Кіріспе
Мельвиллдің ағылшын тіліндегі повесі 1856 жылы жарық көрген комикс жазушысы Бенито Серено - Герман Мельвиллдің романсы, Дон Бенито Сереноның капитандығындағы испан құл кемесідегі көтеріліс туралы ойдан шығарылған есеп, алғаш рет 1855 жылы Путнамның айлық санында үш бөлімде жарық көрді. Бұл ертегі 1856 жылы мамыр айында жарық көрген "Пиацца ертегілері" атты жинағына кішігірім түрде өзгертіліп енгізілді. Мертон М. Сеалтс-младший деген ғалымның айтуынша, бұл оқиға "АҚШ-та қара нәсілділерге және құлдыққа қатысты қалыптасқан көзқарасқа қатысты, солтүстіктің оңтүстікке қарсы азаматтық соғысқа әкелетін жасырын пікір". Америка жазушысы Ральф Эллисон 1952 жылы өзінің "Көрінбейтін адам" романына эпиграф ретінде Сереноға осындай көлеңке түсірген атақты сұрақты қолданды, бірақ Сереноның "Негро" деген жауабын жоққа шығарды. Уақыт өте келе, Мелвиллдің оқиғасы "оның ең үлкен жетістіктерінің бірі ретінде мойындалып келеді". 1799 жылы Чилидің жағалауында америкалық теңізші және сауда кемесі Бакалаврдың қуанышы капитаны Амаса Делано, испан құл кемесі Сан-Доминикке барады. Капитан Бенито Серенодан дауыл көп экипаж мүшелерін және азық-түліктерін алып кеткенін білгеннен кейін, Делано көмекке шақырады. Ол Сереноның капитан үшін ыңғайсыз пассивтілік танытатынын және құлдардың ерекше орынсыз мінез-құлық танытатынын байқайды, және бұл оның күдімін оятады, бірақ ол параноикалық болып жатыр деп шешеді. Сан-Доминикке кіргенде, капитан Серенано артынан секіріп келеді, ол құлдардың кемеге қол жеткізгенін және тірі қалған экипажды әдеттегідей әрекет етуге мәжбүр еткенін біледі. Деланоның көзқарасын түзетусіз баяндаған үшінші тұлғадан баяндаушыны қолдану, бұл оқиға сенімді емес баяндаудың әйгілі үлгісіне айналды. Көптеген сын зерттеулер оқиғаның 1790-шы жылдардағы Сен-Домьинге Туссен Лувертура бастаған құл көтерілісімен, сондай-ақ Мельвиллдің 1817 жылғы тарихи Амаса Деланоның саяхаттарынан бір тарауды пайдалануымен байланысты болды. Бұл "Бенито Сереноны 18-ші тарауды үнемі оның алдында ашық ұстап жазған болуы керек" деген маңызды дереккөз. Романның "не сенімді, тіпті алдамшы, баяндауы" түсініспеушілікке себеп болып отыр. "Пиацца әңгімелер" романын сынға алған көптеген адамдар романның басты ерекшеліктерінің бірі ретінде атады. Мелвиллдің өмірбаянын жазған Гершель Паркер оны "Мелвилл жасаған ең кемелді нәрселердің бірі" деп атайды.
the comic book writer
Benito Cereno is a novella by Herman Melville, a fictionalized account about the revolt on a Spanish slave ship captained by Don Benito Cereno, first published in three installments in Putnam's Monthly in 1855. The tale, slightly revised, was included in his short story collection The Piazza Tales that appeared in May 1856. According to scholar Merton M. Sealts Jr., the story is "an oblique comment on those prevailing attitudes toward blacks and slavery in the United States that would ultimately precipitate civil war between North and South". The famous question of what had cast such a shadow upon Cereno was used by American author Ralph Ellison as an epigraph to his 1952 novel Invisible Man, excluding Cereno's answer, "The negro." Over time, Melville's story has been "increasingly recognized as among his greatest achievements". In 1799 off the coast of Chile, captain Amasa Delano of the American sealer and merchant ship Bachelor's Delight visits the San Dominick, a Spanish slave ship apparently in distress. After learning from its captain Benito Cereno that a storm has taken many crewmembers and provisions, Delano offers to help out. He notices that Cereno acts awkwardly passive for a captain and the slaves display remarkably inappropriate behavior, and though this piques his suspicion he ultimately decides he is being paranoid. When he leaves the San Dominick and captain Cereno jumps after him, he finally discovers that the slaves have taken command of the ship, and forced the surviving crew to act as usual. Employing a third person narrator who reports Delano's point of view without any correction, the story has become a famous example of unreliable narration. Much critical study has gone into the story's relation to the Toussaint Louverture led slave rebellion of the 1790s in Saint Domingue, as well as to Melville's use of one chapter from the historical Amasa Delano's Voyages of 1817, a source of such importance that "he must have written 'Benito Cereno' with Chapter 18 constantly open before him." The novella's "unreliable, even deceptive, narration" continues to cause misunderstanding. Many reviewers of The Piazza Tales cited the novella as one of the highlights in the collection. Melville biographer Hershel Parker calls it "an intensely controlled work, formally one of the most nearly perfect things Melville ever did."
Сюжеттің қысқаша мазмұны
1799 жылы "Bachelor's Delight" теңіз кемесі капитаны Амаса Делано Санта-Мария шығанағына қарай жүзіп бара жатқан басқа кемеге көз жеткізеді. Кемеде қауіп-қатер бар ма деп ойлап, Делано өзінің кит қайығына мініп, күдікті кемеге қарай жүзіп кетеді. Ол кеме Сан-Доминик деп аталғанын біледі, оның капитаны Дон Бенито Серено. Деланоны Испаниялықтар мен қара нәсілді ерлер мен әйелдер қарсы алып, су мен азық-түлік сұрап жалбарынады. Деланоны кемедегі қара нәсілді адамдардың саны мазалайды, өйткені олардың саны испандықтардан әлдеқайда көп. Бұл айырмашылық кемедегілердің жаппай айқайлауымен түсіндіріледі, олар құлдарға қарағанда испандық экипаждың көбірек өлген қызбаға ұшырап қалды деп мәлімдейді. Делано, жарыстардың стандартты рөлдерін атқара отырып, көптеген алаңдататын белгілерді елемеді. Кемеде өз иелерін өлтірген бүлікші құлдар бар, олар испандықтар мен капитан Бенитоны басқарады. Капитан Бенитоға бүліктің басшысы Бабо үнемі қызмет етеді, ал Делано Бенитоның ешқашан жалғыз қалмайтынына қарамастан ештеңеден күдіктенбейді. Серено Боливия жағалауына бара жатқанын айтады, ол жерде көбірек адам болуы керек. Жоғарыда айтылған жағдайларға байланысты кеме бірнеше рет жолды екі еселенген. Делано құлдардың қожайыны Александро Аранда туралы сұрағанда, Бенито оның кемеде қызбаға шалдыққанын және қайтыс болғанын айтады. Делано қара нәсілді бала ақ нәсілді баланың басын пышақпен шауып тастағаны сияқты оқиғаларды байқап, қатты алаңдайды. Бір таңғаларлығы, Серено мұндай мінез-құлықты мойындамайды немесе тіпті оған көңіл бөлмейді. Серено мен Бэбоның үндесіп сөйлесуі Деланоны ыңғайсыз сезінеді. Сереноның кенеттен айналып, алаңдаушылыққа ұшырағанын, экипаждың ыңғайсыз қозғалыстары мен үндемейтін әңгімелерін, құлдар мен экипаждың ерекше қарым-қатынасын байқаған сайын оның күдіктері артады. Делано Сереноның "Бакалаврдың ләззаты" кемесідегі экипаж, жүк және қару-жарақ туралы сұрақтарына жауап беріп, кінәсіздер шындықпен қорғалады деп түсіндіреді. Қайықтың қоректендіру құралдарымен келген кезде, Делано қызықты оқиғаларды байқап отыра отырып, қайықты суға қайтарады. Бэбо Сереноға қырқу уақыты келгенін еске салып, Деланоның да оларға қосылуын ұсынады. Олардың күдікті мінез-құлқы Бэбо "ең өткір" қырғыш іздеп, Серено "жасыл болат көрінгенде" "нервтен дірілдеп" кеткенде жалғасады. Делано Серенодан екі айдан астам аралықты қалай жүріп өткенін сұрағанда, Бэбо Сереноның мойнын кесіп, қанды алады. Бұл соққы теңіздегі кенеттен толқыннан немесе "қызметшінің қолының сәл тұрақсыздығынан" туындағаны белгісіз. Делано құлдықтың жағымсыз құмарлықтарды дамытатынын сезінеді және Серенаны "Бакалаврдың ләззаты" кемесіне кофе ішуге шақырады. Серено ұсыныстан бас тартып, Деланоны ренжітеді, ол Бэбосыз жеке әңгімелесуге мүмкіндіктің жоқтығынан жиі ашуланады. Америкалық қайыққа мініп, ұшып кеткенде, Дон Бенито қайыққа секіріп түсіп, капитан Деланоның аяғына жығылады. Үш испандық теңізші оның артынан пышақ ұстаған Бабомен бірге секіреді. Делано Бэбо оған шабуыл жасағысы келеді деп қорқады, бірақ қайыққа құлап түскенде, ол пышағын жоғалтады. Екінші пышақпен Бэбо Дон Бенитоны пышақпен ұрып өлтіруге тырысады. Деланоның адамдары оның мақсатына жетуге кедергі жасайды. Делано ақырында Сан-Доминикке құлдар көтерілісі басталғанын түсінеді. Қалған теңізшілер өздерін қуып келе жатқан қара нәсілділерден қашу үшін мачталарға ұшып барады. Кемедегі суреттің беті құлап, Александро Аранданың сүйектері ашылады. Делано Бабоны қорғайды; Деланоның адамдары испандық кемені шабуылдап, бүлікші құлдарды жеңіп, олжа алады. Ақырында Лима қаласында қабылданған заңдық куәліктер мәселені түсіндіреді. Ауа-райы мен індеттердің орнына Бабонның қолбасшылығындағы құлдардың қанды көтерілісі экипаж арасында, соның ішінде Арандада өлім-жітімге себепші болды. Делано жақындаған сайын, бүлікші құлдар әлі де аман қалған ақ адамдар билікте екен деген ойға келді. Делано қайғылы Бенитодан: "Сен құтқарылдың, саған не болды?" деп сұрайды. Серено: "Негро" деп жауап береді. Соттан бірнеше ай өткен соң Бабо өзін қорғауға бірде-бір сөз айтпағаннан кейін өлім жазасына кесіледі. Оның денесі күйді, бірақ басы Плазадағы бағанаға ілінеді. Бабоның басы "Аранданың табылған сүйектері" жатқан Сент-Бартоломей шіркеуіне қарай, ал көпірден ары "Агония тауындағы монастырға қарай: соттың босатуынан үш ай өткеннен кейін, Бенито Серено, шындығында, өзінің көшбасшысын ертіп жүрді".
Өмірбаян
1850 жылдары құл кемесідегі көтеріліс әдеби шығармаға жат тақырып болған жоқ. Тарихшы Грег Грандин романның тарихи негізін зерттейді және оны американдық тарихындағы құлдық пен империяның үлкен мәселелеріне байланыстырады. 1839 жылы испандық шхуна "Амистад" елу құлмен екі кубалық порт арасында құл көтерілісінің алаңында болды және екі экипаж мүшесі қаза тапты. Американың әскери кемесі "Амистадты" Лонг-Айленд маңында бағытынан ауытқыған кезде басып алды. Содан кейін АҚШ Жоғарғы Сотына дейін соғыс жүріп, Джон Куинси Адамс құлдарды босатуға қол жеткізді 1841 жылы АҚШ Жоғарғы Соты АҚШ-ты Аммистадқа қарсы шешті. 1841 жылы американдық креолдар Вирджиниядан құлдарды Нью-Орлеанға көшірді, онда он тоғыз құл ақ теңізшіні өлтіріп, кемеге қолбасшылық етті, содан кейін Британ Багам аралдарына жөнелтілді. 1833 жылы британдықтар құлдарды бостандыққа шығару туралы заң қабылдады. Көтерілістің жетекшісі Мэдисон Вашингтон он жылдан кейін, 1853 жылы наурыз айында, Фредерик Дуглас өзінің құлдыққа қарсы "Северная звезда" газетінде "Батыр құл" атты қысқа романын жариялаған кезде романның батыры болды.
Құрамы
Мелвиллдің романның негізгі көзі - капитан Амаса Деланоның 1817 жылғы естеліктері, Солтүстік және Оңтүстік жарты шарларда саяхат және саяхат туралы әңгіме: әлемді айналдыратын үш саяхат; Тынық мұхит пен шығыс аралдарында зерттеу және зерттеу саяхаттарымен бірге. Бұл мемуарлар арқылы Делано өзінің кемесі Персеверанс 1805 жылы 20 ақпанда Санта-Мария аралының бос шығанағында испандық құл кемесін Трайалмен кездескеннен кейін не болғанын баяндайды. Деланоның бұл кездесу туралы есебі оның ойлары мен әрекеттерін, оның алдында, кезінде және кейін ол Tryal-ді құлдар басып алғанын түсінеді, осылайша Мелвиллге Бенито Серено үшін өзінің баяндамасын жасауға мүмкіндік береді. Харольд Скаддер "Бенито Серено" мен Деланоның "Солтүстік және Оңтүстік жарты шардағы саяхаттар мен сапарлар туралы баяндама" арасындағы байланысты ашқан, Мелвилл "өзінің әңгімесін дайын деп тапты. Ол тек осы тарауды қайта жазып, оған қоса берілген заң құжаттарының бір бөлігін қосты, бірнеше тармақты алып тастады және кейбір кішігірім толықтырулар енгізді". Мельвилл күнді 1799 жылға ауыстырумен қатар тағы үш маңызды толықтыру жасады: Біріншіден, Делано испандық кемені сипаттамаса да, Мельвилл жақсы күндерді көрген "бірінші сыныпты испандық саудагерді" сипаттады: "Жоғарғы жақтары үлкен болды және бір кездері сегізбұрышты тормен жапсырылған, қазір бәрі қасіретке ұшырады. Екінші, Мелвилл Персеверанс және Трайал есімдерін өзінің әдеби өнертабысы, Бакалаврдың қуанышы және Сан-Доминикке алмастырады. Үшіншіден, нағыз Деланоның жанында оның кордман Лютэр болған, ал Мельвиллдің Деланосы испан кемесіне жалғыз барады. Мелвилл өзінің ойлап тапқан оқиғаларын келтіреді, олардың ішінде Дон Бенитоның қырқылуы, шынжырланған алып Атуфаль және испан кемесідегі түскі ас. Капитандардың есімдері өзгермесе де, Мелвилл құпия қызметшісінің есімін Мюриден Бэбоға ауыстырады. Басқа қосымшаларға испан теңізшісіне шабуыл жасаған екі құл, асыл тастың көрінісі және Гордиан түйінін ұсынған теңізші кіреді. Мелвилл Сереноның Деланоның қайығына секіруін, Бэбоның Сереноны пышақпен ұрып өлтіруге тырысуын және скелет пішінді фигураның ашылуын түсіндіреді. Соңғы жаңалықтар - Сереноның басында және монастырдағы өлімі. Ғалым Розали Фелтенштейн өзінің әңгімесін өз көзінен дайын деп тапқанын айтуды "дұрыс емес" деп санайды, бұл мәлімдеме Скаддердің өзгерістерінің тізімімен ғана қарама-қайшы емес, бірақ "бірнеше элементтерді" басып тастаудың орнына, Мелвилл шын мәнінде "ертегісінің екінші жартысын қалдырады". Мелвилл Серенаның кейіпкерін "құлдар сияқты жүрексіз және жабайы" етіп, "Бабоны таза зұлымдықтың көрінісіне айналдыруды" көздеді. Мысалы, дереккөзде Серено құлдардың біреуін жасырын диркпен пышақпен ұруға тырысады: "Барлық Бабоға ауыстырылған бұл әрекет әңгіменің дағдарысын қамтамасыз етеді және құлдың зұлымдық портретіне соңғы шабыт береді". Оның көзіндегі "көрінерлік кішігірім өзгерістердің" кейбіреуін монахтар мен монастырларға қатысты бейнелер желісін құрудың көркемдік мақсатымен түсіндіруге болады. Эндрю Дельбанко Мельвиллдің эпизодты өрнектегенін атап өтті, онда Делано Сан-Доминикке алғаш кірген кезде бортта ақ адамдар жетіспеушілігіне таңғалады. Нағыз Делано мұны бір сөзбен сипаттайды ("капитан, серігі, адамдар мен құлдар, өздерінің оқиғаларын айтып беру үшін айналама жиналды"), бірақ Мелвилл сахнаны бір абзацқа дейін кеңейтеді. Мельвиллдің ғалымы Харрисон Хейфордтың айтуынша, "Санта-Мария аралы Чилидің орталық жағалауынан Консепсьонға жақын 'оның оңтүстік шетінен төмен қарай' көшіріледі, уақыт аралығы едәуір ұзартылады, заңды куәлік қысқарып, өзгертіледі, қаралардың саны көбейеді, ал есімдер мен рөлдер ауыстырылады". Мұридің есімін әкесі Бэбомен алмастыру да осындай өзгерістердің бірі. Мелвиллдің Бэбосы - Бэбо мен оның әкесі Мюридің негізгі рөлдерінің қоспасы. Амаса Делано тарауының қайта шығарылуында 1987 жылғы басылым редакторлары Мельвиллдің повестен параллель үзінділерді көрсететін шеткі беттер мен жол нөмірлерін ұсынады. (Бұл жердегі цитаталар қоршауларын салыстырып, осындай ұқсастықтардың бір мысалын қараңыз.) Биограф Паркер заң құжаттары бөлімінің жартысы Мельвиллдің өз өнертабысы Деланодан көшірілген, сәл ғана бейімделген құжаттармен біріктірілген деген қорытындыға келеді. Мелвиллдің қосқандары арасында адам жегіштік пен Колумбтың бейнесі бар. Жалпы, оның өнертабыстары "Мелвиллдің куәліктерімен салыстырмасыз нақты куәлік�...
First, while Delano does not describe the Spanish ship, Melville provides a description of a "Spanish merchantman of the first class," that had seen better days: "The tops were large, and were railed about with what had once been octagonal net work, all now in sad disrepair Battered and mouldy, the castellated forecastle seemed some ancient turrot, long ago taken by assault, and then left to decay." Second, Melville replaces the names Perseverance and Tryal by names of his own literary invention, Bachelor's Delight and San Dominick, respectively. Third, while the real Delano was accompanied by his midshipman Luther, Melville's Delano visits the Spanish ship alone. Melville introduces incidents of his own invention, chief among them the shaving of Don Benito, the giant Atufal in chains, and the lunch aboard the Spanish ship. Though the names of the captains remain unchanged, Melville changes the name of the confidential servant from Muri to Babo. Other additions include the two slaves attacking the Spanish seaman, the glimpse of the jewel, and the sailor presenting the Gordian knot. Melville elaborates on Cereno's leap into Delano's boat after Babo's attempt to stab Cereno as well as the revelation of the skeleton shaped figurehead. Final inventions are Cereno's deposition at the beginning and his death in a monastery. Scholar Rosalie Feltenstein finds it "far from accurate" to say that he found his story ready made in his source, a statement not just contradicted by Scudder's own inventory of alterations, but instead of suppressing only "a few items," Melville in fact "omits the whole second half of the narrative." Melville meant to both elevate the Cereno character, making him "as heartless and savage as the slaves," and to turn Babo into "a manifestation of pure evil." For instance, in the source Cereno himself tries to stab one of the slaves with a hidden dirk: "Transferred entirely to Babo, this action provides the crisis of the story and adds a final touch to the portrait of the slave's malignity." Some of the "apparently trifling alterations" of his source can be explained by the artistic purpose of establishing a web of imagery pertaining to monks and monasteries. Andrew Delbanco points out Melville's elaboration of the episode in which Delano is struck by the scarcity of whites aboard when he first enters the San Dominick. The real Delano describes this in one phrase ("captain, mate, people and slaves, crowded around me to relate their stories"), but Melville expands the scene to one full paragraph. According to Melville scholar Harrison Hayford, "the island of Santa Maria is relocated from the coast of central Chile near Concepcion to 'down towards its southern extremity,' the time span lengthened considerably, the legal deposition abridged and altered, the number of blacks multiplied, and names and roles are switched." One such switch is the replacement of Muri's name by his father's, Babo. Melville's Babo is a blend of the central roles that Babo and his father Muri play in the source. In their reproduction of Amasa Delano's chapter, the editors of the 1987 edition supply marginal page and line numbers indicating parallel passages in Melville's novella. (Compare quoteboxes to see one example of such parallels.) Biographer Parker concludes the legal documents section is roughly half Melville's own invention fused with slightly adapted documents copied from Delano. Melville's additions include cannibalism and the image of Columbus. Generally, his inventions are "not distinguishable without collation of the real depositions against Melville's deposition, for the Delano chapter provided dazzlingly evocative material to work from." Another important distinction between Melville's account and A Narrative of Voyages and Travels to note is the death of two central characters in Melville's story, Babo and Atufal. Historian Sterling Stuckey finds it unjust to restrict attention to chapter 18, because Melville used elements from other chapters as well. He also names sources for the presence of Ashantee culture in the novella.
Көрініс
"Бенито Серена" үшінші адам көзқарасынан баяндалады, ол Массачусетс штатынан келген американдық теңізші капитан Амаса Деланоның көзқарасымен шектеледі. Деланоның "Сан-Доминик" кемесідегі тәжірибесі оның кемедегі нәсілдік динамика туралы дұрыс емес түсініктері арқылы суреттеледі. Ол қара нәсілділердің Бенито Сереноның қол астында екенін болжайды, ақиқатта олар көтеріліп, испандық теңізшілерді Делано үшін кеме экипажы аурудан қаза тапқандай әрекет етуге мәжбүр етті. Эндрю Дельбанко Мельвиллдің көзқарасты ұстануының нәзіктігін байқап, Мельвиллдің "Бізді Деланоның көзқарасына өте жақын етіп, сахнаға оның иығынан өтіп жатқандай және "қаңыр-қайран" көпшілікті оның құлақтары арқылы естігендей көрінеміз" деп жазады. Романның басым бөлігінде өзін-өзі азат еткен қара нәсілділер Бенито Серенодан басқа бар испандық офицерлерді өлтіргені туралы маңызды ақпарат оқырманнан жасырылады. Кемедегі статус-квоның бұзылуы Деланоның Бенито Серено мен Бабоның ерекше қарым-қатынасы туралы қате түсініктерімен қайта-қайта алдын ала айтылады. Гершель Паркер құл тасымалдағыш кемеге барған кезінде Деланоның "күмәнділік пен сенімділік сезімін қайталап, күмәнділік пен сенімділікті жоюға мүмкіндік беретін кезеңдердің қысқарып бара жатқанын" байқаған. Ол Мелвиллдің Деланосын "жақсы мінезді, практикалық және тапқыр, бірақ ақыл-ой жағынан тұйық, нағыз оптимист, жамандыққа төзімді" деп сипаттады. Мелвиллдің үшінші тұлғада әңгімелеуді таңдауына қатысты Джон Брайант бірінші тұлғада әңгімелеуші қолданылмады деп санайды, өйткені бұл күмәнді сақтауды қиындатады, өйткені бірінші тұлғада әңгімелеушілер "өздерінің шектеулерін тым оңай жариялайды". Мелвилл "барлығын білетін және объективті деп есептелетін баяндамашының дауысын қабылдайды, бірақ өзінің баяндамасын Деланоның бұрмаланған көзқарасына ғана шектейді". Айтқыш тек Деланоның көргенін және ойлағанын ғана айтады, "өкім шығармайды және Деланоның өлімге әкелетін нәсілшіл болжамдарын шындық ретінде айтады". Мелвиллдің шектеулі баяндауышы "Путнамның ай сайынғы" ақ оқырмандарын "Деланоның қате ойлауын қабылдауға" алдайды. Басылым кезінде оқиғаны оқырман Деланоның өзі сияқты таңғалдырған, ал "хикаяның соңғы әсері оқырмандарды өздерінің нәсілшілігін қайта қарауға мәжбүрлеу болып табылады, бұл біздің көзқарасымызды қалай бұрмалайтынын табу үшін". Лори Робертсон Лорант Деланоның көзқарасы мен оқырманның ұстанымы арасындағы осы параллельді айқын түрде түсіндіреді, "Бэбо америкалықтардың өздерінің алалаушылықтарынан алаяқтық желісін тоқыды" және "Мелвилл Деланоның Сан-Доминик туралы көзқарасын қабылдаған оқырмандарды сол бір түйіспелі желіге тартты".
Суреттер
Розали Фельтенштейн алғаш рет байқағандай, испандық кеме мен оның экипажы үнемі "монахтар өмірінен алынған ұқсастықтар" арқылы сипатталады. Алғаш рет көргенде кеме "жауын-шашыннан кейін ақ шайылған монастырьға" ұқсайды. Делано ең алдымен экипажды монахтар деп қате қабылдайды, "Кара монахтар монастырларда жүріп жатыр". Бір қызығы, бұл шапшаң Бабо "Бай Францисктің қайыршы бауырларына ұқсайды". Тіпті кеме аты, Сан-Доминик, бұл жерде маңызды, Доминикандар "Қара монахтар" деп аталады. Кеменің атауы тек африкалық құлдарға ғана емес, сонымен қатар "қатаһардың қаралығына сілтеме жасайды".
Құлдық пен расизм
Оның екіжақтылығынан кейбір адамдар романды нәсілшіл және құлдықты қолдаған деп, ал басқалары нәсілшілдікке қарсы және құлдықты жоюшы деп оқыды. Алайда, 20 ғасырдың ортасына қарай, кем дегенде кейбір сыншылар Бенито Серенаны негізінен адамзаттың бұзылуын зерттейтін және нәсілге мүлдем мән бермейтін ертегі ретінде оқыды. Фелтенштейн "Бабода он тоғызыншы ғасырдағы шайтанның ізін" көріп, "Бұл жерде құлдық мәселесі емес; назар белгілі бір жағдайда әрекет ететін зұлымдыққа аударылады" деп мәлімдейді. 1940 жылдан бастап сыншылар Бэбоны құлдар көтерілісінің ерлік көшбасшысы ретінде оқып, оның қайғылы сәтсіздіктері көтерілісшілердің дарындылығын азайтпайды. Қазіргі кездегі нәсілдік стереотиптерді кері қайтара отырып, Бабо физикалық әлсіз, үлкен ақыл-ойға ие адам ретінде бейнеленеді, оның басы (қатарияның соңында тікенекке ілінген) "сыртқылықтан тұратын" болып табылады. Ньютон Арвин үшін 1950 жылы Бэбо "готикалық көркем әдебиеттен шыққан ең нашар жәндік", Фредерик Буш үшін 1986 жылы "Бэбо - бұл әңгіменің дарындысы" және "ақ адамдар оның миынан қорқады". Кейінгі сыншылар, мысалы, Валери Бонита Грей, Деланоның "растық түсініктері" оның соқырлығының себебі деп санайды: "Делано Сан-Доминиктегі шындықты ешқашан күмәндамайды, өйткені ол құлдардың менталитетіне стереотиптер енгізеді" және оларды "музыкалық, жақсы көңіл-күйлі және қуанышты" деп санайды. Шын мәнінде, "құлдардың көтерілісші әрекеттері" туралы күдік тудыратын оқиғалар жеткілікті, бірақ Делано оларды "ақылды адамдар ретінде көрмейді". Басқа сыншылар Мелвиллдің 1799 жылдан 1805 жылға дейінгі оқиғалар жылының өзгеруін, Кристофер Колумбтың мотивін және Сан-Доминиктің атын сол кездегі Сент-Доминг деп аталатын француз колониясына сілтеме ретінде қарастырады. 1790 жылдары Туссен Л'Оувертурдың басшылығымен құлдар көтерілісі болды, бұл Америкадағы алғашқы еркін қара республикаға әкелді. Ғалым Хестер Блумның айтуынша, "Жаңа әлемді отарлау мен құлдыққа бастамашы" Колумбтың саяхаттары Бабоның бүлігіне "жағымсыз әсер етті". Колумбтың романдағы маңыздылығы бірнеше рет, ең таңғажайып түрде "басшыңыздың соңынан еріңіз" деген белгімен белгіленеді: заңдық құжаттарда көрсетілгендей, Колумбтың скелетімен алмастырылған бастапқы бас кейіпкері болды. Робертсон Лоренттің айтуынша, "Мелвилл құлдықты қаралар мен ақтарды сезімталдандырмай айыптайды". Құлдарға деген кез келген мейірімділік табиғатынан алдамшы: мұндай мінез-құлық капитанның құлдарды өз меншігі деп санауын өзгертпейді, сонымен қатар капитанның өзінің ерекше "жүк" -ін жақсы ұстау "өзгеге қызмет ету" қаржылық мүддесі деп есептеледі. Америкалықтар оқиғаның соңында кемеге отырғанда бұдан артық моральдық сезім танытпайды: оларды африкалықтарды өлтіруден ұстап тұрған мейірімділік емес, олардың "жүкті" өздеріне алу жоспары. Осы негізгі жағдайдан басқа, "құлдық кемесінің шекарасындағы бостандық әйелдерді зорлаудан және жыныстық қорлықтан қорғамады", ал шын мәнінде әйелдерге палубада жүруге рұқсат беру "оларды құмар экипажға қол жетімді етті". Деланоның әйел құлдарға деген әсері оның жалпы қате түсінігінің бір бөлігі болып табылады: "Аранда қайтыс болғаннан кейін, Делано өздерінің құшақтарындай иілгіш және тәтті деп ойлаған әйелдер, Аранданың сүйектерін балтамен тазалап, содан кейін оның сүйегін тірі қалған испандарға ескерту ретінде Кристобаль Колонның оюлы фигурасының үстіне іледі".
Түсініктің табиғаты
Брайант оқиғаның эпистемологиялық өлшемін байқап отыр, өйткені Делано қара нәсілді адамгершілігі үшін емес, оның қарапайымдылығы үшін бағалайды. Бұл жағымсыз көзқарас Деланоны қара нәсілділердің көтерілісшілігін көре алмай, құл кемесінің жағдайын түсіне алмай қалдырады. Мәселе "оның ақыл-ойының жетіспеушілігі емес, оның миының формасы, ол шындықты тек мәдени шартталған қайырымдылық расизмнің сырғасы арқылы ғана өңдей алады" және Делано ақырында "өзінің ең қымбат стереотиптерімен алданады". Бертхофф Делано мен Дон Бенитоның "білімділігі" арасындағы айырмашылықты "бір-бірін кездестірген" "жағымсыз жағдайлардан" туындағанын көреді. Деланоның санасы мен әрбір адамның өмір сүруінің аздап соқыр жолы арасындағы маңызды айырмашылықты көрмейтін ол бұл оқиғаны "Мелвиллмен ескі тақырыпты пайда болатын сырлы түсініксіздіктің парадигмасын құрастыру ретінде және, әсіресе, осы түсініксіздіктің таңғажайып нормасы болып табылатын әлемде, қарапайым сананың ішкі өмірінің парадигмасын, оның барлық құпия ауытқуларымен, енулерімен және жақтық тайғанақтарымен бірге көреді". Дельбанко Деланоның психологиясы кернеу мен қорқыныш арасында ауысып отыратынын байқады. Әр кезде қандай да бір аномалия орын алған кезде, мысалы, құлдың ақ адамның алдында қорқынышпен дірілдеп тұрғаны сияқты, Делано мәселені терең ойланады және әрқашан өзін жеңілдетуге себеп табады.
Шаш алу көрінісі
Бэбоның Дон Бенитоны қырқып тастауы, Дельбанконың сөздері бойынша, "субъективтіліктің өзі туралы ой жүгірту". Капитан Делано Бэбоның қожайынына жеке қызмет көрсетуін көруден рақат алады. Делано қара нәсілділер маникюр, шаштараз және шаштараз жасауға өте жақсы бейім деп санайды. Ал Дон Бенито қорқыныштан дірілдеп тұр. Бэбо сол кездегі қылышты сынап көреді, Делано үшін бұл өзін кішірейткен адамның дыбысы, ал Серена "қара адам оны ескертеді: егер сен адалдыққа бір қадам жасасаң, мен сені өлімге кесіп тастаймын". Делано дон Бенитоны жауып тұрған шапанның испандық ту екенін байқағанда, ол бұл пайдалануды лайықсыз деп санайды, бұл оған Бабода "басшы" және дон Бенитода "блоктағы адам" деп көруге мүмкіндік береді, бірақ тез арада қара адамдар бала сияқты және сондықтан жарқын түстерді жақсы көреді деп өзін-өзі сендіреді, сондықтан сахнаға ештеңе жоқ. Дельбанконың пікірінше, "Деланоның өзін-өзі алдау қабілеті шексіз". Бэбо содан кейін дон Бенитодан қанды бір рет алып тастайды, ол "Бэбоның алғашқы қаны" деп атаған оқиға және Дон Бенитоның дірілдеуіне кінәлайды. Содан кейін ол Дон Бенитоның туалетін тарақпен аяқтады, бұл Делано үшін шоу жасау сияқты. Кейін, Деллано басқа екеуінің алдында кабинадан шыққан кезде, Бэбо бетін кескен. Кеме палубасында ол Деланоға қан кетуін көрсетеді және бұл Дон Бенитоның апат үшін жазасы екенін түсіндіреді. Делано испандықтардың қатыгездігіне бір сәт шошып қалды, бірақ Бэбо мен Дон Бенитоның татуласқанын көргенде, ашудың өткенін байқап, көңілі қалды.
Трансатлантикалық қарама-қайшылықтар
Тағы бір сын - бұл оқиғаның Джеймс сияқты моральдық мәні бар, Делано америкалық ретінде "жамандықпен бетпе-бет келгенде, ол жаңа параққа айналып, алған сабағын мойындаудан бас тартуды және ұмытуды ғана қалады". Мұндай америкалық "адамдыққа толығымен жетпегендіктен" өмір сүреді, ал еуропалықтар "адамдық зұлымдық туралы білімі мен олардың қатысы бойынша сынған". Әдебиет тарихшысы Ричард Грей романды "арнаушының америкалық оптимизмі мен оның басты кейіпкері Сереноның құлдықтың көлеңкесі астындағы еуропалық пессимизмі" туралы сұрақ қою деп атайды. Делано Жаңа Англияның кінәсіздігінің нұсқасын білдіреді, ол сонымен қатар "Жаңа әлемде" Испания мен африкалықтарға колониалды билікті қамтамасыз ету стратегиясы ретінде оқылды.
Жариялану тарихы
Мелвилл романды 1854 - 55 жылы қыста жазған болуы мүмкін. Ол туралы алғаш рет кеңесші Джордж Уильям Кертистің 1855 жылы 17 сәуірдегі Путнемнің баспашысы Джошуа А. Дикске жазған хатында айтылған. Кертис Мельвиллдің жаңа әңгімесін оқып, Дикс жібергенін "қауіпті" екенін білдірді. 19 сәуірде Кертис Дикске жазған хатында, ол бұл әңгімені "өте жақсы" деп тапты, бірақ ол Мелвиллдің "соңындағы қараңғы құжаттарды қоюдың орнына оны байланысты әңгіме ретінде жасамағанына" өкінді. 31 шілдедегі хатта Кертистің "соңындағы барлық қорқынышты статистикаға" деген күмәні бар еді, бірақ соған қарамастан сериалдастыруды ұсынды. Роман алғаш рет анонимді түрде Путнамның ай сайынғы журналында үш бөлімде басылып шықты: жоқ. 34, 1855 жылдың қазаны; жоқ. 35, 1855 жылдың қарашасы; және жоқ. 36, 1855 жылдың желтоқсаны. "Құлдықты жаулап алу" журналы "DeBow's Review" журналының "Қара республикашылдар партиясының жетекші шолуы" деп таныған кезінде, өйткені мерзімді журнал "құлдық мәселесінде барған сайын соғысқа түсуде" болды. Қазан санының алғашқы бөлімінде "құлдықтың өзін-өзі өлтіруі" туралы мақала жарияланды, онда республиканың жойылуы мүмкін екендігі айтылды. Осылайша, роман "құлдыққа қарсы іс-қимылға берілген партиялық журналға" шықты. 1855 жылы 9 қазанда "Evening Post" газетінің тілшісі "Пиктор" әңгіменің қайнар көзін ашып, оның қалай аяқталатынын болжады. Роман үшін төлем туралы дерек сақталмаған, бірақ журналдың жаңа иелері Мелвиллге беті үшін 5,00 доллар төлейтін болды. Путнамның редакциялық кеңесшісі Джордж Уильям Кертис романды сәуір айында оқып бітіріп, оны Джошуа Дикске қабылдауын ұсынды, өйткені ол "өте таңғажайып және жақсы жасалған", дегенмен ол "соңындағы қарапайым құжаттарды" Мелвиллдің "қазір бәрін тым асығыс жасағанын" білдіреді. Кертистің оны қыркүйек айындағы санында қолдануды талап еткеніне қарамастан, ол 31 шілдеде "Сіз оны төледіңіз" деп жазды. Сериалға шығару ол алғаш рет мақұлдағаннан кейін алты ай өткен соң басталды. Роман АҚШ-та 1856 жылы мамыр айында Dix & Edwards баспасында жарық көрген The Piazza Tales жинағына енгізілді; маусым айында британдық басылым пайда болды. Мельвилл журнал беттерін баспаға шығару үшін дайындаған кезде, бұл жинақтың жұмыс тақырыбы "Бенито Серена және басқа да эскиздер" болды. Мелвилл "Бенито Серено" атауына қосымша ретінде немесе бас жазба ретінде жазба жазды, онда ол өзінің көзін мойындады. Биограф Гершель Паркердің пікірінше, Пиктор романның қайнар көзін ашқандықтан, ол мұны істеді. Мелвилл атауды өзгерту оқиғалардың енді эскиздер ретінде емес, аңыздар ретінде ұсынылатынын білдіргеннен кейін жазбаны тастауды шешті. 1856 жылы 16 ақпанда Дикс пен Эдвардсқа жазған хатында Мелвилл бұл жазбаны алып тастауды бұйырды "көпшілік кітап қазір "Әңгімелер" жинағы ретінде жарияланатындықтан, бұл жазба орынсыз және одан бас тарту керек". Солтүстік-батыс Ньюберри басылымының редакторлары сақталмаған жазбаның әңгіме мен Амаса Деланоның түпнұсқалық есебі арасындағы байланысты ашатынын және Мелвиллдің бұл қарым-қатынасты "әңгімеде" ашпағаны жақсы деп ойлағанын айтады. Мелвиллдің көзі тірісінде басқа бірде-бір басылым жарық көрген жоқ. Сол редакторлардың арасында құлдыққа қарсы белсенді Ричард Генри Дана да болды, оның Бостондық "Бейбітшілік комитеті" 1852 жылы қашып кеткен құлдарды қауіпсіз жерге жеткізу үшін "Моби Дик" деп аталатын кемеге жабдықтар жасады. Бенито Сереноның композициясы мен редакцияланған уақытында Путнамның иелері Джошуа Дикс, Артур Эдвардс және үнсіз серіктесі Фредерик Лоу Олмстед болды. Олмстед "Бенито Серено" романын редакциялап, түзету жұмыстарын жүргізді. Олмстед повестің Путнам нұсқасындағы кейбір ерекше орфографиялық жазуларына жауапты.20 1855 жылы "The Nation" журналының негізін қалаушы Ольмстед құл иеленуші Оңтүстік туралы кітаптар сериясында жұмыс істеп жүрді. 1926 жылы роман оның қысқа прозалық шығармаларының алғашқы жеке басылымына айналды, ол 1856 жылғы мәтінді Э. МакКнайт Кауффердің суреттерімен Nonesuch Press баспасында жариялады.
Қазіргі заманғы шолулар
Ғалым Йоханнес Бергманнның айтуынша, "Пиацца ертегілерін" құрайтын әңгімелер арасында "Бенито Серено", "Бартлеби" және "Энкантадалар" сыншылар тарапынан ең жиі мақталған. Көптеген шолулар қолтаңбасыз болды және олардың барлығы "Бенито Серено" немесе басқа жеке оқиғаларды ерекшелендірмейді, бірақ жинақты тұтастай сипаттады. 1856 жылы 9 шілдеде Спрингфилд республикашысы жинақты Хоторнның ең үздік жұмысымен салыстырды, "Зайнық қиялымен, жарқын және жемісті қиялымен, таза және мөлдір стилімен және белгілі бір мақтанышпен таңғалдырады". "Афеном" 26 шілдеде жазғандай, "әңгімелердің өзінде белгілі бір еріншек және елес күші бар, бірақ олардың айтушының өршуі көбейіп бара жатқан сияқты". 1856 жылдың қыркүйек айында шыққан "Америка Құрама Штаттарының демократиялық шолу" журналында да осы оқиғалар туралы былай деп жазылған: "Олардың барлығы автордың ерекшелігі болып табылатын ерекше тіл байлығы, сипаттамалық өмірлік күш және тамаша қараңғы қиял-ойы бар". 1856 жылы 4 маусымда Нью-Бедфорд Daily Mercury газетінде "Бенито Серено" "қажетті салмақпен айтылған" деп жазылған. 23 маусымда Нью-Йорк Трибьюн "Бенито Серено" және "Энкантадас" әңгімелерін "Мелвилл мырзаның теңіз романстарының жаңа үлгілері, бірақ оларды бұрынғы танымал туындыларының жақсарулары деп қарастыруға болмайды" деп атады. 27 маусымдағы "Нью-Йорк Таймс" газеті "Бенито Сереноны" "мелодрамалық, тиімді емес" деп тапты. Детективтер туралы әңгіме жазғандай, "Кникербокер" журналының 1856 жылғы қыркүйектегі санында бұл шығарма "ең қызықты әрі ауыр, оны оқығанда, біз оның құпиясын ашуға асығамыз".
Кейінгі сын тарихы
1920 жылдардың басындағы Мелвилл жандануы оның шығармаларының алғашқы жинақталған басылымын шығарды, ал 1922 жылы "Пиацца әңгімелер" констебльдік басылымының жарық көруі қысқа көркем әдебиетті бағалауда бұрылыс болды. Майкл Садлер Викториандық библиографиядағы экскурсияларда Мелвиллдің дарындылығы "Моби Диктегіге қарағанда қысқа көркем әдебиетте" кемелдірек және шеберлікпен ашылады " деген пікірмен. "Бенито Серено мен "Энкантадас" кішкентай сұлулық компасында автордың жоғары өнерінің мәні бар". Гарольд Х. Скаддердің 1928 жылы Мелвиллдің әңгімесі үшін негізгі әдеби дереккөзін зерттеуі қысқа көркем әдебиет туралы алғашқы ғылыми мақала болды. 1950 жылдары америкалық жазушы Хисае Ямамото Мелвиллдің Бэбо кейіпкерін түсіндіруіне жанашырлық танытты, бұл туралы Стэнфордтың ағылшын профессоры Ивор Винтерспен хат алмасуында айтылған. Уинтерс кейіпкерді "жамандықтың бейнесі" деп жариялады, Ямамотоның Бабо үшін "тамыр" дегеніне наразылық білдірді. Новелланың академиялық зерттеулері қарқынды дамыды, ондаған жылдар бойы әңгіме бойынша жыл сайынғы басылымдар саны біртіндеп өсті. Кейбір ықпалды сыншылар романға көп көңіл бөлмеген, алайда Ф.О. Маттисеннің айтуынша, Моби Диктан кейін Мелвилл "ішкі және сыртқы әлемнің" бірігуіне екі рет ғана қол жеткізді, бұл "Бенито Серено" және Билли Бадд. Ол "Бенито Серена" атты шығармасын Мелвиллдің "ең сезімтал әрі салмақты шығармаларының" бірі деп атайды. Матисеннің айтуынша, оқиғаның жан-жақтылығы "капитанның ой-санасының фактілерді қалай айналып, бір сәтте-ақ көріп, келесі сәтте-ақ ойдан тайып кетуіне байланысты". Маттиессен моральдық құндылықтардың айқын айырмашылығын, "ақпандық капитандағы жақсылық пен африкалық экипаждағы зұлымдықтың бейнесі" деп болжайды және бұл түсіндірме оны қарсылық жасауға мәжбүр етеді: "Негролар айбынды кекшіл болса да, Черноның жүрегіне қаралық қорқынышын ұялатса да, олар құл болған және оларға бастапқыда жамандық жасалды". Мелвиллдің бұл жағдайды ескермегені оның әңгімесін "барлық ұзаққа созылған күмәнге қарамастан салыстырмалы түрде беткей етеді". 1970 жылға дейінгі зерттеулер мен сын-пикирлерді қарап шыққан Наталия Райт көптеген эсселердің "адамгершілік метафизикалық түсіндіруге (Бабо - зұлымдықтың, Делано - жақсы ниеттің бейнесі) және әлеуметтік-саяси түсіндіруге (құлдар негізінен XIX ғасырдағы Америкаға сәйкес келеді) бөлінгенін" тапты. Екінші топты тағы үш топқа бөлуге болады: "құлдарға жанашырлық" танытқан сыншылар, "құлшылыққа немесе екіжақты сезімдерге" мойынсұнғандар және "Деланоға нағыз америкалық ретінде" назар аударғандар, олардың бірі "Серенаны Еуропамен" сәйкестендірді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары оқырмандар бұл оқиғаны "африкалықтарға деген нәсілшілдікпен күресуі үшін ұятқа қалдырды", ал соңғы оқырмандар, керісінше, "Мелвиллдің нәсілшілдікке тән тәнтілігін мойындайды".
Бейімделулер
Ақын Роберт Лоуэлл 1964 жылы Бенито Сереноның "Ескі даңқ" атты трилогиясы үшін сахналық бейімделуін жазды. "Ескі даңқ" 1964 жылы Бродвейден тыс жерде Франк Лангелла мен Роско Ли Браунды жұлдыздар ретінде American Place Theatre театрында қойылды. Кейіннен ол 1965-66 жылдары NET Playhouse телесериалының маусымдарында қойылды. Кейін 1976 жылы Бродвейден қайта жаңғыртылды. 2011 жылы Бенито Серено Бродвейдің басқа бір қойылымында трилогияның басқа екі пьесасысыз орындалды. 1969 жылы француз компаниясы Les Films Niepce шығарған Серж Руле Бенито Сереноның фильмді бейімдеуін, сондай-ақ титулдық кейіпкердің атын шығарды. Юсеф Комуняка Беннито Сереноға негізделген "Капитан Амаса Деланоның дилеммасы" атты өлең жазды. Бұл өлең алғаш рет 1996 жылы American Poetry Review журналында жарияланды. Бенито Сереноға негізделген Гари Джей Уайтхедтің "Бабо Лимадан сөйлейді" поэмасы алғаш рет 2003 жылы "Левиафан: Мелвилл зерттеулерінің журналында" жарияланды. Ол "Тауықтардың сөздіктерінде" (Princeton University Press, 2013) қайта басылды. Бенито Сереноны Стивен Дуглас Бертон 1975 жылы An American Triptych трилогиясында бір акт операсының бірі ретінде бейімдеген.
Пайдаланылған әдебиеттер
Абрамс, М. Х. (1999). Әдеби терминдер сөздігі. Жетіінші басылым, Форт-Уорт: Харкорт Брейс Колледж баспасы. Бергман, Йоханнес Д. (1986). "Мелвилл ертегілері". Мелвилл зерттеулерінің серіктесі. Джон Брайант редакторы. Нью-Йорк, Вестпорт, Коннектикут, Лондон: Гринвуд баспасы. Бертофф, Уорнер (1962). Мелвиллдің мысалы. 1972 жылы қайта басылған, Нью-Йорк: У. У. Нортон. Блум, Хестер (2006). "Атлантикалық сауда" Герман Мелвиллдің серігі. Редакторы: Уин Келли. Уайли/Блэкуэлл. Бранш, Уотсон Г. (қаламгер). (1974) деп атады. "Критикалық мұра". 1974 жылғы бірінші басылым. Papaerback басылымы, Лондон және Бостон: Routledge & Kegan Paul, 1985. Брайант, Джон (2001). "Херман Мелвилл: жазушы процесінде" және "Ескертпелер". Герман Мелвилл, "Әңгімелер, өлеңдер және басқа да жазбалар". Джон Брайанттың кіріспесі мен жазбаларымен редакцияланған. Нью-Йорк: Қазіргі заманғы кітапхана. Буш, Фредерик (1986). "Кіріспе" Герман Мелвилл, Билли Бадд, Теңізші және басқа да әңгімелер. Кіріспемен: Нью-Йорк, Лондон, Торонто: Пингвин кітаптары. Делано, Амаса (1817). Саяхаттар мен сапарлар туралы әңгіме, Солтүстік және Оңтүстік жарты шарларда: Әлемді айналдыратын үш сапардан тұрады; Тынық мұхит пен шығыс аралдарында зерттеу мен зерттеу саяхаттарымен бірге. 18-тарау. Бостон: Е. Г. Хаус баспасы автордың атынан басып шығарды. 1987 жылы Мелвиллде қайта басылды. Дельбанко, Эндрю (2005). Мелвилл: Оның әлемі мен жұмысы. Нью-Йорк: Knopf. Фелтенштейн, Розали (1947). "Мелвиллдің "Бенито Сереносы". Америка әдебиеті: әдебиет тарихы, сын және библиография журналы 19.3, 245 55. Грей, Валери Бонита (1978). Көрінбейтін адамның әдеби мұрасы: Бенито Серена және Моби Дик. Костерус ағылшын және американ тілдері мен әдебиеттерінен очерктер. Жаңа серия, XII том. Амстердам: Родопи Н. В. Грей, Ричард (2004). Америка әдебиетінің тарихы. Малден М.А., Ұлыбританияның Оксфорд қаласы және Австралияның Виктория қаласы: Blackwell Publishing. Хейфорд, Харрисон (1984). "Ескертпелер". Герман Мелвилл, Пьер. Израиль Поттер. "Пиацца ертегілері". "Өзімді сенімді адам" Билли Бадд, теңізші. Мұрағатшы: Г. Томас Танселл. Нью-Йорк: Америка кітапханасы. Хейфорд, Харрисон, Алма А. Макдугалл және Г. Томас Танселл (1987). "Азаматтар, мен сіздерге "Азаматтар, мен сіздерге" атты кітапты ұсынамын. 1987 жылы Мелвилл қаласында. Линн, Кеннет С. (1988). Лемуэль Шоу және Херман Мелвилл Миннесота заң факультетінің университеті. Миннесота университетінің Digital Conservancy сайтынан алынды. қолғап. таза/11299/165043 Маттиессен, Ф.О. (1941) жазған . Американың қайта өрлеу дәуірі: Эмерсон мен Уитман дәуіріндегі өнер және көркем сөз. 10-шы баспа, 1966, Нью-Йорк, Лондон және Торонто: Оксфорд университетінің баспасы. Макколл, Дэн (ред.) (2002) деп аталады. Мелвиллдің қысқа романдары: Авторитетті мәтіндер, контексттер, сын. Нью-Йорк, Нью-Йорк: Нортон, 2002 жыл. Мелвилл, Герман (1987). "Пиацца әңгімелер" және басқа да прозалық шығармалар 1839 1860 ж. Гаррисон Хейфорд, Алма А. Макдугалл және Г. Томас Танселл редакциялаған. "Херман Мелвиллдің жазбалары" томы 9-шы том. Эванстон және Чикаго: Солтүстік-Батыс университетінің баспасы және Ньюберри кітапханасы 1987. Ньюман, Леа Бертани Возар (1986). "Бенито Серено" деп аталады. "Герман Мелвиллдің қысқа әңгімелері бойынша оқушының нұсқаулығы". Әдебиеттегі анықтамалық басылым. Бостон, Массачусетс: Г. К. Холл. Паркер, Хершель (2002). Герман Мелвилл: өмірбаян. 2-том, 1851 жыл 1891 жыл Балтимор мен Лондон: Джонс Хопкинс университетінің баспасы. Робертсон Лорант, Лори (1996). Мелвилл: өмірбаян. Нью-Йорк: Кларксон Поттер/Нұрпазданушылар. Скаддер, Гарольд Х. (1928). "Мелвиллдің Бенито Серено және Капитан Деланоның саяхаттары". PMLA 43, 1928 жылдың маусымы, 502 32. Сельтс, Мертон М. Кiшi (1987). "Тарихи жазба". 1987 жылы Мелвилл қаласында. (1988) деп атады. Мелвиллдің оқу. Қайта қаралған және кеңейтілген басылым. Оңтүстік Каролина университетінің баспасы. Стукки, Стерлинг (1998). "Бейнелеудегі домбыра: Африка мәдениеті мен Мелвилл өнері". "Кембридждік серігі" Герман Мелвиллдің. Эд. - Не? Роберт С. Левин. Кембридж әдебиет серіктестері. Кембридж, Ұлыбритания және Нью-Йорк: Кембридж университетінің баспасы. (2009 ж.) Африка мәдениеті мен Мелвилл өнері. Бенито Серено мен Моби Диктегі шығармашылық процесс. Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы, Inc. (1993) Ұлттарды ояту: Американдық әдебиеттің қалыптасуындағы нәсіл. Кембридж, Массачусетс. : Гарвард университетінің баспаханасының Белкнап баспасы. Райт, Наталия (1972). "Герман Мелвилл" Сегіз американдық автор: зерттеулер мен сын-пікірлерді шолу. Жіберуші: Джеймс Вудресс. Нью-Йорк: W. W. Norton & Company Inc. Грег Бузвелл, Әйел жазушылар, анонимділік және псевдон�...
Gray, Richard (2004). A History of American Literature. Malden MA, Oxford UK, and Victoria, Australia: Blackwell Publishing. Hayford, Harrison (1984). "Notes." Herman Melville, Pierre. Israel Potter. The Piazza Tales. The Confidence Man. Billy Budd, Sailor. Edited by G. Thomas Tanselle. New York: The Library of America. Hayford, Harrison, Alma A. MacDougall, and G. Thomas Tanselle (1987). "Notes on Individual Prose Pieces." In Melville 1987. Lynn, Kenneth S (1988). Lemuel Shaw and Herman Melville University of Minnesota Law School. Retrieved from the University of Minnesota Digital Conservancy, http://hdl. handle. net/11299/165043. Matthiessen, F. O. (1941). American Renaissance: Art and Expression in the Age of Emerson and Whitman. Tenth Printing, 1966, New York, London and Toronto: Oxford University Press. McCall, Dan (ed.) (2002). Melville's Short Novels: Authoritative Texts, Contexts, Criticism. New York, NY: Norton, 2002. Melville, Herman (1987). The Piazza Tales and Other Prose Pieces 1839 1860. Edited by Harrison Hayford, Alma A. MacDougall, and G. Thomas Tanselle. The Writings of Herman Melville Volume Nine. Evanston and Chicago: Northwestern University Press and The Newberry Library 1987. Newman, Lea Bertani Vozar (1986). "Benito Cereno." A Reader's Guide to the Short Stories of Herman Melville. A Reference Publication in Literature. Boston, MA: G. K. Hall. Parker, Hershel (2002). Herman Melville: A Biography. Volume 2, 1851 1891. Baltimore and London: The Johns Hopkins University Press. Robertson Lorant, Laurie (1996). Melville: A Biography. New York: Clarkson Potter/Publishers. Scudder, Harold H. (1928). "Melville's Benito Cereno and Captain Delano's Voyages." PMLA 43, June 1928, 502 32. Sealts, Merton M. Jr. (1987). "Historical Note." In Melville 1987. (1988). Melville's Reading. Revised and Enlarged Edition. University of South Carolina Press. Stuckey, Sterling (1998). "The Tambourine in Glory: African Culture and Melville's Art." The Cambridge Companion to Herman Melville. Ed. Robert S. Levine. Cambridge Companions to Literature. Cambridge, UK & New York: Cambridge University Press. (2009). African Culture and Melville's Art. The Creative Process in Benito Cereno and Moby Dick. New York: Oxford University Press, Inc.
Sundquist, Eric J. (1993) To Wake the Nations: Race in the Making of American Literature. Cambridge, MA. : Belknap Press of Harvard University Press. Wright, Nathalia (1972). "Herman Melville." Eight American Authors: A Review of Research and Criticism. Edited by James Woodress. New York: W. W. Norton & Company Inc.
Greg Buzwell,Women writers, anonymity and pseudonyms | The British Library (bl. uk)