Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рене Калыски (; 1936 жылы 20 шілдеде туған, 1981 жылы 6 мамыр) - поляк еврей тектес бельгиялық жазушы. Ол өмірінің соңғы 12 жылында жазған пьесаларымен танымал. Әкесі Авраам Калиски Аушвицте қаза тапқан Калискидің өзі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қауіптен жасырынып жүрді.
Belgian writer of Polish Jewish descent
René Kalisky (ʁəne kaliski; born Kaliski, ; 20 July 1936 – 6 May 1981) was a Belgian writer of Polish Jewish descent who is best known for the plays he wrote in the last 12 years of his life. Kalisky, whose father, Abraham Kaliski was killed at Auschwitz, was himself hidden from harm during World War II.
Жеке өмір
Калыски 1936 жылы 20 шілдеде Бельгияның Брюссель астанасы аймағында орналасқан муниципалитеттердің бірі Эттербек қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Абрам Калиски 1908 жылы 10 мамырда Лодзь қаласында дүниеге келген. Оның ата-бабасы, Соломон Ицхак Калиски мен Хадаса Калискидің кем дегенде 8 баласы болды, олардың барлығы Холокост кезінде бір ұл мен бір қыздан басқасы қаза тапты. Әйелінің өлімінен кейін, погромнан қашып, Сүлеймен Оңтүстік Африкаға сапар шегіп, ғасырдың басында Палестинаға аяқтайды және 1948 жылы Тель-Авивте 80 жасында қайтыс болады. Ибраим Бельгияға көшіп барып, былғары сатушы және биші болды. 1932 жылы 23 жасында Варшавада 1901 жылы 15 қарашада туған Фрадла Вахты кездестіріп, үйленді. Олардың төрт баласы болды: жазушы болған Рене, тарихшы, карикатурист және жазушы болған Хайм, суретші болған Сара және Ида. Төрт баланың бәрі де соғыста бөлек жерлерге жасырылып, жер аударылды. Олардың ата-аналары жалғыз қалды және нацистік Германия әскерлері берілмей қалғанға дейін аман қалды. Алайда, жаңа туған нәрестеге сүт іздеп жүрген Ибрамды Бельгия полициясы ұстап алды. Мехелендегі транзиттік лагерьде тұтқындалып, азап шеккеннен кейін, ол 1944 жылдың желтоқсан айында 36 жасында Аушвицте өлтірілді. Фридла соғыстан кейін төрт баласын жалғыз өзі тәрбиеледі. Әкесі қайтыс болғанда, Калыски сегіз жаста еді. Олардың анасы сауатсыз болса да, ата-анасы әрқашан балаларының өнерге шыққанын қалады.
Kalisky was born in Etterbeek, one of municipalities located in the Brussels Capital Region of Belgium, 20 July 1936. His father Abram Kaliski was born in Łódź on 10 May 1908. His grandparents, Solomon Yitzhak Kaliski and Hadassah Kaliski, had at least 8 children, who all perished during the Holocaust except for one son and one daughter. After his wife's death, fleeing the pogroms, Solomon traveled to South Africa before ending up in Mandatory Palestine at the beginning of the century and died in Tel Aviv in 1948, aged 80. Abram emigrated to Belgium where he became a leather merchant and a dancer. Aged 23, in 1932, he met and married Fradla Wach, born in Warsaw on November 15, 1901. They had four children: René who became a writer, Haim who became a historian, cartoonist and author, Sarah who became a painter and Ida. All of the four children were dispatched and remained hidden in separate places during the war. Their parents stayed alone and survived almost until the surrender of the Nazi German forces. Abram nevertheless was caught by the Belgian police while seeking milk for their newborn. After being imprisoned and tortured in the Mechelen transit camp, he reportedly was assassinated in Auschwitz around December 1944, being 36 years old. Fridla gathered her four kids and raised them alone after the war ended. Kalisky was about eight years old when he lost his father. Although their mother was illiterate, he recalled his parents always wished their children could become accomplished artists.
Мансап
Өзінің еңбек жолын баспа саласында хатшы ретінде, сондай-ақ, журналистика саласында, атап айтқанда, Патриот Иллюстрате театр жолын таңдамас бұрын бастады. 1968 жылы ол Бельгияда "Европа" журналын басып шығара бастады. Калыски бірнеше тарихи шығармалар жазды, соның ішінде Троцкий (1969), Skandalon (1970), Jim le Téméraire және Le Pique Nique de Claretta (1973). Ол сондай-ақ 1968 жылы жарияланған және 1980-ші жылдары араб саяси тарихы бойынша қайта шығарылған екі үлкен очерктің авторы болды, Lorigine et lessor du monde arabe және Le monde arabe à l'heure actuelle: Le réveil et la quête de lunité. Ол 1974 жылға дейін Францияның Галлимард қаласында "Le Manteau dArlequin" жинағының директоры Жак Лемаршанмен бірге жұмыс істеді. Оның мансабы бірте-бірте өркендей бастады, өйткені ол бірнеше әдеби сыйлық алды, соның ішінде 1974 жылы Драмалық авторлар мен композиторлар қоғамы берген Жыл сайынғы драмалық әдебиет сыйлығы және 1975 жылы Үкімет берген Драмалық әдебиет үшін үш жылдық үлкен сыйлық. Ол Германия тарапынан сыйлық алып, бұрынғы Батыс Берлинде бір жыл бойы тұрып, бірегей жоба жасауды тапсырды. 1977 жылы француз редакторы Сток бірнеше даулы шығармалар жариялады, соның ішінде "Пьер Паоло Пазолинидің құмарлығы", "Дейв де Морде", "Резюме" және "Du sur jeu au sur texte" атты шығармалары бар. Оның соңғы шығармалары негізінен француз театр компанияларымен "Sur les ruines de Carthage" (1980) режиссерлік қызмет атқарды. Бірнеше театр және кино режиссерлері Калийскийге қызығушылықтарын білдірді және оның шығармаларын сахнаға шығарды, соның ішінде Антуан Витез, Альберт Андре Льору, Эва Левинсон, Бернард де Костер, Жан-Пьер Микель немесе Марсель Дельваль. 1974 жылдан бастап Калийскийдің пьесалары Брюсселдегі Ботаникалық бақ театры, Одеон ұлттық театры, Францияның комедиясы, Париждің шығыс театры немесе Шайло ұлттық театры және Авиньон фестивалі сияқты көптеген ұлттық сахналарда ойналып, қайтадан көрсетілді. Ол 44 жасында өкпе қатерінен кенеттен қайтыс болды. Достары мен замандастары арасында Роман Гари Калыскимен ерекше қарым-қатынаста болды, өйткені ол оларды жариялаған хат-хабарлары арқылы еске алды. Антуан Витезмен жазған көптеген хаттары олардың қаншалықты жақын болғанын көрсетеді. Оның соңғы пьесасы - Falsch, 1983 жылы Антуан Витез Парижде, Théâtre National de Chaillot-да жасаған, кейіннен Дарден ағайындары 1987 жылы Бруно Кремердің қатысуымен фильмге бейімделген.
He began his career in the field of publishing as a secretary and, in the field of journalism, notably the Patriot Illustré, before taking the path to theater. In 1968, he began with the publication of Europa, in Belgium. Kalisky wrote several historical pieces including Trotsky (1969), Skandalon (1970), Jim le Téméraire and Le Pique Nique de Claretta (1973). He also authored two major essays published in 1968 and reissued in the 1980s on Arab political history, L’origine et l’essor du monde arabe and Le monde arabe à l'heure actuelle: Le réveil et la quête de l’unité. He worked with Jacques Lemarchand, director of the established collection "Le Manteau d’Arlequin", at Gallimard in France until 1974. His career slowly began to flourish as he received several literary prizes, including the Annual Dramatic Literature Prize awarded by the Society of Dramatic Authors and Composers in 1974 and the Triennial Grand Prize for Dramatic Literature awarded by the Government in 1975. He then was awarded by Germany and asked to craft an original project across a yearlong stay in former western Berlin. In 1977, the French editor, Stock published several controversial pieces, including, “La passion selon Pier Paolo Pasolini”, “Dave au bord de mer”, “Résumé” and “Du sur jeu au sur texte” in which he describes us his own and personal vision of his theater work. His last pieces were mostly directed by French theatrical companies, "Sur les ruines de Carthage" (1980). Several theater and film directors expressed an increasing interest in Kalisky and brought his works to the stage, including Antoine Vitez, Albert André Lheureux, Ewa Lewinson, Bernard de Coster, Jean Pierre Miquel, or Marcel Delval. Since 1974, Kalisky's plays have been played and replayed on the most National stages, such as Le Botanique Garden Theater in Brussels, the Théâtre National de l'Odéon, at the Comédie Francaise, the Théâtre de l'Est Parisien, or Théâtre National de Chaillot and the Festival d’Avignon. He abruptly died of lung cancer aged 44. Among his friends and contemporary authors, Romain Gary shared a special relationship with Kalisky, as he viewed them, as recalled by their published correspondence. An abundant published correspondence with Antoine Vitez likewise showed how close they had become. Falsch, his last play, was then created in 1983 by Antoine Vitez in Paris, Théâtre National de Chaillot, and later on adapted by the Dardenne brothers into a movie that was screened in 1987, starring Bruno Cremer.