Кіріспе

Джордж Х. Стюарт Джордж Юм Стюарт (1828 жылы 24 тамыз - 1903 жылы 22 қараша) Мэриленд штатындағы плантатор және американдық әскери офицер болды. Ол Америка Құрама Штаттары армиясында он үш жыл қызмет етті. Ол Конфедерацияға қосылып, Солтүстік Вирджиния армиясының бригадир генерал дәрежесіне көтерілді. Вирджинияның ат әскері Ж. Е. Б. Стюартпен сөзбен шатасудан аулақ болу үшін "Мэриленд" деген лақап атпен аталған Стюарт соғыстан бұрын және соғыс кезінде Мэрилендтің бөлінуін ойдағыдай алға тартты. Ол соғысты 1-ші Мэриленд пехотасының капитаны ретінде бастады және Манассас бірінші шайқасынан кейін полковникке көтерілді. 1862 жылы бригадир генерал болды. Қысқа уақыт ат әскеріне басшылық еткеннен кейін, ол пехотаға қайта тағайындалды. Крос-Кейзде жарақат алған Стюарт иық жарақаттан айығып жатқанда бір жылға жуық соғыстан тыс болды. Ол Геттисбург шайқасынан аз уақыт бұрын Ли армиясына қайта тағайындалды. Стьюарт Спотсильвания сотының шайқасында тұтқындалып, 1864 жылдың жазында айырбасталды. Ол соғыстың қалған бөлігінде Солтүстік Вирджиния армиясында командалық міндет атқарды. Стюарт Аппоматтокс сотында Улисс С. Грантқа берілгенде Роберт Лимен бірге офицерлердің қатарында болды. Стюарт өмірінің қалған бөлігін Мэриленд штатының Энн Арундел округіне плантациямен айналысып өткізді. Он тоғызыншы ғасырдың аяғында ол Біріккен Конфедерация ардагерлеріне қосылды және Мэриленд дивизиясының командирі болды.

Ерте өмір

Джордж Юм Стюарт 1828 жылы 24 тамызда Балтиморда шотландтық ата-бабаларының отбасында дүниеге келген. Тоғыз баланың ең үлкені болған ол Батыс Балтимордағы отбасылық үйінде өсті, ол Мэриленд сквері деп аталады, ол қазіргі Балтимор мен Монро көшелерінің қиылысында орналасқан. Стюарттар отбасы плантациялардың бай иелері болды және құлдықты жоюға қарсы болды. Стьюарттар ұзақ уақыттан бері әскери қызметте. Ол Мэриленд штатының Энн Арундел округіне жататын генерал-майор Джордж Х. Стюарттың ұлы болды, ол 1812 жылғы соғыста қызмет етті және оны жиі шатастырады. Балтимор тұрғындары ата мен ұлын "Ескі генерал" және "Жас генерал" деп атаған. Үлкен Стюарт 1842 жылы шамамен жерді мұра етті, оның ішінде Стюарт тауындағы ферма және 150-ге жуық құл, Жоғарғы оңтүстіктегі көп. Стюарт американдық революциялық соғыста қызмет еткен дәрігер Джеймс Стюарттың немересі және 1721 жылы Шотландияның Пертширінен Мэрилендке көшіп келген дәрігер Джордж Х. Стюарттың шөбересі болды. Ол губернатор Хорацио Шарптың қол астында ат милициясының подполковнигі болды. 1848 жылы мектепті 37-ші орынға бітірген, он тоғыз жасында. Стюарт 2-драгунға 2-лейтенант болып тағайындалды, ол шекарада үндістермен күресте қызмет еткен ат әскері полкі. 1848 жылы Миссури штатындағы Джефферсон казармасында қызмет етті, 1849 жылы Канзастағы Форт-Левенвортта шекаралық қызмет атқарды және 1849 жылы Роки тауларына экспедицияға қатысты. Ол 1856 жылы АҚШ армиясының Шайен экспедициясына, 1857-1858 жылдары мормондарға қарсы Юта соғысына және 1860 жылғы Команч экспедициясына белсенді түрде қатысты.

Неке және отбасы

Ол 1858 жылы 14 қаңтарда Чикаго қаласының негізін қалаушы Джон Кинзидің немересі Мария Х. Кинзиге үйленді. Ерлі-зайыптылар Канзаста танысып, үйленгеннен кейін Форт-Левенвортта тұрды, бірақ олар ұзақ уақыт бойы бөлек тұрды, ал Стюарт науқанға қатысып, алыс шекаралық бекеттерде орналасты. Олардың екі қызы болды: Мари Хантер, 1860 жылы туылған және Эдмунд Дэвиспен үйленген, және Энн Мэри, 1864 жылы туылған, Рудольф Алойсиус Лейбигпен (1863-1895) үйленген. Соғыстың басталуы Стюарттардың некелеріне үлкен қысым жасайды, бұл "бұрыссыз келіспеушіліктерге" әкеледі, өйткені Марияның симпатиясы одақ ісіне берік қатысты.

Бірінші бұқалар жүгіруі

Стьюарт көп ұзамай жаңадан құрылған 1 Мэриленд пехотасының подполковнигі болды, полковник Арнольд Эльзидің қол астында қызмет етті және Булл-Ранның бірінші шайқасында ерекшелікпен күресті, Одақ әскерін талқандаған айыптауға қатысты. Көп ұзамай ол полковник болып, полк командирі болып тағайындалды, кейін ол бригадир генерал болып тағайындалды. Көп ұзамай ол қатаң тәртіптік ретінде танымал бола бастады және ер адамдарының құрметіне ие болды, бірақ ол бастапқыда танымал болмады. Стьюарт өз адамдарына бивак ішіндегі жалаңаш топырақты сыпырып тастауға бұйрық берген және олардың қырағылығын тексеру үшін, біраз эксцентрикалық түрде, беймәлім күзетшілерден өткен сызықтар арқылы шымшып өтуге бейім болған. Алайда, ақыр соңында, Стюарттың "қатаң тәртіптік жүйесі тыныш және тез арада осы тамаша команданың денсаулығы мен моральға әкелді". Джордж Уилсон Бут, 1861 жылы Харперс-Ферридегі Стюарт командасындағы жас офицер, өзінің естеліктерінде: "Регимент оның қожайыны қол астында көп ұзамай оны әскердің мақтанышы етіп, Мэрилендтің атағын оңтүстік штаттардың алдыңғы қатарына қосқан жауынгерлік қасиеттерді көрсетті" деп еске алды. Басқа тарихшылар Стьюартты "қатты және әбден жаман мартинет" және "құрайымды тәртіптік" деп қарастырып, мұндай "ескі армия" тәртіпті негізінен азаматтар армиясын қалыптастырудың және басқарудың ең жақсы жолы емес екенін білдірді.

Шенноа кампаниясы және Винчестердің бірінші шайқасы

1862 жылы 6 наурызда Стюарт бригадир генерал болып тағайындалды, бірақ артықшылықты үйге жеткізу үшін ешқандай ат әскерлері табылмады. Джексон: "Бұл ат әскерінің мүмкіндігі ешқашан болған емес! Менің ат әскерім өз орнында болса екен!" Арықтаған жаяу әскерлер қайтадан алға қарай жылжыды, ал Джексон штабының лейтенанты Сэнди Пендлтон Стюартты табуға жіберілді. Қажетті шаралар қолданылмаған. Ашулы Пендлтон кейін екі шақырымға дейін Еуэллді тауып алды, ол бұйрықты тиісінше берді, бірақ "генерал Стюарттың дереу бармағанына таңғалды". Неліктен Стюарт Банкстың жеңілген әскерін неғұрлым күшті қудалауға қарсы болғаны белгісіз, ал қазіргі жазбалар бұл мәселеге аз ғана жарық түсіреді. Ол ат әскерінің офицері ретінде он үш жыл бойы оқығандықтан, бұйрықтарды сөзбе-сөз орындаған, жеке бастамашылыққа немесе қатаң тәртіптен ауытқуға аз немесе мүлдем мүмкіндік бермеген. Джексонның мейірімділігі Конфедерацияның Мэриленд тұрғындарын оңтүстік мақсатына тартуға деген зор ықыласына және Ли армиясына қосылуға азғырылуы мүмкін Мэриленд тұрғындарын ренжітуден аулақ болу қажеттілігіне байланысты болуы мүмкін. Полковниктер Томас Флорной мен Томас Т. Манфорд генерал Иуэллге барып, олардың полктары, 6-шы және 2-ші Вирджиния атқыштары, жақында бригадир генерал болып тағайындалған Тернер Эшбидің қолбасшылығына берілуін сұрады. Иуэлл келісті, және соңғы мақұлдау үшін Джексонға барды. Ол "Құран" кітабының 1-ші тарауында "Құран" сүресі мен "Құран" сүресі бойынша "Құран" сүресімен жазылған. Сауығып, армияға оралғаннан кейін, Стюартты генерал Роберт Ли Солтүстік Вирджиния армиясының генерал-майоры Эдвард "Аллегений" Джонсонның дивизиясында шамамен 2200 адамнан тұратын Үшінші бригадаға командалық міндет жүктеді. Бригаданың бұрынғы қолбасшысы, бригадир генерал Рэли Колстон Лидің командалығынан босатылды, ол Канцельорсвилл шайқасындағы рөлінен көңілі қалды. Алайда, Геттисбург жорығы басталғанда, Стюарт командалық міндетін бір ай ғана атқарған болатын. Мұндай мерекелер ұзаққа бармайды, өйткені Стюарт бригадасы тез арада Геттисбург шайқасында (1863 жылдың 1 шілдесі) қатты зақымдалады. Алайда Лидің солтүстікке қарай алға жылжуы жақсы өтті. Винчестердің екінші шайқасында (13-15 маусым, 1863) Стюарт Джонсонның дивизиясымен соғысып, Конфедерацияның жеңісіне көмектесті, оның бригадасы 1000-ға жуық тұтқынға алды және салыстырмалы түрде аз жоғалтты.

Геттисбург шайқасы

Геттисбург шайқасы (1 шілде - 3 шілде, 1863) соғыстың бұрылыс нүктесі және Лидің алға жылжуының соңы болды. Штуарттың адамдары 1 шілде күні кешке "шаңырақ алдында шаршап, аяқтары ауырып" Геттисбургке жетті, Шарпсбургтен 130 миль (209 км) жүріп шыққаннан кейін, "көпшілігі жалаң аяқпен". Стюарт қорқып қалды және шабуылға қатты сын айтты, бірақ тікелей бұйрықтарға бағынбау мүмкін емес еді, және Стюарт "сол жаққа" және "оң жаққа" тапсырыс берді, өз адамдарын ауыр отқа жіберді. Геттисбург Конфедерацияның биік су белгісін белгіледі; одан кейін Ли әскері Аппоматтокс сотында генерал Грантқа соңғы берілуіне дейін шегінді.

Пейн фермасы шайқасы

1863 жылдың қысында Стьюарттың Мэриленд азаматтары Пайн фермасы шайқасы деп те аталатын Майн Рун шайқасында тағы да әрекетке түсті. 27 қарашада Стюарт бригадасы союздық сарбаздардың шабуылына бірінші болып ұшырады, ал Джонсон өзі Стьюартқа көмекке келіп, күшейтулерді алып келді. Конфедерацияның артқы жағын көтерген Стюарт бригадасын тоқтатты және одақтың шабуылдауын тежеу үшін тез арада жолдағы шайқас сызығын құрды. Конфедерация күштері ауыр шығынға ұшыраған, бірақ Одақтың алға шығуына кедергі келтірген. Стьюарт екінші рет жараланды, оның қолы жарақат алды.

Шөл даладағы шайқас

1864 жылдың жазында Стюарт Дала шайқасында (5-7 мамыр 1864) қатаң іс-қимыл жасады. Стюарт өзінің Солтүстік Каролинадағы жаяу әскерін Нью-Йорктің екі полкіне қарсы алып, одақтың 600-ге жуық адамын жоғалтты. Виргиния университетідегі бір отбасы досы қайғылы әкелеріне былай деп жазды: "Егер мен сіздің қайғыңызбен бірге жүрегімнен жанашырлық танытсам, онда сіз мені қайғыңыздың қасиеттілігіне қол сұғуда деп айыптай алмайсыз деп сенемін. Сендер осы әділ іс үшін көп құрбандықтар жасадыңдар, енді осы соңғы әрі аса құнды құрбандықтарыңды да мінез-құлқыңның нығаюымен және мәсіхшіге тән бағынушылықпен ұсынатыныңызды білемін. Бірақ мен сіздің ұлыңыздың сіздің мүдделеріңіз үшін қаншалықты құнды екенін, сіздің жүрегіңізге қаншалықты қымбат екенін білемін, және мен сіздің ауыр жоғалтуыңыз туралы естігенімде қандай терең және шынайы қайғыға ұшырағанымды айта алмаймын ".

Спотсильваниядағы апат

Көп ұзамай, Спотсильвания сотының шайқасында (1864 жылдың 8-21 мамыры) Стюарт өзінің бригадасының көп бөлігімен бірге "Мульский ботинка" тұсы үшін болған қатыгез шайқаста тұтқынға алынды. Муль-шоу тұғыры Конфедерация сызықтарында іріңдікке айналды, бұл маңызды биік жердің стратегиялық бөлігі, бірақ ол үш жағынан шабуылға ұшырайтын. 11 мамыр түнінде Конфедерация қолбасшылары Гранттың келесі шабуылдары басқа жерде болады деп сеніп, артиллерияның көп бөлігін шығарып алды. Стьюарт жаудың дайындықтарын байқап, Джонсонға жаудың шабуыл жасауы туралы хабар жіберіп, артиллерияны қайтаруды өтінді. Өкінішке орай, 12 мамыр таңертеңгісін одақ күштерінің үш толық дивизиясы (генерал-майор Винфилд С. Хэнкоктың ІІ корпусы) қатты тұманның ішінде Муль-Шуға шабуыл жасап, Конфедерация күштерін таңғалдырды. Шаршау, жеткіліксіз азық-түлік, артиллерияның қолдауының болмауы және түнгі жаңбырдан ылғалданған ұнтақ Конфедерация позициясының құлдырауына ықпал етті, өйткені одақтық күштер тұманнан шығып, Стюарттың адамдарын басып, Вирджиния бригадасына аяқ салды. Конфедерация мушкеттері ылғал ұнтақтың әсерінен атылмайды, ал қалған екі артиллериядан басқа оңтүстік жақтағылар атыс қаруын қолданбайды. Кейінгі қатал қолға-қол соғысу кезінде Стюарт 148-ші Пенсильвания жаяу әскерінің полковник Джеймс А. Биверге берілуге мәжбүр болды. Бобвер Стюарттен: "Сіздің семсеріңіз қайда, мырза? Генерал: "Сүх, сен бізді таңертең оятып қойдың, мен онымен айналысуға уақыт таппадым", - деп жауап берді. Стьюартты генерал Хэнкокка алып келді, ол Стьюарттың әйелі Марияны шайқастан бұрын Вашингтонда көрген болатын және оған күйеуі туралы хабар бергісі келді. Ол қолын созып: "Стюарт, қалайсың?" - деп сұрады. Бірақ Стюарт Хэнкокпен қолын шасуға қарсы болды; екі адам соғыстан бұрын дос болғанмен, қазір олар жау болды. Стюарт: "Осы жағдайды ескере отырып, генерал, мен сіздің қолыңызды алудан бас тартамын", - деді, оған Ханкок: "Бұдан басқа жағдайда да, генерал, мен оны ұсынудан бас тартқан болар едім". Осы оқиғадан кейін, ренжіген Хэнкок Стюарттан басқа тұтқындармен Одақтың артқы жағына қарай жүріп кетті. Шайқастан кейін Стюарт Шарлстонға (Оңтүстік Каролина) әскери тұтқын ретінде жіберілді, кейін Хилтон-Хедте тұтқындалды, онда ол басқа офицерлермен бірге Конфедерацияның артиллериясының отына түсіп қалды. Спотсильваниядағы шайқас оның бригадасының ақыры екенін дәлелдеді. Джонсонның дивизиясы, шайқастың басында 6800 адамнан тұратын, қазір саны өте төмендеді, сондықтан бір бригаданы құрауға болмайды. 14 мамырда Уокер, Джонс және Стюарт бригадалары 4-ші Вирджиния пехотасының полковник Терридің қолбасшылығымен бір кішкентай бригадаға біріктірілді.

Петербург, Аппоматтокс және соғыс аяқталды

Стьюарт 1864 жылдың жазында алмастырылды, ол Солтүстік Вирджиния армиясының генерал-майор Джордж Пикеттің бөлімінде бригадаға қолбасшылық етуге оралды. Ол Пикеттің дивизиясында өзінің бригадасын Аппоматтокс науқаны кезінде (1865 жылы 29 наурыз - 9 сәуір), Бес бұралыстың шайқасында (1865 жылы 1 сәуір) және Сейлер крігінде (1865 жылы 6 сәуір) Конфедерацияның қарсылығының тиімді аяқталуын белгілейтін соңғы екі шайқаста басқарды. Бес бұралыстың кезінде генерал Пикетттің назарын көлеңкелі тостаған аластатты, ал Стюарт пехотаның командасы қалды, өйткені ол үлкен одақтық шабуылдың ауыр салмағын тартты, генерал Шеридан Пикеттің 10 000-ға қарсы шамамен 30,000 адамды басқарды. Соның салдары өткен жылғы Спотсильваниядан да қауіпті болды, кем дегенде 5000 адам Шериданның әскеріне тұтқынға түсті. Стьюарт соғыс аяғына дейін жалғасты, ақыр соңында Лимен бірге 9 сәуірде Аппоматтокс сотында генерал Улисс С. Грантқа берілді. Мэриленд штатының бір ардагері "соғыста ешкім де өз күш-жігерін оңтүстікке осыдан бетер толық және шын жүректен арнаған жоқ" дейді.

Соғыстан кейін

Соғыс аяқталғаннан кейін Стюарт Мэрилендке оралып, одаққа адалдық ант берді. Ол Эджвотерден оңтүстікке қарай Саут-Ривердің маңында екі қабатты ферма үйі - Маунт-Стюарт қаласында шаруа қожалығымен айналысты. Үй қазір жоқ, ол өртеніп кетті. Ол сонымен қатар Біріккен Конфедерация ардагерлерінің Мэриленд бөлімшесінің командирі болды. Мэриленд сквері, соғыстан бұрын Стюарт пен оның әкесіне тиесілі үй, 1866 жылы отбасына қайтарылды, бірақ Стюарт онда тұрмауды таңдады, оның орнына Балтимордағы Карроллтон қонақ үйінде бөлме алды.