Кіріспе

1872 ж. Жюль Габриэль Верннің новелласы Доктор Окс эксперименті (, "Доктор Окс фантазиясы") - француз жазушысы Жюль Верннің 1872 жылы жарық көрген құлақшынысты ғылыми-фантастикалық әңгімесі. Ол доктор Окс экспериментін сипаттайды, және ол тірі организмдерге оттегі әсерінің нақты немесе болжамды әсерінен шықты.

Сюжет

Бұл әңгіменің орны - Батыс Фландриядағы (қазіргі Бельгияның бір бөлігі) Quiquendone қиялдық ауылы, оның тұрғындары "жақсы адамдар, ақылды, сақтық, қарым-қатынас, тіпті мінез-құлық, қонақжай, тіпті әңгімелесуде де, ақылда да аздап ауыр" деп сипатталады; және тіпті "иттер шауып тастамайды, мысықтар да тырнамайды". Қаланың әкімі Ван Трикасс "өмірінде ешбір шешім қабылдамай өлген адам кемелділікке жақын" деп мәлімдейді. Ол сол жылдың наурыз мен мамыр айларында "Музей дес Фамиль" журналында, ал 6 қаңтардан 6 ақпанға дейін Journal d'Amiens журналында таратылды. 1874 жылы Гетцель бұл әңгімені Верннің "Доктор Окс" атты қысқа әңгімелер антологиясының негізгі бөлігі ретінде қайта жариялады.

Сахнада

Доктор Ок Верн 1882 жылы жазған "Мүмкін емес жолға саяхат" пьесасының басты қасқыры ретінде қайта пайда болады. Бастапқы әңгімені Жакс Оффенбах "Доктор өгіз" ("Le docteur Ox") ретінде бейімдеген. Бұл опера үш актіде және алты кескіндемеде, 1877 жылы 26 қаңтарда Арнольд Мортье, Филипп Гилль және Верннің өзі либреттосымен премьерасы болды. Аннибале Бизеллидің тағы бір нұсқасы, Il Dottor Oss, 1936 жылы жарық көрді. 1964 жылы Пьер Макс Дюбуа бұл әңгімені Хосе Брюйрдің либреттосы бойынша балет ретінде бейімдеді. Сондай-ақ, оны Гавин Брайарс Доктор Окс эксперименті ретінде бейімдеген, бұл Блейк Моррисонның либреттосымен екі актідегі опера, алғаш рет 1998 жылдың 15 маусымында орындалды.

Басқа

Г. Уэллстің "Құдайлардың тағамдары" (1904) романының "Доктор Окс эксперименті" романымен ұқсастығы бар, "екеуі де адамзат пен оның қоршаған ортасындағы өзгерістерге байланысты түрлерге берілетін химиялық заттардың өзгеруімен айналысады". Бұл әңгімені Матье Сапин комикс түрінде бейімдеген, ал Андре Франкиннің 1950 жылғы комикс альбомына ықпал етті. Ол сондай-ақ 1964 жылы Мино Миланидің Grazia Nidasio суреттерімен итальяндық Corriere dei Piccoli балалар журналы үшін бейімделген және сол кейіпкерді бейнелейтін бірнеше түпнұсқа әңгімелермен кеңейтілген, ол 1964 жылдан 1969 жылға дейін жарияланды. 2017 жылы France Culture радиостанциясы аудио нұсқасын таратты.