortifications. The south east side of the bailey probably formed a small courtyard in front of the tower, in a space now occupied by part of the 13th century earthworks, and was probably the entrance to the original castle. The walls were roughly built from slate and granite, up to 11 feet (3 m) thick, and pierced by arrow slits. The tower had a spine wall along the middle of the building, dividing each floor into two rooms. The entrance was probably on the first floor of the building. An internal water supply was installed, of which a decorated spout still survives. The castle lacked the usual military features of the time, such as external gatehouses, and its design seems to have been intended to evoke the authority of a traditional defensive fortification rather than to resist an actual attack. Instead, as well as helping to deal with the wider problems in 1195, the castle appears to have been built with the intention of enforcing the stannary and forest law in Devon. Stannary law was a medieval English legal system for governing the tin industry. South West England, and in particular Devon, was a major producer of tin in the 12th century, produced by independent miners who worked the alluvial deposits across the region. The industry was regulated by the Crown, who taxed mining output and raised revenue from any fines imposed on those who broke the stannary laws. The laws also helped to manage the relationship between the miners and other local people, whose economic interests were often at odds. The output of tin increased from the end of the 12th century onwards, encouraging the Crown to extend its regulation and generate more revenue. In 1198, William of Wrotham, who controlled Lydford Castle at the start of John's reign, was appointed as the Warden of the Stannaries, a new office intended to provide additional rigour to the administration of the mining industry. Stannary courts were established in Devon, backed by a team of officials, and, with the creation of the Duchy of Cornwall in the 14th century, the administration of stannary law was delegated to the duchy. From 1198 onwards, Lydford Castle was designated as the prison for supporting the court and its processes. In 1195, the Forest of Dartmoor extended across all of Devon, but in 1204 John curtailed the extent of the royal forest, removing much of Devon from Forest Law and leaving the area known in the modern period as Dartmoor. This reduced forest was still subject to the Forest Laws, involving a specialised group of legal officials who met at Lydford Castle to impose fines and other punishments. Probably both Lydford Castle and the forest was given to the Sheriff of Devon, William Brewer, in 1216. The arrangement changed under Henry III, when the estates were given to Richard, the Earl of Cornwall in 1239. Legally, this meant that the Forest of Dartmoor was converted to a chase, although the Earls of Cornwall continued to hold law courts at Lydford Castle, enforcing chase laws that closely resembled the former Forest Laws. Richard took a close interest in developing the town of Lydford, creating an additional market and introducing a new fair in the 1260s. Richard was a wealthy politician and rebuilding the castle in this way would have provided him with an important status symbol in the region.|group="nb"
The previous tower was stripped back, the existing walls levelled off around 14 feet (4 m) from the ground and the ground floor arrow slits filled in. Two more storeys were then built on top of the older walls, better executed with a higher proportion of granite stone and thinner, typically around 6 feet (2 m) thick. As part of the work, an earth mound, or motte, 17 feet (5 m) high, was piled up around the base of the tower. Some infilling of the ground floor occurred in order to equalise the pressure on the walls from the mound. It is uncertain how many other towers or keeps have similar mounds, as excavation is usually required before the foundations can be examined, but Totnes and Farnham castles are known to have mottes build against the walls of the keep. The reason for building the mound is uncertain, but it was almost certainly not designed as a serious defensive feature. It was instead probably intended as to superficially imitate older motte and bailey designs, with the completed castle echoing these former symbols of power and reinforcing the current political status of its owner.|group="nb" Piers Gaveston's widow, Margaret de Clare, leased the property to Tavistock Abbey, and it continued to operate as a prison. Extensive repairs took place over the next three years, and the castle was considered to be well roofed and decorated inside. Over the next two centuries the condition of the castle fluctuated. Despite complaints from non miners at the start of the 14th century that the prison regime at Lydford Castle was overly lax, by the end of the century the prison had a reputation for poor, grim conditions. In 1510, Richard Strode, a Member of Parliament campaigning for reform of the Stannary laws, was infamously arrested by Stannary officials and imprisoned in Lydford Castle. He later described how he was kept in an underground room in the keep, fed only bread and water, and encumbered with legcuffs until he paid the keeper to release him from the irons. With the Restoration of Charles II to the throne in 1660 the castle and the forest were taken back to the ownership of the Duchy. The courtroom featured a chair for the Stannary court judge, additional seating for the court officials and a railed, public section around the outside of the room. Dartmoor Prison and Princetown grew increasingly important and courts began to be held there instead of Lydford Castle. In the middle of the 19th century the Duchy of Cornwall rejected proposals to repair the castle in order to bring it back into service as being too expensive, but the castle site was enclosed to prevent injuries to children who might be tempted to play on the stonework. By the 1870s, the town of Lydford was vastly reduced in importance from the medieval period and the castle's roofs and floors had either collapsed or been removed.
ХХ-ХХІ ғасырлар
Корнуолл герцогтігі 20-ғасырда Лидфорд қасiрiн иеленуiн жалғастырды. Герцогтік үйдің сәулетшісі Альберт Ричардсон 1912 жылы мүлікті жеке үйге айналдыруды ұсынды, бірақ герцогтік жобадан бас тартты. 1930 және 1950 жылдары жөндеу жұмыстары жүргізілді, ал 1960 жылдары археологиялық зерттеулер жүргізілді. XXI ғасырда қамал ағылшын мұрасы ұйымымен басқаруға алынып, туристік нысан ретінде пайдаланылады. Тарихшы Эндрю Сондерс қаланы сәулет тұрғысынан маңызды деп сипаттады, ол Англияда "мақсатпен салынған түрмедің ең алғашқы үлгісі" болды. Норман фортының жер жұмыстары Ұлттық Трастқа тиесілі және жұртшылыққа ашық. Екі қамал да заң бойынша көне ескерткіштер ретінде қорғалады.