Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Александр Кабанэль суреті Венераның тууы (фр. Naissance de Venus) - француз суретшісі Александр Кабанэльдің суреті. Ол 1863 жылы суреттелген, қазір Париждегі Орсе мұражайында орналасқан. Екінші және кішірек нұсқасы (85 х 135,9 см) шамамен. 1864 жыл Дахеш өнер мұражайында. Үшінші нұсқасы (106 х 182,6 см) 1875 жылы жасалған; ол Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында сақталған. 1863 жылы Париж салонында үлкен табысқа жеткен "Венераның тууы" картинасын Наполеон III дереу жеке коллекциясына сатып алды. Сол жылы Кабанель Эколь де Бэкс-Артс мектебінің профессоры болды. Кабанельдің сезімтал және классикалық бейнелер араласқан көрінісі қоғамның жоғары деңгейіне тартымды болды.
Painting by Alexandre Cabanel
The Birth of Venus (French: Naissance de Venus) is a painting by the French artist Alexandre Cabanel. It was painted in 1863, and is now in the Musée d'Orsay in Paris. A second and smaller version (85 x 135.9 cm) from ca. 1864 is in Dahesh Museum of Art. A third (106 x 182.6 cm) version dates from 1875; it is in the Metropolitan Museum of Art in New York City. Shown to great success at the Paris Salon of 1863, The Birth of Venus was immediately purchased by Napoleon III for his own personal collection. That same year Cabanel was made a professor of the Ecole des Beaux Arts. Cabanel's combination of sensual and classical imagery appealed to the higher levels of society.
Негізгі мәліметтер мен сипаттама
1863 жылы Салонға "Венераның тууы" әйелдердің көптеген жалаңаш суреттерінің бірі болды. Опалесцентті түстермен суланған Венера құдайы көрерменге шынтақ астынан ұялшақ қарап тұр. Екі жылдан кейін Мане өзінің қазір танымал болған "Олимпия" картинасын Салонға ұсынды. Бүгінде екеуі де Орсей мұражайында орналасқан. Венераның эфирлі палитрасынан айырмашылығы, Мане Олимпияны ақшыл, тыныш түске бояп, фигураның қараңғы сұлбасын көрсетті. Оның жалғыз қарапайым көрінеді ым-ишарасы оның аяғын қолын орналастыру болып табылады, бірақ бұл ұялшақтық емес, бір олар көре алады алдында төлеу керек. Джеймс Рубин екі шығарма туралы былай деп жазады: "Олимпияны жиі Кабанельдің "Венераның тууымен" салыстырады, өйткені соңғысы мифологиялық қалпақпен қарамай, жыныстық жағынан әлдеқайда тартымды шығарма. Мане әйелдің жалаңаш бейнесін мифологиядан арылтуы ең алдымен қазіргі заманғы шындықтарды уақтылы еске түсіргені анық". Кабанель жеке тұлғаны суреттейді, бірақ оның тыныш ұстанымы мен ұйқылы көрінісі арқылы. Дженна Мари Ньюберри Венера туралы былай деп жазады: "Венераның тууындағы ең ашық түсті қолдану демалудың жеңілдігі мен жарықтығына нұсқайды, жаяу жатқан жалаңаш адамның жайбарақатты мінез-құлқы мен пәктігін күшейтеді. Суреттің контраппостолық бұрылысы, оның қолынан жүзіне қарай мелодрамалық түрде ұшып өтуі оның бұрынғы суреттерінен тікелей келеді. Суреттің бүкіл алдыңғы жағын Венера өзі алады. Оның шашы тереңдетіп, сұлулығы мен тазалығына қосымша әсер етті". Бұл суретті көруші табиғаттың құшағында күн көретін құдайларды көре алады. Ол өзінің айналасындағы ортаның бір бөлігі болып табылады және көрерменге сахнаға көз жеткізуге мүмкіндік беріледі. Кабанель мифологиялық сұлулықтың әсем суреттерін жасаған, бұл сурет жаратылған кездегі көрермендерге ұнады. Салонның қорытындысы бойынша былай делінген: "Оның қара көзді, жұқа боялған, әдетте, көмескі түстермен және мінсіз суреттелген қаһарман әйелдері Атлантиканың екі жағында да танымал болды". Уақыт өте келе Кабанель өзінің стилін қалыптастырды. Ол өзінің егжей-тегжейлілігіне назар аударып, оны он тоғызыншы ғасырда танымал етті. Кабанель суретші Франсуа Эдуард Пиконың "Ecole des Beaux Arts" мектебінде оқыған. Оның тәлім-тәрбиесінен кейін ол 1843 жылы өзінің алғашқы Салонына кірді және 1845 жылы Prix de Rome-де екінші орынды жеңіп алды. "Көптеген ірі сәндік тапсырыстар, соның ішінде Луврдегі Cabinet des Dessins төбесіндегі төбе, Кабанельдің сәнді әсерлерге қол жеткізу талантының үлгісі болып табылады". Бастапқыда мифологиялық суреттерімен танымал болған Кабанель өзінің портреттері арқылы Еуропа мен шетелде де өз атын шығарды. "Әйелдердің портреттерін суретке түсіруші ретінде мақталған Кабанель өзінің американдық әйелдердің портреттерін суретке түсіруге әсіресе шебер екенін білдірді". Кабанельдің суреті өте қымбат болатын. Ол император Наполеонның сүйікті суретшісі болды, сондай-ақ ол Франциядан тыс сапардан бас тартты. Бұл үшін американдық элита Парижге барып, оның орнын басатын болды. "Кабанел өзінің қонақтарына ақсүйектік пен қалашықтық сезімдерін сыйлай білді және оларға аристократиялық сұлулық сыйлай білді". К. Странахан өлер алдында Кабанель стиліне тән әсерді былай деп түйіндеді: " Ол әсіресе әйелге тартымды әрбір әсемдіктің иесі; адам бетін зерттей білудің оған бергенін беруде үлкен парасаттылық; қолдарды үлкен күш пен білім, бұл оның сөз тіркесін құпиялылықпен жабуына әкеледі, тіпті жұмсақ тұжырымдауға жол береді ". 1889 жылы қайтыс болғаннан кейін "журналдар мен күнделікті басылымдар Кабанельге өлім туралы хабарларында ризашылық білдірді". Бірде ол "Ұлы стильдің ең көрнекті суретшісі" деп аталды және "барлығы Кабанельдің еркін іліміне қатысты пікір білдірді".
At the Salon of 1863, The Birth of Venus was one of a multitude of female nudes. Bathed in opalescent colors, the goddess Venus shyly looks to the viewer from beneath the crook of her elbow. Two years later, Manet presented his now renowned painting Olympia at the Salon as well. Today both hang in the Musee’d’ Orsay. Unlike Venus's ethereal like palette, Manet painted Olympia with pale, placid skin tone, and darkly outlined the figure. Her only seemingly modest gesture is her placement of her hand over her leg, though it is not out of shyness one must pay before they can see. James Rubin writes of the two works: "The Olympia is often compared to Cabanel's Birth of Venus, for the latter is a far more sexually appealing work, despite its mythological guise It is evident Manet's demythologizing of the female nude was foremost a timely reminder of modern realities." Cabanel depicts personality, but in subtle ways through her relaxed posture and sleepy expression. Jenna Marie Newberry writes of Venus: "The lightest of color used in The Birth of Venus alludes to the lightness and enlightenment of relaxation, amplifying the reclining nude's placid demeanor and virginity. The contrapposto twist of the figure with the melodramatic swoop of the arm over the face comes directly from his previous paintings Venus herself takes over the entire front of the picture plane. Her hair has been deepened, adding more to her allure and purity." It is as if the viewer is catching a glimpse of a goddess simply basking in the nature that enfolds her. She is a part of her surroundings and the viewer is privy to behold upon the scene. Cabanel produced a quite seductive painting of a mythological beauty in a way that appealed to viewers at the time of its creation. Following the Salon it was said: "His dark eyed heroines, thinly painted, usually in muted colors and immaculately drawn, were popular on both sides of the Atlantic". Over time, Cabanel developed what would become his signature style. It was his attention to detail that made him popular in the nineteenth century. Cabanel was schooled at the Ecole des Beaux Arts under the painter François Edouard Picot. Following his tutelage, he entered his first Salon in 1843 and won second place in the Prix de Rome in 1845. "Several major decorative commissions followed including the ceiling in the Cabinet des Dessins in the Louvre, and are typical of Cabanel's talent for achieving sumptuous effects." Initially famous for his mythological paintings, Cabanel also made a name for himself in Europe and abroad through his portraits. "Praised as a portraitist of women, Cabanel expressed that he was particularly adept at painting portraits of American women." A portrait by Cabanel was a desirable commodity. He was a favored portraitist of the Emperor Napoleon himself, and he also refused to travel outside France to accept a commission. This required American elite to travel to Paris to sit for him. "Cabanel had the ability to lend his sitters an air of gentility and urbanity, and to give them an aristocratic allure." C. H Stranahan summarized the appeal of Cabanel's style shortly before his death saying: " He is especially the master of every grace attractive to woman; great judiciousness in rendering what his subtle reading of the human face gives him; great power and knowledge of hands, which leads to his throwing a veil of mystery over the expression, even leaving a softening vagueness". Upon his death in 1889, "Journals and dailies paid indulgent tribute to Cabanel in obituaries." In one, he was called "the most distinguished painter of the grand style," and "all commented on Cabanel's liberal teaching".