Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка композиторы (1897–1965). Калифорния штатының мемлекеттік паркі.
American composer (1897–1965)
the California state park
Генри Диксон Коуэлл (11 наурыз 1897 – 10 желтоқсан 1965) – американдық композитор, жазушы, пианист, баспагер, мұғалім және Сидни Робертсон Коуэллдің күйеуі. Өте даулы орындаушы және ерекше композитор ретінде танылған Коуэлл 20 ғасырдың бірінші жартысында американдық авангард музыкасының жетекші тұлғасына айналды. Оның жазбалары мен музыкасы сол кездегі Лу Харрисон, Джордж Антейл және Джон Кейдж сияқты суретшілерге зор ықпал етті. Ол Американың ең маңызды және ықпалды композиторларының бірі саналады. Коуэлл көбінесе өздігінен білім алды және ерекше музыкалық тіл қалыптастырды, ол көбінесе халық әуендерін, диссонанстық контрапункт, дәстүрден тыс оркестрлеу және ирландтық жазықшылдық тақырыптарын біріктірді. Ол көптеген модернистік композициялық техникалар мен сезімталдықтардың алғашқы жақтаушысы және инноваторы болды, олардың көпшілігі фортепианоға арналған, соның ішінде струналы пианино, дайындалған пианино, тондық кластерлер және графикалық нотация. "Манаунун толқындары" (The Tides of Manaunaun) – Коуэллдің фортепианоға арналған тондық кластерлерден тұратын ең танымал және жиі орындалатын шығармасы.
Henry Dixon Cowell ('/k//aʊ//əl/; March 11, 1897 – December 10, 1965) was an American composer, writer, pianist, publisher, teacher and the husband of Sidney Robertson Cowell. Earning a reputation as an extremely controversial performer and eccentric composer, Cowell became a leading figure of American avant garde music for the first half of the 20th century — his writings and music serving as a great influence to similar artists at the time, including Lou Harrison, George Antheil, and John Cage, among others. He is considered one of America's most important and influential composers. Cowell was mostly self taught and developed a unique musical language, often blending folk melodies, dissonant counterpoint, unconventional orchestration, and themes of Irish paganism. He was an early proponent and innovator of many modernist compositional techniques and sensibilities, many for the piano, including the string piano, prepared piano, tone clusters, and graphic notation. The Tides of Manaunaun, originally a theatrical prelude, is the best known and most widely performed of Cowell's tone cluster pieces for piano.
Балалық шақ
Коуэлл 1897 жылы 11 наурызда Калифорнияның Сан-Францисконың ауылдық жеріндегі Менло Паркте дүниеге келген. Оның анасы Клара "Кларисса" Коуэлл (туған есімі Диксон) саяси белсенді, жазушы және Америка жазығының тумасы болды. Ол Генриді туғанда 46 жаста еді, сонымен қатар күйеуінен он жасқа үлкен. Кларисаның ата-бабалары да шотландтық және ирландтық болған, бірақ оның аталық ұрпағы ғасырлар бойы Америкада болған, оның ішінде американдық Мейсон Диксон желісінің артында тұрған геодезистердің бірі, астроном Джеремая Диксон да бар. Бірінші рет кездескеннен кейін екеуі тез үйленіп, богемалық өмір салтын ұстанады, Гарридің қала шетінде салған кішкентай, қарапайым коттеджде (кейін 1936 жылы қиратылған) өмір сүрді. Генри музыкамен алғашқы танысуын алғашқы жылдары бастаған. Ата-анасы оған туған елінің халық әндерін жиі айтып беретін, сөйлеуге үйренмей жатып, оларды қайталай алатын. Сан-Францисконың орталығына кез-келген сапарда Индонезия, Қытай, Жапония және басқа да елдердің дәстүрлі музыкасын естуін есіне алды. Ақырында оның анасы жеке сабақтарды және оның мемлекеттік мектептегі мансабын тоқтатуға шешім қабылдады, өйткені Коуэлл Сиденхэм хореясы мен скарлатинаның ауыр сезімдерімен ауырады, содан кейін ол қалпына келді. Гарри мен француз әуесқойлығы арасындағы қарым-қатынас болғандықтан, Кауэллдер 1903 жылы ажырасып кетті, бұл кезде Генриге 5 жас болды. Содан кейін оны анасы Қытайда тәрбиеледі, ол оған өзінің анархистік және феминисттік көзқарастарын ұстанады. Осы уақыт ішінде ол жыныстық стереотиптерге қатты қарсылық білдірді. Ол шашын кесуден бас тартты, жиі әйелдердің киімін киіп, қызғылт түсті жақсы көреді, ал "Мисс Джонс" деп аталуды жөн көрді. 1906 жылы Сан-Франциско жер сілкінісінен кейін Коуэллдердің көптеген дүние-мүлкі мен естеліктері өрттен жойылып, Генри мен анасы Калифорния штатынан қашып кетті. Тұрақты тұратын жері болмағандықтан, Генри Америка жазықтары мен Орта батысында, кейіннен Нью-Йоркте анасының отбасы мен достарымен бірге тұрды. Сол кездегі мектеп мұғалімдері оның "музыкалық дарындылығы" мен "өте кедейлік" кедергі келтірген ерекше тұлғалығын жиі атап өткен. Льюис Терман, IQ тестілеудің ізашарсы, жас Генримен отбасының Айованың ауылдық жерінде қысқа уақыт болған кезінде кездесті. Ол Коуэллдің "тілі әдеби тілге жақын" деген тұжырым жасады. Ол кезде ағылшын тілінің бірде-бір профессоры бұдан артық болмас еді. Бұл өте табиғи болды. Оның әңгімесі ақыл-ойға толы. Менде бірінші реттік гений емес, мектепте оқымаған бала мұндай сөйлей алмайды деген сезім болды" және "IQ қанағаттанарлық болса да, оған басқалар сәйкес келеді. Бірақ Генридің біреуі ғана бар". Кларисаның прогрессивті феминист жазушы ретінде мансабы оған көп ақша әкелмеді, ал олар Сан-Францискоға қайтып оралған кезде ол сүт безі қатерлі ісігіне шалдықты.
Cowell was born on March 11, 1897, in rural Menlo Park, California, a suburb of San Francisco. His mother, Clara "Clarissa" Cowell (née Dixon), was a political activist, author, and native of the American Plains, who was 46 when she gave birth to Henry in addition to being over ten years older than her husband. Clarissa's ancestry was similarly Scotch and Irish, although her paternal lineage had been in America for centuries, with figures including astronomer Jeremiah Dixon, one of the surveyors behind the American Mason–Dixon line. After meeting for the first time, the two quickly wed and undertook bohemian lifestyles, residing in a small, crude cottage (later demolished in 1936) Harry had built on the outskirts of the city — where Henry would eventually be born. It was in his first few years that Henry had his first exposures to music. His parents often sang to him the folk songs of their native homelands, and he was soon able to recite them before he learned to speak. During occasional visits to downtown San Francisco, he also recalled hearing the traditional music of Indonesia, China, Japan, and others. His mother eventually decided to stop both the private lessons and his public school career after Cowell had severe bouts of Sydenham's chorea and scarlet fever — from which he eventually recovered. Due to an ongoing affair between Harry and a French mistress, the Cowells amicably divorced in 1903, by which time Henry was 5. He was thereafter raised in Chinatown by his mother, who imbued him with her strong anarchist and feminist beliefs. It was during this time he exhibited a strong defiance of gender stereotypes — he refused to have his hair cut, often wore women's clothing and adored the color pink while preferring to be called "Mrs. Jones". After the 1906 San Francisco Earthquake, much of the Cowells' possessions and memorabilia were destroyed in the ensuing fire, after which Henry and his mother fled the state of California. With no permanent place to live, Henry resided with his mother's family and friends around the American Plains and Midwest, later in New York City. School teachers of this time often took note of his "musical genius" and eccentric personality that was hindered by "extreme poverty". Lewis Terman, an eventual pioneer of the IQ test, met with the young Henry during the family's brief stay in rural Iowa. He would posit that Cowell had, "language almost literary. No college professor of English could have improved upon it. And it was so natural. His conversation breathes intelligence. I had the feeling that no unschooled boy who was not a genius of the first order could speak thus" and, "Although the IQ is satisfactory, it is matched by scores of others. [ ] But there is only one Henry." Clarissa's career as a progressive feminist writer did not earn her much money, and by the time they eventually returned to San Francisco, she had become terminally ill with breast cancer.
Білім және ерте мансап
Формалды музыкалық білім алмағанымен (анасының үйдегі оқуынан басқа ешқандай мектепте оқымаған), ол жасөспірім шағында қысқа классикалық шығармалар жаза бастады. Коуэлл түрлі жұмыстардан тапқан ақшасын жинап, он бес жасында 60 долларға (2022 жылы 1772 доллар) қолданылған тік пианино сатып алды. Пианино оның шығармашылық жұмысына зор көмек берді. 1914 жылға қарай ол 100-ден астам шығарма жазды, соның ішінде жеке пианиноға арналған сақталған алғашқы шығармасы – қайталамалы "Ашу биі" (алғашқыда "Жынды би"). Ол жақсылап тәжірибе жасауды бастады, көбінесе пернетақтаға бар күшімен соғып, анасының тігіс жұмысына арналған жұмыртқасын ішектердің үстінен домалатып жіберді. Сол жылы, 17 жасында Коуэлл Берклидегі Калифорния университетіне қабылданып, атақты американдық музыка зерттеушісі және композиторы Чарльз Сигерден композицияны оқыды. Кейін Сигер олардың "бір уақытта, бірақ толығымен бөлек еркін композиция мен академиялық пәндерді іздеуін" атап өтті. Сигерге музыкасының жобаларын көрсеткеннен кейін, ол Коуэллді тондық кластерлерінің әдістері мен теориясы туралы жазуға ынталандырды, бұл кейіннен оның "Жаңа музыкалық ресурстар" кітабының жобасына айналды. Алайда, Нью-Йоркте ол тағы бір модернист пианино композиторы Лео Орнштейнмен танысты. Екеуі келесі онжылдықтарда бірлесіп жұмыс істеді.
While receiving no formal musical education (and little schooling of any kind beyond his mother's home tutelage), he began to compose short classical pieces in his mid teens. Cowell saved what money he could from odd jobs, and at the age of fifteen, purchased a used upright piano for $60 ($1,772 in 2022). The piano significantly aided his compositional output — by 1914, he had written over 100 pieces, including his first surviving piece for solo piano, the repetitive Anger Dance (originally Mad Dance). He would begin experimenting in earnest, often by slamming the keyboard with all his strength, and rolling his mother's darning egg across the strings. In the same year, at the age of 17, Cowell enrolled at the University of California, Berkeley, studying composition with renowned American musicologist and composer Charles Seeger. Seeger later made note of their, "concurrent but entirely separate pursuit[s] of free composition and academic disciplines." After showing Seeger the drafts of his music, he encouraged Cowell to write about the methods and theory behind his tone clusters, which later became the draft for his book New Musical Resources. It was in New York, however, where he met fellow modernist piano composer Leo Ornstein. The two would collaborate in later decades.
Халкьондағы уақыт
Көп ұзамай Коуэлл Калифорнияға оралды, онда ол Оңтүстік Калифорниядағы теософиялық қауымдастық Халционмен байланысқа түскен еді. Коуэлл ирланд-американдық ақын және бұрынғы Менло Парк тұрғыны Джон Осборн Варианмен дос болғаннан кейін коммунаға қосылды. Коуэллдің әкесі арқылы ирланд халық музыкасына байланысы болғандықтан, ол бірден Варианға, ирланд ұлтшылдығына, келт аңыздарына және жалпы теософияға қызығушылық танытты. Халцион тұрғындары төзімділік пен коммунистік көзқарастарға негізделген өмір салтын қабылдағанмен, олардың музыкалық талғамдары сол кезде өте консервативті деп есептелді. Вариан оны "қасиетті рагтайм" және "жаңадан гимнге айналған гимн музыкасы" деп сипаттады. Коуэлл мүшелерді өзінің музыкасын қабылдауға көндіріп, Халционда орындалатын қосымша және бағдарламалық музыка жазды. Ирландиялық символика кейіннен оның музыкасында кең тақырыпқа айналды, бұл 20 ғасырдың келт қайта жандануының беймәлім жалғасы болды.
Cowell soon returned to California, where he had become involved with Halcyon, a theosophical community in Southern California. Cowell joined the commune after befriending Irish American poet and former Menlo Park resident John Osborne Varian. Cowell's connection to Irish folk music from his father meant he was instantly drawn to Varian, Irish nationalism, Celtic legends, and theosophy more broadly. Although the residents at Halcyon embraced a tolerant and communist leaning lifestyle, their music preferences were considered quite conservative for the time. Varian described it as "sangtified raggtime [sic]" and, "rehymnified hymn music [sic]." Cowell managed to convince members to embrace his music, and wrote incidental and programmatic music to be performed at Halcyon. Irish symbology later became a broader theme in his music, as an unwitting extension of the Celtic Revival movement of the 20th century.
Жаңа музыка және алғашқы гастрольдер
1920-ші жылдардың басында Коуэлл Солтүстік Америка мен Еуропаны пианист ретінде кеңінен аралап жүрді, бұрынғы ұстаздарының қаржылық қолдауымен – өзінің тәжірибелік туындыларын, атоналдылық, политоналдылық, полиритмдер және Батыс емес әуендік түрлерін зерттей отырып. Осындай гастрольдердің бірінде 1923 жылы оның досы Ричард Булиг Коуэллді Берлиндегі жас пианист Грете Султанмен таныстырды. Олар тығыз байланыста жұмыс істеді, бұл Сұлтанның жеке және шығармашылық дамуы үшін өте маңызды болды. Кейін Коуэлл тоналды кластерлерді қолдану арқылы соншалықты әсер етті, тіпті көрнекті еуропалық композиторлар Бела Барток пен Альбан Берг оны қабылдауға рұқсат сұрады. 1924 жылғы 10 қаңтарда досына жазған хатында Коуэлл: «Лондон мен Берлинде қызықты дау тудырдым, екі қаладан да жақсы және жаман пікірлер естідім» деп жазды. Осы кезеңде Коуэлл «Эолдық арфа» (1923) және «Перінің жауабы» (1929) сияқты шығармаларында жаңа әдіс енгізді, оны ол «ішекті фортепиано» деп атады. Ойнау үшін клавишаларды пайдаланудың орнына, пианист аспаптың ішіне қолымен жетіп, ішектерді тартып, сүртіп немесе басқаша манипуляциялайды. Коуэллтің ішекті фортепиано техникасымен айналысуы Джон Кейдждің дайындалған фортепианоны жасауына тікелей түрткіс болды. Коуэлл «ырғақ гармониясы» деп атаған композициялық тәсілді алғашқылардың бірі болып қолданды: «Екі квартет те полифониялық, әр мелодиялық желінің өзіндік ырғағы бар», - деп түсіндірді ол. «Тіпті «Романтиканың» бірінші бөліміндегі канонның әр дауысы үшін әртүрлі нота ұзақтығы қолданылған». 1919 жылы Коуэлл «Жаңа музыкалық ресурстар» деген кітабын жазуға кірісті, ол 1930 жылы кеңінен өңделгеннен кейін жарық көрді. Кітапта Коуэлл өзінің композицияларында қолданған жаңашыл ырғақтық және гармониялық тұжырымдамаларды талқылады (сондай-ақ әлі толыққанды болжамдық болатын басқаларын да). Ол гармониялық қатарлар және «оның музыкаға тарих бойында тигізген әсері, барлық дәуірдегі көптеген музыкалық материалдардың оған қатысы және оның принциптерін әртүрлі тәсілдермен қолдану арқылы кең ауқымды музыкалық материалдарды қалай құрастыруға болатыны» туралы айтады. Бұл американдық музыка авангардына ондаған жылдар бойы зор әсер етті. Джон Кейдж кітапты қолмен көшіріп, кейін Коуэллді зерттеді, ал Конлон Нанкарроу жылдар өткен соң оны «музыкадағы оқыған ең ықпалды нәрсе» деп атады.
Beginning in the early 1920s, Cowell toured widely in North America and Europe as a pianist, with the financial aid of his former tutors — playing his own experimental works, seminal explorations of atonality, polytonality, polyrhythms, and non Western modes. It was on one of these tours that in 1923, his friend Richard Buhlig introduced Cowell to young pianist Grete Sultan in Berlin. They worked closely together — an aspect vital to Sultan's personal and artistic development. Cowell later made such an impression with his tone cluster technique that prominent European composers Béla Bartók and Alban Berg requested his permission to adopt it. In a letter addressed to his friend on January 10, 1924, Cowell wrote, "I kicked up quite a stir in London and Berlin, and had some very good, and some very bad notices from both places." A new method advanced by Cowell during this period, in pieces such as Aeolian Harp (1923) and Fairy Answer (1929), was what he dubbed "string piano" — rather than using the keys to play, the pianist reaches inside the instrument and plucks, sweeps, and otherwise manipulates the strings directly. Cowell's endeavors with string piano techniques were the primary inspiration for John Cage's development of the prepared piano. In early chamber music pieces, such as Quartet Romantic (1915–17) and Quartet Euphometric (1916–19 ), Cowell pioneered a compositional approach he called "rhythm harmony": "Both quartets are polyphonic, and each melodic strand has its own rhythm," he explained. "Even the canon in the first movement of the Romantic has different note lengths for each voice." In 1919, Cowell began writing New Musical Resources, which was finally published after extensive revision in 1930. In the book, Cowell discussed the variety of innovative rhythmic and harmonic concepts he used in his compositions (and others that were still entirely speculative). He talks about harmonic series and "the influence [it] has exerted on music throughout its history, how many musical materials of all ages are related to it, and how, by various means of applying its principles in many different manners, a large palette of musical materials can be assembled." It would have a powerful effect on the American musical avant garde for decades after. John Cage hand copied the book and later studied Cowell, and Conlon Nancarrow would refer to it years later as having "the most influence of anything I've ever read in music."
Лейпциг оқиғасы
Еуропадағы алғашқы гастролі кезінде Коуэлл 1923 жылғы 15 қазанда Германияның Лейпциг қаласындағы танымал Гевандхаус концерт залында өнер көрсетті. Бұл концертте ол зор қарсылыққа тап болды, кейбір қазіргі музыкатанушылар мен тарихшылар бұл оқиғаны Коуэллдің орындаушылық мансабындағы шешуші момент деп санайды. Осы алапат даудың кезінде, алдыңғы қатардағы бір джентльмен тұрып, Коуэллге ашуланып: "Сіздерді Германияда ақымақтар санамайсыз ба?" ("Do you take us for idiots in Germany?"), – деп сұрады, ал басқалары концерт бағдарламаларын және түрлі заттарды оның бетіне лақтырып жіберді. Шамамен бір минуттан кейін, көрермендердің ашулы тобы сахнаға шығып, олардан кейін қолдау білдірген топ та ілесіп келді. Екі топ бір-бірімен ұрысып, дауласа бастады, нәтижесінде сахнада ірі физикалық қақтығыс пен тәртіпсіздік туды, содан кейін Лейпциг полициясы дереу шақырылды. Коуэлл кейіннен осы оқиғаны еске алып: "Полиция сахнаға кіріп, 20 жас жігітті қамауға алды, көрермендер толыққанды гистерияға ұшырады, ал мен әлі де ойнап тұрдым!" – деді. "Leipziger Neuste Nachrichten" газеті оның техникасын "музыкалық гротесктер" деп сипаттады. Бұл оқиғамен салыстыра, Еуропадағы экспрессионист және футурист композиторлардың басқа да шулы өнерлері, соның ішінде он жыл бұрын Стравинскийдің "Жазғы той" операсының Париж премьерасы және итальяндық футурист Луиджи Руссолоның өнерлері туралы да айтылды.
During his first tour in Europe, Cowell played at the famous Gewandhaus concert hall in Leipzig, Germany on October 15, 1923. He received a notoriously hostile reception during this concert, with some modern musicologists and historians referring to the event as a turning point in Cowell's performing career. During this excitement, a gentleman jumped up from one of the front rows and shook his fist at Cowell and said, "Halten Sie uns für Idioten in Deutschland?" ("Do you take us for idiots in Germany? "), while others threw the concert's program notes and other paraphernalia at his face. About a minute later, an angry group of audience members clambered onto the stage, with a second, more supportive group following. The two groups began shouting over and confronting one another, which eventually turned into a large physical confrontation and riot on the stage, after which the Leipzig police were promptly called. Cowell later recalled of the incident, "The police came onto the stage and arrested 20 young fellows, the audience being in an absolute state of hysteria — and I was still playing!" The Leipziger Neuste Nachrichten additionally referred to his techniques as "musical grotesqueries". Comparisons were later made between this event and other riotous performances by experimental and futurist composers in Europe, including the Paris premiere of Stravinsky's Rite of Spring a decade earlier, and the performances of Italian futurist Luigi Russolo.
Қосымша тәжірибе
Коуэллдің гармониялық ырғаққа деген қызығушылығы, «Жаңа музыкалық ресурстар» еңбегінде талданғандай, оны 1930 жылы Леон Терменге Rhythmicon немесе Polyrhythmophone құралының жасалуын тапсыруға итермеледі. Бұл құрал таңдалған негізгі дыбықтың обертондық қатарына пропорционалды, белгілі бір ырғақта ноталар ойнатуға қабілетті, көшірілетін клавиатуралық аспап болатын. Осыдан кейін, Уильям Блейктің танымал өлеңінен шабыттанған, «Тайгер» (1930) атты туындысы жарық көрді. Коуэллдің көпшілік алдындағы беделі көбінесе оның ерекше пианистік шеберлігіне негізделген: 1932 жылы San Francisco News газетінің бір рецензенты Коуэллдің «атақты «тондық кластерлеріне» тоқталды, бұл американдық композитордың музыка саласына жасаған ең таң қалдырарлық және жаңашыл үлесі деп саналады. Әндер жазуда өнімді болған композитор (оның мансабында 180-нен астам ән жазды), Коуэлл 1930–31 жылдары «Эолдық арфаға» қайта оралып, оны әкесінің «Ән қаншалықты ескі?» атты өлеңіне вокалдық сүйемелдеу ретінде бейімдеді. Ол өзінің камералық музыкадағы шығармашылығын одан әрі дамытып, ерекше аспаптануды зерттеген «Виолончельге арналған адажио және Дауыл таяғы» (1924) сияқты туындылармен қатар, одан да прогрессивті шығармалар жазды: мысалы, 1933 жылы жазылған, кларнет пен фортепианоға арналған «Алты кездейсоқ даму» шығармасы, Джимми Джуффренің отыз жылдан кейін жазатын музыкасына ұқсас. Оның «Остинато пианиссимо» (1934) шығармасы оны перкуссиялық ансамбль үшін жаңа партитура жасайтын композиторлардың алдыңғы қатарына қойды. Ол осы кезеңде ірі ансамбльге арналған күшті шығармалар да жазды, мысалы, 1928 жылы жазылған фортепиано мен оркестрге арналған концерт, оның үш бөлімі «Полигармония», «Тондық кластер» және «Контр-ритм» деп аталады, сондай-ақ 1928 жылы жазылған «Синфониетта», оның скерцосын Антон Веберн Венада дирижерлік етті. 1930 жылдардың басында Коуэлл кездейсоқ процедураларды зерттеуге белсенді түрде кірісіп, орындаушыларға партитураның негізгі элементтерін анықтау мүмкіндігін берді. Оның маңызды камералық шығармаларының бірі – «Мозаикалық квартет» (Струнный квартет №3) (1935) бес бөлімнен тұратын жинақ ретінде жазылған, олардың реті алдын ала белгіленбеген.
Cowell's interest in harmonic rhythm, as discussed in New Musical Resources, led him in 1930 to commission Léon Theremin to invent the Rhythmicon, or Polyrhythmophone, a transposable keyboard instrument capable of playing notes in periodic rhythms proportional to the overtone series of a chosen fundamental pitch. and the manic, cluster filled Tiger (1930), inspired by William Blake's famous poem. Much of Cowell's public reputation continued to be based on his trademark pianistic technique: a critic for the San Francisco News, writing in 1932, referred to Cowell's "famous 'tone clusters,' probably the most startling and original contribution any American has yet contributed to the field of music." A prolific composer of songs (he would write over 180 during his career), Cowell returned in 1930–31 to Aeolian Harp, adapting it as the accompaniment to a vocal setting of a poem by his father, How Old Is Song? He built on his substantial oeuvre of chamber music, with pieces such as the Adagio for Cello and Thunder Stick (1924) that explored unusual instrumentation and others that were even more progressive: Six Casual Developments (1933), for clarinet and piano, sounds like something Jimmy Giuffre would compose thirty years later. His Ostinato Pianissimo (1934) placed him in the vanguard of those writing original scores for percussion ensemble. He created forceful large ensemble pieces during this period as well, such as the Concerto for Piano and Orchestra (1928) — with its three movements, "Polyharmony," "Tone Cluster," and "Counter Rhythm" — and the Sinfonietta (1928), whose scherzo Anton Webern conducted in Vienna. In the early 1930s, Cowell began to delve seriously into aleatoric procedures, creating opportunities for performers to determine primary elements of a score's realization. One of his major chamber pieces, the Mosaic Quartet (String Quartet No. 3) (1935), is scored as a collection of five movements with no preordained sequence.
Жаңа музыка қоғамы және импресарио жұмысы
Коуэлл авангард композиторларының шеңберіндегі басты тұлға болды, оның ішінде оның жақын достары Карл Рэгглз және Дэн Рудьяр, сондай-ақ Лео Орнштейн, Джон Беккер, Колин Макфи, француз елсіздігінде қалған Эдгард Варезе және Рут Кроуфорд болды. Коуэлл мен оның тобы кейде баспасөзде «ультрамодернистер» деп аталды, бұл анықтама икемді және тегі анық емес (ол Джордж Антейл сияқты жақын шеңберден тыс бірнеше композиторларға және оның кейбір шәкірттеріне де қолданылды); Вирджил Томсон оларды «ритмді зерттеушілер» деп атады. 1925 жылы Коуэлл Жаңа Музыка Қоғамын құрды, оның басты қызметтерінің бірі – олардың шығармаларының концерттерін қою, сондай-ақ Валлингфорд Риггер және Арнольд Шёнберг сияқты көркемдік одақтастармен бірге. Соңғысы Коуэллден еуропалық гастрольдерінің бірінде композиция класы үшін ойнауды сұрады. Екі жылдан кейін Коуэлл «New Music Quarterly» журналын іске қосты, оның редакторы ретінде ол ультрамодернистер мен көптеген композиторлардың, соның ішінде Эрнст Бэкон, Отто Луенинг, Пол Боулз және Аарон Копландтың маңызды жаңа ноталарын жариялады. Алғашқы саны шықпастан бұрын, ол өзінің ең жақын достарының біріне айналған сол кездегі белгісіз композитор Чарльз Айвстен үлеске шақырды. Айвстің маңызды ноталары, оның ішінде төртінші симфониясынан комедия, «Төртінші шілде», 34 ән және 19 ән «New Music» журналында алғаш рет жарияланды; өз кезегінде Айвс Коуэллдің бірқатар жобаларына қаржылық қолдау көрсетті (соның ішінде кейінірек «New Music» журналының өзіне). Коуэллдің журналында жарияланған көптеген ноталар одан әрі кеңінен таралды, өйткені олардың орындалуы 1934 жылы ол құрған «New Music Recordings» дискілік лейблы арқылы шығарылды. Ультрамодернистік қозғалыс 1928 жылы кеңейді, ол кезде Коуэлл Рэгглз, Варезе, оның елсіздігіндегі әріптесі Карлос Сальзедо, американдық композитор Эмерсон Уиторн және мексикалық композитор Карлос Чавес басқаратын топты басқарды. 1929 жылы наурыз айында Нью-Йоркте өткен тұсаукесер концертінде тек Латын Америкасының музыкасы орындалды, оның ішінде Чавестің, бразилиялық композитор Хейтор Вилла-Лобостың, кубалық композитор Алехандро Гарсия Катурланың және француз туған кубалық Амадео Рольданның шығармалары қойылды. Оның келесі концерті 1930 жылдың сәуірінде АҚШ-тың ультрамодернистеріне арналды, онда Коуэлл, Кроуфорд, Айвс, Рудьяр және Антейл, Генри Брант және Вивиан Файн сияқтылардың шығармалары орындалды. Келесі төрт жыл ішінде Николас Слонимский қауымдастық демешілігімен Нью-Йоркте, Еуропа бойынша және 1933 жылы Кубада концерттер өткізді. Коуэлл өзі 1930 жылы сол жерде өнер көрсетті және Катурламен кездесті, оның шығармаларын «New Music» журналында жариялады. Коуэлл өзінің және Рольданның атынан жұмыс істеуді жалғастырды, оның «Rítmica No. 5» (1930) – перкуссиялық ансамбль үшін арнайы жазылған батыс классикалық музыкасының алғашқы жеке туындысы. Осы дәуірде Коуэлл ультрамодернистердің эксперименталды нанымдарын композиция және теория бойынша жоғары бағаланған оқытушы ретінде таратуға көмектесті. Оның көптеген шәкірттерінің арасында Джордж Гершвин, Лу Харрисон, ол Коуэллді «менторлардың ақылшысы» деп санайды және Джон Кейдж Коуэллді «Америкадағы жаңа музыканың ашық кілті» деп жариялады. Катурла мен Рольданның, олардың африкалық ритмдерімен, және Чавестің музыкасын ынталандыру, оның шығармалары көбінесе Мексиканың жергілікті халықтарының аспаптары мен тақырыптарын қамтиды, Коуэлл үшін табиғи болды. Батыс жағалауда өскен ол қазіргі кезде «әлемдік музыка» деп аталатын көптеген музыканы тыңдаған; ирландиялық әуендер мен билермен қатар, ол Қытай, Жапония және Таити музыкасын да тыңдаған. Бұл ертедегі тәжірибелер оның ерекше эклектикалық музыкалық көзқарасын қалыптастыруға көмектесті, оның әйгілі «Мен бүкіл музыка әлемінде өмір сүргім келеді» деген сөзімен дәлелденді. Ол үнді классикалық музыкасын зерттей бастады және 1920 жылдардың соңында Нью-Йорктегі New School for Social Research және басқа жерлерде «Әлем халықтарының музыкасы» курсын оқыта бастады. 1931 жылы Гуггенхайм стипендиясы Коуэллге Берлинде Эрих фон Хорнбостельмен салыстырмалы музыкологияны (этномузыкологияның алғысы) зерттеуге мүмкіндік берді. Ол карнатик теориясы мен гамеланды Оңтүстік Үндістанның (П. Самбамуртхи), Яваның (Раден Мас Жоджхана) және Балидің (Рамалейслан) жетекші оқытушыларымен оқыды.
Cowell was the central figure in a circle of avant garde composers that included his good friends Carl Ruggles and Dane Rudhyar, as well as Leo Ornstein, John Becker, Colin McPhee, French expatriate Edgard Varèse, and Ruth Crawford, whom he convinced Charles Seeger to take on as a student (Crawford and Seeger would eventually marry). Cowell and his circle were sometimes referred to in the press as "ultra modernists," a label whose definition is flexible and origin unclear (it has also been applied to a few composers outside the immediate circle, such as George Antheil, and to some of its disciples, such as Nancarrow); Virgil Thomson styled them the "rhythmic research fellows." In 1925, Cowell organized the New Music Society, one of whose primary activities was staging concerts of their works, along with those of artistic allies such as Wallingford Riegger and Arnold Schoenberg — the latter of whom would later ask Cowell to play for his composition class during one of his European tours. Less than two years later, Cowell founded the periodical New Music Quarterly, which would publish many significant new scores under his editorship, both by the ultra modernists and many other composers, including Ernst Bacon, Otto Luening, Paul Bowles, and Aaron Copland. Before the publication of the first issue, he solicited contributions from a then obscure composer who became one of his closest friends, Charles Ives. Major scores by Ives, including the Comedy from his fourth symphony, Fourth of July, 34 Songs, and 19 Songs, would receive their first publication in New Music; in turn, Ives provided financial support to a number of Cowell's projects (including, years later, New Music itself). Many of the scores published in Cowell's journal were made even more widely available as performances of them were issued by the record label he established in 1934, New Music Recordings. The ultra modernist movement had expanded its reach in 1928, when Cowell led a group that included Ruggles, Varèse, his fellow expatriate Carlos Salzedo, American composer Emerson Whithorne, and Mexican composer Carlos Chávez in founding the Pan American Association of Composers, dedicated to promoting composers from around the Western Hemisphere and creating a community among them that would transcend national lines. Its inaugural concert, held in New York City in March 1929, featured exclusively Latin American music, including works by Chávez, Brazilian composer Heitor Villa Lobos, Cuban composer Alejandro García Caturla, and the French born Cuban Amadeo Roldán. Its next concert, in April 1930, focused on the U. S. ultra modernists, with works by Cowell, Crawford, Ives, Rudhyar, and others such as Antheil, Henry Brant, and Vivian Fine. Over the next four years, Nicolas Slonimsky conducted concerts sponsored by the association in New York, across Europe, and, in 1933, Cuba. Cowell himself had performed there in 1930 and met with Caturla, whom he was publishing in New Music. Cowell continued to work on both his behalf and Roldán's, whose Rítmica No. 5 (1930) was the first free standing piece of Western classical music written specifically for percussion ensemble. During this era, Cowell also spread the ultra modernists' experimental creed as a highly regarded teacher of composition and theory — among his many students were George Gershwin, Lou Harrison, who said he thought of Cowell as "the mentor of mentors," and John Cage, who proclaimed Cowell "the open sesame for new music in America." Encouragement of the music of Caturla and Roldán, with their proudly African based rhythms, and of Chávez, whose work often involved instruments and themes of Mexico's indigenous peoples, was natural for Cowell. Growing up on the West Coast, he had been exposed to a great deal of what is now known as "world music"; along with Irish airs and dances, he encountered music from China, Japan, and Tahiti. These early experiences helped form his unusually eclectic musical outlook, exemplified by his famous statement, "I want to live in the whole world of music." He went on to investigate Indian classical music and, in the late 1920s, began teaching a course, "Music of the World's Peoples," at the New School for Social Research in New York and elsewhere — Harrison's tutelage under Cowell would begin when he enrolled in a version of the course in San Francisco. In 1931 a Guggenheim fellowship enabled Cowell to go to Berlin to study comparative musicology (the predecessor to ethnomusicology) with Erich von Hornbostel. He studied Carnatic theory and gamelan, as well, with leading instructors from South India (P. Sambamoorthy), Java (Raden Mas Jodjhana), and Bali (Ramaleislan).
Түрмеге қамау
1936 жылы 23 мамырда Коуэлл Калифорниядағы Менло Паркте он жеті жасар жігітпен оральдық жыныстық қатынас жасағаны үшін "адамгершілік" айыбы бойынша тұтқындалды. Билік оны ешқашан педофилия немесе жыныстық қатынасқа түсумен кінәламады, бірақ сол кездегі жас жігіттер "балалар" деп аталатындықтан, сенсациялық газеттер мен көпшілік арасында дұрыс емес болжамдар жасалды, бұл оның гомосексуалды іс-әрекеттерінің ашылуымен бірге болған қоғамдық беделге қатты нұқсан келтірді. Түрмеде сотталуды күтіп отырғанда, ол "тек гомосексуалист емес, сонымен қатар өзі үйленуге үміттенген әйелді жақсы көретін" деген негіздемемен, кешірімділік сұраған толық мойындауды жазды. Коуэллден және полициямен сөйлескен жас жігіттерден хаттар мен басқа да артефакттар алынды, оларды кейін прокурор сот барысында қолданды. 1937 жылдың тамызында, шарт бойынша сотталғаннан кейін, кешірім беру кеңесі оның түрмедегі жазасын ең ұзақ мерзімге, яғни он жарым жылға бекітті. Коуэлл төрт жыл бойы Сан-Квентин мемлекеттік түрмесінде болды, ол түрме тарихының күрт кезеңінде болды. Бұрынғы түрме бастығы Клинтон Даффи "бұл жердегі ең қарапайым түрмелердің бірі ретінде танымал болды" деп айтқан. "Жақсы мінез-құлық" деп аталатын, көбінесе дүре соғу және аштықтан өлтіру арқылы күзетшілер мен қызметкерлердің физикалық қорлаулары кең тараған. Түрмеде отырған кезінде бірнеше жетекші психолог композиторды гомосексуализм туралы қазір ескерілмеген теорияларға сәйкес бағалады, ал кейіннен композиторды "қайта қалпына келтіру" идеясына сенім білдірді. Осы уақытқа қарамастан, Коуэлл басқа тұтқындарға музыка үйретті, түрме оркестрін басқарды және әдеттегідей жемісті қарқынмен жазуды жалғастырды, ал алпысқа жуық композиция шығарды. Бұлардың ішінде перкуссиялық ансамбль үшін екі негізгі шығарма: шығыс тоналы "Пулс" (1939) және есте қаларлық "Кайтару" (1939) бар. Ол сонымен қатар, өз эксперименттерін жалғастырды: Америкалық сюитаның барлық үш қозғалысына (1939), ол бес нұсқа жазды, олардың әрқайсысы соңғысынан қиын. Әнді орындаушылар бір мезгілде бірнеше пианинода бір бөлімнің екі немесе тіпті үш нұсқасын орындауға шақырылады. "Эйфел мұнарасындағы неке" билік шығармасы үшін "Ритурнель" (Ларгетто және трио) (1939) шығармасында ол "эластикалық" форма деп атаған нәрсені зерттеді. Ларгеттоның жиырма төрт мезгілі мен Трионың сегіз мезгілі модульді; Коуэлл кейбір ұсыныстар берсе де, кез-келген гипотетикалық түрде енгізілуі немесе енгізілмеуі мүмкін және бір немесе бірнеше рет ойнатылуы мүмкін, бұл шығарманы орындаушылардың қалауы бойынша созылуға немесе жиырылуға мүмкіндік береді. Практикалық мақсат - хореографқа би туындысының ұзындығы мен сипатын алдын ала жазылған музыкалық композициямен байланысты емес, еркіндік беру. Коуэлл Эйфель мұнарасының жобасына Кейдждің өтініші бойынша өз үлесін қосты, ол өзінің досы мен бұрынғы мұғаліміне қолдау көрсетуде жалғыз емес еді. Ол және басқа да гей композиторлар, мысалы, Аарон Копланд және оның қорғанышы Лу Харрисон оның қуғын-сүргінін оңай түсінді. Харрисон 1937 жылы былай деді: "Бұл үлкен топтың теңгерімді көзқарасының жоқтығы мен үшін бұрын-соңды ешқашан да айқын болған емес". Коуэллдің ісіне бүкіл елдегі композиторлар мен музыканттар қол қойды, олардың ішіндегі ең дауыстысы оның бұрынғы мұғалімі және әріптесі Чарльз Сигер болды. Алайда Айвс сияқты бірнеше адам онымен байланысын уақытша тоқтатты. Коуэлл 1940 жылы шарт бойынша босатылды; ол бақылауда болған кезде Нью-Йорк штатының Вестчестер округіне көшіп барды және Австралиялық экс-патриат композитор және досы Перси Грейнгермен және оның әйелімен Уайт-Плейнсте тұрып қалды. 1942 жылы 28 желтоқсанда Калифорния губернаторы Кулберт Олсон Коуэллге кешірім берді.
On May 23, 1936, Cowell was arrested in Menlo Park, California on a "morals" charge for allegedly having oral sex with a seventeen year old male. He was never accused by authorities of pedophilia or molestation, but since the young men were typically referred to as "boys" at the time, incorrect assumptions were made by sensationalist newspapers and many in the public, severely damaging what public reputation he had along with the revelation of his homosexual activities. While jailed and awaiting a court hearing, he wrote a full confession accompanied by a request for leniency on the basis that "he was not exclusively homosexual but was in fact in love with a woman he hoped to marry". Suggestive letters and other artifacts were received from both Cowell and the young men who spoke to police, which were later used by the prosecution in his trial. In August 1937, after a parole hearing, the Board of Pardons fixed his term of incarceration at the maximum possible sentence, a decade and a half. Cowell ultimately spent four years in San Quentin State Prison, during a tumultuous era of the prison's history. Former warden Clinton Duffy would say it "had a reputation as one of the most primitive penitentiaries in the world." Physical abuse by wardens and officials were common for so called "bad behavior", often via whipping and starving. During his incarceration, several leading psychologists evaluated the composer according to now disregarded theories of homosexuality, and later expressed faith in the idea of possibly "rehabilitating" the composer. Despite this time, Cowell taught music to fellow inmates, directed the prison band, and continued to write at his customary prolific pace, producing around sixty compositions. These included two major pieces for percussion ensemble: the Oriental toned Pulse (1939) and the memorably sepulchral Return (1939). He also continued his experiments in aleatory music: for all three movements of the Amerind Suite (1939), he wrote five versions, each more difficult than the last. Interpreters of the piece are invited to simultaneously perform two or even three versions of the same movement on multiple pianos. In the Ritournelle (Larghetto and Trio) (1939) for the dance piece Marriage at the Eiffel Tower, he explored what he called an "elastic" form. The twenty four measures of the Larghetto and the eight of the Trio are each modular; though Cowell offers some suggestions, any hypothetically may be included or not and played once or repeatedly, allowing the piece to stretch or contract at the performers' will — the practical goal being to give a choreographer freedom to adjust the length and character of a dance piece without the usual constraints imposed by a prewritten musical composition. Cowell had contributed to the Eiffel Tower project at the behest of Cage, who was not alone in lending support to his friend and former teacher. He and other gay composers such as Aaron Copland and protégé Lou Harrison easily empathized with his persecution. Harrison said in 1937, "[the] prevailing lack of balanced perception in the great mass was never so wholly apparent to me before." Cowell's cause had been taken up by composers and musicians around the country, one of the most vocal of which were his former teacher and collaborator, Charles Seeger. However, a few, including Ives, temporarily broke contact with him. Cowell was eventually paroled in 1940; he relocated to Westchester County, New York, while under supervision, and resided with Australian ex patriate composer and friend Percy Grainger and his wife in White Plains. Cowell was granted a pardon from California governor Culbert Olson on December 28, 1942.
Жасырындық және стильді өзгерту
Кемелдікке қарамастан, ол Соғыс ақпарат бюросында жұмыс істеуге мүмкіндік алды, шетелге тарату үшін радио бағдарламаларын жасады. Бірақ оның тұтқындалуы, түрмеде отыруы және соның салдарынан туған жағымсыз даңқы Коуэллге зор соққы болды. Конлон Нанкарроу 1947 жылы оны алғаш рет кездескенде: «Ол үлкен қорқынышпен жүрген адам секілді болды, оны 'олар ұстап алады' деген оймен», – деген пікір білдірді. Журналистер оны қылмыстары мен тұтқындалуына қатысты пікір білдіруге жиі асықтырды, бірақ ол көбінесе бас тартты. Бұл оқиға оның музыкасына терең әсер етті: Коуэллдің шығармашылығы Сан-Квентиннен босатылғаннан кейін көп ұзамай айтарлықтай консервативті болып өзгерді, ырғақтары қарапайымданып, гармониялық тілі дәстүрлірек болды. Оның кейінгі көптеген туындылары американдық халық музыкасына негізделген, мысалы, «18 әнұран және фугалық күйлер» (1943–64) сериясы. Халық музыкасы Коуэллдің соғысқа дейінгі шығармаларында да орын алған, бірақ оның ерекше белгісі болған қауқыпты өзгерістер енді көбінесе тоқтатылды. Нанкарроу атап өткендей, Коуэллдің түрмеде отыруының басқа да салдары болды: «Әрине, содан кейін ол саяси мәселелерде аузын жапты. Ол бұрын да саяси радикал болған еді». Ол 1950 жылдардың басында он жылдан астам уақыт бойы Folkways Records компаниясының кеңесшісі болып жұмыс істеді, альбомдарға қосымша жазбалар жазып, «Дүниежүзі халықтарының музыкасы» (1951–61) (оның өзі осы аттас радио бағдарламасын жүргізді) және «Дүниежүзінің ежелгі музыкасы» (1962) сияқты жинақтарды өңдеді. 1963 жылы ол Folkways альбомы үшін өзінің маңызды 20 фортепиано туындысын орындады. Уақыт өтуімен және өзінің тәжірибесінің артуымен, Коуэлл соңғы жылдарында «Тезис» (Симфония №15; 1960) және «26 бірдей мозаика» (1963) сияқты ерекше туындыларын қайта жасады.
Despite the pardon — which allowed him to work at the Office of War Information, creating radio programs for broadcast overseas — his arrest, incarceration, and attendant notoriety had a devastating effect on Cowell. Conlon Nancarrow, on meeting him for the first time in 1947, reported, "The impression I got was that he was a terrified person, with a feeling that 'they're going to get him.'" He was often pestered by reporters to comment on the circumstances of his crimes and arrest, but often refused to do so. The experience took a lasting toll on his music: Cowell's compositional output became strikingly more conservative soon after his release from San Quentin, with simpler rhythms and a more traditional harmonic language. Many of his later works are based on American folk music, such as the series of eighteen Hymn and Fuguing Tunes (1943–64); folk music had certainly played a role in a number of Cowell's prewar compositions, but the provocative transformations that had been his signature were now largely abandoned. And, as Nancarrow observed, there were other consequences to Cowell's imprisonment: "Of course, after that, politically, he kept his mouth completely shut. He had been radical politically, too, before." were among his postwar students — and served as a consultant to Folkways Records for over a decade beginning in the early 1950s, writing liner notes and editing such collections as Music of the World's Peoples (1951–61) (he also hosted a radio program of the same name) and Primitive Music of the World (1962). In 1963 he recorded searching, vivid performances of twenty of his seminal piano pieces for a Folkways album. Perhaps liberated by the passage of time and his own seniority, in his final years Cowell again produced a number of individualistic works, such as Thesis (Symphony No. 15; 1960) and 26 Simultaneous Mosaics (1963).
Соңғы жылдары және өлімі
1964 жылдың қазан айында Коуэллге дәрігер тексеру кезінде оның денесінде көптеген полиптер табылғаннан кейін, колоректальді қатерлі ісік диагнозы қойылды. Ісік ұзақ уақытқа дейін анықталмағандықтан және қалың ішектің көп бөлігін қамтып алғандықтан, операция жасау мүмкін емес деп шешілді. Коуэлл 1965 жылдың 10 желтоқсанында Нью-Йорк штаты, Вудсток қаласындағы Шейди үйінде бірнеше инсульттан кейін және осы ауруға жеңіліп қайтыс болды.
In October 1964, Cowell was diagnosed with colorectal cancer after a doctor discovered an abundance of polyps in his system during an exam. It was decided that it could not be operated on, as it went undiagnosed for too long and almost completely engulfed his large intestine. Cowell died on December 10, 1965, in his Shady, Woodstock, New York, home, following a series of strokes and succumbing to the disease.
Композициялар
Жарты ғасырдан астам уақытқа созылған мансабында Коуэлл өзінің ерекше стильдік ерекшеліктерімен, өте кең ауқымды стильдерде шығармалар жазды, олардың ішінде сериализм, джаз, романтизм, неоклассицизм, авангард, шулы музыка, минимализм және тағы да басқалары бар. Ол барлығы 940-тан астам композиция жазған деп есептеледі, олардың көп бөлігі жеке фортепианоға арналған, алайда кейбіреулері уақыт өте келе жоғалып немесе жойылған. Оның кең музыкалық каталогы әдетте үш кезеңге бөлінеді: тәжірибелік және ерте кезең, одан әрі жетілдірілген және техникалық орта кезең, және неоромантикалық соңғы кезең.
In a career that spanned more than half a century, Cowell wrote in a very wide range of styles with his own idiosyncratic twist, including serialism, jazz, romanticism, neoclassicism, avant garde, noise music, minimalism, etc. He is believed to have written over 940 compositions in whole, the majority for solo piano, although some have since been lost or destroyed. His wide musical catalog is typically divided into three periods – an experimental and wild early period, a more refined and technical middle period, and a neo romantic late period.
Қабылдау
Коуэлл американдық музыка тарихында да, жалпы эксперименталды музыка тарихында да белгілі бір деңгейде көлеңкеде қалған тұлға болып табылады. Оның өмірінде оның музыкасы мен орындалуына қатысты пікірлер өте әртүрлі болды. Кейбір сыншылар мен музыкалық сарапшылар оны "шығармашылық гений" деп атап, "тамаша орындады" десе, ал басқалары оның шығармаларын "заңсыз, контрапункттың ешбір іздері жоқ" және "атональдық ойдың шыңы" деп сипаттады. Соңғысын Коуэлл келесі гастрольдік турда ирониялық түрде жарнама ретінде пайдаланды. Эвелин Уэллс сияқты сыншылар, мысалы, Сан-Францискодағы Call and Post газетінде былай деп жазды: "Коуэллдің композициялары жақсы суреттер сияқты, хаостан тәртіп туғанда және дыбыстың түрлі-түсті ұсақ бөлшектері бірыңғай тақырыпқа біріккенде ғана, оларға сырттан, құрметпен қарағанда түсінікті бола бастайды". Халықаралық баспасөздің мақсаты оның бұрынғыдан безгек және зорлыққа бейімділігін баса көрсету болды, мысалы, Daily Mail газетіндегідей: "Пианиноны шынтақпен ойнады. Коуэлл мырзаға бармақтары жетіспеді. Нәтижесі – бүлікші балалар бағы сияқты" және Daily Express газетіндегідей: "Шынтақты пианист. Аспап үшін тамаша сынақ". Ол өмірінің "Жаңа музыка" кезеңінде Америкада классикалық музыканың өте құрметті педагогы және насильшісі саналды. 2009 жылдың қараша айында оның туған жері Менло Парк маңындағы Сан-Франциско шығанағында Other Minds ұйымы Коуэллдің музыкасын тойлауға арналған екі күндік шара өткізді.
Cowell remains a somewhat obscure figure in the history of both American music and experimental music more broadly. In his time, opinions of his music and performances were incredibly mixed. Some reviewers and music critics of the time called him a "creative genius", who played "fantastically well", while others referred to his compositions as, "lawless, without a trace of counterpoint," and the "peak of atonal thought" — the latter of which Cowell sarcastically used as a promotion in a following tour. Some of the more matter of fact viewpoints were offered by critics such as Evelyn Wells of The San Francisco Call and Post, "Cowell's compositions are like the better order of paintings, one must stand far back, at respectful distances, before order results from chaos, and the colorful motes of sound resolve into one theme." The intent of the international press was more to emphasize his unconventional and violent performance tendencies, with headlines like those from The Daily Mail: "Piano Played with Elbow. Fingers too Limited for Mr. Cowell. Result Like a Nursery in Rebellion." and The Daily Express: "Elbow Pianist. A Wonderful Test for the Instrument." He was considered a highly respected educator and promoter of classical music in America during the New Music period of his life. In November 2009, a two day event celebrating Cowell's music was held in the San Francisco Bay Area near his birthplace, Menlo Park, by Other Minds.
Музыкалық еңбектері
Коуэлл ойлап тапқан немесе бастама көтерген көптеген техникалар бүгінгі музыка үшін әлі де маңызды. Музыкадағы тондық кластерлер кейін Бела Барток, Оливье Мессиан, Карлхайнц Штокхаузен, Янис Ксенакис, Эйноюхани Раутавара және Кшиштоф Пендерецки сияқты көрнекті классикалық композиторлар тарапынан пайдаланылды. Кейт Эмерсон, Рик Райт және Джон Кейл сияқты эксперименталды және прогрессивті рок клавишшілері өз өнеркөрсетулерінде струналы фортепиано техникасын және кластерлерді қолданды, сондай-ақ еркін джаз пианистері Дейв Беррелл, Сесил Тейлор, Сан Ра және басқалар да қолданды. Оның 1930 жылы жарық көрген «Жаңа музыкалық ресурстар» кітабы, жарық көргеніне тоқсан жыл өткен соң да композиторлар үшін пайдалы құрал саналады және оның әріптестері мен келесі ұрпақ студенттері тарапынан қолдауға ие болды.
Many of the techniques Cowell either invented or pioneered are still relevant to today's music. Tone clusters in music have since been utilized by prominent classical composers such as Béla Bartók, Olivier Messiaen, Karlheinz Stockhausen, Iannis Xenakis, Einojuhani Rautavaara, and Krzysztof Penderecki, among others. Experimental and progressive rock keyboardists like Keith Emerson, Rick Wright, and John Cale similarly employed string piano techniques and clusters in their performances, as did free jazz pianists Dave Burrell, Cecil Taylor, Sun Ra, etc. His 1930 book New Musical Resources is still considered a useful resource for composers, ninety years after its publication — having been championed by his colleagues and subsequent students.