Кіріспе
Сан-Франциско мен Сан-Хосе арасындағы жолаушылар темір жолы қызметі Пенисула Коммут, сонымен қатар Оңтүстік Тынық мұхит аралы немесе тек Пенисула деп аталады, Сан-Франциско аралындағы Сан-Хосе, Калифорния және Сан-Франциско, Калифорния арасындағы жолаушылар темір жолы қызметінің жалпы атауы болды. Бұл қызмет 1863 жылдан бастап жеке, табысты кәсіпорын ретінде жұмыс істеді. Операциялық шығынға ұшырағандықтан, Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы (SP) 1977 жылы қызметті тоқтату туралы өтініш берді. 1980 жылы Калифорнияның көлік департаменті (Caltrans) арқылы қызмет көрсетуді жалғастыру үшін субсидиялар берілді және ол Caltrain деп қайта аталды.
The Peninsula Commute, also known as the Southern Pacific Peninsula or just Peninsula, was the common name for commuter rail service between San Jose, California and San Francisco, California on the San Francisco Peninsula. This service ran as a private, for profit enterprise beginning in 1863. Due to operating losses, the Southern Pacific Railroad (SP) petitioned to discontinue the service in 1977. Subsidies were provided through the California Department of Transportation (Caltrans) in 1980 to continue service, and it was renamed Caltrain.
Тарих
1863 жылдан бастап Сан-Франциско түбегіне, Сан-Франциско мен Сан-Хосе арасындағы қалалар (соңырақ қалалар) тізбегіне темір жол қызмет көрсетті. Сан-Франциско және Сан-Хосе темір жолы алғаш рет жүк және жолаушылар қызметін көрсетті, содан кейін оның мұрагері, Оңтүстік Тынық мұхиты, содан кейін қысқа уақытқа Калифорнияның көлік департаменті (Caltrans) және ақырында қазіргі жолаушылар пойыздарын басқаратын өңірлік бірлескен өкілеттіктер кеңесі.
Сан-Франциско-Сан-Хосе темір жолы
Бұрын темір жол салу ұсынылса да, Сан-Франциско мен Сан-Хосе арасындағы темір жолды салу 1860 жылы "ордақты энергия мен ресурстардан артық жергілікті капиталистер тобы" бастады. Сан-Франциско және Сан-Хосе темір жолы (SF&SJ) қамқорлығымен және 1863 жылы аяқталды. Орталық Тынық мұхиты темір жолы 1862 жылдың соңында Сан-Хосе мен Сакраменто арасындағы жолдың құрылысына қатысты құқықтарын Батыс Тынық мұхиты темір жолына (WPRR) тапсырды. 1865 жылдың желтоқсанында Сан-Франциско мен Сан-Диего арасындағы темір жол желісін салу үшін Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы компаниясы (SP) құрылды.
Оңтүстік Тынық мұхит астында
Оңтүстік Тынық мұхиты бағытында 1904 жылы екі жолды желі құрылды, 1910 жылы біткен кезеңде бірнеше кесілген жолдар салынды. Бейшорлық кесілген жол теміржолды таудан өткізу үшін көмекші қозғалтқыштардың қолданылуын болдырмады. Екіншісі, Мейфилд Котф, 1908 жылы Лос-Альтос және Лос-Гатос сияқты батыс Санта-Клара аңғарының қалаларына қызмет көрсету үшін ашылды. Үшіншісі, Думбартон кесілген, 1910 жылы ашылды және Ньюарк пен Менло Парк арасындағы Сан-Франциско шығанағы арқылы өтетін алғашқы көпірді қамтыды, ол Оукленд пен Сакраментоға дейін көптеген шақырымдарды үнемдеді. Peninsula Electric Railroad компаниясы Dumbarton Cutoff жобасы басталған кезде құрылды және ол Оңтүстік Тынық мұхитымен қатар бағыт салып жатқандықтан, төрт жолды кеңейтуге дайындық ретінде Оңтүстік Тынық мұхитымен бақыланатыны күтілді. 1909 жылы Peninsula Electric жобаларынан күткендей, SP 1921 жылдың қыркүйегінде Peninsula Commute желісін электрлендіруді зерттейтінін жариялады, бұл жақсы және жиі қызмет көрсетуге уәде берді. Бірнеше күннен кейін, SP электрлендіруді "тәжірибелі немесе қажетсіз" ететін факторлар ретінде соғыстан кейінгі инфляцияны, салық салуды және мемлекеттік қаржыландырылатын автомобиль жолдарының бәсекелестігін атады. Сол сияқты, 1909 жылы барлық жол өткелдерін жою жоспарлары жарияланды, бірақ аяқталмады. Сан-Хоседегі 4-ші көшеде жұмыс істеу үшін Оңтүстік Тынық мұхитының франшизасы аяқталып жатқанда, ол батысқа қарай бағытты ауыстыратын жол салуды таңдады. Бұл желі қаладағы жолаушылар қозғалысын Кахиллдегі жаңа станцияға көшіруге мәжбүр етті, оны қала орталығынан бір мильге (бұрын төрт блокқа) орналастырды. SP-дің Peninsula Commute-і Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде рекордтық жолаушыларды бастан кешірді. Соғыс кезінде Сан-Хосе мен Сан-Франциско арасында күніне 26 пойыз жүретін, ал таңертеңгі уақытта 5 минут (солтүстікке қарай) және кешке 3 минут (оңтүстікке қарай) жүретін. Соғыстан кейін 1946 жылы мамыр айында теміржолдар шабуылға ұшырап, 10 000-ға жуық жолаушы автокөлік жолдарымен жүріп, Бейшор тас жолының бойында "тарихи" көлік кептелістерін туғызды. Кейбір автомобиль жүргізушілерінің жол жүру уақыты 30 минуттан 75 минутқа дейін көтерілді. 1954 жылы Бейшор тас жолындағы қозғалысты пойыз қозғалысымен салыстырған зерттеулер Брисбен арқылы Сан-Францискоға баратын жолаушылардың жартысынан көбі пойызмен жүрді және егер теміржол қызметі кенеттен тоқтаса, трафикті қамтамасыз ету үшін автокөлік жолына тағы сегіз жолақты қосу қажет деп қорытындылады. Алайда, соғыс аяқталғаннан кейінгі кезеңде Жарым арал жолдары жақсартылды; төрт жолақты бөлінбеген Бейшоу шоссесі (1925 жылы аяқталды) 1949 және 1962 жылдар аралығында алты жолақты бөлінген автокөлік жолы болып қайта құрылды, ал 280-ші мемлекетаралық 1970 жылдары аяқталды. Пойыз жолаушыларының саны автомобильдерді пайдаланудың өсуімен бірге төмендеді, 1954 жылы 9,2 миллион жылдық жолаушыдан (шамамен 16 000 жұмыс күндері жолаушылар) 1977 жылы 4,4 миллионға (шамамен 7 000 жұмыс күндері жолаушылар) дейін төмендеді. Пік уақытында Peninsula Commute пойыздары үш-төрт минуттан аз уақытқа дейін жұмыс істейді; алайда, тоқтап қалу және экспресс пойыз қызметі үлгілерімен жолаушылар үшін белгілі бір станцияда ең аз күту он минут болады. 1967 жылы күн сайын 12000 жолаушымен салыстырғанда 1971 жылы Amtrak ұзақ қашықтыққа жолаушылар тасымалын өз қолына алған кезде, Оңтүстік Тынық мұхитының Монтерейге, Калифорнияға дейінгі "Дел Монте" ұзартылған пойызы тоқтатылды. Кейбір SP жолаушылар локомотивтері Amtrak-қа сатылды, ал қалғандары Peninsula Commute қызметіне берілді, ол жұмыс істеуді жалғастырды. 1975 жылы Метрополитендік көлік комиссиясы (МТК) Жарым арал жолаушылар теміржол қызметін (PERSUS) жетілдірудің мүмкіндігін жариялады. PERSUS Peninsula Commute аз пайдаланылды деп қорытындылады және қызмет көрсетуді (және жолаушыларды) жақсарту үшін кішігірім жаңартуды немесе BART-пен байланыс орнату арқылы немесе Transbay терминалына SP терминалын кеңейту арқылы Сан-Францисконың орталығына қызмет көрсетуді кеңейтуді ұсынды. Түпкі мақсат - жолаушылар күндізгі уақытта пойыздар арасында он бес минуттан аз уақыт күтуі үшін жолдарды қысқартуды көздейтін жолаушылар темір жолынан гөрі транзитке жақын қызмет көрсетуді қайта құру. Бұл жағдай SP компаниясын 1974 жылдың тамызында Калифорнияның қоғамдық коммуналдық қызметтер жөніндегі комиссиясына (CPUC) тарифтерді 111 пайызға көтеру туралы өтініш беруге итермеледі, өйткені тарифтер аздап өсті және жолаушылар саны 1967 жылы отын дағдарысына қарамастан күніне шамамен...