Кіріспе

Гарри Парч (24 маусым 1901 – 3 қыркүйек 1974) – американдық композитор, музыка теориясының маманы және бірегей музыкалық аспаптардың авторы. Ол табиғи гармониялық қатардан алынған 43 тең емес тонға октаваны бөлетін, таза интонациядағы тең емес интервалдардың шкалаларын қолданып шығармалар жазды. Лу Харрисонмен бірге ол Батыста 20 ғасырдың алғашқы композиторларының бірі болып микротондық шкалалармен жүйелі түрде жұмыс істеді. Композицияларын орындау үшін ол осы құрылымдарға сәйкес келетін аспаптар жасады және өзінің теориясы мен тәжірибесінің негізін «Музыканың тууы» (1947) атты кітабында сипаттады. Бұл шкалалар стандартты батыс мәдениетінде қолданылатын октаваға он екі тең интервалға қарағанда, кішкентай интервалдардың көбірек дыбысталуына мүмкіндік берді. Парч өзінің музыкасын орындау үшін «Хромелодеон», «Квадрагулярис Реверсум» және «Зимо Ксиль» сияқты есімдері бар көптеген ерекше аспаптар құрды. Композитор өзінің музыкасын денелі деп сипаттап, Бах заманынан бері Батыс музыкасында басым болып келген абстрактілі музыкадан ажыратты. Оның алғашқы шығармалары аспаптық сүйемелдеумен орындалатын шағын туындылар болды, ал кейінгі жұмыстары – әрбір орындаушының ән айту, билеу, сөйлеу және аспаптарда ойнауын талап ететін ірі, интеграцияланған театрлық қойылымдарға айналды. Оның музыкалық театрына ежелгі грек театры және жапондық но мен кабуки үлкен әсер етті. Анасының ынталандыруымен Парч жас кезінде бірнеше аспапта ойнауға үйренді. Он төрт жасында ол шығармалар жаза бастады, әсіресе драмалық жағдайларды бейнелеуге бейімділік танытты. 1922 жылы Оңтүстік Калифорния университетінің музыка мектебінен оқытушылардың сапасына наразы болып шығып кетті. Сан-Франциско кітапханаларында өздігінен білім алып, Герман фон Гельмгольцтің «Тон сезімі» атты еңбегімен танысты, ол оны таза интонациядағы шкалаларға негізделген музыкаға өмірін арнауға ықпал етті. 1930 жылы ол Еуропалық концерттік дәстүрден бас тартып, барлық бұрынғы шығармаларын өртеді. Парч АҚШ-та көшпенді өмір салған. Карьерасының басында ол уақытша жұмыс істеді, кейде саяхаттап жүрді, ал кейін өзін қамтамасыз ету үшін гранттарға, университеттегі қызметке және пластинка сатудан түскен табысқа сүйенді. 1970 жылы Парчтің музыкасы мен аспаптарын басқару үшін Гарри Парч қоры құрылды.

Ерте өмір (19011919)

1901 жылғы 24 маусымда Парч Калифорния штатының Окленд қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы Виргиль Франклин Парч (1860–1919) және Дженни (Чилдерс, 1863–1920) болды. Пресвитериан дініндегі осы отбасы 1888 жылдан 1893 жылға дейін және 1895 жылдан 1900 жылға дейін Қытайда миссионерлік қызмет атқарды, содан кейін Боксерлік көтерілісінен қашып қалды. Парч анасының денсаулығына байланысты отбасымен Аризонаға көшіп келді. Әкесі онда Иммиграциялық қызметте жұмыс істеді, олар Бенсон деген шағын қалаға қоныстанды. ХХ ғасырдың басында бұл жер әлі де "батылдар мекені" болған, Парч қалада заңнан тыс адамдарды көргенін еске алды. Жақын маңда Яки тайпасының музыкасын тыңдауға болар еді. Анасы оған қытай тілінде ән айтқан, ал ол испан тіліндегі әндерді тыңдап, өзі де ән салған. Анасы балаларын музыкаға баулуға ынталанды, ол мандолина, скрипка, фортепиано, гармоника және корнет ойнауды үйренді. Анасы оған нота оқуды үйретті. 1913 жылы отбасы Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласына көшіп келді, онда Парч фортепианоны қанағаттанарлық деңгейде оқып үйрене бастады. Оқушы кезінде ол үнсіз фильмдерге сүйемелдеу үшін клавишада ойнауға жұмысқа орналасты. 14 жасқа келгенде фортепианоға шығармалар жаза бастады. Ол ерте кезден-ақ драмалық жағдайларға музыка жазуға қызығушылық танытты және 1916 жылғы "Өлім мен шөл" (Death and the Desert) композициясын ертедегі үлгі ретінде жиі келтірді. 1919 жылы Парч орта мектепті бітірді.

Алғашқы тәжірибелер (1919-1947 жж.)

Отбасы 1919 жылы Парчтың әкесі қайтыс болғаннан кейін Лос-Анджелеске көшіп келді. Сол жерде 1920 жылы анасы трамвай апатында қаза тапты. 1920 жылы Оңтүстік Калифорния университетінің музыка мектебіне түсті, бірақ ұстаздарына қанағаттанбай, 1922 жылдың жазынан кейін оқуын тастады. Сан-Францискоға көшіп, ондағы кітапханаларда музыка туралы кітаптар оқыды және шығармашылықпен айналысты. 1923 жылы ол батыс концерттік музыкасының стандартты он екі тондық тең темпераментін қабылдамай, Герман фон Гельмгольцтің «Тон сезімі» атты еңбегінің аудармасын тапты. Бұл кітап Парчты музыкасының акустикалық негізі ретінде таза интонацияға бағыттады. Осы кезеңде Лос-Анджелес филармониясында билет сатушы болып жұмыс істегенде, актер Рамон Новарромен романтикалық қарым-қатынасқа түсті, ол сол кезде туған атымен – Рамон Саманиего деп танымал болды. Саманиего актерлік мансабында сәттілікке жеткенде бұл қарым-қатынасты тоқтатты. 1925 жылы Парч скрипка мен альт үшін таза интонацияда саусақ қою схемалары бар қағаз қаптар жасап, теориясын тәжірибеге айналдырды және осындай құралымды пайдалана отырып, струнный квартет жазды. 1928 жылдың мамырында ол өзінің теориясын «Монофонияны түсіндіру» деп аталған кітаптың алғашқы нұсқасында жазбаға түсірді. Осы уақыт аралығында ол өзін асырау үшін түрлі жұмыстар істеді, соның ішінде фортепиано сабақтары берді, корректор болып жұмыс істеді және теңізші болды. 1930 жылы Жаңа Орлеанда ол еуропалық дәстүрден толығымен бас тартуға шешім қабылдады және барлық бұрынғы ноталарын пеште өртеп жіберді. Парч Жаңа Орлеандағы скрипкашыға виолончельдің сырғашығы бар альт жасауды тапсырды. Ол бұл аспапты, «Түзетілген альт» деп атап, жиырма тоғыз тоннан тұратын октавалық масштабты қолданып музыка жазды. Парчтың осы кезеңнен сақталған ең ертедегі шығармалары, Киелі кітаптарға негізделген шығармалар мен Шекспирдің туындылары, сондай-ақ Ли Байдың қытай поэзиясының аудармаларынан жасалған Ли Поның он жеті лирикасы бар. 1932 жылы Парч Сан-Франциско мен Лос-Анджелесте өзі шақырған сопраномен бірге музыка орындады. 1932 жылдың 9 ақпанында Генри Кауэллдің Калифорниядағы Жаңа Музыка Қоғамында өткен концерті көптеген сыншылардың назарына ілікті. Жеке демеушілер тобы Парчты 1933 жылы Нью-Йоркке жіберді, онда ол жеке концерттер берді және композиторлар Рой Харрис, Чарльз Сигер, Генри Кауэлл, Говард Хансон, Отто Люэнинг, Уолтер Пистон және Аарон Копландтың қолдауын алды. Парч 1933 және 1934 жылдары Гуггенхайм грантына үміткер болды. Нью-Йорк Карнеги корпорациясы оған Англияда зерттеу жұмыстарын жүргізу үшін 1500 доллар көмек берді. Ол Британ мұражайында оқыды және Еуропаға саяхат жасады. Дублинде У.Б. Йейтспен кездесті, ол Софоклдің «Эдип патшасы» аудармасын өзінің музыкасына қоюды қалады; Йейтстің мәтінді оқығандағы сөйлеу ырғағын зерттеді. Ол қырқ үш тоннан тұратын октавалық масштабты қолданатын «Хроматикалық орган» атты клавиатуралық аспап жасады. Британ мұражайында вазадағы суреттерден көне грек кифарасын қайта жасаған музыковед Кэтлин Шлезингермен кездесті. Ол оның үйінде аспаптың эскиздерін жасады және көне грек музыкасының теориясын талқылады. Парч 1935 жылы Ұлы депрессияның ең қатты кезеңінде АҚШ-қа оралды және көшпенді өмір салған тоғыз жылды өткізді, көбінесе жұмыс іздеп, немесе Федералды жазушылар жобасы сияқты ұйымдардан гранттар алды. Осы кезеңнің алғашқы сегіз айында ол өлімінен кейін «Ашулы музыка» деп жарияланған күнделікті жазбалар жүргізді. Парч өзінің саяхаттарында кездескен адамдардың сөйлеу ырғағы туралы жазбаларды шығармаларына енгізді. Ол музыка жазуды, аспаптар жасауды, кітаптарын және теорияларын дамытуды жалғастырды, сондай-ақ алғашқы жазбаларын жасады. Ол Англияда жасаған кифара эскиздеріне скульптор және дизайнер досы Гордон Ньюэлл өзгерістер енгізді. 1938 жылы ағаш өңдеу курстарын бітіргеннен кейін Калифорнияның Биг Сур қаласында Шлезингердің кифарасынан екі есе үлкен алғашқы кифарасын жасады. 1942 жылы Чикагода ол өзінің «Хромелодеон» – тағы да 43 тондық қамыс органын жасады. 1943 жылдың наурыз айында ол аспаптар жасау және жеті бөлімнен тұратын монофониялық циклді аяқтау үшін Гуггенхайм грантын алған кезде АҚШ-тың шығыс жағалауында болды. 1944 жылдың 22 сәуірінде Композиторлар лигасы ұйымдастырған Карнеги камералық музыка залында оның «Американа» сериясынан шығармалардың алғашқы қойылымы өтті.

Университет жұмысы (19471962)

Гуггенхайм мен университет гранттарымен қолдау тапқан Парч 1944 жылдан 1947 жылға дейін Висконсин университетінде тұрып жұмыс істеді. Бұл лекция оқып, ансамбльді оқытып, қойылымдар қойып, алғашқы жазбаларын шығарған және қазір «Музыканың Жаратылысы» деп аталатын кітабын аяқтаған өнімді кезең болды. «Жаратылыс» 1947 жылы аяқталып, 1949 жылы Висконсин университетінің баспасында жарық көрді. Ол университетті тастады, себебі оны тұрақты қызметкер ретінде қабылдамады, сондай-ақ, өсіп келе жатқан аспаптар қорына орын жетіспеді. 1949 жылы пианист Гуннар Йохансен Парчқа Висконсин штатының Блю-Маундс қаласындағы ранчосындағы теміршілікті студияға айналдыруға рұқсат берді. Парч Гуггенхайм қорының қолдауымен жұмыс істеді және негізінен «Eleven Intrusions» (1949–1950) жазбаларын жасады. Ол алты ай бойы композитор Бен Джонстонға көмектесті, ол Парчтың жазбаларында орындаушы болды. 1951 жылдың басында Парч денсаулығына байланысты Оклендке көшіп барды және дизайнер Арч Лаутердің қолдауымен Миллс колледжінде «Король Эдип» қойылымына дайындалды. Март айында «Король Эдип» қойылымдары кеңінен талданды, бірақ жоспарланған жазбаны Йейтс мүлкі тоқтатты, олар Софоклдің пьесасының Йейтс аудармасын пайдалануға рұқсат беруден бас тартты. 1953 жылдың ақпан айында Парч Саусалитодағы (Калифорния) тастап кетілген кеме жасау зауытында «Gate 5» атты студия құрды, онда ол аспаптар жасады және қойылымдар өткізді. Жазбаларды түсіру үшін ақша жинау мақсатында «Гарри Парч Траст Фонды» жазылыстарды ұйымдастырды, бұл ұйымды достары мен жақтастары құрған. Жазбалар пошта арқылы сатылды, ал кейінірек «Gate 5 Records» лейблімен шығарылды. Осы жазбалардан түскен ақша оның негізгі табысы болды. Парчтың үш «Плектра және Перкуссиялық билері» – «Ай айналасында» (1949–1950), «Кастор мен Полюкс» және «Тіпті жабайы жылқылар» 1953 жылдың қараша айында Берклидің KPFA радиосында тұңғыш рет орындалды. 1955 жылдың қаңтарында «Солқытылғанды» аяқтағаннан кейін Парч оны қойылымға шығарудың жолын іздеді. Бен Джонстон Дани Митчеллді Иллинойс университетінде Парчпен таныстырды; Митчелл кейін Парчтың мұрагері болды. 1957 жылдың наурыз айында Джонстон мен Фромм қорының көмегімен «Бейіктіні» Иллинойс университетінде, кейіннен Сент-Луистегі Вашингтон университетінде қойды, бірақ Парч хореограф Альвин Николайстың интерпретациясына риза болмады. Кейін 1957 жылы Парч Мадлен Туртелоттың «Желдің әні» фильміне музыкасын жазды, бұл екеуінің арасындағы алты фильмнің алғашқысы болды. 1959 жылдан 1962 жылға дейін Парч Иллинойс университетінен қосымша тағайындамалар алды және 1961 жылы Сот үйі паркінде «Аян» қойылымын, ал 1962 жылы «Су! Су! Су!» қойылымдарын сахналады. Бұл екі туынды, «Король Эдип» сияқты, грек мифологиясына негізделгенімен, олар оқиға оқиғасын заманауиландырып, танымал музыка элементтерін қосты. Парч университеттегі бірнеше факультеттер мен ұйымдардан қолдау алды, бірақ музыка факультетінің үнемі қарсылығы оны Калифорнияға қайтуға итерді.

Кейінгі өмірі Калифорнияда (1962-1974)

Парч 1962 жылдың соңында Калифорния штатының Петалума қаласында бұрынғы тауық шайқау орталығында студия құрды. Сол жерде ол «Жетінші күні гүлдер төгілді» атты шығармасын жазды. 1964 жылдың жазында ол Солтүстік Калифорниядан кетіп, қалған он жылын Оңтүстік Калифорнияның әртүрлі қалаларында өткізді. Ол осы кезеңде университетте сирек жұмыс істеді және гранттар, тапсырыстар мен пластинка сатудан күнкөріс жасады. Оның танымалдылығының шешуші сәті 1969 жылы Columbia лейблынан шыққан «The World of Harry Partch» пластинкасы болды – бұл Парчтың музыкасының алғашқы заманауи жазбасы және ірі пластинка компаниясынан шыққан алғашқы жұмысы. Оның соңғы театрлық жұмысы – Петалумадан музыкалық элементтерді қамтыған «Delusion of the Fury» болды, ол алғаш рет 1969 жылдың басында Калифорния университетінде қойылды. 1970 жылы Парчтың шығармаларының қаржылық және әкімшілік мәселелерін шешу үшін Гарри Парч қоры құрылды. Оның соңғы аяқталған жұмысы Бетти Фрименнің «The Dreamer that Remains» фильміне жазылған саундтрек болды. 1973 жылы ол Сан-Диегоға зейнетке шықты, ал 1974 жылдың 3 қыркүйегінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Сол жылы «Музыканың тууы» кітабының екінші басылымы жарық көрді, онда кітаптың алғашқы жариялануынан бергі уақытта жасалған жұмыстар мен аспаптар туралы қосымша тараулар болды. 1991 жылы Парчтың 1935 жылдың маусымынан 1936 жылдың ақпанына дейінгі күнделіктері табылып, жарияланды – Парч жоғалған немесе жойылған деп ойлаған күнделіктер. 1998 жылы музыкатанушы Боб Гилмор Парчтың өмірбаянын жариялады.

Жеке өмір

Парч, карикатурашы Виргиль Парчтың (1916–1984) бірінші туысы болды. Парч бала кезіндегі сіреспе салдарынан бедеу болған, сондай-ақ актер Рамон Новарромен романтикалық қарым-қатынаста болды.

Мұра

Парч Дани Митчеллмен Иллинойс университетінде танысты; Парч Митчеллді өзінің мұрагері етіп белгіледі, ал Митчелл Гарри Парч қорының атқарушы директоры қызметін атқарады. Дин Драммонд және оның тобы «Newband» Парчтің аспаптарын өз қамқорлығына алды және оның репертуарын орындады. 2013 жылы Драммондтың қазасынан кейін, оның бұрынғы докторанты Чарльз Кори аспаптарға жауапкершілікті өз мойнына алды. Иллинойс штатының Урбана қаласындағы Соуза мұрағаты және американдық музыка орталығы 1918–1991 жылдарға арналған Гарри Парч мұрағатын сақтайды, ол Парчтың жеке құжаттары, музыкалық ноталары, фильмдері, таспалары және фотосуреттерінен тұрады, олар оның композитор, жазушы және продюсер ретіндегі мансабын көрсетеді. Сондай-ақ, 1914–2007 жылдарға арналған Музыка және сахналық өнер кітапханасының Гарри Парч жинағы сақталады, ол кітаптардан, музыкадан, фильмдерден, жеке құжаттардан, артефакттардан және дыбыс жазбаларынан тұрады. Бұл жинақ Музыка және сахналық өнер кітапханасы мен Иллинойс университетінің музыка мектебінің қызметкерлері Гарри Парчтың өмірі мен мансабын, сондай-ақ оның композитор және жазушы ретіндегі мансабындағы оған байланысты адамдарды құжаттаған материалдарды қамтиды. Парчтің нотациясы қиындық тудырады, себебі ол бір түрі таблитураны биіктік арақатынастарын көрсететін белгілермен біріктіреді. Бұл дәстүрлі батыс нотациясында оқығандар үшін қиын, сонымен қатар музыканың қалай дыбысталатыны туралы визуалды ақпарат бермейді. Пол Саймон 2016 жылғы «Stranger to Stranger» альбомына әндер жазу кезінде Парчтің аспаптарын пайдаланды.

Тану

1974 жылы Парч Перкуссиялық өнер қоғамының Даңқ залына енгізілді, бұл перкуссиялық білім беруді, зерттеуді, орындаушылық өнерді және оған деген құрметті қолдайтын музыкалық қызмет ұйымы. 2004 жылы АҚШ Конгресі кітапханасының Ұлттық жазбаларды сақтау кеңесі «U.S. Highball» туындысын «мәдени, тарихи немесе эстетикалық тұрғыдан маңызды» деп таңдады.

Теория

Парч өзінің теорияларын "Музыканың жаратылысы" (1947) атты кітабында жариялады. Ол кітапты музыка тарихына шолу жасаумен ашады және Бахтың кезінен бастап Батыс музыкасының құлдырауын айтады, одан кейін он екі тондық тең темперамент қабылданды, бұл басқа күйлеу жүйелерін ығыстырып, абстрактілі, аспаптық музыканың қалыпты жағдайға айналуына әкелді. Парч вокалды музыканы қайтадан маңызды етуге ұмтылды және ән салуға ыңғайлы деп санайтын күйлер мен шкалаларды қолданды. Герман фон Гельмгольцтің акустика мен дыбысты қабылдау туралы "Тон сезімі" кітабынан шабыттанған Парч өзінің музыкасын қатаң түрде таза интонацияға негіздеді. Ол аспаптарын гармоникалық қатарды пайдаланып, оны он бірінші гармоникаға дейін кеңейтті. Бұл Батыс классикалық музыка дәстүріндегі он екі тондық тең темпераментке қарағанда, кішкентай, тең емес интервалдардың көп болуына мүмкіндік берді. Парчтың күйлеуі көбінесе микротональдық деп жіктеледі, себебі ол 100 центтен кіші интервалдарға мүмкіндік берді, бірақ Парч өзінің күйлеуін осы контексте ойластырмады. Оның орнына, ол оны классикалық Батыс музыкасының, әсіресе ежелгі гректердің музыкасының бастауларына оралу ретінде қарастырды. Гельмгольцтің кітабынан алған қағидаларын пайдаланып, ол күйлеу жүйесін кеңейтті, нәтижесінде октава 43 тонға бөлінді, бұл кішкентай бүтін сандардың пропорциясына негізделген. Парч белгілі бір дыбыстың гармоникалық немесе субарманикалық қасиеттерін көрсететін аккордтарды сипаттау үшін Отональдық және Утональдық терминдерін қолданады. Бұл алты тондық аккордтар Парчтың музыкасында классикалық музыкадағы үш тондық мажорлық және минорлық аккордтармен (немесе триадалармен) ұқсас қызмет етеді. Отональдықтар гармоникалық қатардан, ал Утональдықтар субарманикалық қатардан туындайды. Парчтың "Музыканың жаратылысы" кітабы жаңа интонациялық жүйелерге қызығушылық танытқан Бен Джонстон және Джеймс Тенни сияқты композиторлардың келешек буындарына үлкен әсер етті (екеуі де 1950 жылдары Парчпен бірге жұмыс істеді).

Стиль

Парч батыс концерттік музыка дәстүрін қабылдамады, Бетховен сияқты композиторлардың музыкасы батыс мәдениетінде "өте әлсіз тамырларға" ие екенін айтты. Оның батыс емес бағыты ерекше айқын болды, кейде Ли Байдың поэзиясын музыкаға салғанда немесе "Қасқырдың ашуы" атты Эфиопиядан алынған бір Noh драмасын қосып, оны біріктіргенде осыны көрсетті. Парч 20 ғасырдың батыс музыкасының тым арнайыланғандықтан зардап шегетініне сенді. Ол сол кездегі театрға қарсы болды, себебі ол музыка мен драманы бөліп тастады деп ойлады, және толық, біріктірілген театрлық туындылар жасауға ұмтылды, онда әр орындаушы ән айтуға, билеуге, аспаптарда ойнауға және сөйлейтін рөлдерді орындауға тиіс болды. Парч өзінің театрлық туындыларын сипаттау үшін "салт-дәстүр" және "денеге қатысты" деген сөздерді қолданды. Музыканттар мен олардың аспаптары оркестр шұңқырына немесе сахна сыртында жасырылмады, керісінше, қойылымның көрінетін бөлігі болды.

Ритмдік диапазон

Парчтың ырғаққа қатысты көзқарасы белгісізден күрделіге дейін ауысты. Ли Поның адаптацияланған виолаға арналған он жеті лирикасында Парч "ритмді жазумен айналыспайды, орындаушыларға поэзияның табиғи ырғағын ұстануға бұйырады". Оның "Кастор мен Поллюкс" шығармасындағы нақты көрсетілген ырғақтық құрылымдары әлдеқайда реттелген: "Әр дуэт 234 соққыдан тұрады. Бірінші бөлігінде (Кастор) музыка 4 және 5 соққыдан бір тактқа кезектесіп өтеді, көбінесе тоғыз соққының сегізіншісінде үзіліс болады. Екінші бөлігінде (Поллюкс) ырғақ сәл күрделі, 7 соққыдан тұратын алты такт пен 9 соққыдан тұратын алты такт кезектесіп, 234 соққыға жетеді".

Құралдар

Парч өзін "шеберлікке еліктірілген философиялық музыкант" деп атаған. Парчтың әр түрлі ерекше аспаптарды пайдалану жолы біртіндеп дамыды. Ол 1920 жылдары дәстүрлі аспаптарды қолдана бастады және таза интонацияда (қазір жоғалған) скрипкалық квартет жазды. 1930 жылы ол өзіне арнап алғашқы арнайы аспап жасатты – виоланың мойнына виолончель мойны орнатылған адаптацияланған виола. Парчтың көптеген шығармаларында тек оның өзі жасаған аспаптар ғана қолданылды. Кейбір шығармаларда кларнет немесе виолончель сияқты өзгеріссіз стандартты аспаптар пайдаланылды; "Ауладағы саябақта аян" (1960) өзгеріссіз шағын үрмелі тобын, ал "Янки Дудл Фантазиясы" (1944) өзгеріссіз гобой мен флейтаны пайдаланды. 1991 жылы Дин Драммонд Гарри Парчтың аспаптар коллекциясының сақтаушысы болды және 2013 жылы қайтыс болғанға дейін осы қызметін атқарды. 1999 жылы Драммонд аспаптарды Нью-Джерси штатының Монтклер қаласындағы Монтклер мемлекеттік университетіне әкелді, онда олар 2014 жылдың қараша айына дейін сақталды, содан кейін Сиэтлдегі Вашингтон университетіне көшірілді. Қазіргі уақытта оларды Драммондтың бұрынғы докторанты Чарльз Кори күтіп бағып отыр. 2012 жылы Томас Мейкснер "Ensemble Musikfabrik" тапсырысы бойынша толық репликалар жинағын жасады, олар Парчтың шығармаларын орындауда, соның ішінде "Delusion of the Fury" шығармасында қолданылды.

Шығармалары

Парчтың кейінгі шығармалары ірі масштабты, біріктірілген театрлық қойылымдар болды, онда ол әрбір орындаушыдан ән салу, билеу, сөйлеу және аспаптарда ойнауды күтті. Парч өзінің музыкасының теориясы мен тәжірибесін "Музыканың Жаратылысы" атты кітабында сипаттады, ол алғаш рет 1947 жылы жарық көрді, ал 1974 жылы кеңейтілген нұсқасы жарияланды. Парчтың мақалалары, күнделіктері және либреттолары жинағы 1991 жылы, оның өлімінен кейін "Қайғылы музыка" деген атпен жарық көрді. Парч 1930 жылдардың соңында бастаған жазбаларын сату арқылы өзін жартылай қамтамасыз етті. Ол 1953 жылдан бастап Gate 5 Records лейблі астында өзінің жазбаларын шығарды. "Жел жырлары" саундтрегі сияқты жазбаларда ол көп тректік жазуды пайдаланды, бұл оған барлық аспаптарды өзі ойнауға мүмкіндік берді. Ол синтезделген немесе компьютерлік дыбыстарды ешқашан қолданған жоқ, бірақ оның мұндай технологияға қол жеткізу мүмкіндігі болды. Парч Мадлен Туртелоттың алты фильміне музыка жазды, бастапқысы 1957 жылғы "Жел жырлары" болды. Ол көптеген деректі фильмдердің тақырыбына айналды.