Стивен Райх: Американдық минимализм композиторының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық композитор (1936 жылы туған)

Стивен Майкл Райх (/r//aɪ//ʃ/ RYSHE; 1936 жылғы 3 қазанда туған) – американдық композитор, 1960-шы жылдардың ортасы мен соңында минималистік музыканың дамуына үлкен үлес қоскан тұлға. Рейхтің шығармалары қайталанатын мотивтер, баяу гармониялық ритм және канондарды қолдануымен ерекшеленеді. Рейх бұл тұжырымды "Музыка – біртіндеп дамитын процесс" атты эссесінде былай деп түсіндіреді: "Мен сезімтал процестерге қызығамын. Мен музыка орындалып жатқанда, сол процестің өзі естілгім келеді". Мысалы, оның ерте туындылары фазалық ығысумен эксперимент жасайды, онда бір немесе бірнеше қайталамалы фразалар басқаларына қарағанда баяу немесе жылдам орындалады, осылайша олар "фазадан шығып" кетеді. Бұл сезімтал ағынмен жаңа музыкалық үлгілерді құрайды. Оның инновацияларына "It's Gonna Rain" (1965) және "Come Out" (1966) сияқты ерте композицияларында фазалық үлгілерді жасау үшін таспалық циклдарды пайдалану, сондай-ақ "Pendulum Music" (1968) және "Four Organs" (1970) сияқты қарапайым, естілетін процестерді қолдану жатады. 1978 жылғы "18 музыкантқа арналған музыка" жазбасы минимализмді қозғалыс ретінде бекітуге көмектесті. Рейхтің шығармалары 1980-ші жылдары тарихи тақырыптармен, сондай-ақ оның еврей мұрасынан алынған тақырыптармен, әсіресе "Different Trains" (1988) арқылы қараңғы сипатқа ие болды. Рейхтің композициялық стилі көптеген заманауи композиторлар мен топтарға, әсіресе АҚШ-та үлкен әсер етті. "The Guardian" газетіндегі музыкалық сыншы Эндрю Клементс Рейхтің "музыкалық тарих бағытын өзгертуге лайықты бірнеше композиторлардың" бірі екенін айтты.

Ерте өмір

Рейх Нью-Йорк қаласында еврей ата-анасы, Бродвей лирика авторы Джун Силлман мен Леонард Рейхтің отбасында дүниеге келді. Ол бір жасқа толғанда ата-анасы ажырасып, Рейх уақытын Нью-Йорк пен Калифорния арасында бөліп өткізді. Ол жазушы Джонатан Кэрроллдың туған інісі. Бала кезінде фортепиано сабақтарын алған ол 1750 жылға дейінгі немесе 1900 жылдан кейінгі музыкамен таныспай, «орта таптың сүйікті музыкасымен» өскенін айтады. 14 жасында Барокко дәуірінен бұрынғы және 20 ғасырдың музыкасын естігеннен кейін музыканы қанағаттандыра оқып үйрене бастады. Рейх джаз ойнау үшін Роланд Кохлоффтан барабан ойнауды үйренді. Корнелл университетінде оқып жүргенде, ол музыка бойынша қосымша білім алып, 1957 жылы философия бакалавры (B.A.) дәрежесін алды. Рейхтің бакалаврлік диссертациясы Людвиг Витгенштейнге арналған еді; кейін ол осы философтың мәтіндерін «Нақыл сөздер» (1995) және «Сен (вариациялар)» (2006) шығармаларында музыкаға қосты. Бітіргеннен кейін бір жыл бойы Рейх Холл Овертонмен жеке композицияны оқыды, содан кейін Уильям Бергсма мен Винсент Персичеттимен жұмыс істеу үшін Джульярдқа түсті (1958–1961 жж.). Содан кейін ол Калифорния штатының Окленд қаласындағы Миллс колледжінде Лучано Берио мен Дариус Мийодан (1961–1963 жж.) оқыды және композиция бойынша магистр дәрежесін алды. Миллсте Рейх мелодика мен таспаға арналған «Мелодика» шығармасын жазды, ол 1986 жылы үш LP дискіде шықты. Рейх Паулин Оливерос, Рамон Сендер, Мортон Суботник, Фил Леш және Терри Райлимен бірге Сан-Франциско таспалық музыка орталығында жұмыс істеді. Ол Райлидің «In C» премьерасына қатысып, қазір осы шығарманы орындауда стандартқа айналған сегізінші ноталық импульсті қолдануды ұсынды.

1960 жылдар

Рейхтің композицияға алғашқы қадамдары он екі тондық композициямен тәжірибе жасауды қамтыды, бірақ ол он екі санының ырғақтық аспектілерін биіктік аспектілерінен гөрі қызықтырақ деп тапты. Рейх сондай-ақ Роберт Нельсоннің үш фильмі – «Пластикалық шашты кесу» (1963), «О, қарбыз!» (1965) және «Жұмсақ ерін» (1965) үшін саундтректер жазды. 1963 жылы жазылған «Пластикалық шашты кесу» саундтрегі – қысқа таспалық коллаж, мүмкін Рейхтің алғашқы туындысы. «Қарбыз!» саундтрегі 19 ғасырдың екі минестрель әнін негізге алды және үлкен бес бөлімді канонда қайталама фразаларды пайдаланды. «Жұмсақ ерін» музыкасы Рейх Сан-Францискода Нельсонмен бірге серуендеп, қара-ақ 16 мм-де түсірген көше жазбаларынан туындады. Бұл фильм қазір сақталмаған. 1965 жылы түсірілген төртінші фильмнің ұзақтығы шамамен 25 минутты құрайды және «Жұмсақ ерін II» деп аталды. Нельсон оны түсіру процесінен алынған кадрлар мен Рейх жазған таспа материалдарынан жинады. Нельсон фильмге қанағаттанбағандықтан, оны көрсетпеді. Рейхке минималист әріптесі Терри Райлидің де ықпалы тиді, оның «In C» шығармасы уақыт бойынша ығысқан қарапайым музыкалық үлгілерді біріктіріп, баяу өзгеріп, біртұтас нәрсені құрайды. Рейх осы тәсілді өзінің алғашқы маңызды туындысы «Жаңбыр жауады» композициясын жазу үшін пайдаланды. 1965 жылы жазылған бұл шығармада «Уолтер бауырлас» деп аталған қара нәсілді шіркеу уағыздаушысының дүние аяқталғаны туралы уағызының бір бөлігі қолданылды. Рейх өзінің алғашқы таспа жұмысына сүйене отырып, фрагменттің соңғы үш сөзін – «жаңбыр жауады!» – бір-бірімен фазадан бірте-бірте шығатын бірнеше таспалық циклге көшірді. 13 минуттық «Шығып кел» (1966) шығармасында полиция тарапынан ауыр жарақат алған, жалған айыпталған «Харлем алтылығының» бірі Дэниел Хамм айтқан бір сөйлемнің манипуляцияланған жазбалары пайдаланылды. Ол өзін ұрып-соғып, полицияға өзін ұрып-соққанын көрсетуге тырысты. Сөйлемде «көгершіннің қанын шығарып, оларға көрсету үшін» деген фраза бар. Рейх «шығып, оларға көрсету үшін» деген фрагментті екі каналға қайта жазды, олар бастапқыда бірге ойнатылады. Олар тез синхроннан шығып кетеді; біртіндеп айырмашылық кеңейеді және жаңғырыққа айналады. Содан кейін екі дауысқа үнемі төрт дауыс қосылып, содан кейін сегіз дауысқа дейін, сөйлеу түсініксіз болатынша дауыстардың саны артады, тыңдаушыға тек сөйлеудің ырғақтық және тональдық үлгілері қалады. «Мелодика» (1966) оның бұрынғы туындыларының фазалық цикл идеясын алып, оны аспаптық музыкаға қолданады. Стив Рейх қарапайым әуенді алып, оны мелодикада ойнап, кейін жазды. Содан кейін ол әуенді екі жеке каналға орналастырып, оларды бірте-бірте фазадан шығарып, күрделі өріліс әуенін құрайды. Бұл шығарма ырғақтық құрылымы жағынан «Шығып кел» шығармасына өте ұқсас және бір ырғақтық процестің әртүрлі дыбыстарда екі түрлі музыкалық туындыны құру үшін қалай жүзеге асырылатынын көрсетеді. Рейх осы шығарманы 1966 жылдың 22 мамырында көрген түсінен шабыттанды және бір күнде шығарманы аяқтады. «Мелодика» – Рейхтің тек таспаға жазған соңғы туындысы, ол оны таспа музыкасынан аспаптық музыкаға өтуі деп санайды. Рейхтің осы фазалық техниканы жазылған таспадан тікелей орындауға аударудың алғашқы әрекеті 1967 жылы екі пианиноға арналған «Пианинолық фаза» болды. «Пианинолық фазада» орындаушылар жылдам он екі ноталық мелодиялық фигураны қайталап орындайды, бастапқыда бірге. Бір орындаушы роботтай дәлдікпен темпті сақтап тұрса, екіншісі екі бөлік қайтадан синхронға келгенше, бірақ бір он алтыншы нотадан қалып, жылдамдығын сәл арттырады. Екінші орындаушы бұрынғы темпке оралады. Жылдамдықты арттыру және синхронға келтіру циклі шығарма бойына жалғасады; цикл үш рет толық айналады, екінші және үшінші цикл бастапқы фигураның қысқартылған нұсқаларын пайдаланады. 1967 жылы жазылған «Скрипкалық фаза» да осы принцип бойынша салынған. «Пианинолық фаза» және «Скрипкалық фаза» Нью-Йорк галереяларында өткен концерттер сериясында тұсаукесер өткізді. Осы процестік музыканың сирек танымал мысалы – «Маятник музыкасы» (1968), ол бірнеше микрофондардың дыбысынан тұрады, олар қосылған динамиктердің үстінен тербеліп, кері байланыс тудырады. «Маятник музыкасын» Рейхтің өзі жазған емес, бірақ 1990 жылдардың соңында Sonic Youth тобы рок-көрмендерге таныстырды. Рейх сондай-ақ «адам денесінен басқа аспап қажет етпейтін» шығармада фазалық эффектті жасауға тырысты. Ол фазалық жүйелерді дыбыс шығарудың қарапайым тәсілдері үшін орынсыз деп тапты. Оның орнына ол «Қолақсалды музыка» (1972) шығармасын жазды, онда музыканттар бір-бірінен фазадан шығып, кірмейді, бірақ бір орындаушы 12 сегізінші ноталық (12 кваверлік) фразаның бір жолын сақтайды, ал екінші орындаушы әр 12 такт сайын бір сегізінші нотаға ығысады, екі орындаушы да 144 такттан кейін синхронға оралады. 1967 жылғы прототиптік шығарма «Баяу қозғалыс дыбысы» орындалмады, бірақ Крис Хьюз 27 жылдан кейін оны «Баяу қозғалыс қарға» атты 1994 жылғы Рейхтің ықпалымен жазылған альбомында орындады. Ол жазылған дыбыстың питч немесе тембрді өзгертпей, бастапқы ұзындығынан бірнеше есе баяулату идеясын енгізді, оны Рейх «Төрт орган» (1970) шығармасында қолданды, ол нақтырақ айтқанда, күшейтумен айналысады. Бұл шығармада маракастар жылдам сегізінші ноталық импульсті орындайды, ал төрт орган 11-ші аккордты пайдаланып, белгілі бір сегізінші ноталарды басады. Осылайша, бұл туынды қайталау және нәзік ырғақтық өзгерістермен айналысты. Рейхтің әдеттегі циклдық құрылымына қарамай, «Төрт орган» оның туындыларының арасында ерекше болып, сызықтық құрылымды пайдаланады. Сырттай ұқсас «Фазалық үлгілер», сонымен қатар төрт органға арналған, бірақ маракастарсыз, (аты айтқандай) осы кезеңте осы кезеңде жазылған басқа шығармалар сияқты циклдық фазалық туынды болып табылады. «Төрт орган» Бостон симфониялық оркестрінің бағдарламасының бөлігі ретінде орындалды және Рейхтің үлкен дәстүрлі ортада орындалған алғашқы туындысы болды.

Reich's early forays into composition involved experimentation with twelve tone composition, but he found the rhythmic aspects of the number twelve more interesting than the pitch aspects. Reich also composed film soundtracks for Plastic Haircut (1963), Oh Dem Watermelons (1965), and Thick Pucker (1965), three films by Robert Nelson. The soundtrack of Plastic Haircut, composed in 1963, was a short tape collage, possibly Reich's first. The Watermelons soundtrack used two 19th century minstrel tunes as its basis, and used repeated phrasing together in a large five part canon. The music for Thick Pucker arose from street recordings Reich made walking around San Francisco with Nelson, who filmed in black and white 16mm. This film no longer survives. A fourth film from 1965, about 25 minutes long and tentatively entitled "Thick Pucker II", was assembled by Nelson from outtakes of that shoot and more of the raw audio Reich had recorded. Nelson was not happy with the resulting film and never showed it. Reich was influenced by fellow minimalist Terry Riley, whose work In C combines simple musical patterns, offset in time, to create a slowly shifting, cohesive whole. Reich adopted this approach to compose his first major work, It's Gonna Rain. Composed in 1965, the piece used a fragment of a sermon about the end of the world given by a Black Pentecostal street preacher known as Brother Walter. Reich built on his early tape work, transferring the last three words of the fragment, "it's gonna rain! ", to multiple tape loops that gradually move out of phase with one another. The 13 minute Come Out (1966) uses similarly manipulated recordings of a single spoken line given by Daniel Hamm, one of the falsely accused Harlem Six, who was severely injured by police. The survivor, who had been beaten, punctured a bruise on his own body to convince police about his beating. The spoken line includes the phrase "to let the bruise's blood come out to show them". Reich rerecorded the fragment "come out to show them" on two channels, which are initially played in unison. They quickly slip out of sync; gradually the discrepancy widens and becomes a reverberation. The two voices then split into four, looped continuously, then eight, and continues splitting until the actual words are unintelligible, leaving the listener with only the speech's rhythmic and tonal patterns. Melodica (1966) takes the phase looping idea of his previous works and applies it to instrumental music. Steve Reich took a simple melody, which he played on a melodica, then recorded it. He then sets the melody to two separate channels, and slowly moves them out of phase, creating an intricate interlocking melody. This piece is very similar to Come Out in rhythmic structure, and is an example of how one rhythmic process can be realized in different sounds to create two different pieces of music. Reich was inspired to compose this piece from a dream he had on May 22, 1966, and put the piece together in one day. Melodica was the last piece Reich composed solely for tape, and he considers it his transition from tape music to instrumental music. Reich's first attempt at translating this phasing technique from recorded tape to live performance was the 1967 Piano Phase, for two pianos. In Piano Phase the performers repeat a rapid twelve note melodic figure, initially in unison. As one player keeps tempo with robotic precision, the other speeds up very slightly until the two parts line up again, but one sixteenth note apart. The second player then resumes the previous tempo. This cycle of speeding up and then locking in continues throughout the piece; the cycle comes full circle three times, the second and third cycles using shorter versions of the initial figure. Violin Phase, also written in 1967, is built on these same lines. Piano Phase and Violin Phase both premiered in a series of concerts given in New York art galleries. A similar, lesser known example of this so called process music is Pendulum Music (1968), which consists of the sound of several microphones swinging over the loudspeakers to which they are attached, producing feedback as they do so. "Pendulum Music" has never been recorded by Reich himself, but was introduced to rock audiences by Sonic Youth in the late 1990s. Reich also tried to create the phasing effect in a piece "that would need no instrument beyond the human body". He found that the idea of phasing was inappropriate for the simple ways he was experimenting to make sound. Instead, he composed Clapping Music (1972), in which the players do not phase in and out with each other, but instead one performer keeps one line of a 12 eighth note long (12 quaver long) phrase and the other performer shifts by one eighth note beat every 12 bars, until both performers are back in unison 144 bars later. The 1967 prototype piece Slow Motion Sound was not performed although Chris Hughes performed it 27 years later as Slow Motion Blackbird on his Reich influenced 1994 album Shift. It introduced the idea of slowing down a recorded sound until many times its original length without changing pitch or timbre, which Reich applied to Four Organs (1970), which deals specifically with augmentation. The piece has maracas playing a fast eighth note pulse, while the four organs stress certain eighth notes using an 11th chord. This work therefore dealt with repetition and subtle rhythmic change. In contrast to Reich's typical cyclical structure, Four Organs is unique among his work in using a linear structure—the superficially similar Phase Patterns, also for four organs but without maracas, is (as the name suggests) a cyclical phase piece similar to others composed during the period. Four Organs was performed as part of a Boston Symphony Orchestra program, and was Reich's first composition to be performed in a large traditional setting.

1970 жылдар

1970 жылы Райх Ганаға музыканы зерттеу үшін бес апталық сапарға шықты, оның барысында ол шебер қағалды ойнаушы Гидеон Алорвойиден тәлім алды. Рейх 1973 және 1974 жылдары Сиэтлде балилік гамеланды оқыды. Африкалық тәжірибесінен, сондай-ақ А. М. Джонстың Эве халқының музыкасы туралы «Африка музыкасы бойынша зерттеулер» еңбегінен Райх 90 минуттық «Драмминг» шығармасына шабыттанды, оны отанына оралғаннан кейін көп ұзамай жазды. Әйелдер дауысы мен пикколодан тұратын тоғыз мүшелі соқпалы аспаптар ансамблі үшін жазылған «Драмминг» оның мансабындағы жаңа кезеңнің басталуын қадағалады, себебі осы кезде ол «Стив Райх және Музыканттар» ансамблін құрып, олармен композиция және орындауға көбірек ден қойды. Көп жылдар бойы оның шығармаларын орындаған жалғыз ансамбль болған «Стив Райх және Музыканттар» әлі де көптеген бастапқы мүшелерімен бірге белсенді қызмет етеді. «Драммингтен» кейін Райх өзінің іргелі еңбектерінің бірі болған «фазалық ығысу» әдісінен бас тартып, одан да күрделі шығармалар жаза бастады. Ол фразалар мен мелодиялық үзінділердің уақытша ұзартылуы сияқты басқа да музыкалық процестерді зерттеді. Осы кезеңде ол «Соқпалы аспаптарға, дауыстарға және органға арналған музыка» (1973) және «Алты фортепиано» (1973) сияқты шығармалар жазды. 1974 жылы Райх 18 музыкантқа арналған музыка жазуды бастады. Бұл шығармада көптеген жаңа идеялар бар болғанымен, ол бұрынғы туындыларын да еске түсіреді. Ол басында енгізілген он бір аккордтан тұратын циклға негізделген («Пулстер» деп аталады), содан кейін әр аккордқа негізделген музыкалық шағын бөлімдер («I–XI бөлімдер») және соңында бастапқы циклға («Пулстер») қайта оралады. Бұл Райхтың ірі ансамбльдер үшін жазуға жасаған алғашқы қадамы болды. Орындаушылардың санының артуы психоакустикалық эффекттерге көбірек мүмкіндік берді, бұл Рейхті қызықтырды, ол «осы идеяны одан әрі зерттегісі келетінін» айтты. Рейх бұл шығарманың алғашқы бес минутындағы гармониялық қозғалыстың өзінің бұрынғы еңбектерінен гөрі көп екенін атап өтті. «Стив Райх және Музыканттар» бұл шығарманың тұңғыш жазбасын ECM Records лейблында жасады. Рейх осы идеяларды өзінің жиі жазылатын «Ірі ансамбльге арналған музыка» (1978) және «Октет» (1979) шығармаларында одан әрі зерттеді. Осы екі шығармада Райх «адам тынысы музыкалық ұзақтықтың өлшемі ретінде, трубалармен ойналатын аккордтар орындау үшін бір тынысқа арналған етіп жазылған» мәселесімен тәжірибе жасады. «Ірі ансамбльге арналған музыкада» адам дауысы музыкалық палитраның бір бөлігі болғанымен, сөзсіз вокалдық бөлімдер текстураның бір бөлігін ғана құрайды (сиыршылдаған сияқты). «Октетпен» және оның алғашқы оркестрлік шығармасы «Жел, скрипка және пернелі аспаптарға арналған вариациялар» (1979) Райхтың музыкасы 1977 жылдың жазынан бері Израильде оқыған Киелі кітаптың әсерін көрсетті. Осыдан кейін мәтінді оқып айтатын адам дауысы Райхтың музыкасында маңызды рөл атқаратын болды. 1974 жылы Райх «Музыка туралы жазбалар» атты кітабын жариялады, онда ол 1963 және 1974 жылдар аралығында жазылған философиясы, эстетикасы және музыкалық жобалары туралы эсселер жинаған. 2002 жылы жаңартылған және одан да кеңейтілген «Музыка туралы жазбалар» (1965–2000) жинағы жарық көрді.

In 1970, Reich embarked on a five week trip to study music in Ghana, during which he learned from the master drummer Gideon Alorwoyie. Reich also studied Balinese gamelan in Seattle in 1973 and 1974. From his African experience, as well as A. M. Jones's Studies in African Music about the music of the Ewe people, Reich drew inspiration for his 90 minute piece Drumming, which he composed shortly after his return. Composed for a nine piece percussion ensemble with female voices and piccolo, Drumming marked the beginning of a new stage in his career, for around this time he formed his ensemble, Steve Reich and Musicians, and increasingly concentrated on composition and performance with them. Steve Reich and Musicians, which was to be the sole ensemble to interpret his works for many years, still remains active with many of its original members. After Drumming, Reich moved on from the "phase shifting" technique that he had pioneered, and began writing more elaborate pieces. He investigated other musical processes such as augmentation (the temporal lengthening of phrases and melodic fragments). It was during this period that he wrote works such as Music for Mallet Instruments, Voices and Organ (1973) and Six Pianos (1973). In 1974, Reich began writing Music for 18 Musicians. This piece involved many new ideas, although it also recalls earlier pieces. It is based on a cycle of eleven chords introduced at the beginning (called "Pulses"), followed by a small section of music based on each chord ("Sections I XI"), and finally a return to the original cycle ("Pulses"). This was Reich's first attempt at writing for larger ensembles. The increased number of performers resulted in more scope for psychoacoustic effects, which fascinated Reich, and he noted that he would like to "explore this idea further". Reich remarked that this one work contained more harmonic movement in the first five minutes than any other work he had written. Steve Reich and Musicians made the premier recording of this work on ECM Records. Reich explored these ideas further in his frequently recorded pieces Music for a Large Ensemble (1978) and Octet (1979). In these two works, Reich experimented with "the human breath as the measure of musical duration the chords played by the trumpets are written to take one comfortable breath to perform". Human voices are part of the musical palette in Music for a Large Ensemble but the wordless vocal parts simply form part of the texture (as they do in Drumming). With Octet and his first orchestral piece Variations for Winds, Strings and Keyboards (also 1979), Reich's music showed the influence of Biblical cantillation, which he had studied in Israel since the summer of 1977. After this, the human voice singing a text would play an increasingly important role in Reich's music. In 1974 Reich published the book Writings About Music, containing essays on his philosophy, aesthetics, and musical projects written between 1963 and 1974. An updated and much more extensive collection, Writings On Music (1965–2000), was published in 2002.

1980 жылдар

Рейхтің шығармашылығы 1980-ші жылдары тарихи тақырыптармен және оның еврей мұрасынан алынған тақырыптармен қараңғы сипатқа ие болды. Техилим (1981), еврейше «Забурлар», Рейхтің еврей тегіне тікелей сүйене отырып жазылған алғашқы шығармасы. Бұл шығарма төрт бөлімнен тұрады және төрт әйел дауысынан тұратын ансамбльге арналған (бір дискант, екі лирикалық сопрано және бір альт), пикколо, флейта, гобой, ағылшын мүйіз, екі кларнет, алты перкуссия (ішкі жағы бос, қол шапалақтаусыз, маракастар, маримба, вибрафон және кротальдар), екі электронды орган, екі скрипка, альт, виолончель және контрабас, күшейтілген дауыстармен, скрипкалар мен желді аспаптармен. Забур 19:2–5 (христиан аудармаларында 19:1–4), 34:13–15 (34:12–14), 18:26–27 (18:25–26) және 150:4–6 мәтіндеріне жазылған Техилим, формальды құрылымы бойынша Рейхтің басқа шығармаларынан ерекшеленеді; мәтіндердің бірнеше жолдан тұруы, бұрынғы шығармаларда қолданылған фрагменттерге қарағанда, мелодияны маңызды элементке айналдырады. Формальды контрапункт пен функционалдық гармонияның қолданылуы бұрын жазылған еркін құрылымдағы минималистік шығармалармен де қарама-қайшы келеді. Different Trains (1988), скрипкалық квартет пен таспаға арналған шығарма, оның бұрынғы шығармаларындағыдай, жазылған сөйлеуді пайдаланады, бірақ бұл жолы оны ырғақты емес, әуендік элемент ретінде қолданады. Different Trains шығармасында Рейх 1939–1941 жылдары Нью-Йорк пен Калифорния арасындағы пойыз саяхаттары туралы балалық шағындағы естеліктерін, нацистік режим кезінде Еуропалық балаларды өлімге апару үшін пайдаланылған басқаша пойыздармен салыстырады. 1990 жылы Different Trains шығармасын орындаған Kronos Quartet тобы «Үздік классикалық заманауи композиция» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Ричард Тарускин бұл композицияны «Холокостқа берілген жалғыз лайықты музыкалық жауап – кез келген ортадағы аз ғана лайықты көркемдік жауаптардың бірі» деп сипаттады және бұл шығарма Рейхтің 20-ғасырдың ұлы композиторларының қатарына енуіне көмектескенін айтты.

1990 жылдар

1993 жылы Райх әйелі, бейнесуретші Берил Коротпен бірге еврейлік, христиандық және ислам діндерінің тамырларын израильдіктердің, палестиналықтардың және американдықтардың сөздері арқылы зерттейтін "Үңгір" операсын жасады. Бұл перкуссия, дауыстар және скрипкаларға арналған музыкалық деректі фильм, ол Хеврон қаласындағы Махпела үңгірінің құрметіне аталған – сол жерде мешіт орналасқан және Ибраһим пайғамбардың жерленгені айтылады. Райх және Корот Гинденбург апаты, Бикини атолліндегі ядролық қару сынақтары және Долли қойы, клондау, технологиялық сингулярлық сияқты қазіргі заманғы мәселелерге арналған "Үш хикая" операсы бойынша да жұмыстасты. Райх 1994 жылғы "Үш хикая" және "Қалалық өмір" сияқты туындыларында үлгілеу техникаларын қолданды. 1998 жылы "Кронос" квартеті үшін жазылған "Үштік квартет" арқылы Райх концерттік залға арналған таза аспаптық шығармаларға қайта оралды. Оны скрипкалық квартет және таспа, үш скрипкалық квартет немесе 36 скрипкадан тұратын оркестр орындай алады. Райхтің сөзіне сүйенсек, бұл шығармаға Барток пен Альфред Шниткенің скрипкалық квартеттері, сондай-ақ Майкл Гордонның "Yo Shakespeare" туындысы әсер еткен.

2000 жылдар

Концерт залы үшін аспаптық туындылар сериясы Dance Patterns (2002), Cello Counterpoint (2003) және вариацияларға негіделген бірнеше жұмыстармен жалғасты: You Are (Variations) (2004), Vibes, Pianos және Strings (2005) үшін вариациялар, сондай-ақ Daniel Variations (2006). You Are шығармасы Tehillim және The Desert Music вокальдық жазбаларына көз жүгізеді, ал Рейх "өте қараңғы, менің танымал емес туындым" деп атаған Daniel Variations ішінара Дэниел Перлдің қазасына байланысты жазылған. 2002 жылы Рейх Уолтер Финктың шақыруымен Rheingau Musik Festival-дің жылдық Komponistenporträt-іне қатысты, ол 12-ші композитор ретінде танылды. 2010 жылдың желтоқсанында Nonesuch Records және Indaba Music бірлесіп ремикс байқауын ұйымдастырды, онда 250-ден астам жұмыс түсті, ал Стив Рейх және Кристиан Кэри финалдық кезеңді бағалады. Рейх BBC берген сұхбатында бір туындыны аяқтағаннан кейін оны өзгертпейтінін айтты: "Аяқталса, аяқталды", деді ол. Екінші жағынан, ол ремикстердің ежелгі дәстүрге ие екенін мойындады, мысалы, діни музыкадағы белгілі туындылар, онда мелодиялар жаңа әндерге дамытылған.

2010 жылдар

Рейх 2011 жылдың наурыз айында струнный квартет пен таспаға арналған "WTC 9/11" атты шығарманың тұсаукесерін жасады (бұл құрамы "Different Trains" шығармасына ұқсас). Бұл 11 қыркүйекке жасалған шабуылға жауап ретінде жазылған, және төтенше жағдай қызметтерінің, сондай-ақ шабуыл кезінде Нью-Йоркте болған отбасы мүшелерінің жазбалары қолданылды. Премьераны АҚШ-тың Солтүстік Каролина штатындағы Дьюк университетінде "Кронос квартеті" орындады. 2013 жылдың 5 наурызында Брэд Любман жетекшілігіндегі Лондон Синфонеттасы Лондондағы Корольдік фестиваль залында Рейхтің Radiohead тобынан шабыттанған "Radio Rewrite" шығармасының әлемдік тұсаукесерін өткізді. Бағдарламаға сондай-ақ "Double Sextet", Рейхтің өзінің перкуссионист Колин Карримен бірге орындаған "Clapping Music", Mats Bergström электрогитарымен орындалған "Electric Counterpoint", сондай-ақ Рейхтің екі ансамбльдік шығармасы кірді. "Ансамбль мен оркестр үшін музыка" 2018 жылдың 4 қарашасында Сюзанна Мелкки жетекшілігіндегі Лос-Анджелес филармониясымен Уолт Дисней концерт залында тұсаукесерін жасады, бұл Рейхтің отыз жылдан астам үзілістен кейін оркестр үшін жазуға қайта оралуын білдірді. Рейх 2006 жылдан бері әйелі Берил Коротпен бірге Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі үйде тұрады.

Марапаттар

2005 жылы Рейх Эдвард Макдауэлл медалімен марапатталды. Рейх 2006 жылдың қазан айында музыка саласындағы Praemium Imperiale сыйлығын алды. 2007 жылдың 25 қаңтарында Рейх джаз саксофонист Сони Роллинспен бірге 2007 жылғы Полярлық музыка сыйлығының иегері атанды. 2009 жылдың 20 сәуірінде Рейхке 2009 жылғы музыка бойынша Пулитцер сыйлығы табысталды, ол Double Sextet шығармасын мойындады, алғаш рет 2008 жылдың 26 наурызында Ричмондта орындалған. Бұл шығарма туралы айтылған пікірде ол "алғашқы энергияны үлкен музыкалық оқиғаға айналдыра білу қабілетін көрсететін, шеберлікпен құрылған және тыңдаушының қызығуын оятып тұратын маңызды туынды" деп сипатталды. 2011 жылдың мамыр айында Стив Рейх Нью-Англия музыка консерваториясынан құрметті докторлық дәрежесін алды. 2012 жылы Стив Рейх Америка өнер және әдебиет академиясының музыка саласындағы алтын медалімен марапатталды. 2013 жылы Рейх күнделікті өмірден алынған реалистік элементтер мен Африка және Азияның дәстүрлі музыкасынан бейімделген мотивтерді пайдалану арқылы музыканың жаңа тұжырымдамасын ұсынғаны үшін 400 000 АҚШ доллары көлеміндегі BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award сыйлығына ие болды. 2014 жылдың қыркүйегінде Рейх Венеция биенналесінен "Leone d'Oro" (Музыкадағы өмір бойы жеткен жетістіктері үшін Алтын арыстан) сыйлығымен марапатталды. 2016 жылдың наурыз айында Рейх Лондонның Корольдік музыка колледжінің құрметті докторлық дәрежесін алды.

Ықпал

Америка композиторы және сыншысы Кайл Ганн Райхты «жалпы жұрттың мақтауы бойынша Американың ең ұлы композиторы деп санауға болады» деді. Рейхтің композициялық стилі көптеген басқа композиторлар мен музыкалық топтарға әсер етті, соның ішінде Джон Адамс, прогрессивті рок-тобы King Crimson, жаңа дәуір гитарисі Майкл Хеджес, арт-поп және электронды музыкант Брайан Ино, эксперименталды өнер/музыка тобы The Residents, электронды топ Underworld, Bang on a Can фестивалімен байланысты композиторлар (оның ішінде Дэвид Ланг, Майкл Гордон және Джулия Вулф), және көптеген инди-рок музыканттары, соның ішінде әндер жазушылар Суфжан Стивенс және Мэтью Хили (The 1975 тобынан), және аспаптық ансамбльдер Tortoise, The Mercury Program және Godspeed You! Black Emperor (жарияланбаған әнін «Стив Райх» деп атаған). Джон Адамс: «Ол дөңгелекті қайта ойлап таппады, керісінше, бізге көлік жүргізудің жаңа тәсілін көрсетті» деді. Ол сондай-ақ Брюс Науман сияқты бейнелеушілерге әсер етті, және көптеген белгілі хореографтар оның музыкасына билер қойды, олардың ішінде Елиот Фельд, Жири Килиан, Дуглас Ли және Джером Роббинс; ол Анна Тереза Де Кирсмейкердің оның шығармаларына қойылған билеріне ерекше құлшыныс білдірді. 1990 жылы британдық эмбиент техно тобы The Orb «Little Fluffy Clouds» трегінде Райхтың «Electric Counterpoint» (1987) шығармасының үлгісін пайдаланып, тыңдаушылардың жаңа буынын оның музыкасымен таныстырды. 1999 жылы «Reich Remixed» альбомында Рейхтің бірқатар шығармаларының ремикстері әр түрлі электронды би музыкасы продюсерлері, мысалы DJ Spooky, Kurtis Mantronik, Ken Ishii және Coldcut сияқты музыканттармен ұсынылды. Рейхтің «Cello Counterpoint» (2003) шығармасы 2017 жылы Эшли Батгейт жасаған, алдын ала жазылған виолончельдермен орындалатын соло виолончельге арналған бірқатар тапсырыстарға шабыт берді, соның ішінде Эмили Кули мен Алекс Вайзердің жаңа шығармалары. Рейх Перотинді, Бахты, Дебюссиді, Бартокты және Стравинскийді өзі құрметтейтін және жас кезінде оған үлкен әсер еткен композиторлар ретінде жиі айтады. Джаз Рейхтің музыкалық стилін қалыптастырудың маңызды бөлігі болып табылады, ал оның жұмысына ең алғашқы әсер еткен екі вокалист – Элла Фицджеральд және Альфред Деллер болды, олардың аз вибрато немесе басқа да өзгерістерімен дауыстың көркемдік мүмкіндіктеріне баса назар аударғаны оның алғашқы шығармаларына шабыт берді. Джон Колтрейннің стилі, оны Рейх «гармонияның азаматтық мөлшерінде көптеген ноталар ойнау» деп сипаттады, сонымен қатар әсер етті; ерекше қызығушылық тудырған альбом – «Africa/Brass», ол «негізінен E тонында жарты сағаттан астам уақытты құрады». Рейхтің джаздан алған әсері оның тамырларын қамтиды, сонымен қатар, ол өзінің оқуларында және Ганаға сапарында зерттеген Батыс Африка музыкасынан да әсер алды. Басқа маңызды әсерлер – Кэнни Кларк және Майлз Дэвис, сондай-ақ көркем суретшілер достары Сол Левитт және Ричард Серра. Рейх сонымен қатар Radiohead тобының музыкасына құлшыныс білдіретінін, бұл оның «Radio Rewrite» композициясын жазуына әкелді.

The American composer and critic Kyle Gann has said that Reich "may be considered, by general acclamation, America's greatest living composer". Reich's style of composition has influenced many other composers and musical groups, including John Adams, the progressive rock band King Crimson, the new age guitarist Michael Hedges, the art pop and electronic musician Brian Eno, the experimental art/music group the Residents, the electronic group Underworld, the composers associated with the Bang on a Can festival (including David Lang, Michael Gordon, and Julia Wolfe), and numerous indie rock musicians including songwriters Sufjan Stevens and Matthew Healy of the 1975, and instrumental ensembles Tortoise, The Mercury Program, and Godspeed You! Black Emperor (who titled an unreleased song "Steve Reich"). John Adams commented, "He didn't reinvent the wheel so much as he showed us a new way to ride." He has also influenced visual artists such as Bruce Nauman, and many notable choreographers have made dances to his music, Eliot Feld, Jiří Kylián, Douglas Lee and Jerome Robbins among others; he has expressed particular admiration of Anne Teresa De Keersmaeker's work set to his pieces. In featuring a sample of Reich's Electric Counterpoint (1987) in the 1990 track Little Fluffy Clouds the British ambient techno act the Orb exposed a new generation of listeners to his music. In 1999 the album Reich Remixed featured remixes of a number of Reich's works by various electronic dance music producers, such as DJ Spooky, Kurtis Mantronik, Ken Ishii, and Coldcut among others. Reich's Cello Counterpoint (2003) was the inspiration for a series of commissions for solo cello with pre recorded cellos made by Ashley Bathgate in 2017 including new works by Emily Cooley and Alex Weiser. Reich often cites Pérotin, J. S. Bach, Debussy, Bartók, and Stravinsky as composers whom he admires and who greatly influenced him when he was young. Jazz is a major part of the formation of Reich's musical style, and two of the earliest influences on his work were vocalists Ella Fitzgerald and Alfred Deller, whose emphasis on the artistic capabilities of the voice alone with little vibrato or other alteration was an inspiration to his earliest works. John Coltrane's style, which Reich has described as "playing a lot of notes to very few harmonies", also had an impact; of particular interest was the album Africa/Brass, which "was basically a half an hour in E". Reich's influence from jazz includes its roots, also, from the West African music he studied in his readings and visit to Ghana. Other important influences are Kenny Clarke and Miles Davis, and visual artist friends such as Sol LeWitt and Richard Serra. Reich has also stated that he admires the music of the band Radiohead, which led to his composition Radio Rewrite.