Кіріспе

Александр Кабанэль суреті Венераның тууы (фр. Naissance de Venus) - француз суретшісі Александр Кабанэльдің суреті. Ол 1863 жылы суреттелген, қазір Париждегі Орсе мұражайында орналасқан. Екінші және кішірек нұсқасы (85 х 135,9 см) шамамен. 1864 жыл Дахеш өнер мұражайында. Үшінші нұсқасы (106 х 182,6 см) 1875 жылы жасалған; ол Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында сақталған. 1863 жылы Париж салонында үлкен табысқа жеткен "Венераның тууы" картинасын Наполеон III дереу жеке коллекциясына сатып алды. Сол жылы Кабанель Эколь де Бэкс-Артс мектебінің профессоры болды. Кабанельдің сезімтал және классикалық бейнелер араласқан көрінісі қоғамның жоғары деңгейіне тартымды болды.

Негізгі мәліметтер мен сипаттама

1863 жылы Салонға "Венераның тууы" әйелдердің көптеген жалаңаш суреттерінің бірі болды. Опалесцентті түстермен суланған Венера құдайы көрерменге шынтақ астынан ұялшақ қарап тұр. Екі жылдан кейін Мане өзінің қазір танымал болған "Олимпия" картинасын Салонға ұсынды. Бүгінде екеуі де Орсей мұражайында орналасқан. Венераның эфирлі палитрасынан айырмашылығы, Мане Олимпияны ақшыл, тыныш түске бояп, фигураның қараңғы сұлбасын көрсетті. Оның жалғыз қарапайым көрінеді ым-ишарасы оның аяғын қолын орналастыру болып табылады, бірақ бұл ұялшақтық емес, бір олар көре алады алдында төлеу керек. Джеймс Рубин екі шығарма туралы былай деп жазады: "Олимпияны жиі Кабанельдің "Венераның тууымен" салыстырады, өйткені соңғысы мифологиялық қалпақпен қарамай, жыныстық жағынан әлдеқайда тартымды шығарма. Мане әйелдің жалаңаш бейнесін мифологиядан арылтуы ең алдымен қазіргі заманғы шындықтарды уақтылы еске түсіргені анық". Кабанель жеке тұлғаны суреттейді, бірақ оның тыныш ұстанымы мен ұйқылы көрінісі арқылы. Дженна Мари Ньюберри Венера туралы былай деп жазады: "Венераның тууындағы ең ашық түсті қолдану демалудың жеңілдігі мен жарықтығына нұсқайды, жаяу жатқан жалаңаш адамның жайбарақатты мінез-құлқы мен пәктігін күшейтеді. Суреттің контраппостолық бұрылысы, оның қолынан жүзіне қарай мелодрамалық түрде ұшып өтуі оның бұрынғы суреттерінен тікелей келеді. Суреттің бүкіл алдыңғы жағын Венера өзі алады. Оның шашы тереңдетіп, сұлулығы мен тазалығына қосымша әсер етті". Бұл суретті көруші табиғаттың құшағында күн көретін құдайларды көре алады. Ол өзінің айналасындағы ортаның бір бөлігі болып табылады және көрерменге сахнаға көз жеткізуге мүмкіндік беріледі. Кабанель мифологиялық сұлулықтың әсем суреттерін жасаған, бұл сурет жаратылған кездегі көрермендерге ұнады. Салонның қорытындысы бойынша былай делінген: "Оның қара көзді, жұқа боялған, әдетте, көмескі түстермен және мінсіз суреттелген қаһарман әйелдері Атлантиканың екі жағында да танымал болды". Уақыт өте келе Кабанель өзінің стилін қалыптастырды. Ол өзінің егжей-тегжейлілігіне назар аударып, оны он тоғызыншы ғасырда танымал етті. Кабанель суретші Франсуа Эдуард Пиконың "Ecole des Beaux Arts" мектебінде оқыған. Оның тәлім-тәрбиесінен кейін ол 1843 жылы өзінің алғашқы Салонына кірді және 1845 жылы Prix de Rome-де екінші орынды жеңіп алды. "Көптеген ірі сәндік тапсырыстар, соның ішінде Луврдегі Cabinet des Dessins төбесіндегі төбе, Кабанельдің сәнді әсерлерге қол жеткізу талантының үлгісі болып табылады". Бастапқыда мифологиялық суреттерімен танымал болған Кабанель өзінің портреттері арқылы Еуропа мен шетелде де өз атын шығарды. "Әйелдердің портреттерін суретке түсіруші ретінде мақталған Кабанель өзінің американдық әйелдердің портреттерін суретке түсіруге әсіресе шебер екенін білдірді". Кабанельдің суреті өте қымбат болатын. Ол император Наполеонның сүйікті суретшісі болды, сондай-ақ ол Франциядан тыс сапардан бас тартты. Бұл үшін американдық элита Парижге барып, оның орнын басатын болды. "Кабанел өзінің қонақтарына ақсүйектік пен қалашықтық сезімдерін сыйлай білді және оларға аристократиялық сұлулық сыйлай білді". К. Странахан өлер алдында Кабанель стиліне тән әсерді былай деп түйіндеді: " Ол әсіресе әйелге тартымды әрбір әсемдіктің иесі; адам бетін зерттей білудің оған бергенін беруде үлкен парасаттылық; қолдарды үлкен күш пен білім, бұл оның сөз тіркесін құпиялылықпен жабуына әкеледі, тіпті жұмсақ тұжырымдауға жол береді ". 1889 жылы қайтыс болғаннан кейін "журналдар мен күнделікті басылымдар Кабанельге өлім туралы хабарларында ризашылық білдірді". Бірде ол "Ұлы стильдің ең көрнекті суретшісі" деп аталды және "барлығы Кабанельдің еркін іліміне қатысты пікір білдірді".