Кіріспе

Анафи немесе Анафе (Ανάφη; νάφη) - Киклад аралдарындағы грек арал қауымдастығы. 2021 жылы оның тұрғындарының саны 293 адам болды. Оның аумағы Тира (Санторини) аралының шығысында орналасқан. Анафи Тира аймақтық бірлігінің құрамына кіреді.

Тарих

Мифологияға сәйкес, аралға Анафи деген ат берілген, өйткені Аполлон оны аргонавттарға жаман дауылдан баспана ретінде пайдаланып, оның үстінен жарық түсіру үшін садағын қолданды (яғни аралдың атауы νάφη ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀνέφηνεν, ἀν). Егер аралдың атауы осы сөзден алынған болса, онда Анафи Делос аралымен байланысты, оның атауы да ежелгі грек сөзінен шыққан, яғни "ашыру" дегенді білдіреді. Басқалар бұл атау аралда жыландар жоқ болғандықтан берілген дейді: "" ("жыландарсыз"). Анафи қаласы шағын болғанымен, археологиялық және мифологиялық қызығушылық туғызады. Панагия Каламиотисса монастырында Аполлон Айглетус (Απόλλων Αιγλήτης) құдайына құрбандық ретінде салынған ғибадатхананың қираған жерлері бар. Аралдағы кейбір жазулар (Inscriptiones Graecae XII, 248 жол 8) Аполлон құдайына (ασγέλατος, бірегей қолданыс, кейбір ғалымдар "радиантты" деген сөздің нұсқасы деп айтады. Алайда бір ғалым (Буркерт 1992) бұл епітетті шумерлік емші әйел құдайымен және Аполлонның ұлы Асклепиймен байланыстырады. Кастелиде қираған үйінділер де кездеседі, ал мүсіндер сияқты табылған заттардың көпшілігі қазір Хорадағы археологиялық мұражайда өте кішкентай бөлмеде орналасқан. Римдіктер кезінде арал жер аударылу орны ретінде пайдаланылған. 1204 жылы Төртінші крест жорығынан кейін Киклад аралдарын венециандықтар басып алғаннан кейін, Анафиді Наксос герцогы Марко I Санудо Леонардо Фосколоға берді. Латынның билігі кезінде арал Намфио деп аталды. 1270-ші жылдардың соңында Ликарио мен тағы бір итальяндық жолдан тайған және Анафидің тумасы Джон де ло Каво Ликариодан кейін Эгей теңізіндегі императорлық адмирал ретінде арал Византия империясына қайта оралды. 1307 жылы Византия мен Венеция Республикасы арасындағы келісім бойынша аралды Наксос герцогтері қайтарып алды. 1481 жылы арал жалдамалы мүліктің бөлігі ретінде Пизани отбасына өтті. Пизанилер оны 1537 жылға дейін басқарды, содан кейін Осман әміршісі Хайреддин Барбаросса оны басып алып, барлық тұрғындарын құл ретінде алып кетті. Арал ақырында қайта қоныстанды, 1700 жылы 500 кронаға ауыстыра отырып, Осман әмірінен бірқатар артықшылықтар алды. Содан кейін ол Осман әскерінің жыл сайынғы салығын жинау үшін келгенін қоспағанда, өздігінен қамқорлық жасауға қалдырылды. 1700 жылы бұл аралға француз сарайының ботаник-ғалымы Жозеф Питон де Турнефорт барған. Ол Каламос тауы туралы "дүниедегі ең қорқынышты таулардың бірі" деп айтады. Аралдағы кейбір ежелгі қалдықтарды француз және британдық антиквариаттар сатып алды; Кастеллиден (ішіне хош иісті заттар құйылған тостаған ұстаған әйелдің) эллиндік мүсінін Санкт-Петербургтегі Эрмитаж мұражайында табуға болады. 1768-1774 жылдардағы орыс-түрік соғысы кезінде ол 1770 жылдан бастап соғыстың соңына дейін Алексей Орловтың басшылығымен ресейлік флотының базасы ретінде қолданылды. Грекияның Тәуелсіздік соғысы кезінде анафиоттар күреске қатысу үшін "екі Кайке еркек" жіберді. Көптеген ер адамдар Афинаны Грекияның астанасы етіп құруға көмектесу үшін аралды тастап кетті, содан кейін маусымдық және тұрақты көші-қон болды, ал қалада көшіп-қонушылар қауымы өсті. Олар әлі күнге дейін Анафиотика деп аталатын аймақта Акрополь жартасының беткейлерінде өздеріне үйлер салды (Қафтанзоглу 2000). Джеймс Теодор Бент 1880-81 жж. қыста әйелімен аралға барып, арал туралы нақты сипаттама береді. Арал 1920-жылдардан бастап қылмыскерлер мен саяси диссиденттер үшін ішкі жер аударылу орны ретінде пайдаланылды. 1974 жылы әскери хунта құлағаннан кейін туризм дамыды және сол жылы электр генераторы орнатылды және порт жұмыстары жүргізілді. 1980 жылдардың соңында басталған асфальтталған жолдардың құрылысы туризмді арттырып қана қоймай, аралдың ауыл шаруашылығы экономикасын жандандырды. 1960 жылдардың ортасынан бастап аралға қатысты көптеген басылымдар бар (Маргарет Кеннаның кітаптары мен мақалаларын қараңыз), ал 1966 жылдан бері арал мен көшіп-қонушы қауымдардың онжылдықтардағы суреттері Бенаки мұражайының фотоархивінде (Колонаки алаңындағы Филикис Этайреиас 15) сақталған.

География

Оның үлкен көршісі Санторинимен бірге Анафи бастапқыда Киклад аралдары арасында емес, ежелгі географтармен бірге саналды. Бұл тек орта ғасырдың аяғында латын үстемдігі кезінде өзгерді. Анафи аралы - жаяу жүру үшін өте қолайлы жер. Антонис Калойеру грек тілінде, толық нұсқаулықтары, уақыт белгілері мен қашықтықтары бар, көп суреттелген аралға арналған жаяу жүргіншілер нұсқаулығын жариялады (Αντωνης Καλογηρου, Τα Μονοπατια της Αναφης, ROAD 2010, қараңыз www. жол. г) Сондай-ақ, "Террайн" басылымының грек және ағылшын тілдеріндегі 1:15.000 "саяхат картасы" бар, No: 318. (Қараңыз www. жер карталары. gr) Ескі жолдармен және тік төбелерді айналып, аралдың екінші жағына жетуге болады. Ең танымал жағажайлар - Клизиди және Роукунас. Аралдың шығыс шетіндегі түбекте монолитті тау басына, Mt. Каламос, Жерорта теңізіндегі ең үлкендердің бірі, осы массивтің басында орналасқан Каламиотисса шіркеуі, 1950 жылдары болған жер сілкінісінен кейін көп бөлігінде қайта салынған. Бұл шіркеудің иконасы (жергілікті түрде "Жоғарғы монастырь" деп аталады) 1887 жылы дауылдан кейін Каламос тауының етегіндегі шіркеуге алынып кетілген, ол Аполлон ғибадатханасының қабырғаларының ішінде салынған (жергілікті түрде "Түсті монастырь" деп аталады). Бұл иконамен байланысты мереке 8 қыркүйекте, Мәриямның туылған күні атап өтіледі. Аралда Қаламұттың биігінде құмыраның (калами) үстінен табылған деп айтылғандықтан, Қаламұттың есімі (Грекияда бірегей) Қаламұтша деп аталады. Анафиге бару және одан қайту тек қайықпен ғана мүмкін, ал олар жол бойындағы басқа да бағыттарды қосқандықтан, Афинадан қаз-қалпында 19 сағат кетеді. Алайда, қайық кестесі жазғы және қысқы уақытта өзгеріп отырады, сондықтан саяхатқа шығар алдында мұқият тексеру керек. Санториниден де аралға жету мүмкін. 1870 жылы жарияланған аралдың геологиялық зерттеуінде каламин (гальвандау кезінде пайдаланылатын) кен орындары туралы айтылады, ал Вая ауданында 1950-ші жылдары арал құмырашыларының қолданған балшықтың кен орындары бар. Соңғы уақытта геологтар 1980 және 1990 жылдары жол салумен байланысты кең көлемді қазба жұмыстарын пайдаланып, Санторинидің жанартау жарылыстарынан зардап шеккен тау жыныстары мен басқа да геологиялық нысандарды және Анафиге құлаған жанартау күлінің жинақталуын зерттеді. Аралдың гидрографиялық картасы ("Анафи, Паша және Макрея") 1859 жылы HMS Мединаның капитаны Томас Спратттің (1811-1888) басшылығымен Ұлыбританияның гидрографиялық кеңсесінің мұрағатында кездеседі.

Көлік

2021 жылға қарай аралдың батыс шетінде әуеайлақ салынып жатқандығы туралы мәліметтер бар. Порт Пиреядан Родосқа пароммен қызмет көрсетеді, ол басқа жерлерде Гераклион (Кретте) және Афиниос (Санторини) қалаларында тоқтайды.

Климат

Анафиде жазғы медет аралық климат, жылы қыс және жағымды жаз болады. Бұл жерде мамырдан қыркүйек айының соңына дейін ұзаққа созылған құрғақ мезгіл болады.

Флора мен фауна

Анафидің шағын көлеміне қарағанда өсімдіктер флорасы әртүрлі, оның құрамында 314 өсімдік туысы және барлығы 635 түрі мен түр-құрамы бар, оның 37-сі Грекияға тән. Бұл аралдардағы Элеонораның соколын да көруге болады. Ол көшіп-қонушы құстарды аулап, жаздың аяғында / күзде көбейеді. Аралдың оңтүстік жағалауындағы (Рукунас және Каламос) аумақ ЕС-тің Natura 2000 қорғау жүйесі бойынша қорғалған.

Өнер және қолөнер

Анафиден жасалған кестелерді Бенаки мұражайында және Афинадағы Халықтық қолөнер мұражайында табуға болады. Сондай-ақ, Кембридждегі (Ұлыбритания) Фицвильям мұражайында және Лондондағы (Ұлыбритания) Виктория және Альберт мұражайында да үлгілер бар. Олардың көпшілігі жиналып, кейіннен AJB Wace сыйға тартты.

Қазіргі заманғы өнер

Аралда екі жылда бір рет өтетін "Феномен" атты өнер көрмесі өткізіледі.