Чарльз Айвз: Америкалық Модернист Композитордың Өмірі мен Шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық модернист композитор (1874–1954)

Чарльз Эдвард Айвс (/aɪ//v//z/; 20 қазан 1874 – 19 мамыр 1954) – американдық актуарий, бизнесмен және модернист композитор. Айвс – әлемдік деңгейде танымал болған алғашқы американдық композиторлардың бірі. Оның музыкасы мансабының басында көпшілік назарына ілінбеді, көптеген шығармалары ұзақ жылдар бойы орындалмады. Өмірінің кейінгі кезеңінде Генри Коуэлл және Лу Харрисон сияқты замандастарының күш-жігері арқасында оның музыкасының сапасы мойындалды және ол "америкалық түпнұсқа" ретінде танылды. Айвс – жүйелі эксперименттік музыка бағдарламасын қолданған алғашқы композиторлардың бірі, ол политональдық, полиритм, тондық кластерлер, алеаторлық элементтер және төртінші тон сияқты музыкалық техникаларды қамтыды. Оның эксперименттері 20 ғасырда кеңінен қолданылған көптеген музыкалық инновациялардың көрінісі болды. Сондықтан ол 20 ғасырдың көркем музыкасының жетекші американдық композиторы саналады. Айвстің тоналды бейнелерінің көздеріне гимн күйлері мен дәстүрлі әндер кіреді; ол сонымен қатар мерекелік шерулердегі қалалық оркестрдің музыкасын, сенбілік билердегі скрипкашылардың ойнайтын әндерін, патриоттық әндерді, сезімтал салондық балладаларды және Стивен Фостердің әндерін де енгізді.

Өмірбаян

Айвз 1874 жылғы 20 қазанда Коннектикут штатының Денбери қаласында, Джордж (Эдвард) Айвздің (1845 жылғы 3 тамыз – 1894 жылғы 4 қараша), Америка Азамат соғысында АҚШ Армиясының оркестр жетекшісі, және оның әйелі Мэри Элизабет Айвздің (1849 жылғы 2 қаңтар немесе 1850 жылғы 25 қаңтар – 1929 жылғы 25 қаңтар) ұлы болып дүниеге келді. Айвздер Денберидің белгілі отбасыларының бірі болды және олар бизнес және қалалық жақсарту ісінде көзге түсті. Олар сондай-ақ 19 ғасырдағы прогрессивті әлеуметтік қозғалыстарда, оның ішінде құлдықты жоюда белсенділік танытты. Чарльз Денбери қалалық алаңында отырып, әкесінің және алаңның басқа жағындағы басқа да оркестрлердің музыкасын тыңдау арқылы өзіне әсер етті. Әкесі оған және оның інісі (Жозеф) Мосс Айвзге (1876 жылғы 5 ақпан – 1939 жылғы 7 сәуір) музыка сабақтарын берді. 1893 жылы Айвз Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласына көшіп, Хопкинс мектебіне түсті, онда бейсбол командасының капитаны болды. 1894 жылдың қыркүйегінде Айвз Йель университетіне түсіп, Горацио Паркерден дәріс алды. Онда ол өзінің ұстазына ұқсас хор стилінде шығармалар жазды, шіркеу музыкасын және тіпті 1896 жылғы Уильям МакКинлидің сайлауалды әнін шығарды. 1894 жылғы 4 қарашада әкесі қайтыс болды, бұл оған ауыр соққы болды, бірақ ол әкесімен бірге бастаған музыкалық тәжірибелерін жалғастырды. Оның інісі Мосс кейін заңгер болды. Йельде Айвз белгілі тұлға болды; ол HeBoule, Delta Kappa Epsilon (Phi тарауы) және Wolf's Head Society мүшесі болды және Ivy комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Ол Нью-Йорктегі Mutual Life Insurance компаниясының актуарлық бөлімінде жұмыс істей бастады. 1899 жылы Айвз Charles H. Raymond & Co сақтандыру агенттігіне жұмысқа орналасты, онда 1906 жылға дейін жұмыс істеді. 1907 жылы Raymond & Co компаниясы банкрот болғаннан кейін, ол және оның досы Джулиан Майрик өздерінің сақтандыру агенттігі Ives & Co құрды, кейін ол Ives & Myrick болып өзгерді, ол зейнеткерлікке шыққанға дейін сол жерде жұмыс істеді. Сақтандыру саласындағы мансабында Айвз, қазіргі заманғы мүліктік жоспарлаудың негізін қалаушы, әлеуметтік жағдайы жақсы адамдар үшін өмірді сақтандыру пакеттерін құрудың жаңа тәсілдерін ойлап тапты. Оның 1918 жылы жарық көрген «Өмірді сақтандыру және мұраға алу салығы» атты еңбегі жақсы қабылданды. Осының нәтижесінде ол өз заманында сақтандыру саласында үлкен даңққа ие болды, оның көптеген бизнес әріптестері оның композитор екенін білгенде таң қалды. Бос уақытында ол музыка жазды және үйленгенге дейін Денбери мен Нью-Хейвенде, сондай-ақ Блумфилдте (Нью-Джерси штаты) және Нью-Йорк қаласында органшы болып жұмыс істеді. 1907 жылғы шабуылдан кейін Айвз композитор ретінде өмірінің ең шығармашылық кезеңіне енді. 1908 жылы ол конгрегациялық пастор Джозеф Твичеллдің және оның әйелі Джулия Хармони Кушманның қызы Хармони Твичеллге үйленді. Оның соңғы жылдарығы үнсіздігін түсіндіру үшін көптеген теориялар ұсынылды. Бұл Жан Сибелиус өмірінің соңғы онжылдықтары сияқты құпия болып көрінеді, ол да сол кезде композициялауды тоқтатты. Айвз композициялауды тоқтатқан және денсаулығы нашарлаған кезде, ол бұрынғы шығармаларын қайта қарауды және жетілдіруді жалғастырды, сондай-ақ музыкасының премьераларын қадағалады. (1920 жылы жеке басылыммен шығарылды). Айвз 1954 жылы Нью-Йорк қаласында инсульттан қайтыс болды. 1969 жылы 92 жасында қайтыс болған оның әйелі музыкасынан түскен авторлық құқықтарды Чарльз Айвс сыйлығы үшін Америка өнер және әдебиет академиясына мұра етті.

Ives was born in Danbury, Connecticut, on October 20, 1874, the son of George (Edward) Ives (August 3, 1845 – November 4, 1894), a US Army bandleader in the American Civil War, and his wife, Mary Elizabeth Ives (née Parmelee, January 2, 1849 or 1850 – January 25, 1929). The Iveses were one of Danbury’s leading families, and they were prominent in business and civic improvement. They were similarly active in progressive social movements of the nineteenth century, including the abolition of slavery. Charles got his influences by sitting in the Danbury town square and listening to his father's marching band and other bands on other sides of the square simultaneously. His father taught him and his brother (Joseph) Moss Ives (February 5, 1876 – April 7, 1939) music,

Ives moved to New Haven, Connecticut in 1893, enrolling in the Hopkins School, where he captained the baseball team. In September 1894, Ives entered Yale University, studying under Horatio Parker. Here he composed in a choral style similar to his mentor, writing church music and even an 1896 campaign song for William McKinley. On November 4, 1894, his father died, a crushing blow to him, but to a large degree, he continued the musical experimentation he had begun with him. His brother Moss later became a lawyer. At Yale, Ives was a prominent figure; he was a member of HeBoule, Delta Kappa Epsilon (Phi chapter) and Wolf's Head Society, and sat as chairman of the Ivy Committee. he started work in the actuarial department of the Mutual Life Insurance company of New York. In 1899, Ives moved to employment with the insurance agency Charles H. Raymond & Co., where he stayed until 1906. In 1907, upon the failure of Raymond & Co., he and his friend Julian Myrick formed their own insurance agency Ives & Co., which later became Ives & Myrick, where he remained until he retired. During his career as an insurance executive and actuary, Ives devised creative ways to structure life insurance packages for people of means, which laid the foundation of the modern practice of estate planning. His Life Insurance with Relation to Inheritance Tax, published in 1918, was well received. As a result of this he achieved considerable fame in the insurance industry of his time, with many of his business peers surprised to learn that he was also a composer. In his spare time, he composed music and, until his marriage, worked as an organist in Danbury and New Haven as well as Bloomfield, New Jersey and New York City. Following his recovery from the 1907 attack, Ives entered into one of the most creative periods of his life as a composer. In 1908, he married Harmony Twichell, daughter of Congregational minister Joseph Twichell and his wife Julia Harmony Cushman. There have been numerous theories advanced to explain the silence of his late years. It seems as mysterious as the last several decades of the life of Jean Sibelius, who stopped composing at almost the same time. While Ives had stopped composing, and was increasingly plagued by health problems, he continued to revise and refine his earlier work, as well as oversee premieres of his music. were privately printed in 1920). Ives died of a stroke in 1954 in New York City. His widow, who died in 1969 at age 92, bequeathed the royalties from his music to the American Academy of Arts and Letters for the Charles Ives Prize.

Музыкалық мансап

Айвстың мансабы мен музыкаға деген құлшынысы ол кішкентай кезінде әкесінің тобында барабан ойнай бастағаннан басталды. Айвс көптеген әндер жинағын жариялады, олардың көптегенінде фортепиано партиялары болды. Ол екі скрипкалық квартет және басқа да камералық музыка туындыларын жазды, бірақ қазір ол оркестрлік музыкасымен әйгілі. Органшы ретіндегі еңбегі 1891 жылы «Америка» әніне вариациялар жазуға әкелді, оны ол төртінші шілде мерекесіне арналған концертте тұсаукесер етті. Ол төрт нөмірленген симфония, сондай-ақ атауында «Симфония» сөзі бар бірнеше шығармалар, сонымен қатар 1908 жылғы «Жауапсыз сұрақ» шығармасын жазды, ол керней, төрт флейта және скрипкалық квартеттің ерекше үйлесімі үшін жазылған. «Жауапсыз сұрақ» шығармасына Жаңа Англия жазушылары Ральф Уолдо Эмерсон мен Генри Дэвид Торо ықпал еткен. 1910 жылдар шамасында Айвс өзінің ең жетілген туындыларын жаза бастады, олардың ішінде «Мерекелік симфония» және «Жаңа Англиядағы үш орын» бар. Скрипкалық соната №2, Конкорд, Массачусетс (Конкорд сонатасы деп белгілі) оның ең танымал шығармаларының бірі болды. Ол осы жұмысты 1911 жылы бастады және көп бөлігін 1915 жылы аяқтады. Дегенмен, шығарма 1920 жылға дейін жарияланбады. Оның қайта қараған нұсқасы 1947 жылға дейін жарық көрмеді. Бұл шығарма оның тәжірибелерінің ең жарқын мысалын қамтиды. Екінші бөлімінде ол пианистке үлкен кластерлік аккорд жасау үшін ағаш тілімшесін пайдалануды тапсырды. Бұл шығарма Айвстің музыкалық цитаталарға деген құштарлығын да көрсетеді: Бетховеннің Бесінші симфониясының алғашқы такттары әр бөлімде келтіріледі. Синклердің каталогында Бетховеннің «Хамерклавир» сонатасы мен басқа да шығармалардың аздаған айқын цитаталары да бар. Айвстың оркестрлік музыкасының тағы бір маңызды туындысы – оның 4-ші симфониясы, ол 1910 жылдан 1916 жылға дейін, содан кейін 1920 жылдары қайта жұмыстанып жазылды. Бұл төрт бөлімді симфония күрделілігімен және үлкен оркестр құрамымен ерекшеленеді. Шығарманың толық орындалуы 1965 жылға дейін, одан аяқталғаннан кейін жарты ғасырдан астам уақыт өткен соң және Айвстың қайтыс болғаннан кейін он жылдан астам уақыт өткен соң ғана өтті. Айвс екі онжылдық еңбек еткеніне қарамастан аяқталмаған «Ғалам симфониясы» үшін материал қалдырды. Бұл оның денсаулығының нашарлауымен және жұмыстың идеялық өзгеруімен байланысты болды.

Ives's career and dedication to music began when he started playing drums in his father's band at a young age. Ives published a large collection of songs, many of which had piano parts. He composed two string quartets and other works of chamber music, though he is now best known for his orchestral music. His work as an organist led him to write Variations on "America" in 1891, which he premiered at a recital celebrating the Fourth of July. He composed four numbered symphonies as well as a number of works with the word 'Symphony' in their titles, as well as The Unanswered Question (1908), written for the unusual combination of trumpet, four flutes, and string quartet. The Unanswered Question was influenced by the New England writers Ralph Waldo Emerson and Henry David Thoreau. Around 1910, Ives began composing his most accomplished works, including the Holiday Symphony and Three Places in New England. The Piano Sonata No. 2, Concord, Mass (known as the Concord Sonata), was one of his most notable pieces. He started work on this in 1911 and completed most of it in 1915. However, it was not until 1920 that the piece was published. His revised version was not released until 1947. This piece contains one of the most striking examples of his experimentation. In the second movement, he instructed the pianist to use a piece of wood to create a massive cluster chord. The piece also amply demonstrates Ives's fondness for musical quotation: the opening bars of Beethoven's Fifth Symphony are quoted in each movement. Sinclair's catalogue also notes less obvious quotations of Beethoven's Hammerklavier Sonata and various other works. Another notable piece of orchestral music Ives completed was his Symphony No. 4, which he worked on this from 1910 to 1916, with further revisions in the 1920s. This four movement symphony is notable for its complexity and vast orchestra. A complete performance of the work was not given until 1965, half a century after it was completed and over a decade after Ives's death. Ives left behind material for an unfinished Universe Symphony, which he was unable to complete despite two decades of work. This was due to his health problems as well as his shifting ideas of the work.

Қабылдау

Айвстың музыкасы оның өмірінде, әсіресе белсенді композиторлық жылдарында көптеген адамдар тарапынан назарсыз қалды. Оның жарияланған көптеген шығармалары 1954 жылы қайтыс болғаннан кейін де көп жылдар бойы орындалмады. Дегенмен, соңғы жылдары оның атақ-даңқы зор өсті. 2004 жылы Джульярд мектебі оның өлімінің 50 жылдығын атап өтіп, алты күн бойы оның музыкасын орындады. Оның музыкалық тәжірибелері, соның ішінде диссонанстың көбірек қолданылуы замандастарымен жақсы қабылдамады. Оның ірі оркестрлік шығармаларындағы ырғақты күрделілікті орындау қиындықтары, оларды жазғаннан кейін де ондаған жылдар бойы үлкен сынаққа ұшыратты. Айвстың музыкасының алғашқы қолдаушылары Генри Коуэлл, Эллиотт Картер және Аарон Копланд болды. Коуэллдің «New Music» журналы Айвстың көптеген партитураларын жариялады (оның келісімімен). Бірақ шамамен 40 жыл бойы Айвс өзі жеке ұйымдастырмаған немесе қаржылық қолдау көрсетпеген музыкасының азаматтық орындарының азабын шекті. Ол көбінесе Николас Слонимскийді дирижер ретінде пайдаланды. Николас Слонимский 1971 жылы: «Ол менің бүкіл мансабымды қаржыландырды» деді. Осы уақытта Айвсты CBS телеканалында дирижер болып жұмыс істеген және 1940 жылы CBS Симфониялық оркестрінің бас дирижері болған Бернард Херрман да қолдады. Ол онда Айвстың музыкасын жақтады. Олар кездескенде Херрман «Конкорд сонатасын» орындауға тырысқанын мойындады. Радио мен граммофонды ұнатпаған Айвс 1933 жылдан 1943 жылға дейін фортепианодағы бірнеше жазбаларды жасауға келісті. 1943 жылы Нью-Йоркте жасалған ерекше жазбалардың бірінде Айвс фортепианода ойнап, Бірінші дүниежүзілік соғыста танымал болған «They Are There!» әнінің сөздерін айтты, оны ол 1917 жылы жазған. Ол оны 1942-43 жылдары Екінші дүниежүзілік соғысқа арнап қайта жазды. Айвстың фортепианодағы жазбалары кейін 1974 жылы Columbia Records компаниясымен оның 100 жылдығына арналған арнайы LP жинағында шығарылды. New World Records компаниясы 2006 жылдың 1 сәуірінде «Ives Plays Ives» деп аталатын оның 42 трекінен тұратын CD-ді шығарды. Канадада 1950 жылдары ағылшын пианині Ллойд Пауэлл Британдық Колумбия университетінде Айвстың барлық фортепианолық шығармаларын қамтитын концерттер сериясын өткізді. Айвстың музыкасының танылуы бірте-бірте артты. Ол Арнольд Шенбергтен, оны көркемдік адалдықтың символы деп есептеген, және Нью-Йорк Уильям Шуман мектебінен мақтау алды. Шенберг қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай (Айвс қайтыс болғанға дейін үш жыл бұрын) оның жесірі күйеуінің 1944 жылы Лос-Анджелесте тұрып, UCLA-да сабақ берген кезде жазған хатын тапты. Онда былай делінген: «Бұл елде ұлы адам өмір сүреді – композитор. Ол өзін-өзі қадірлеуді қалай сақтау керектігін және қалай үйрену керектігін шешті. Ол бейжайлыққа қарсылықпен жауап береді. Ол мақтау мен айыптауды қабылдауға мәжбүр емес. Оның есімі Айвс». Айвс Густав Малердің де құрметіне бөленді, ол оны нағыз музыкалық революционер деп атады. Малер Айвстың үшінші симфониясын Нью-Йорк филармониясымен премьералауды жоспарлаған, бірақ ол 1911 жылы осы премьераны өткізбей қайтыс болды. Бұл ақпараттың көзі Айвс болды; Малер қайтыс болғандықтан, симфонияның ноталарын көргенін немесе оны 1911-12 маусымда орындауды шешкенін растау мүмкін болмады. Айвс Нью-Йорк филармониясының концерттеріне үнемі қатысып, Малердің Карнеги залында филармонияны басқарып жатқанын естіген болуы мүмкін. 1951 жылы Леонард Бернштейн Айвстың №2 симфониясының әлемдік премьерасын жүргізді. Айвстер оның үй шаруасының радиосынан осы орындарысты естіп, көрермендердің музыкаға жылы қабылдауына таң қалды. Бернштейн Айвстың музыкасын орындауды жалғастырды және Columbia Records үшін филармониямен бірнеше жазбалар жасады. Ол Айвсты өзінің теледидардағы жастар концерттерінің бірінде және 1960 жылғы екінші симфонияның және Айвстың «Төртінші шілде» бөлімінің қайта шығарылуына қосылған арнайы дискіде құрметтеді. 1950 жылдары Айвстың тағы бір маңызды жазбасы – Миннеаполис симфониясының концертмейстері Рафаэль Друян мен Джон Симмс орындаған төрт скрипкалық сонатаның толық жиынтығы. Леопольд Стоковский 1965 жылы №4 симфонияны орындады, оны «Айвс мәселесінің өзегі» деп санады. Карнеги залында Америка симфониялық оркестрінің дүниежүзілік премьерасы музыканың алғашқы жазбасына әкелді. Оның тағы бір жақтаушысы – хор дирижері Грегг Смит, ол 1960 жылдары оның қысқа шығармаларын бірнеше рет жазды. Бұл жазбаларға псалмдардың алғашқы стереолық жазбалары және театр оркестрі үшін көптеген қысқа шығармалардың аранжировкалары кірді. Джульярд скрипкалық квартеті 1960 жылдары екі скрипкалық квартетті жазды. 21 ғасырдың басында дирижер Майкл Тилсон Томас Айвстың симфонияларын ынталы түрде орындайды, сондай-ақ композитор және биограф Ян Сваффорд та оны жақтайды. Айвстың шығармалары Еуропада үнемі орындалады. Ол суретшілерге де шабыттандырды, әсіресе Эдуардо Паолоцциге, ол 1970 жылдары «Calcium Light Night» деп аталатын бірнеше гравюралар жинағын жасады, әр гравюра Айвстың шығармасының атымен аталады (соның ішінде «Central Park in the Dark»). 1991 жылы Коннектикут штатының заң шығарушы органы Айвсты штаттың ресми композиторы деп таныды. Шотландиялық баритон Генри Херфорд 1990 жылы Айвстың әндерін зерттеуді бастады, бірақ ол әлі де толыққанды емес. Қатысты компания (Unicorn Kanchana) құлап кетті. Пианист-композитор және Веслеян университетінің профессоры Нили Брюс Айвстың өмірін зерттеді. Бүгінгі күнге дейін ол Айвстың барлық әндеріне арналған концерттер сериясының жеті бөлімін ұйымдастырды. Музыктанушы Дэвид Грей Портер Айвстың эскиздерінен «Эмерсон» концертін қайта құрды. Осы шығарманың жазбасы Naxos Records компаниясымен шығарылды. Американдық әнші және композитор Фрэнк Заппа өзінің дебюттік альбомы «Freak Out!» (1966) туралы мәліметтерде Чарльз Айвстың өзіне әсер еткендердің тізіміне қосты. Айвс қазіргі заманғы композиторларға, аранжировщиктерге және музыканттарға әлі де әсер етеді. Planet Arts Records «Mists: Charles Ives for Jazz Orchestra» шығарды. Айвс жас Эллиотт Картермен достық қарым-қатынас жасады және оны қолдады. Сонымен қатар, Grateful Dead тобының бас гитарисі Фил Леш Айвсты өзінің екі музыкалық қаһарманының бірі деп атады. Джаз музыканты Альберт Айлер 1970 жылы Swing Journal сұхбатында Чарльз Айвстың өзіне әсер еткенін айтты. Американдық микротоналды музыкант және композитор Джонни Райнхард 1996 жылы «Universe» симфониясын қайта құрып орындады. «The Unanswered Ives» — Анне Катрин Пейц түсірген және Accentus Music (Лейпциг, Германия) продюсерлік еткен бір сағаттық деректі фильм. Ол 2018 жылы шығарылып, швед және неміс телеарналарында көрсетілді; онда Ян Сваффорд, Джон Адамс, Джеймс Синклер және Джек Купермен сұхбаттасулар бар. 1965 жылы Айвс өзінің №4 симфониясы үшін «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды, ал Америка симфониялық оркестрі осы шығарманың жазбасы үшін сыйлық алды. Айвс бұрын 1964 жылы «New England Holidays» және 1960 жылы №2 симфониясы үшін номинацияланған. Игорь Стравинский Айвсты мақтады. 1966 жылы ол былай деді: «Айвс Страустың және Дебюссидің өркендеген кезінде 1960 жылдарды зерттеді. Политоналитет; атональность; тондық кластерлер; перспективалық эффектілер; кездейсоқтық; статистикалық композиция; пермутация; әзіл, практикалық әзіл және импровизациялық музыка: бұл Айвстың жарты ғасыр бұрын жасаған жаңалықтары, қалғанымыз тіпті бір үстелге отырмағанда». Джон Кейдж «Two Statements on Ives» еңбегінде Айвске деген құрметін білдірді, «Менің ойымша, Айвстың маңыздылығы уақыт өте келе артады» деп жазды және «Америка музыкасына оның үлесі әуелі рухани, содан кейін нақты музыкалық болды» деді. Кейдж 1930 жылдары «Айвстың музыкасында американдық халықтық және танымал материалдың болуына байланысты қызығушылық танытпағанын» еске алды, бірақ ол кездейсоқтыққа назар аударғаннан кейін «Айвске басқаша көзқараспен қарауға мүмкіндік алды». Кейдж Айвстың «дыбыс...» екенін білгенін атап өтті.

Ives's music was largely ignored during his life, particularly during the years in which he actively composed. Many of his published works went unperformed even many years after his death in 1954. However, his reputation in more recent years has greatly increased. The Juilliard School commemorated the fiftieth anniversary of his death by performing his music over six days in 2004. His musical experiments, including his increasing use of dissonance, were not well received by his contemporaries. The difficulties in performing the rhythmic complexities in his major orchestral works made them daunting challenges even decades after they were composed. Early supporters of Ives's music included Henry Cowell, Elliott Carter, and Aaron Copland. Cowell's periodical New Music published a substantial number of Ives's scores (with his approval). But for nearly 40 years, Ives had few performances of his music that he did not personally arrange or financially back. He generally used Nicolas Slonimsky as the conductor. Nicolas Slonimsky said in 1971, "He financed my entire career". At this time, Ives was also promoted by Bernard Herrmann, who worked as a conductor at CBS and in 1940 became principal conductor of the CBS Symphony Orchestra. While there, he championed Ives's music. When they met, Herrmann confessed that he had tried his hand at performing the Concord Sonata. Ives, who avoided the radio and the phonograph, agreed to make a series of piano recordings from 1933 to 1943. One of the more unusual recordings, made in New York City in 1943, features Ives playing the piano and singing the words to his popular World War I song "They Are There! ", which he composed in 1917. He revised it in 1942–43 for World War II. Ives's piano recordings were later issued in 1974 by Columbia Records on a special LP set for his centenary. New World Records issued 42 tracks of his recordings on CD on April 1, 2006, as Ives Plays Ives. In Canada in the 1950s, the expatriate English pianist Lloyd Powell played a series of concerts including all of Ives's piano works, at the University of British Columbia. Recognition of Ives's music steadily increased. He received praise from Arnold Schoenberg, who regarded him as a monument to artistic integrity, and from the New York School of William Schuman. Shortly after Schoenberg's death (three years before Ives died), his widow found a note written by her husband. The note had originally been written in 1944 when Schoenberg was living in Los Angeles and teaching at UCLA. It said: "There is a great Man living in this Country – a composer. He has solved the problem how to preserve one's self esteem and to learn. He responds to negligence by contempt. He is not forced to accept praise or blame. His name is Ives." Ives reportedly also won the admiration of Gustav Mahler, who said that he was a true musical revolutionary. Mahler was said to have talked of premiering Ives's third symphony with the New York Philharmonic, but he died in 1911 before conducting this premiere. The source of this account was Ives; since Mahler died, there was no way to verify whether he had seen the score of the symphony or decided to perform it in the 1911–12 season. Ives regularly attended New York Philharmonic concerts and probably heard Mahler conduct the Philharmonic at Carnegie Hall. In 1951, Leonard Bernstein conducted the world premiere of Ives's Symphony No. 2 in a broadcast concert by the New York Philharmonic. The Iveses heard the performance on their cook's radio and were amazed at the audience's warm reception to the music. Bernstein continued to conduct Ives's music and made a number of recordings with the Philharmonic for Columbia Records. He honored Ives on one of his televised youth concerts and in a special disc included with the reissue of the 1960 recording of the second symphony and the "Fourth of July" movement from Ives's Holiday Symphony. Another pioneering Ives recording, undertaken during the 1950s, was the first complete set of the four violin sonatas, performed by Minneapolis Symphony concertmaster Rafael Druian and John Simms. Leopold Stokowski took on Symphony No. 4 in 1965, regarding the work as "the heart of the Ives problem". The Carnegie Hall world premiere by the American Symphony Orchestra led to the first recording of the music. Another promoter of his was choral conductor Gregg Smith, who made a series of recordings of his shorter works during the 1960s. These included the first stereo recordings of the psalm settings and arrangements of many short pieces for theater orchestra. The Juilliard String Quartet recorded the two string quartets during the 1960s. In the early 21st century, conductor Michael Tilson Thomas is an enthusiastic exponent of Ives's symphonies, as is composer and biographer Jan Swafford. Ives's work is regularly programmed in Europe. He has also inspired pictorial artists, most notably Eduardo Paolozzi, who entitled one of his 1970s sets of prints Calcium Light Night, each print being named for an Ives piece (including Central Park in the Dark). In 1991, Connecticut's legislature designated Ives as that state's official composer. The Scottish baritone Henry Herford began a survey of Ives's songs in 1990, but this remains incomplete. The record company involved (Unicorn Kanchana) collapsed. Pianist composer and Wesleyan University professor Neely Bruce has made a life's study of Ives. To date, he has staged seven parts of a concert series devoted to the complete songs of Ives. Musicologist David Gray Porter reconstructed a piano concerto, the "Emerson" Concerto, from Ives's sketches. A recording of the work was released by Naxos Records. American singer and composer Frank Zappa included Charles Ives in a list of influences that he presented in the liner notes of his debut album Freak Out! (1966). Ives continues to influence contemporary composers, arrangers and musicians. Planet Arts Records released Mists: Charles Ives for Jazz Orchestra. Ives befriended and encouraged a young Elliott Carter. In addition, Phil Lesh, bassist of the Grateful Dead, has described Ives as one of his two musical heroes. Jazz musician Albert Ayler also named Charles Ives as an influence in a 1970 interview with Swing Journal. American microtonal musician and composer Johnny Reinhard reconstructed and performed Universe symphony in 1996. The Unanswered Ives is an hour long film documentary directed by Anne Kathrin Peitz and produced by Accentus Music (Leipzig, Germany). This was released in 2018 and shown on Swedish and German television stations; it features interviews with Jan Swafford, John Adams, James Sinclair and Jack Cooper. In 1965, Ives won a Grammy Award for his composition Symphony No. 4 and the American Symphony Orchestra won for their recording of the work. Ives had previously been nominated in 1964 for "New England Holidays" and in 1960 for Symphony No. 2. Igor Stravinsky praised Ives. In 1966 he said: "[Ives] was exploring the 1960's during the heyday of Strauss and Debussy. Polytonality; atonality; tone clusters; perspectivistic effects; chance; statistical composition; permutation; add a part, practical joke, and improvisatory music: these were Ives’s discoveries a half century ago as he quietly set about devouring the contemporary cake before the rest of us even found a seat at the same table." John Cage expressed his admiration for Ives in "Two Statements on Ives", writing "I think that Ives's relevance increases as time goes on" and stating that "his contribution to American music was in every sense 'not only spiritual, by also concretely musical.' Nowadays everything I hear by Ives delights me." Cage recalled that during the 1930s, he was "not interested in Ives because of the inclusion in his music of aspects of American folk and popular material". but that once he began to focus on indeterminacy, he "was able to approach Ives in an entirely different spirit." Cage noted that Ives "knew that if sound sources came from different points in space that that fact was in itself interesting. Nobody before him had thought about this " and stated that "the freedom that he gave to a performer saying Do this or do that according to your choice is directly in line with present indeterminate music." Cage also expressed his interest in what he called the "mud of Ives", by which he meant "the part that is not referential " from which arises a "complex superimposition [of] lines that makes a web in which we cannot clearly perceive anything " leading to "the possibility of not knowing what's happening " Cage wrote that "more and more I think this experience of non knowledge is more useful and more important to us than the Renaissance notion of knowing A B C D E F " Cage also praised Ives's "understanding of inactivity and of silence " and recalled having read an essay in which:

Conductor Gustavo Dudamel and the Los Angeles Philharmonic won a Grammy Award for Best Orchestral Performance for Ives's Complete Symphonies (Deutsche Grammophon, recorded in 2020). There is evidence that Ives backdated his scores to sound more modern than he really was. This was first proposed by Maynard Solomon, an advocate of Ives' music. This has, in turn generated some controversy and puzzlement.

Саясат

Айвс 1920 жылы АҚШ Конституциясына 20-шы түзету енгізуді ұсынды, ол азаматтарға Конгресске заңнамалық ұсыныстар енгізуге рұқсат берер еді. Конгресс мүшелері ұсыныстарды қарап, әр жыл сайын 10 ұсынысты ұлттық сайлаушылардың халықтық дауыс беруіне ұсынар еді. Ол тіпті өз қаражаты есебінен ұсынған түзетуі туралы бірнеше мың данада памфлет басып шығарды. Памфлетте "біздің өкілдік демократиямыздағы тым көп саясаттың салдарынан" қысқарту қажеттігі жарияланды. Ол 1920 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентте памфлеттерді таратуды жоспарлаған, бірақ олар конвент аяқталғаннан кейін ғана баспадан келді. "А Good Dissonance Like a Man" атты тамыр тарихтық фильмінде Айвстың бірінші қанағаттандырмайтын жүрек шабуылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жас Франклин Д. Рузвельтпен 50 долларлық соғыс облигацияларын шығару туралы пікір таласынан кейін болғаны айтылады. Рузвельт Айвстың мүше болып қызмет еткен соғыс облигациялары комитетінің төрағасы болды және ол "50 долларлық облигация сияқты пайдасыз нәрсеге қызығушылық танытпады". Рузвельт көп жылдар өткен соң полиомиелитпен күресу үшін March of Dimes акциясын қолдаған кезде шағын үлестер туралы ойын өзгертті.

Танымал мәдениетте

Чарльз Айвс және оның әйелі Гармония (қыздығы Твичелл) Айвс Роберт Карл мен Рассел Банкстің «Гармония» (2021) операсының басты кейіпкерлері болды, оның премьерасы 2021 жылдың тамызында Сигл фестивалінде өтті. Чарльз Айвсты баритон Джоэл Клеменс, ал Гармония Твичеллді сопрано Виктория Эриксон сомдады.