Кіріспе
1932 жылы Курт Джоос балетінің "Жасыл үстел" балеті - неміс хореографы Курт Джоос балетінің туындысы. Оның ең танымал шығармасы - бұл 1930-шы жылдардағы бейбітшілік келіссөздерінің пайдасыздығын бейнелейді. Бұл кинетографияны қолдана отырып толықтай белгіленген алғашқы жұмыс болды Лабан (Лабаннотация). Бұл әуен бүкіл әлемдегі балет топтарының репертуарында бар, оны Джосс өзі сахналады. 1979 жылы қайтыс болғаннан бері оның қызы Анна Маркард шығарманың сахналануына жауапты болды. + Хореография Курт Джосс Музыка Фриц Коэн Дизайн Хайн Гекрот Либретто Курт Джосс Жарықтандыру Дизайн Герман Манкард Бірінші қойылым Фолкванг Танзбухне, "Concours international de chorégraphie en souvenir de Jean Borlin", ұйымдастырған Архив Интернациональ де ла тансе, Théâtre des Champs Élysées, Париж, 3 шілде 1932 Бас бишілер Курт Джосс (Өлім), Карл Бергест (Кейім пайда табады), Эрнст Утхофф (Стандартты көтергіш), Эльза Кахл (Әйел), Лиза Чжобель (Жас қыз) Басқа қойылымдар Джосс Балет (Фолкванг Танзбухне жаңа атауы), Джосс қайта жаңғыртты, Нью-Йорк, 31 қазан 1933; қайта жаңғыртты, Париж, 1946 шілде; Джоффри Баллет орталығы (рестав), Джосс, Нью-Йорк, 9 наурыз 1967; Солтүстік би театры (стандар), Анна Манчестер, 30 мамыр 1973; Оукленд балет, 2007 жылы қайта құрылды) Анна Джоффред (Кейн, қызы) Балет, Кевин Марк Джоффрей, 1984; 2007 жылы қайта жаңғыртылған.
The Green Table is a ballet by the German choreographer Kurt Jooss. His most popular work, it depicts the futility of peace negotiations of the 1930s. It was the first work to be fully notated using kinetography Laban (Labanotation). It is in the repertoire of ballet companies worldwide, where it has been staged by Jooss himself. Since his death in 1979, his daughter Anna Markard has been responsible for stagings of the work. + Choreography Kurt Jooss Music Fritz Cohen Design Hein Heckroth Libretto Kurt Jooss Lighting Design Hermann Mankard First Production Folkwang Tanzbuhne, "Concours international de chorégraphie en souvenir de Jean Borlin," organized by the Archives Internationales de la Danse, Théâtre des Champs Élysées, Paris, 3 July 1932 Principal Dancers Kurt Jooss (Death), Karl Bergeest (The Profiteer), Ernst Uthoff (The Standard Bearer), Elsa Kahl (Woman), Lisa Czobel (Young Girl) Other Productions Jooss Ballet (new name of the Folkwang Tanzbuhne), restaged by Jooss, New York, 31 October 1933; restaged Paris, July 1946; City Center Joffrey Ballet (restaged Jooss), New York, 9 March 1967; Northern Dance Theatre (staged Anna Markard), Manchester, 30 May 1973; Oakland Ballet (restaged by daughter Anna Markard) 1984; Joffrey Ballet, 2007 with lighting reconstructed by Kevin Dreyer.
Тарих
Жасыл үстел 1932 жылы Парижде "Халықаралық хореографиялық байқауға" арналған, оған Джосс шақырылған болатын. Бұл шығарманың түпнұсқалығы оған бірінші орынды алып, мансабында маңызды қадам жасады. Екі үлкен қақтығыстың арасында жасалған бұл шығарма жалпы соғыс түрі, қай жерде, қай уақытта болмасын, бірдей нәтижеге әкелетін жағдайлар жиынтығы. Демек, Өлімде осы екі элементтің біріккен белгілері бар. 1932 жылы нацизмнің қалыңдыққа айналған қоршауынан сыртқа қарап, Джосс көп ұзамай көрнекі жолға түседі. Жасыл үстел жеке адамның күресі мен құтқарылуына, сондай-ақ адамзат үшін асыл тағдыр құруға да қатысы жоқ. Жосс құрып кетуші импульстердің қалай босатылуын және оның салдарын көрсетеді. Оның моральдық ұстанымы мүлдем дұрыс, ол сабақтарды бірнеше мысалмен түсіндіреді. Әр көрініс бір тақырыпқа байланысты әртүрлі нұсқаларды жасайды, Ханс Холбейннің "Өлім биі" атты 41 ағаш кескіндемесі сияқты. Бұл идеяның мақсаты - Өлім әркімнің серіктесі болып, оларды өз өмірлерін өткізгендей шартта өзінің биіне тартып әкеледі. Қатаң іс-қимыл, өзгеріс немесе шешім ұсынылмайды, ал "Өлім биін" дипломатиялық конференцияның тұрақсыз жақшаларымен құрастыруда Джосс ештеңе күтпеу керектігін айтады. Экпрессионистер Өлім биін тапты. 1979 жылы Джосс қайтыс болғанда, Джоффри балеті Холдер "Өлім" ролін орындаған импровизациялық қойылым өткізді.
Сюжеттің сызбасы
"Солтүстік Америкада" "Жасыл үстел" атты фильмнің түсірілімі 30 минутқа созылады. Ол дипломаттар тобымен (Өлімнен басқа, шығармадағы басқа кейіпкерлер бейнелеген Қара киген мырзалар) жасыл матамен жабылған тікбұрышты үстелдің айналасында талқылаумен басталады. Олар ақырында қаруларын алып, әуеге атып, соғыс жариялауды бейнелейді. Келесі алты көріністе соғыс уақытының әртүрлі аспектілері бейнеленеді: "Қош-сау болыңдар" романында сүйікті адамдардан бөліну, "Жауынгерлік" және "Партизан" романдарында соғыс, "Құқықсыздар" романында жалғыздық пен қасірет, "Бордель" романында эмоционалдық бос орын және мәжбүрлі көңіл көтеру атмосферасы және ақырында "Кезеңнен" романында аман қалғандардың психологиялық жағынан соққыға ұшырап, жараланған күйі. Балет басталғандай аяқталады, "Қара киімдегі мырзалар" жасыл үстелдің айналасында. Бұл эпизодтар барысында Өлім фигурасы жеңіске жетеді, ол күшті және робот сияқты қозғалатын қаңқа ретінде суреттеледі, ол өз құрбандарын аяусыз талап етеді. Бидің соңында хореографтың дипломатиялық келіссөздерге деген сенімсіздікін білдіретін, алғашқы көріністі қайталауы бар. Олар соғыстың бүлінуіне мүлдем мән бермей, екіжүзді келіссөздерін жалғастырады.
Талдау
Балетке бастауыш ретінде соло ретінде ойлап табылған, ортағасырлық Любеккер Тотентанцтан, өліммен билеген әртүрлі адамдарды бейнелейтін суреттер тізбесін ұсынды. Жосс оған қазіргі заманғы жағдайды берді және саяси мазмұнды қосты, бұл оның және көптеген суретшілердің Германияның Веймар республикасы кезеңіндегі мәселелерін көрсетті. Содан кейін ол дизайнер Ген Хекротпен және композитор Фредерик Коэнмен тығыз жұмыс істеді. Жосс, шын мәнінде, хореографиясы драмалық және либреттодан (көбінесе өзінен) дамыған би театрының бір түрін жақтады. Хореограф, композитор және дизайнер өз күш-жігерін біріктіріп, барлық элементтер бір-бірімен үйлесімде, сезімдер мен идеяларды күштірек жеткізетін үйлесімді шығарма жасайды. Бұрын Рихард Вагнер және 18-ғасырда Жан Жорж Новерре теориясы бойынша біріктірілген өнер туындысы туралы бұл түсінік 20-ғасырдың басында неміс суретшілері арасында танымал болды. Мысалдар көркем өнерде, мысалы, Джордж Гросс пен Герцфельд ағайындыларының жұмысында немесе Эрвин Пискатордың театрында және оның драматургиялық ұжымында кездеседі. Жасыл үстел әлеуметтік мәселелерге және сол дәуірдің проблемаларына (Жосспен замандас көптеген суретшілермен бөліскен) саяси сыбайлас жемқорлық пен милитаристік саясат сияқты алаңдаушылықты көрсетеді. Оның стилі, оның кескіш ирониясы, карикатурасы және тілінің батыллығы, 20-ғасырдың алғашқы онжылдығында өркендеген экспрессионизммен көп ұқсастығы бар. Мысалы, бидің циникалық құрылымы осы құрғақ әзілдің формалды көрінісі болып табылады: дипломаттар өз шешімдерінің нақты салдары туралы мүлдем бей-жайлықпен өздерінің күнделікті іс-әрекеттерін қайталайды. Олардың талқылауының маңыздылығын Джосс осы сахнаны сүйемелдеу үшін таңдаған музыка жоққа шығарады: ойыншықты танго. Ол кейіпкерлерге маска кигізіп, оларға әзіл-сықақ туғызады, сөйлеген кезде ыммен қимылдау, ойлаған кезде жоғары-төмен жүгіру сияқты натуралистік қозғалыстың асырауы болып табылатын қозғалыстарды жасады. Киімдер мен реквизиттер олардың символикалық қасиеттері үшін таңдалды: үмітті сарбаз үшін жалау, партизан үшін ақ шапанмен қоса қызыл көйлек немесе Өлімнің скелет тәрізді костюмі. Жосс композицияларының көрнекі көзқарасын шеберлікпен меңгерді; "Қара киімдегі мырзалар" сахнасы хореографтың көрермендерді қызығушылықтың белгілі бір нүктесіне қалай бағыттағанын көрсетеді, бұл топтың қалған бөлігінен жоғары деңгейде орналасқан биші болуы мүмкін, немесе басқалар қозғалып жатқанда (немесе керісінше) біреу тұрақтанған немесе композициялық сызықтардың үйлесімін. Оның кеңістікті экспрессивті мақсаттарда пайдалануы, сондай-ақ оның техникасының негізі Рудольф Лабанның шәкірті және көмекшісі ретінде қалыптасқан жаттығуларынан туындады. Олар бірге кеңістік пен дене арасындағы өзара байланысты зерттеді, оның әртүрлі қозғалыс қасиеттері әртүрлі психикалық күйлер мен сезімдерді көрсетеді. Джосс Лабанның табыстарын және еркін стильді бейеүге классикалық балетпен үйрету әдісін біріктірді. Нәтижесінде денеге ерекше көңіл бөлінген жаңа әдіс пайда болды. Бұл әдісті Жосс студенттері, соның ішінде Биргит Каллберг пен Пина Бауш, өздері де қабылдап, одан әрі дамыта бастады. "Жасыл үстел" - осы техниканың жақсы үлгісі. Ол классикалық балет элементтерін пайдаланады, мысалы, айналып шығу, деми-пойнт, кеңейтулер, бұрылулар, арабескелер және басқа балет қадамдары. Алайда, бұл жерде ешқандай да сәндік жұмыс немесе басқа да ерекшелік жоқ, бұл виртуоздық көріністі білдіреді. Классикалық балеттің әсемдігі, сәнділігі, эфирлік сапасы және басқа да әсерлері жойылады. Антоний Тюдордың хореографиясында сияқты, әрбір қадам өзінің формалды көрінісі үшін емес, өзінің ішкі көркемдік мәні үшін қолданылады, ал оның мағынасы қолдардың орналасуымен күшейтіледі: балеттің демалған билегі емес, Джосс созылған алақандарды, тұяқтарды, қолды созуды және т.б. қолданады. Бишілердің назары да өзгереді, балеттегідей, алдымен көрерменге емес, драманың орталығына қарай ауысады. Нәтижесінде пайда болған стильді Джосс "Эсенциализм" деп атады, ол әр қимылдың немесе позаның мәнін, оның ішкі мотивациясын ұстап алуға тырысады. Өлім, мысалы, өткір, тікелей, күшті және бұрыштық қозғалыстармен қозғалады, кеңістікті кесіп, сағат сияқты жүйелі түрде алға немесе қадам жасайды. Профитшілердің стилі бұған қарама-қарсы: оның қозғалу тәсілі тез және тез, арқасы әдетте қисық, оның айлакер табиғаты оның назарының жанама�...
Danse Macabre (Өлім биі) туралы сөз
20-ғасырдың басындағы басқа неміс хореографтары Мэри Вигман, Валеска Герт және Анита Бербер сияқты хореограф Курт Джосс өлімге қатысты ұғымдарды зерттеді. Алайда, Вигманнан, Герттен және Берберден айырмашылығы, Курт Джосс бұл "Өлім биі" немесе "Danse Macabre" суреттелетін дәстүрлі суреттерде кездесетін процессиялардың бейнелерін тікелей қолданады. Он төртінші ғасырдағы түрлі ашаршылықтар, ұзақ соғыс және індеттер (Қара оба) салдарынан Өлім биі кез келген мәртебедегі адамдармен өлім биінің құтылғысыз табиғатының жалпы Батыс (Еуропа) идеалын білдірді. Өлім биіне сілтеме жасайтын көптеген суреттер мен мәтіндерде би адамдар тізбегімен қатар өтетін сызықты шеру ретінде суреттеледі және сілтемеленеді. Алдында Өлімнің тұлғасы, сүйек, олар адамдарды, өлілерді, бір-бірімен байланысқан қолдарын, белгілі бір бағытта, әлеуметтік би түрін еліктеп, жетелеп жүреді. "The Aftermath" романында Джоссдің "The Green Table" романының соңғы көрінісі соғысты және оның архетиптік адамдарға / кейіпкерлерге әсерін көрсететін алты алдыңғы көріністерден кейін келеді. Осы кейіпкерлерден кейін сарбаздар, жақындары, ертіп жүрушілер және т.б. Олар соғыстың өлімге әкелетін әсерінен өлімге ұшырайды, олар сызықтық формациямен пайда болады және билейді және "Өлім биінің" процессиялық сипатына ұқсайды. Шынында да, Джосс "Жасыл үстел" романын "Өлілердің биі" деп аударған. Сонымен қатар, неміс хореографы "Жасыл үстел" романы 15 ғасырдағы қабырғаға салынған суреттен шабыт алды. "Өлім биі" дәстүрлі тұжырымдамасы мен одан кейінгі бейнелері тарихи жаппай өлімнен туындайды және өлімнің, адам өлімінің аштыққа, зорлық-зомбылыққа және ауруларға деген сезімін оятады. Жосс өлімнің сөзсіздігі мен адам өлімінің тақырыбына сәйкес келсе де, өлім биінің дәстүрлі тұжырымдамаларына енгізілген идеалдарды соғысқа қарсы саясаттың линзасымен таныстыратын тәсілмен кеңейтеді. "Қош-сау", "Жеңіс", "Партизан", "Құқықшылар" және "Бротел" сериалдарынан кейін өлімнің физикалық көрінісі сахнаға шығады, содан соң "Ақырғы оқиға" сериясы басталады. Сахнаға шыққанда, оның соңынан жоғарыда айтылған соғыс құрбандарының шеруі ілеседі. Өлім олардың бастарының үстінде көк түсті ақ ту ұстап тұрғанда, олар Өлімнің хореографиялық уақытына сәйкес жерге баяу құлайды. Бұл көрініс "Жасыл үстел" романын қазіргі заманғы саяси хореографиялық шығармалардың бірі ретінде нығайтады. Бұл көріністе кейіпкерлердің әртүрлі түрлерінің драмалық өлімдері қолданылып, түрлі күнделікті адамдар арасындағы соғыс кезінде өлімнің болмай қалуын бейнелейді. Курт Джосс, Өлім биінің көрнекі компоненті - өлгендердің шеруінен әсер алып, өлімнің болмай қалуы мен адам өлімінің дәстүрлі идеалдарын кеңейтіп, соғыстың зиянды әсерлеріне хореографиялық түсініктеме жасады. Джосс хореографиясында айрықша соғыс кезінде өлімнің болмай қалғаны және адам өлімінің әртүрлі (барлық) адамдар арасында, соғыс бастауды және оны аяқтауды таңдаған саясаткерлерден басқа, айқын көрінеді. Олар өлгендердің жүрісінен бейтарап, бейқам және бөлек тұрады.