Кіріспе
Италиялық психиатр (1914-1981) Сильвано Ариети (28 маусым 1914 жылы Пиза, Италия 7 тамыз 1981 жылы Нью-Йоркте) шизофрения бойынша әлемдегі ең алдыңғы қатарлы авторитеттердің бірі болып саналатын психиатр. Ол Пиза университетінен медицина докторы дәрежесін алып, көп ұзамай Бенито Муссолинидің ұлғаюы антисемиттік нәсілдік саясатына байланысты Италиядан кетіп қалды. Ариети Нью-Йорк медицина колледжінде психиатрия профессоры болды. Сонымен қатар ол Уильям Алансон Уайт институтының психоанализ бөлімінде талдаушы болып жаттықты және алты томдық "Американдық психиатрияның нұсқаулығының" редакторы болды. Оның "Шизофренияны түсіндіру" еңбегі 1975 жылы Ұлттық ғылым кітап сыйлығын жеңіп алды. Оның "Адам болу еркі" кітабы 1973 жылы философия және дін саласындағы Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды. Ариети шизофрениямен ауыратын науқастарға психотерапия жасады, бұл оның әріптестерінің аз ғана таңдаған әдеттегі тәсіл. Оның еңбегі өз уақытында Крейплин мен Блюлерден кейін шизофрения туралы түсініктің негізгі қайта қарастырылуы ретінде қарастырылды. Ол "Шизофренияның түсіндіруі" атты еңбегінде айтқан пікірлері бұл бұзылысқа жан-жақты биопсихологиялық-әлеуметтік көзқараспен қарастырды, бұл көптеген ғасырдың ортасындағы басқа психиатрлар қабылдаған биологиялық көзқараспен қарама-қайшы болды. Балалық шақтағы уайым-қайғылар мен психологиялық тәжірибелер шизофренияның кейінгі дамуының негізгі себебі болып саналды. Ол психодинамикалық мектептің идеяларын алға жылжытты, оның үлесі шизофренияның психотерапиясы бойынша кейінгі еңбектердің негіздеріне айналды. Сильвано Ариети өмірін психикалық аурулардың ең ауыр түрлеріне арнаған ақыл-ой иесі ретінде еске алынады.
Silvano Arieti (June 28, 1914 in Pisa, Italy – August 7, 1981 in New York City) was a psychiatrist regarded as one of the world's foremost authorities on schizophrenia. He received his M. D. from the University of Pisa and left Italy soon after, due to the increasingly antisemitic racial policies of Benito Mussolini. Arieti was professor of psychiatry at New York Medical College. He was also training analyst in the Division of Psychoanalysis at the William Alanson White Institute, and editor of the six volume American Handbook of Psychiatry. His Interpretation of Schizophrenia won the 1975 National Book Award in Science. His The Will to be Human won the 1973 National Book Award in Philosophy and Religion category. Arieti undertook psychotherapy of schizophrenic patients, an unusual approach that few of his colleagues chose to pursue. His work was considered in his time as a major revision of the concept of schizophrenia after Kraeplin and Bleuler. The views he expressed in Interpretation of Schizophrenia reflected a comprehensive biopsychosocial approach to the disorder, which contrasted with the firmly biological approach taken by many other mid century psychiatrists. Childhood anxieties and psychological experiences by the child were considered a primary cause of later age development of schizophrenia. He advanced ideas from the psychodynamic school, and his contributions became the foundations of much of the later work in psychotherapy of schizophrenia. Silvano Arieti is remembered as an intellectual giant who devoted his life to the care of the most seriously mentally ill.
Емдеу әдістері мен антипсихиатрияның қате түсініктері
Сильвано Ариети жиі психиатрияға қарсы қозғалысқа байланысты, бірақ бұл қате түсінік, өйткені ол ешқашан қозғалыстың бөлігі болмаған және шын мәнінде Р. Д. Лэйн және Томас Сзацтың шизофренияға қатысты көзқарастарын мақұлдамаған. Шын мәнінде, Ариети өзі шизофрениямен ауыратын адамдарды психотерапияға қолжетімді ету үшін антипсихотикалық дәрілерді қолдануды қолдады және олардың симптоматикасын азайту үшін, ол жиі ұйымдаспаған шизофрениямен ауыратын науқастарды электрошок терапиясын алуға жіберді. Ол шизофренияның интерпретациясында нейролептиктердің қолданылуы мен тиімділігі және науқастарды емдеудегі пайдасы туралы кеңінен жазды. Ариети негізінен шизофренияның жедел сатысындағы науқастарды психотерапия арқылы, кейде қосымша нейролептиктермен емдеді және аурудың созылмалы фазасындағы науқастарды бірдей әдістермен емдеудің қиындығын сипаттады, себебі аурудың осы кезеңіндегі алдаулар мен психотикалық ойлаудың кристалдануы, және осы кезеңде психикалық төмендеудің психотерапиямен емдеуді қиындататынын атап өтті. Сондай-ақ, ол аурудың алдын ала және соңғы сатысындағы аурулардың мінез-құлқы мен симптоматикасын зерттеді. Қазіргі уақытта мұндай сатыдағы науқастар өте сирек кездеседі, бұл невролептикалық дәрі-дәрмектерді кеңінен қолданудың арқасында болды.